အခန်း ၃၀။ ပြေး! မင်းမသေချင်ရင် ပြေး!
လီဗိုင်းသည် သူ့ဘဝတွင် ဤမျှလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် မပြေးဖူးပေ။
ယခင်ဘဝက အလုပ်တင်ပြချက်အတွက် အလုပ်ရှင်နောက်ကို လိုက်ပြေးခဲ့ရစဉ်ကလည်း ဤမျှ မမြန်ခဲ့။
ကုန်တင်ကားတစ်စီး သူ့ကို ဝင်တိုက်တော့မည့်အချိန်တွင် အနီရောင်မီးပွိုင့်ကို ဖြတ်ပြေးခဲ့ရစဉ်ကလည်း ဤမျှ မမြန်ခဲ့။
ဒီတစ်ခါတော့ လုံးဝ ကွဲပြားသည်။
သူ့ခြေထောက်များသည် သူ့ပိုင်မဟုတ်တော့သလိုပင်။ ခွန်အားကုန် သုံးထားသည့် စက်အင်ဂျင်နှစ်လုံးလို ဖြစ်နေပြီး၊ တစ်ခုတည်းသော အမိန့်ကိုသာ နာခံနေသည်။
ရှေ့ကိုဆက်သွား။ မရပ်နဲ့။ ပြေး။
လေတိုးသံများက နားထဲတွင် ဆူညံနေသော်လည်း၊ သူကြားနေရသည်မှာ လွန်စွာ ရှင်းလင်းလွန်းနေသည်။
စတိဗ်က သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားနေသည့် အသံ၊ စစ်ဖိနပ်များက သံကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဒုန်းဒုန်းနှင့် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် မြန်ဆန်နေသည့် အသံ—သူတို့၏ နောက်ဆုံးစက္ကန့်များကို ရေတွက်နေသည့် သေမင်းတမန်ခြေသံများလိုပင်။
သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးသားက နံရိုးများကို ရိုက်ခတ်နေသည့်အသံ—ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ပြင်းထန်နေသည်။
ဒါပေမဲ့ အားလုံးထက်ပိုပြီး—
သူ့နောက်က အသံကို ကြားနေရသည်။
သူ တစ်ခါမှ ထပ်မကြားချင်တော့သည့် အသံ။
"ရှီး… တပ်… တပ်…"
ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အိပ်မက်ဆိုးများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အသံ။
ဧရာမ အသားစိုင်ကြီးတစ်ခု သံလမ်းပေါ်တွင် ဆွဲငင်ခံနေရသည့် အစိုဓာတ်ပါသည့် အသံ—လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတ်ထားသည့် ဝေလငါးကြီးကို ဆွဲလာသကဲ့သို့ပင်။
သတ္တုပိုက်များနှင့် စက်အစိတ်အပိုင်းများ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပွတ်တိုက်ပြီး ပျက်စီးသွားသည့် အသံ။
ပြီးတော့ အဲဒီအသံရဲ့ အောက်မှာ—
နှလုံးခုန်သံ။
တပ်… တပ်… တပ်…
အဲဒီအရာက သူတို့နောက်ကို လိုက်လာနေသည်။
အသားနှင့် စက်ယန္တရားများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် ထိုမိစ္ဆာကြီးသည် ဓာတ်ခွဲခန်းမှ တကယ်ပင် လွတ်မြောက်လာပြီး သူတို့ကို အမဲလိုက်နေသည်။
လီဗိုင်း နောက်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ မလိုပေ။
သူ၏ အကြားအာရုံကနေတစ်ဆင့် မြင်ကွင်းကို အလိုအလျောက် ပုံဖော်နေသည်။
ခြေထောက်မရှိသည့် ထိုဧရာမ အသားတုံးကြီးသည် ရှုပ်ထွေးနေသည့် စက်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့များကို ခြေထောက်များလို သုံးကာ၊ စင်္ကြံလမ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပင့်ကူကြီးတစ်ကောင်လို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။
အဲဒီအရာက လှုပ်ရှားနိုင်တယ်။
အဲဒီအရာက အမဲလိုက်နိုင်တယ်။
"ဟိုက်ဒရာက ဘာကို တည်ဆောက်ထားတာလဲ?!"
"လှေကား! လှေကားကို တက်!"
စတိဗ်၏ အသံက သူ၏ရှေ့မှ မိုးခြိမ်းသံလို ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က စင်္ကြံလမ်းအဆုံး၊ ပါဝါအခန်းသို့ တက်မည့် ဒေါင်လိုက်လှေကားရှေ့တွင် ရောက်နေပြီ။
စတိဗ် နှေးမသွားပေ။
နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူ လီဗိုင်း၏ ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းလိုက်သည်။
"မင်း အရင်တက်—သွား!"
ပြီးနောက် စတိဗ်က လှည့်လိုက်ပြီး၊ လီဗိုင်းနှင့် စင်္ကြံလမ်းကြားတွင် ဒိုင်းလွှားကို ကာလိုက်သည်။
သူ တစ်ယောက်တည်း တားဆီးတော့မည်။
"ခေါင်းဆောင်!" လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲသွားသည်။
"ငြင်းမနေနဲ့!" စတိဗ်က နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အော်သည်။ "အပေါ်တက်—လိုဂန်ကို ပြောလိုက်! ပလန် B!"
လီဗိုင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ ကျပ်တည်းလာသည်။
သူ နားလည်သည်။ အခု တွန့်ဆုတ်နေခြင်းက သစ္စာဖောက်ခြင်းပင်။
သူ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး လှေကားကို အားကုန်တက်သည်။
သူ ဒီလောက်တိုတဲ့ လှေကားကို ဒီလောက်ကြာအောင် တက်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။
တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေသည်။
အဲဒီအရာက ပိုနီးလာပြီ—အများကြီး ပိုနီးလာပြီ။
သွေးနံ့နှင့် ဓာတုနံ့များက အဆိပ်ငွေ့များလို အပေါ်ကို တိုးဝင်လာသည်။
"စတိဗ်!" လီဗိုင်း နောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။
မရဏ အရိပ်ကြီး—အသားစိမ်းများနှင့် အေးစက်နေသည့် သတ္တုများ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အရိပ်—စတိဗ်၏ အပြာရောင် ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးဆီကို ခုန်ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
ဘုန်း!
သက်ရောက်မှုကြောင့် အောက်ခံပလက်ဖောင်း တုန်ခါသွားသည်။
စတိဗ်က ဒိုင်းလွှားနှင့် ကာထားနိုင်သည်။
"ငါ အဆင်ပြေတယ်!" စတိဗ် အော်ပြောသည်။ "သွား!"
လီဗိုင်း နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ သူ အပေါ်ကို လူးလိမ့်ပြီး တက်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ?"
လိုဂန်၏ အသံက ဆူညံသံကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ အသင့်ပြင်ထားသည့် လက်ပစ်ဗုံးများကို ကိုင်ထားသည်။
"အောက်မှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ရှိတယ်! ခေါင်းဆောင်ကြီးက တားထားပေးတယ်။ ပလန် B—အခုပဲ!"
လိုဂန်၏ မျက်ဆံများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူ မေးခွန်းမထုတ်တော့ပေ။
သူ ထရန်စဖော်မာဆီကို ပြေးသွားသည်။
ပြီးနောက်—
ဘန်း!
သူတို့တက်လာသည့် တံခါးမှာ အပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထွက်လာသည်။
တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သတ္တုစူးများနှင့် ရစ်ပတ်ထားသည့် အသားစိုင်တန်းတစ်ခုက မြှားတစ်စင်းလို ထွက်လာပြီး လိုဂန်ကို ပစ်မှတ်ထားသည်။
"လိုဂန်—သတိထား!"
လိုဂန်က တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို လှုပ်ရှားသည်။
သူ လှည့်မကြည့်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ဝှစ်!
တန်းစိုင်ကြီးက သူ့ကို မထိဘဲ ထိမ်းချုပ်ခန်း ကို ဝင်တိုက်သည်။
မီးပွားများ ထွက်လာသည်။
လီဗိုင်း ကြက်သီးထသွားသည်။ အဲဒီအချက်သာ ထိသွားရင် လူတစ်ယောက် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်သွားမှာ။
လိုဂန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ရားး!"
လက်သည်းချွန်များ ထွက်လာသည်။ သူ ထိုတန်းစိုင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။
ဒန့်!
မီးပွားများသာ ထွက်လာပြီး လက်သည်းများက မထိခိုက်နိုင်ပေ။
စတိဗ် အောက်မှ တက်လာသည်။ သူ၏ ယူနီဖောင်းမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရည်များ ပေကျံနေသည်။
သူ တွန့်ဆုတ်မနေပေ။ ဒိုင်းလွှားကို ပစ်လိုက်သည်။
ဝစ်!
အသားစိုင်ကြီး၏ အရင်းပိုင်းကို ထိမှန်သွားသည်။
ရှုးး!
အနံ့ဆိုးသည့် စိမ်းဖန့်ဖန့် အရည်များ ပန်းထွက်လာပြီး မိစ္ဆာကြီးမှာ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။
အခုပဲ!
လီဗိုင်း စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ လက်ပစ်ဗုံးကို ဆွဲထုတ်ပြီး အပေါက်ထဲကို ပစ်ချလိုက်သည်။
ဘုန်း!
ပေါက်ကွဲသံကြောင့် တစ်ခန်းလုံး တုန်ခါသွားသည်။
"ကောင်းတယ်!" စတိဗ် အော်သည်။ "လိုဂန်—ထရန်စဖော်မာကို ဖောက်ခွဲလိုက်!"
လိုဂန်က လုပ်ဆောင်ပြီးသား။
"သုံးစက္ကန့်!"
"ပြေး!"
စတိဗ်က လီဗိုင်းကို ဆွဲပြီး ပြေးသည်။
သူတို့ ပါဝါအခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာချိန်—
ကဘုန်း!
သူတို့နောက်တွင် ကမ္ဘာပျက်မတတ် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
တုန်ခါမှုကြောင့် လီဗိုင်း လွင့်စင်သွားသည်။ နံရံများ ပျက်စီးသွားသည်။ မီးအိမ်များ အကုန်ငြိမ်းသွားသည်။
အမှောင်ထု။
သူတို့ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် ပြေးကြသည်။
ပြီးနောက်—
သံတံခါးတစ်ခု။
စတိဗ်က မရပ်ဘဲ တိုက်ဝင်သွားသည်။
ကရက်ရှ်!
တံခါးမှာ ပွင့်သွားသည်။
အေးစက်သည့် လေ၊ နှင်း၊ မီးခိုး။
သူတို့ အပြင်ကို ရောက်သွားပြီ။
ဟိုက်ဒရာစက်ရုံကြီးမှာ သေခါနီး တိရစ္ဆာန်ကြီးတစ်ကောင်လို အော်ဟစ်နေသည်။
ပြီးနောက်—
ပေါက်ကွဲသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။