အခန်း (၁) — ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တာအိုဘုရားကျောင်းမှ စတင်ခြင်း
ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီး၏ တောင်ပိုင်းဒေသ အလွန်ဝေးလံသော ထောင့်တစ်နေရာ၌
‘လော့ဖော့တောင်’
အမည်နှင့်လိုက်ဖက်စွာပင် ထိုတောင်သည် ထူးခြားသည့်ပုံစံဖြင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှသည်။
ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် ရေသုံးတန်ဖြင့် ဖျော်ထားသည့် ဆန်ပြုတ် တစ်ပန်းကန်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။
ဖြတ်သွားသော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ပင် ထိုနေရာရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားမိပါက ရွံရှာစွာ တံတွေးထွေးပြီး ပြန်လှည့်ထွက်သွားလောက်သည်။
တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တာအိုဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းသာ ရှိသည်။
အမိုးကြွပ်အကျိုးအပဲ့များက မြေပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေပြီး တံခါးပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် ရေးထားသော “ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း” ဟူသည့် စာလုံးသုံးလုံးမှာပင် လည်ပင်းကြောတက်နေသည့် လူတစ်ယောက်၏ လည်ပင်းကဲ့သို့ ကောက်ကွေးနေ၏။
ထိုအချိန်တွင် သက်တမ်းရှည်ကျိုင်းပင်ကြီး၏ အောက်၌
ရှန်ချင်းယွင်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင်ပစ်ထားလျက် ရပ်နေသည်။
သူဝတ်ဆင်ထားသော အရောင်မှိန်နေသည့် အပြာရောင်တာအိုဝတ်ရုံမှာ တောင်လေ၏ တိုက်ခတ်မှု ကြောင့် တလွင့်လွင့် လှုပ်ရှားနေ၏။
သူသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။
မျက်ဝန်းများမှာ နက်ရှိုင်းလှပြီး ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ကြီးမားသောဥပဒေသများနှင့် တိတ်တဆိတ် ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။
တောအုပ်ကြား လေပြည်တိုးဝင်သံ တရှဲရှဲမြည်နေပြီး ကြွေကျလာသော သစ်ရွက်များက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေကြသည်။
နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် သူ၏အရိပ်က ရှည်လျားစွာ ဆန့်ထွက်နေပြီး လောကမှ ခွာထွက် နေသော ပညာရှိတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုးကိုပင် ပေးစွမ်းနေ၏။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏အတွင်းစိတ်အသံကိုသာ ကြားနိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်တော့
ထိုအရာအားလုံးနှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်နေကြောင်း သိရပေလိမ့်မည်။
“ချီးပဲ ဒီလေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြင်းရတာလဲ အေးလိုက်တာ…”
ရှန်ချင်းယွင်သည် သူ့အင်္ကျီလည်ပင်းကို တင်းတင်းဆွဲစည်းလိုက်ရင်း မျက်ရည်နှစ်ကြောင်းပင် စီးကျလာလေသည်။
သူ၏အမည်မှာ ရှန်ချင်းယွင် ဖြစ်သည်။
‘အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်’
ယခင်ဘဝတွင် သူသည် 996 စနစ်ဖြင့် အလုပ်လုပ်ရသော ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။
နေ့တိုင်း ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့၏။
နောက်ဆုံးတော့ တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က သူထင်ခဲ့သည်မှာ ဒီတစ်ခါတော့ အေးအေးဆေးဆေး ပျင်းပျင်းရိရိနဲ့ နေနိုင်မယ့်ဘဝ အသစ်တစ်ခု ရတော့မယ်ဟူ၍ပင်။
သို့သော် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူက အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူရောက်ရှိလာသောနေရာမှာ ရွှမ်ထျန်းတိုက်ကြီးဟု ခေါ်သော ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် သူ့ထံတွင်လည်း “အပြင်းထန်ဆုံးသခင်စနစ်” ဟု ခေါ်သည့် လိမ်လည်ချက်စနစ်တစ်ခု ပါလာခဲ့သေးသည်။
‘နာမည်ကို ကြားရုံနှင့်ပင် မိုက်တယ်မဟုတ်လား’
အစပိုင်းတွင် ရှန်ချင်းယွင်လည်း ထိုသို့ပင် ထင်ခဲ့သည်။
ထိုအချက်ကို သူရှာတွေ့သည့်အချိန်အထိပင်။
ဆိုးရွားလွန်းသော ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
သူ့တွင် ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ် မရှိပေ။
ဤကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာတွင် ဝိညာဉ်အရင်းအမြစ်မရှိပါက ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကျင့်ကြံ၍မရလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ တစ်သက်လုံး နေရမည်။
သာမန်လူဖြစ်နေခြင်းက တစ်မျိုးပင်။
ပြဿနာက ဤပျက်စီးနေသော စနစ်တွင် စတင်အသက်ဝင်ရန် အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
【အပြင်းထန်ဆုံးသခင်စနစ် အသက်ဝင်ရန် အခြေအနေ — အရည်အချင်းထူးချွန်သော တပည့်သုံးဦးကို လက်ခံမွေးမြူပြီး အစပြုလက်ဆောင်ထုပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပါ】
ရှန်ချင်းယွင် ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျိန်ဆဲချင်သွားခဲ့သည်။
“ငါကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ အရည်အချင်းထူးချွန်တဲ့ တပည့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာနိုင်မှာလဲ”
“အသုံးမကျတဲ့လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက ဆရာအဖြစ် လာရွေးမှာလဲ”
“စိတ်ပုံမှန်ရှိတဲ့လူဆိုရင် ဒီလိုဆင်းရဲတဲ့တောင်ပေါ်ကိုတောင် လာမှာမဟုတ်ဘူး”
သို့သော် အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် ရှန်ချင်းယွင်သည် သွားကြိတ်ခံပြီး ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ကိုယ်သူ “လောကီယာယီအရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်ပြီးဖြစ်သော လောကမှခွာနေသည့် မဟာသခင်” ဟု ပုံဖော်ထားခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့နေ့စဉ်အလုပ်က အဓိကအားဖြင့် နှစ်ခုပဲ ရှိသည်။
‘ဗိုက်ဆာခြင်း’
‘ဟန်ပန်ထုတ်ခြင်း’
သုံးနှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။
တပည့်တစ်ယောက်တောင် မရှိသေးပေ။
“ဂွီ”
သူ့ဗိုက်ထဲမှ မြည်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတည်ဆောက်ထားသော မဟာသခင်ဟန်ပန်ကို တစ်ခဏတည်းနှင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။
ရှန်ချင်းယွင်က သက်ပြင်းချကာ သူ့ဗိုက်ပိန်ပိန်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။
မနေ့ညက ဆန်အိုးထဲရှိ ကြွက်တွေတောင် နေရာပြောင်းသွားကြပြီ။
‘ဒီလိုတော့ မဖြစ်ဘူး’
‘ဒီအတိုင်း ဆက်လိမ်… အဲ… ဆက်ပြီး တပည့်မရှာနိုင်သေးဘူးဆိုရင် တောင်အောက်ကိုဆင်းပြီး သူတောင်းစားနဲ့ နယ်မြေလုရတော့မယ်’
တောင်အောက်က ဝမ်အာဂိုရဲ့ တောင်းစားခွက်က သူ့တာအိုဘုရားကျောင်းထက်တောင် တန်ဖိုးကြီး တယ်လို့ ကြားဖူးသည်။
“စနစ်ရေ မင်းက တကယ် အသုံးဝင်ရဲ့လား”
ရှန်ချင်းယွင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ညည်းညူလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း သူသည် ထိုစိတ်မချရသော စနစ်နှင့် တစ်နေ့လျှင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စကားပြောခဲ့ရသည်။
စနစ်ကတော့ သူ့ကို တကယ်တမ်း တစ်ခါမှ ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
သို့သော် ဒီနေ့မှာတော့ အနည်းငယ် ထူးခြားနေပုံရသည်။
【အပြင်းထန်ဆုံးသခင်စနစ် စတင်လည်ပတ်နေပါပြီ…】
【အိမ်ရှင်၏ အရေးကြီးသောကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေများသည် ဆက်တိုက်ကျဆင်းနေပြီး အစာငတ် သေဆုံးနိုင်ခြေ ရှိနေပါသည်။】
【စနစ်သည် အရေးပေါ်အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်】
ရှန်ချင်းယွင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာ၏။
‘အရေးပေါ်အခြေအနေလား’
‘စနစ်က နောက်ဆုံးတော့ စိတ်ပြောင်းသွားပြီး သူ့အတွက် ကယ်ဆယ်ရေးအစားအစာလေးများ ပေးတော့မှာလား’
【အရေးပေါ်အခြေအနေ စတင်ပါပြီ…】
【ရက်သုံးဆယ်အတွင်း အနည်းဆုံး တပည့်တစ်ဦးကို လက်ခံရမည်။】
【မဟုတ်ပါက စနစ်သည် အမြဲတမ်း အိပ်စက်ခြင်းအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားမည်။】
【ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှင်သည် စနစ်၏ အကာအကွယ်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားမည်။】
ရှန်ချင်းယွင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာလဲဟ”
“ရက်သုံးဆယ်”
“တပည့်ရှာရမယ်”
“ဒါဆို ငါ့ကို သေစေချင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”
စနစ်၏ အားနည်းပါးပါးတည်ရှိမှုနှင့် အကာအကွယ်မရှိတော့ပါက လမ်းဘေးက လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်ကိုပင် သူ အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာကြီးထဲမှာ နတ်ဆိုးသားရဲများ ဘီလူးသတ္တဝါများ အမျိုးမျိုးရှိနေသည်ကို ပြောရန်ပင် မလိုတော့။
“မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး…”
ရှန်ချင်းယွင်သည် ပူနေသောအိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားနေလိုက်သည်။
နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို သူရှာရမည်။
သို့သော် ထိုမျှဝေးလံပြီး ဆင်းရဲသောတောင်မှာ ဝေးလွန်းလှသဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယုန်တစ်ကောင်ပင် ဤတောင်ပေါ်သို့ တက်လာရန် စိတ်မဝင်စားပေ။
‘တပည့်ကို ဘယ်မှာသွားရှာရမလဲ’
‘တောင်အောက်ဆင်းပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲလာရမလား’
ထိုသည်လည်း မဖြစ်နိုင်ပေ။
ပြန်ပေးဆွဲလာသော တပည့်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် မနာခံပေ။
အလှည့်ကျရင် သူ့ဆရာကိုပင် ပြန်သတ်လောက်သည်။
ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ ရှန်ချင်းယွင်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ပို၍ နက်ရှိုင်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။
သူက ကောင်းကင်ထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ်ပင် စိုစွတ်လာ၏။
‘သုံးနှစ်ရှိပြီ’
သုံးနှစ်လုံးလုံး သူသည် မဟာသခင်တစ်ယောက်ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သည်။
နေ့တိုင်း အေးစက်သောတောင်လေကို အံတုရင်း ကောင်းကင်ကို ၄၅ ဒီဂရီထောင့်ဖြင့် မော့ကြည့်နေ ခဲ့သည်။
ဗိုက်ဆာလွန်း၍ ခေါင်းမူးနေသည့်အချိန်ပင် လောကီလူသားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။
‘ဒါတွေက ဘာအတွက်လဲ’
သူတောင်းဆိုခဲ့တာက မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်စပဲ။
အသက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်စ။
သို့သော် ယခု စနစ်က ပြောနေသည်မှာ ရက်သုံးဆယ်အတွင်း တပည့်တစ်ယောက်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့လျှင် ထိုမျှော်လင့်ချက်လေးတစ်စပင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
“ဘုရားသခင်ရေ… မျက်လုံးလေးဖွင့်ကြည့်ပေးလို့ မရဘူးလား”
ရှန်ချင်းယွင်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“တပည့်တစ်ယောက်လောက် ပို့ပေးပါ”
“အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တောင် ရတယ်”
သူ့စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရုတ်တရက် တောင်လမ်းဘက်မှ ခြေသံတရှပ်ရှပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ချင်းယွင်၏ နားရွက်များ လှုပ်ခတ်သွားပြီး စိတ်မှာ ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားသည်။
‘လူတစ်ယောက် လာနေပြီ’
‘အလုပ်ရပြီ’
သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
တောင်တံခါးကို ကျောပေးထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ကျောတွင်ပစ်ထားသည်။
မေးစေ့ကိုလည်း ၄၅ ဒီဂရီထောင့်အတိုင်း အနည်းငယ် မြှောက်ထားလိုက်၏။
ထိုလှုပ်ရှားမှုအစုံကို သူ သုံးနှစ်လုံးလုံး လေ့ကျင့်လာခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အလို အလျောက်တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။
အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
မျက်နှာအမူအရာကို ဖြေလျှော့ထားလိုက်သည်။
မျက်လုံးများကို လောကီအရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်ထားသည့်အလား နက်ရှိုင်း၍ အစွဲ အလမ်းကင်းဟန် ပေါ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
‘ဟုတ်ပြီ’
“လောကီယာယီအရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်မြင်ပြီးပြီ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဆိုသည့် အငွေ့အသက်မျိုးပင်။
ရှန်ချင်းယွင်က စိတ်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို အားပေးလိုက်သည်။
‘တည်ငြိမ်ထား’
‘ဘယ်သူလာလာ မဟာသခင်တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ရမယ်’
‘ဒီကိစ္စကို လုံးဝအဖော်မပျက်စေနဲ့’
ခြေသံက ပိုမိုနီးကပ်လာ၏။
လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပုံရလေသည်။
ခြေလှမ်းများမှာ အနည်းငယ် မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပြီး တောင်တက်လာရင်း အလွန်ပင်ပန်းနေပုံ ရသည်။
ရှန်ချင်းယွင်၏ နှလုံးခုန်နှုန်းက ပို၍မြန်ဆန်လာသည်။
သူသည် စိတ်ထဲတွင် အရူးအမူး ဆုတောင်းနေသည်။
‘လာစမ်း လာစမ်း’
‘အသက်ရှင်နေတဲ့လူဖြစ်ရင် ပြီးပြီ’
‘အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင်တောင် သူ့ကို “ဆရာ” လို့ ခေါ်ဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ လက်ခံမယ်’
‘စနစ်ကို အသက်သွင်းနိုင်သရွေ့ သူ အသက်ရှင်နိုင်ပြီ’
တောင်လေက တဝေါဝေါ အော်မြည်နေ၏။
နေဝင်နေပြီ။
ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲရင်း ပျက်စီးနေသော တောင်လမ်းပေါ်တွင် ကော်ဇောတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းနေကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လော့ဖော့တောင်၏ တောင်တံခါးအပြင်ဘက်၌ လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှန်ချင်းယွင်ကတော့ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောပေးထားဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏နားရွက်များမှာ ထောင်နေပြီး အသစ်ရောက်လာသူထံမှ အသံတိုင်းကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားနေသည်။
ခြေသံ ရပ်သွား၏။
တစ်စုံတစ်ယောက်က အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေသည်။
ထို့နောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဒါက… ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းလား”
ရှန်ချင်းယွင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် မြင့်တက်လာသည်။
‘ငါးစာချိတ်မိပြီ’
(စနစ် - အိမ်ရှင် အသက်ရှိသတ္တဝါတစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာနေကြောင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည်။ လှည့်စားရန် အသင့်ပြင်ထားပါ)
(ရှန်ချင်းယွင် — ပါးစပ်ပိတ်ထား ဒါကို “သီလနှင့် လူကို ဆွဲဆောင်ခြင်း” လို့ ခေါ်တယ်)
(စနစ် — ကောင်းပါပြီ သီလနှင့် လူကို ဆွဲဆောင်တော်မူသော အိမ်ရှင်ကြီး ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ပါးစပ်ကို သုတ်လိုက်ဖို့ အကြံပြုပါတယ်။ တံတွေးတွေတောင် စီးကျနေတယ်)
ရှန်ချင်းယွင် — (ပါးစပ်ထောင့်ကို လက်ဖြင့် စမ်းပြီး သုတ်လိုက်သည်)
(စနစ် — ဒါ့အပြင် အင်္ကျီရှေ့ဘက်က အပေါက်ကြီးကလည်း “မဟာသခင်” ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်ကို တော်တော်လေး ထိခိုက်စေပါတယ်)
(ရှန်ချင်းယွင် — မင်းက စကားများလွန်းတယ်)
(အလျင်အမြန် အဝတ်အစားများကို ပြင်ဆင်နေသည်)
(စနစ် — ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားဗိုက်ထဲက မြည်သံကို မီတာ ၃၀ အကွာကနေတောင် ကြားရပါတယ်)
(ရှန်ချင်းယွင် — ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း)