အခန်း ၂၅။ ဒီအနံ့… တကယ်ကို ပြင်းလွန်းတယ်

လီဗိုင်းသည် မှောင်မည်းနေသည့် ရေဆိုးထုတ်ပိုက်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူ၏ဘဝတစ်ခုလုံး မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သေစမ်း—ဒီအနံ့ကတော့ သတ်နိုင်လောက်တယ်။

အပြင်က အနံ့က အမြည်းလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုရင် အခု ခံစားနေရတာက ရာစုနှစ်ရှစ်ခုကြာအောင် ပုပ်သိုးနေသည့် ချဉ်ဖတ်အိုးကြီးကို အများသုံးသန့်စင်ခန်း အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ရောမွှေထားသည့် ဓာတုလက်နက် ရေကန်ထဲ ခုန်ချလိုက်ရသလိုပင်။ အနံ့ဆိုးက အရပ်မျက်နှာပေါင်းစုံကနေ တိုက်ခိုက်နေပြီး သူ၏ အပေါက်ငယ်များထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားကာ မျက်ရည်များပင် ထွက်လာသည်။

သူ အလိုအလျောက် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီးမှ သူသည် စူပါစစ်သားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို သတိရသည်။ သူ၏ အဆုတ်ပမာဏက မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးသည်။ ဆယ်မိနစ်လောက် အသက်အောင့်ထားဖို့ဆိုတာ ပြဿနာမဟုတ်။

ပြဿနာက အသက်ကို အောင့်ထားရင်တောင် အဲဒီအနံ့က နှာခေါင်းထဲကို အတင်းတိုးဝင်လာတာပဲ ဖြစ်သည်။

အေးစက်နေသည့် ရေဆိုးများက သူ့ခြေသလုံးအထိ မြုပ်နေသည်။ ပျစ်ချွဲချွဲ ဖြစ်နေပြီး အထဲမှာ ဘယ်လို "အာဟာရ" ဓာတ်တွေ ပျော်ဝင်နေလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မည်။ ခြေအောက်က မြေပြင်မှာ ပျော့အိအိ ဖြစ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချောကပ်ကပ်အရာတစ်ခုခုက သူ့ခြေချင်းဝတ်ကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။

အဲဒါ ဘာဖြစ်မလဲလို့ တွေးလိုက်တာနဲ့ သူ့ဗိုက်ထဲတွင် လှန်လျောလာပြီး ခုနက စားထားသည့် မုန့်တွေကို အန်ထုတ်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။

မအန်အောင် ထိန်းထားရင်း လီဗိုင်းသည် ရှေ့မှ လျှောက်နေသည့် စတိဗ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သေစမ်း—ကက်ပတိန်အမေရိကဆိုတာ ဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ လိုက်ဖက်လိုက်တာ။

စတိဗ်သည် လက်တစ်ဖက်တွင် ရေစိုခံဓာတ်မီးကို ကိုင်ထားပြီး နောက်တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ဒိုင်းလွှားကို ကိုင်ထားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ရေဆိုးတွေထဲမှာ လျှောက်နေတာတောင် ရေတစ်စက်မှ မစင်အောင် လျှောက်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လွန်းသဖြင့် ဒေါသတောင် ထွက်ချင်စရာကောင်းသည်။ သူသည် အနံ့ဆိုးကြောင့် လူကို သတိလစ်သွားစေနိုင်သည့် ငရဲခန်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာ မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခြံထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ထို့နောက် လီဗိုင်းသည် နောက်မှ လိုက်လာသည့် လိုဂန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အဲဒါကတော့ တစ်မျိုးဖြစ်သည်။

လိုဂန်၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သူ့၏ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သည့် အနံ့ခံနိုင်စွမ်းက ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ကျိန်စာတစ်ခုလိုပင်။ သူသည် လီဗိုင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုခံစားနေရပုံရသည်။ မီးမညှိရသေးသည့် စီးဂါးကို သွားများကြားတွင် ကိုက်ထားပြီး လည်ချောင်းထဲမှ "ဂရုဂရု" ဟူသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

မင်းမေလင်…" လိုဂန်က အသံအက်အက်ဖြင့် ရေရွတ်သည်။

"ဒီနေရာက ငါ ကနေဒါမှာ တွားသွားခဲ့ဖူးတဲ့ ဝက်ဝံတွင်းတွေထက်တောင် အနံ့ဆိုးသေးတယ်။"

လီဗိုင်းလည်း ထပ်တူပင် သဘောတူသည်။

ရုပ်ရှင်တွေထဲမှာတော့ လေဝင်ပေါက်တွေ၊ ရေမြောင်းတွေထဲ တွားသွားတာကို အမိုက်စားလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ရက်စက်သည့် လိမ်ညာမှုသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အနံ့ဆိုးတွေ၊ အသက်ရှူကျပ်တာတွေနဲ့ မနင်းမိစေချင်သည့်အရာတွေကို နင်းမိမှာ ကြောက်နေရသည်။

"သတိရှိရှိနေ" ရှေ့မှ စတိဗ်၏ တည်ငြိမ်သည့်အသံက လီဗိုင်း၏ မှုန်ဝါးနေသည့် ဦးနှောက်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်။

"လီဗိုင်း၊ ဂရုတစိုက် နားထောင်။ ဒီလှိုဏ်ခေါင်းက ဘယ်ကိုသွားလဲ၊ အထဲမှာ ဘာရှိလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး။"

"ဟုတ်ကဲ့" လီဗိုင်းက အနံ့ကို မေ့ပစ်ပြီး အကြားအာရုံပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

စူပါစစ်သားဆေးရည်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းများက အလုပ်လုပ်လာသည်။

သူ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ရာ အနံ့ဆိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံများ စီးဝင်လာသည်။

ရေဆိုးများ စီးဆင်းနေသည့် အသံ။

မျက်နှာကြက်မှ ရေစက်ကျသည့် အသံ။

သူတို့၏ ဖိနပ်များ အညစ်အကြေးထဲ ဖြတ်လျှောက်သည့် အသံ။

ထို့နောက်—အခြားအရာတစ်ခု။

"ဘယ်ဘက်ရှေ့မှာ" လီဗိုင်းက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"မီတာ ငါးဆယ်လောက် ရှေ့မှာ။ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်။"

စတိဗ်နှင့် လိုဂန်တို့ ချက်ချင်း ရပ်လိုက်သည်။ ဓာတ်မီးအလင်းတန်း မရောက်နိုင်သည့် အဆုံးမရှိသည့် အမှောင်ထုထဲသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘာဖြစ်မလဲ?" စတိဗ်က မေးသည်။

"အသေးစား လှုပ်ရှားမှုတွေ အများကြီးပဲ" လီဗိုင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။

"ခြစ်သံ၊ ပြေးလွှားသံ၊ ဝါးစားသံ။ အများကြီးပဲ။ ကြွက်တွေလိုပဲ။ အကြီးကြီးတွေ။"

လိုဂန်က အနံ့ခံလိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်သွားသည်။

"သူပြောတာ မှန်တယ်။ ငါ အနံ့ရတယ်။ သူတို့ အရွယ်အစားက တော်တော်ကြီးတယ်။"

စတိဗ်၏ မျက်ခုံးများ စုကွေးသွားသည်။ ရေမြောင်းထဲမှာ ကြွက်ရှိတာ မဆန်းပေမဲ့ ဒီလောက်များပြီး ဒီလောက်ကြီးတာကတော့ ဟိုက်ဒရာ အဆောက်အအုံထဲမှာ ဆိုတော့ မသင်္ကာစရာကောင်းသည်။

"ပတ်သွားလို့ ရမလား?"

"မရလောက်ဘူး" လီဗိုင်းက ခေါင်းခါသည်။

"လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို သူတို့ ပိတ်ထားတာ။"

စတိဗ် ခဏစဉ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်သည်။

"ဂရုတစိုက် ဆက်သွားမယ်။"

သူတို့ ဆက်သွားကြသည်။ နီးကပ်လာလေ ကြွက်အနံ့က ပိုပြင်းလာလေဖြစ်သည်။

မကြာမီ ဓာတ်မီးအလင်းတန်းက ရှေ့ကို ရောက်သွားသည်။

စိတ်ထဲကနေ ကြိုပြင်ဆင်ထားသော်လည်း လီဗိုင်း အသက်ရှူမမှားမိအောင် ထိန်းထားရသည်။

ရှေ့ရှိ လှိုဏ်ခေါင်းမှာ ကြွက်အမည်းကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြောင်တစ်ကောင်အရွယ်အစား ရှိကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်တောက်နေသည်။

သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ဝါးစားနေကြပြီး "ခရက်-ခရက်" ဟူသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အလယ်မှာတော့ သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အရိုးစုများကို ဝါးစားနေသည်။

"ဘုရားရေ…" လီဗိုင်း၏ ဦးရေပြားပင် ထုံကျဉ်သွားသည်။

အဲဒီထဲသာ ပြုတ်ကျသွားရင် အရိုးတောင် ကျန်မှာ မဟုတ်ဘူး။

"ဒီကောင်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်!" လိုဂန်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"မလုပ်နဲ့" စတိဗ်က ချက်ချင်း တားသည်။

"ဆူညံသံတွေ ပိုထွက်လာလိမ့်မယ်။"

သူသည် ရုန်းကန်နေသည့် ကြွက်အုပ်ကို ငေးကြည့်သည်။

"ဒါတွေက အစာကြောင့် စုဝေးနေတာ။ စက်မှုစွန့်ပစ်ပစ္စည်းတွေကြောင့် ကြီးထွားလာတာ ဖြစ်မယ်။ သူတို့က မီးကို ကြောက်တယ်။"

သူသည် အိတ်ထဲမှ အချက်ပြမီးတိုင်ကို ထုတ်ပြီး ခြစ်လိုက်သည်။

ဟစ်—

အနီရောင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

သက်ရောက်မှုက ချက်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကြွက်များမှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ပြေးလွှားကုန်သည်။ နံရံများပေါ် တက်ပြေးပြီး မီးရောင်ကို ရှောင်ရှားနေကြသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်စာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားသည်။

"သွားမယ်။"

စတိဗ်က မီးတိုင်ကို ကိုင်လျက် ရှေ့မှ စတင်လျှောက်သည်။

လီဗိုင်းနှင့် လိုဂန်တို့ နောက်မှ လိုက်ကြသည်။

လီဗိုင်းသည် ပင်လယ်နီကို ခွဲဖြတ်နေသလို ခံစားရသည်။ သို့သော် ရေအစား သူတို့ကို မုန်းတီးမှုနှင့် ဆာလောင်မှုများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့် ကြွက်မျက်လုံးများသာ ရှိသည်။ သူတို့၏ အမွှေးများက သူ့ခြေထောက်ကို ပွတ်တိုက်သွားသည်။

ကြောက်စရာကောင်းပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းသည်။

ကြွက်အုပ်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ် မီတာတစ်ရာအကြာတွင် လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်သည်။

ဘယ် သို့မဟုတ် ညာ။

"ဘယ်လမ်းလဲ?" လိုဂန်က စိတ်မရှည်စွာ မေးသည်။

စတိဗ် တွေဝေသွားသည်။ မြေပုံထဲတွင် ရေမြောင်းအကြောင်း မပါဝင်ပေ။ လမ်းမှားလျှင် အချိန်ကုန်ပြီး အန္တရာယ် ပိုများသည်။

"လီဗိုင်း?"

လီဗိုင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူ ပိုအာရုံစိုက်သည်။

ဘယ်ဘက်တွင် ရေစီးသံ ပိုပြင်းပြီး စက်ပန်ကာသံလိုမျိုး အသံတစ်ခု ကြားရသည်။

ညာဘက်တွင်—

လီဗိုင်း မျက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။

"ညာဘက်!"

"ခြေသံတွေ ကြားရတယ်—သတ္တုဖိနပ်သံ။ ပြီးတော့ သတ္တုသံတွေ။ ငါတို့အပေါ်နား၊ နည်းနည်း ညာဘက်မှာ။ အဲဒီလှိုဏ်ခေါင်းက အတွင်းထဲကို ပိုနီးတယ်!"

"ကောင်းပြီ။ ညာဘက်ပဲ" စတိဗ် ဆုံးဖြတ်သည်။

သူတို့သည် ညာဘက်လမ်းသို့ ကွေ့လိုက်သည်။

လမ်းမှာ ပိုကျဉ်းပြီး ပိုခြောက်သွေ့သည်။ အနံ့လည်း နည်းနည်း သက်သာသည်။ အပေါ်မှ အသံများ ပိုရှင်းလာသည်။

စစ်သားများ ကင်းလှည့်နေသည့် ခြေသံ။

သတ္တုတံခါးများ ဖွင့်ပိတ်သံ။

ဂျာမန်စကားဖြင့် အမိန့်ပေးသံများ။

သူတို့ နီးကပ်နေပြီ။

နောက်ထပ် မီတာနှစ်ရာအကြာတွင် စတိဗ် ရပ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာပဲ။"

ရှေ့တွင် သံချေးတက်နေသည့် သံလှေကားတစ်ခု ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတော့လည်း။

လီဗိုင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

စတိဗ်က တိတ်ဆိတ်ရန် အချက်ပြပြီး ကြောင်တစ်ကောင်လိုမျိုး လှေကားပေါ် တက်သွားသည်။ သူသည် တံခါးဝတွင် ကပ်ပြီး နားထောင်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းညိတ်ကာ "ရှင်းတယ်" ဟု အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

သူသည် တံခါးကို ကိုင်ကာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ သံချေးသံ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သန့်ရှင်းသည့် လေအေးများ ဝင်လာသည်။

လီဗိုင်းနှင့် လိုဂန်တို့ အသက်ကို ဝအောင် ရှူလိုက်သည်။

စတိဗ် ရှေ့က ထွက်သွားပြီးနောက် လီဗိုင်းနှင့် လိုဂန်တို့ ထွက်သွားကြသည်။

လီဗိုင်း၏ ဖိနပ်က ကွန်ကရစ်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူတို့ အတွင်းထဲ ရောက်သွားပြီ။

သူတို့သည် မှောင်မည်းနေသည့် စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုတွင် ရပ်နေကြသည်။ ပိုက်များနှင့် ကြိုးများက အပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပေါက်ကွဲမှုဒဏ်ခံနိုင်သည့် မီးလုံးလေးများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။ လေထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသည့် အနံ့နှင့် စက်ဆီနံ့များ ရှိနေသည်။

"စက်ရုံရဲ့ အရှေ့မြောက်ထောင့်" စတိဗ်က မြေပုံကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။

"ဒါက ရေနွေးငွေ့စက်ရုံနဲ့ ပါဝါစနစ် အောက်ထပ် ဖြစ်မယ်။ လျှပ်စစ်ဖြန့်ဖြူးရေးအခန်းက တစ်ထပ်တက်ရမယ်။ မဝေးဘူး။"

ရုတ်တရက် လီဗိုင်း၏ နားများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

"ရှူး!" သူ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"တစ်ယောက်ယောက် လာနေတယ်။ နှစ်ယောက်။ ဖိနပ်သံတွေ—ကင်းစောင့်တွေ။ မီတာ သုံးဆယ်အတွင်းမှာပဲ!"

ချက်ချင်းပင် ထောင့်အကွေ့မှ ခြေသံများနှင့် ဂျာမန်စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စတိဗ်နှင့် လိုဂန်တို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

စတိဗ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်ဖြင့် ဖုံးထားသည့် ပစ္စည်းပုံများနောက်တွင် ပုန်းရန် အချက်ပြသည်။

သူတို့ ပုန်းလိုက်ပြီး အသက်ကို အောင့်ထားကြသည်။

ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။

လီဗိုင်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ လည်ချောင်းထဲ ရောက်လာသည်။ သူ၏ အမ်ပီ 40 ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒါပဲ။

အခုတော့ တကယ် ဖြစ်လာတော့မယ်။