အခန်း ၁၁။ ။ အစီအစဉ်များသည် လက်တွေ့နှင့် မတူနိုင်
လီဗိုင်းသည် သူ၏ဘေးနံရံရှိ ကျောက်ဆောင်ကိုမှီကာ အရောင်ဖျော့နေသော ဂေ့ဘ်ဂျုန်းစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တို့ ရှုပ်ထွေးနေသည်။
ဂေ့ဘ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုဟု သူမြင်သည်မဟုတ်၊ သူတို့သည် စစ်ဖက်ဆိုင်ရာ ရဲဘော်များဖြစ်သည်၊ တစ်နာရီအကြာကပင် လေယာဉ်ပေါ်တွင် ချောကလက်များကို အတူဝေမျှစားသောက်ခဲ့ကြသည်၊ လီဗိုင်းသည် သူအသက်ရှင်နိုင်ရန် ရဲဘော်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့မည့်သူမျိုးမဟုတ်။
သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်မှာ ဤအခြေအနေတစ်ခုလုံးသည် သူ၏ချည့်နဲ့နေသော အစီအစဉ်ကို အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။
"လီဗိုင်း... မင်း..." ဂေ့ဘ်သည် သူမြင်ခဲ့ရသည့်အရာကြောင့် ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်သည်၊ သူသည် လီဗိုင်းကိုကြည့်သောအခါ ကျေးဇူးတင်သည့် အရိပ်အယောင်များရှိသော်လည်း နားမလည်နိုင်သည့်အရာတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အံ့ဩနေသည်။
"မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေ... အဲ့ဒါ ဘာတွေလဲ၊ ငါ တောင် အစွမ်းကုန်သုံးပြီး ဆွဲတာတောင် အဲ့ဒီထောင်ချောက်က မလှုပ်ဘူး။"
မေးခွန်းက ထွက်လာတော့သည်။
လီဗိုင်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေသည်၊ ငါ့မှာ လိမ်ညာနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပြီး ကုသနိုင်တဲ့အစွမ်းနဲ့ ခွန်အားတွေကို ကူးယူထားတယ်လို့ ပြောပြ၍မရ။
ဆေးအိတ်ကို သိမ်းဆည်းရင်း သူက ဟာသရောစပ်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
"ငါလည်း မသိဘူး၊ စစ်မြေပြင်မှာ ဗုံးတွေအများကြီးနဲ့ အထိခံလိုက်ရတော့ အပေါ်ပိုင်းမှာ ဝါယာကြိုးတွေ ရှော့ဖြစ်သွားတာနေမှာ၊ တစ်ခါတစ်ရံတော့ ငါ့ဆီမှာ ခွန်အားတွေ အဆုံးအစမဲ့ရှိနေသလိုပဲ၊ နောက်တစ်ခါကျတော့လည်း သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ၊ ဒါက ကံတရားပဲနေမှာပါ။"
၎င်းသည် သူ၏ပုံမှန်မဟုတ်သော ခွန်အားကို ရှင်းပြရန်အတွက် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင်လည်း လိုအပ်သလို အသုံးချနိုင်သည်။
တစ်နေ့နေ့တွင် သူအားနည်းနေပါက "ကံဆိုးခြင်း" ဟု အကြောင်းပြနိုင်သည်ဟု သူတွေးသည်။
ဂေ့ဘ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ စစ်ပွဲဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်သည်များ နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်နေသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်၊ သူသည် နှလုံးကို ကျည်ဆံဖောက်သွားသော်လည်း အသက်ရှင်သူများကို မြင်ဖူးသလို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လွတ်သွားသူများကိုလည်း မြင်ဖူးသည်။
ထိုအရာများနှင့်ယှဉ်လျှင် လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် အားကောင်းလာခြင်းမှာ ထူးဆန်းလွန်းသည်ဟု မထင်ရတော့။
ဂေ့ဘ်သည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ သူ၏ဘယ်ခြေထောက်ကို အားပြုလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုက တက်လာသည်၊ သူ ညည်းညူကာ ပြန်၍လဲကျသွားသည်၊ သူ၏နဖူးတွင် ချွေးအေးများပြန်လာသည်။
"မလှုပ်နဲ့" လီဗိုင်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာက နက်တယ်၊ အရိုးမကျိုးပေမဲ့ ကြွက်သားနဲ့ သွေးကြောတွေ ပြဲသွားတာ၊ ဆက်လှုပ်ရင် သွေးထပ်ထွက်လာလိမ့်မယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီမှာနေလို့မရဘူး" ဂေ့ဘ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။
"ဟိုက်ဒရာကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေ ဘယ်အချိန်မဆို ပြန်လာနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကပ္ပတိန်နဲ့ တခြားသူတွေက ငါတို့ကို စောင့်နေကြတယ်။"
သူ ပြောသည်မှာ မှန်သည်၊ ဤဂူသည် ယာယီခိုလှုံရာသာ ဖြစ်သည်၊ ထိုဝက်ဝံဖမ်းထောင်ချောက်သည်ပင် ဤနေရာသည် အမဲလိုက်ရာနေရာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
လီဗိုင်းသည် မြေပုံကို ဂူကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန်ဖြန့်ကာ ဆီမီးအိမ်အလင်းရောင်ဖြင့် လေ့လာလိုက်သည်။
"ကြည့်" သူက ထောက်ပြလိုက်သည်။
"ငါတို့က ဒီနားမှာရှိနေတာ၊ ဒီနေရာက ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းတွေ ဆုံတဲ့နေရာနားမှာပဲ၊ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ခုကို ရှောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ မနက်လင်းရင်တော့ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို အသေအချာ ရှာဖွေကြလိမ့်မယ်၊ ဒီမှာပဲ ဆက်နေရင်တော့ မကြာခင်မှာ ရှာတွေ့သွားလိမ့်မယ်။"
ဂေ့ဘ်သည် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မည်းသွားသည်၊ မြေပုံပေါ်ရှိ အစက်အပြောက်များမှာ ပင့်ကူအိမ်တစ်ခုနှင့်တူပြီး သူတို့သည် အလယ်တွင် ပိတ်မိနေသည်။
"ဒါဆို ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။"
"သွားကြမယ်၊ မိုးမလင်းခင် သွားကြမယ်" လီဗိုင်းက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒီနေရာကနေ ဝေးရာကို ရောက်လေ ပိုကောင်းလေပဲ။"
သူ့စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေရင်း လက်ချောင်းက မြေပုံပေါ်တွင် ရွေ့လျားသွားသည်၊ သူသည် စက်ရုံအပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်မည့် လမ်းကြောင်းကို လိုအပ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏လက်ချောင်းသည် မြေပုံ၏ အရှေ့မြောက်ထောင့်တွင် ရပ်သွားသည်၊ ထိုနေရာတွင် မုဆိုးတဲအိမ် ဟု အမည်ပေးထားသော အမဲလိုက်သူတို့၏ တဲတစ်လုံးရှိသည်။
"ဒီမှာ" လီဗိုင်း က ပြောသည်။
"ဒီနေရာက ပင်မကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ဝေးတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ခက်ခဲတော့ ပုန်းဖို့ကောင်းတယ်၊ အရင်ဆုံး အဲ့ဒီကိုသွားမယ်၊ မင်း ဒဏ်ရာသက်သာအောင်လုပ်၊ ငါတို့ စက်ရုံကို စောင့်ကြည့်ပြီးမှ နောက်တစ်ဆင့် ဘာလုပ်မလဲ ဆုံးဖြတ်မယ်။"
အစီအစဉ်သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း ဂေ့ဘ်သည် သူ၏ခြေထောက်ကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အစီအစဉ်က ကောင်းတယ်၊ ငါကပဲ ပြဿနာဖြစ်နေတာ၊ ငါက မင်းကို နှောင့်နှေးစေလိမ့်မယ်။"
သူသည် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်ပါ၊ စားစရာနဲ့ ရေပေးခဲ့၊ တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်၊ မင်းက ပိုအားကောင်းတော့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်။"
လီဗိုင်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ၏မျက်လုံးများသည် တည်ငြိမ်သော်လည်း ပြတ်သားမှုရှိသည်။
"အဲ့လို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့၊ ငါက ရဲဘော်တွေကို မစွန့်ပစ်ဘူး။"
အရင်ဘဝက လီဗိုင်းသည် အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ဦးစားပေးသည့် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း အမြောက်ဆံများကြား၊ သေခြင်းတရားကြားတွင် သူ၏နှလုံးသားထဲက အေးစက်သောအရာတို့သည် အရည်ပျော်သွားသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လိုဂန်က သူ၏အရည်အချင်းကို သဘောကျသည်ဟု ပြောခဲ့၍ ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့မဟုတ် ဒမ်ဒမ် ဒူဂန်က သူ့ကို ကြိုဆိုခဲ့၍ ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့မဟုတ် ကပ္ပတိန်အမေရိကကိုယ်တိုင်၏ ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
သူသည် စစ်သားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စတင်တွေးတောနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။
ဂေ့ဘ်သည် အံ့ဩသွားသည်၊ လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စတိဗ်ရော်ဂျာတို့ဆီတွင် သူမြင်ခဲ့ရသည့် အရိပ်အယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ သူ၏ အမ်1 ကာဘိုင်သေနတ်ကိုသာ ပိုက်ထားလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ" သူက ပြောသည်။ "သွားကြတာပေါ့။"
ပြောရန်မှာ လွယ်ကူသော်လည်း မည်သို့သွားရမည်မှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာဖြစ်သည်။
လီဗိုင်းသည် ဂေ့ဘ်ကို တွဲကူရန် ကြိုးစားလိုက်ရာ ဂေ့ဘ်သည် တစ်လှမ်းချင်းစီ လှုပ်ရှားရုံဖြင့် ချွေးပြန်ကာ သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်၊ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် သူ၏ဒဏ်ရာကို ဓားနှင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်သည်။
"မရဘူး" လီဗိုင်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်း ဒဏ်ရာ ပြန်ပြဲသွားလိမ့်မယ်။"
ကျောပိုးသွားရန်လည်း မဖြစ်နိုင်၊ တောင်တက်လမ်းမှာ စောက်ပြီး နှင်းများဖြင့် ချော်လဲနိုင်ကာ ပေါင် ၁၈၀ ရှိသောလူကို သယ်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျ။
အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ရှိရမည်။
လီဗိုင်းသည် ဂူထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝင်ဝရှိ ချုံပုတ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ သန်မာပြီး ပျော့ပျောင်းသော အကိုင်းအခက်နှစ်ခုကို ဓားဖြင့် ခုတ်လိုက်သည်၊ သူ၏အိတ်ထဲမှ ကြိုးအပိုများနှင့် ပတ်တီးများကို ထုတ်လိုက်သည်။
ဂေ့ဘ်သည် နားမလည်စွာ ကြည့်နေသည်။
လီဗိုင်းသည် အကိုင်းအခက်နှစ်ခုကို အပြိုင်ထားကာ အောက်မှ ထောက်တိုင်များဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ထိုဘောင်ပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။
ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်ခံ့သော နှင်းလျှောစင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
"ဘုရားရေ..." ဂေ့ဘ်က ရေရွတ်သည်။
"လီဗိုင်း၊ မင်းဦးနှောက်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေတာလဲ။"
"စကားမများနဲ့၊ တက်လိုက်" လီဗိုင်းက ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြောသည်။
ဂေ့ဘ်သည် သတိထား၍ လှဲလိုက်သည်၊ သက်သောင့်သက်သာ မရှိသော်လည်း ခြေတစ်ဖက်တည်းဖြင့် ခုန်နေရသည်ထက် အများကြီး သာသည်။
လီဗိုင်းသည် ကြိုးကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်ကာ စမ်းသပ်ဆွဲကြည့်လိုက်သည်၊ လေးလံသော်လည်း ဆွဲနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ သွားကြမယ်။"
ထွက်ခါနီးတွင် လီဗိုင်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။
သူသည် လေကို ရှူရှိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်သည်။
သူသည် ဂူအဝင်ဝအနီးရှိ ကျောက်ကွဲအက်ရာတစ်ခုဆီသို့ သွားလိုက်ရာ အရွက်ထူထူနှင့် အပင်တစ်မျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အရွက်တစ်ခုကို ခူးကာ နမ်းကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ဝါးကြည့်လိုက်သည်၊ ခါးပြီး စပ်ကာ နောက်မှ အေးမြသွားသည်။
အာနီကာပင်။
သူ၏အရင်ဘဝက တောရိုင်းရှင်သန်ရေး မှတ်တမ်းအစီအစဉ် တစ်ခုကို သူသတိရသွားသည်၊ တောင်ပေါ်သားများက ဒဏ်ရာနှင့် ရောင်ရမ်းခြင်းအတွက် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်။
မဖြစ်နိုင်တာ...
သူသည် အရွက်အနည်းငယ်ကို ဆွတ်ခူးကာ ကျောက်တုံးနှစ်ခုကြားတွင် ထည့်ထောင်းလိုက်ရာ အစိမ်းရင့်ရောင် ပျော့ဖတ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။
"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဂေ့ဘ်က အနံ့ဆိုးသည့် ပျော့ဖတ်ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"မင်းခြေထောက်ကို ကယ်မလို့၊ ငြိမ်ငြိမ်နေ။"
ဂေ့ဘ် မငြင်းလိုက်ရမီမှာပင် လီဗိုင်းသည် ပတ်တီးကိုဖြည်ကာ ထိုအေးစက်နေသော ပျော့ဖတ်ကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တင်လိုက်သည်။
"အား...!"
အေးစက်စပ်ရှတသည့် ခံစားချက်မှာ ပြင်းထန်လွန်းသည်။
"မလှုပ်နဲ့" လီဗိုင်း က ဟောက်လိုက်သည်။
"ခြေထောက် လိုချင်ရင် ငါ့ကို ယုံ။"
ထူးဆန်းစွာပင် နာကျင်မှုသည် တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးမြသော ခံစားချက်က အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။
ဂေ့ဘ်သည် ခြေချောင်းများကို လှုပ်ကြည့်လိုက်သည်၊ နာကျင်မှုမှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် လျော့ကျသွားသည်။
"ဘုရားရေ..." သူသည် အစိမ်းရောင်ပျော့ဖတ်နှင့် လီဗိုင်ကို အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"မင်းက မှော်ဆရာဖြစ်နေတာလား။"
လီဗိုင်းသည် ပတ်တီးကို ပြန်ပတ်ပေးရင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
"စစ်သားကောင်းတစ်ယောက်ဆိုရင် အသက်ရှင်သန်ရေး နည်းလမ်းလေးတွေ သိထားဖို့ လိုတယ်။"
သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ ဗဟုသုတဆိုသည်မှာ တကယ့်အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်သည်။
အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လီဗိုင်းသည် မီးခွက်ကို ငြှိမ်းလိုက်ပြီး ကြိုးကိုဆွဲကာ ဒဏ်ရာရထားသော ရဲဘော်ကို ဆွဲ၍ ညဉ့်အမှောင်ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် လီဗိုင်းသည် အမောဆို့နေပြီဖြစ်၍ သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုမှီကာ အမောဖြေလိုက်သည်။
သူသည် ရေသန့်ဘူးကိုယူလိုက်စဉ် တစ်ခုခုကို မြင်လိုက်ရသည်။
ကောင်းကင်ယံတွင် အလင်းရောင်ရှိနေသည်။
အဝါရောင် အလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခုသည် ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ထိုနေရာတွင် သံမဏိမျှော်စင်ကြီးများကဲ့သို့ အမည်းရိပ်များ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။
လီဗိုင်၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့ တက်လာသည်။
သူသည် မြေပုံကို စစ်ဆေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် အလင်းရောင်ကိုကြည့်သည်၊ ထို့နောက် မြေပုံကို ပြန်ကြည့်သည်။
အမှားမရှိ။
အဲ့ဒါ စက်ရုံပဲ။
သူတို့သည် အလွန်နီးကပ်လွန်းနေသည်။
မြေပုံအရဆိုလျှင် ဤနေရာသို့ရောက်ရန် တစ်ညလုံး အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သည်။
ဒါဆို သူတို့ ဘာလို့ အခုတင် မြင်နေရတာလဲ။
အဲ့ဒီအခါ...
လီဗိုင်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
ရှင်းပြချက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။
မြေပုံက... မှားယွင်းနေသည်။