ရက်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ခဲ့ပြီးနောက် လူဝစ်နှင့် သူ၏ယာဉ်တန်းသည် ‘ဒီရေနီနယ်မြေ’ သို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် မြင်ကွင်းထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသည်မှာကား အသက်ဓာတ်ကင်းမဲ့ကာ ခြောက်သွေ့ဖုန်းဆိုးနေသည့် တောရိုင်းမြေပြင်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
“တကယ့်ကို ဘုရားသခင် စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဂျောင်ကျကျနေရာပဲဗျာ...”
တောင်ပိုင်းသား သူရဲကောင်းတစ်ဦးက ရှေ့မှမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။ လူဝစ်က ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ မြင်းပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
မြေဆီလွှာက အာဟာရမဲ့ကာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး တစ်နယ်မြေလုံး သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ပေါင်းပင်လေးများပင် ခပ်ကျဲကျဲသာရှိရာ အမှန်တကယ်ပင် လူသူမနီးသည့် ဖုန်းဆိုးမြေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ‘အသိဉာဏ်စွမ်းရည်စနစ်’ အရ ဤမြေသည် အရင်းအမြစ်များစွာ ကြွယ်ဝပြီး အလားအလာကောင်းများစွာ ရှိနေကြောင်း လူဝစ် အခိုင်အမာ သိထားသည်။
မြေအောက်အပူစွမ်းအင်၊ သတ္တုသိုက်များ၊ ငါးဖမ်းလုပ်ငန်းနှင့် စိုက်ပျိုးရေးအတွက် သင့်တော်သော မြေကွက်လပ် အကျယ်အဝန်းကြီးများ... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးကသာ ထိထိရောက်ရောက် ဖော်ဆောင်ပေးမည်ဆိုပါက ဤနေရာသည် မလွဲဧကန် ရွှေတွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
“တစ်နေ့ကျရင် ဒီနေရာဟာ မြောက်ပိုင်းဒေသရဲ့ အချမ်းသာဆုံး နယ်မြေဖြစ်လာရမယ်...”
လူဝစ်က မိမိကိုယ်ကို ကတိပေးသည့်အလား တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ နယ်မြေချဲ့ထွင်ရေး အမိန့်များကို ချက်ချင်း စတင်ထုတ်ပြန်တော့သည်။
“ပထမဆုံး ယာယီတဲတွေ အရင်ထိုးကြ။ နေထိုင်မယ့်နေရာ အတည်တကျဖြစ်တာနဲ့ အိမ်တွေ ဆောက်မယ်။ အဲဒီအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့ သစ်တွေ အရင်ခုတ်ထားကြ။”
“မြစ်နားမှာ ရေထွက်ပေါက် ရှာကြ။ လူတိုင်းအတွက် သောက်သုံးရေနဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ အလုံအလောက်ရှိဖို့ သေချာပါစေ။”
“လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွက် မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှင်းထားကြ။ စစ်သည်တွေအနေနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကို ဘယ်တော့မှ ပေါ့လျော့လို့မဖြစ်ဘူး!”
အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် စစ်သည်များနှင့် ကျွန်များသည် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားကြတော့သည်။ သစ်ခုတ်သံများနှင့် ဟစ်အော်သံများသည် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ဤမြေပြင်ကို ပထမဆုံးသော သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် နိုးထလာစေခဲ့သည်။
ဒီရေနီနယ်မြေ၏ အသစ်ခန့်အပ်ခံ နယ်စားအရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် လူဝစ်သည် ဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းများ ရေးဆွဲရန်အတွက် ဤမြေ၏အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် နယ်မြေတစ်ခုလုံးကို ဂရုတစိုက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
နယ်မြေ၏ တောင်ဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်သောအခါ နှင်းများအရည်ပျော်ပြီး ရေနွေးငွေ့များ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေသော နေရာအချို့ကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူသည် အမြန်ပြေးသွားကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် စမ်းကြည့်ရာ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါ မြေအောက်အပူထွက်ပေါက်ပဲ!”
လူဝစ်၏မျက်လုံးများ ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားသည်။ စနစ်က ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အမှန်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ မြောက်ပိုင်းကဲ့သို့ အေးစက်သောဒေသတွင် ဤစွမ်းအင်သည် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စနစ်တကျ ဖော်ဆောင်နိုင်ပါက နေထိုင်သူများကို နွေးထွေးမှုပေးနိုင်ရုံသာမက နွေဦးစိုက်ပျိုးရာသီကိုလည်း အထောက်အကူပြုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ အနီးအနားတွင် ရေပူစမ်းအချို့ကိုပါ သူ ရှာတွေ့လိုက်ခြင်းပင်။ ‘ရေပူစမ်း’ နှင့် ‘မြောက်ပိုင်းဒေသ’... ဤစကားလုံးနှစ်လုံး ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင်။ အခြားသော နယ်စားများ အအေးဒဏ်ကြောင့် ချမ်းတုန်နေချိန်တွင် မိမိက ရေပူစမ်းထဲ၌ ဇိမ်ဖြင့်စိမ်နေရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရင်း လူဝစ် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နန်းတော်ကို ရေပူစမ်းအနားတွင် တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် မြစ်ကမ်းနားသို့ သွားခဲ့သည်။ မြစ်ပေါ်ရှိ ရေခဲပြင်များမှာ အက်ကွဲနေပြီဖြစ်ပြီး မြစ်ရေမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။ ငါးအရေအတွက်မှာ လောလောဆယ် မများပြားသေးသော်လည်း စနစ်၏အစီရင်ခံစာအရ နွေဦးရောက်လာပါက ဤနေရာသည် ငါးများသားပေါက်ရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ထိုစဉ်မှာပင် လူဝစ် စေလွှတ်ထားသော ကင်းထောက်သူရဲကောင်းတစ်ဖွဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် သတင်းများနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် တောင်တန်းကြီးများ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အဖိုးတန်သတ္တုသိုက်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အရှင်... အနောက်မြောက်ဘက် တောင်တန်းတွေထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ ‘သံအေးသတ္တုကြော’ တစ်ခုကို တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ပိုပြီးအတွင်းကျကျမှာ အနီရင့်ရောင် တောက်ပနေတဲ့ ‘နတ်ဆိုးတွင်းထွက်ကျောက်’ တွေကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရပါတယ်!”
လန်ဘတ်က အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် “နတ်ဆိုးတွင်းထွက်ကျောက်လား... ဒါဟာ ရွှေတွင်းကြီးပဲဗျ!” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
“အင်း...” လူဝစ်က တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူက ကြိုတင်သိရှိထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် အလွန်အမင်း အံ့သြမနေတော့ပေ။ ထိုကျောက်၏ တန်ဖိုးမှာ ပြောနေစရာပင် မလိုသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ တူးဖော်ရန်မှာ ခက်ခဲပါသေးသည်။ သို့သော် ဤမြေသည် တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်သရွေ့ ဤသတ္တုကြောသည် နယ်မြေ၏ အရေးအကြီးဆုံးသော ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
စစ်ဆေးမှုများအပြီးတွင် လူဝစ်နှင့် သူ၏သူရဲကောင်းများသည် ဤမြေအပေါ် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာကြသည်။ သို့သော် ဤမြေ၏ အလားအလာရှိသော တန်ဖိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လက်ရှိ ပကတိအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရက်စက်လွန်းလှသည်။
သူတို့သည် ဒေသခံများနေထိုင်ရာ ရွာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရေဝပ်နေသောနေရာများမှာ ပုပ်စပ်နေသော ရွှံ့နွံများနှင့် ရောနှောကာ လေထုထဲတွင် ပုပ်သိုးနေသော အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော သစ်သားတဲအိုများနှင့် ရွှံ့အိမ်ကလေးများသည် အချိန်မရွေး ပြိုကျတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။
နေထိုင်သူ အများစုမှာ အဝတ်အစား မလုံမလဲနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် ပိန်ချုံးနေကြပြီး အအေးဒဏ်ကို မခံနိုင်သော အဝတ်စုတ်များကိုသာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်ထားကြသည်။
“အရင်က ဒီနေရာကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့သူ မရှိဘူးလား” လူဝစ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အရင်က အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကြာလှပြီ ထွက်ပြေးသွားတာဗျ” ဟု ဒေသခံတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။
ချည့်နဲ့နေသော ကလေးအချို့မှာ တံခါးနောက်ကွယ်တွင် စုပြုံနေကြပြီး သူတို့၏ပါးပြင်လေးများသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် နီရဲနေသည်။ သူတို့သည် လူဝစ်တို့အဖွဲ့ကို ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ခိုးကြည့်နေကြသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ လူဝစ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ အိတ်ထဲမှ ရိက္ခာအချို့ကို ထုတ်ယူပြီး ကလေးများထံ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အစားအစာများကို ကမ်းပေးကာ -
“ကဲ... ဒါလေး ယူစားကြနော်...” ဟု ပြောလိုက်သည်။
သို့သော် ကလေးများမှာ သူ့ကို သံသယဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ မယူဝံ့ကြပေ။ ရိက္ခာ၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့ကြောင့် တံတွေးများ မျိုချနေကြသော်လည်း ထောင်ချောက်တစ်ခုခု ဖြစ်မည်ကို ကြောက်နေပုံရသည်။
“စားကြပါ... ရပါတယ်” လူဝစ်က ထပ်မံ၍ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကလေးများသည် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ လူဝစ်၏လက်ထဲမှ အစားအစာများကို လုယူကာ အငမ်းမရ စားသောက်ကြတော့သည်။ သို့သော် လူဝစ်သည် အခြားကလေးများကဲ့သို့ ချက်ချင်း မစားဘဲနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုကောင်လေးမှာ သူရရှိသောဝေစုကို သူ၏စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝှက်ထားလိုက်သည်။
“မင်း ဘာလို့ မစားတာလဲ” လူဝစ်က ငုံ့၍ မေးလိုက်သည်။
ကောင်လေးက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ ညစ်ပတ်နေသော မျက်နှာလေးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူက တုန်ရီသောအသံဖြင့် -
“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အမေနဲ့အတူ စားဖို့ ချန်ထားတာပါ...” ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လူဝစ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ တောင်ပိုင်းဒေသတွင် မှူးမတ်များက သူတို့၏ခွေးများကို အကောင်းဆုံးအသားများ ကျွေးမွေးနေကြသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ကလေးငယ်များမှာ ခြောက်သွေ့သော အစားအစာတစ်ဖဲ့ကိုပင် အသေအချာ ဝှက်ထားနေကြရသည်။
ဒါဟာ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်။ ဤမြေပေါ်ရှိ လူများအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးချင်သည့် တာဝန်သိစိတ်တစ်ခု သူ့ထံတွင် ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် လူဝစ်သည် ချမ်းအေးပြီး ငတ်မွတ်နေကြသော ဒေသခံများကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
“အလုပ်လုပ်ချင်တဲ့သူ အားလုံး ငါ့ရဲ့စခန်းကို လာခဲ့ကြ! ငါ မင်းတို့ကို အစားအစာ၊ နေစရာနဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို ပေးမယ်!”
ဒေသခံများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏မျက်လုံးများမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေပုံရသော်လည်း အစားအစာ ရရှိသွားသော ကလေးငယ်များကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
‘စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိအခြေအနေထက်တော့ ဘာမှ ပိုဆိုးမလာနိုင်တော့ပါဘူးလေ။’