အခန်း ၃၆၀ - ဆောင်းရာသီ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အချိန်ကာလ (၁)

(T/N : အခန်း(357)နဲ့(360)တူနေပါတယ်ခင်ဗျာ။ မူရင်းအတိုင်းပဲပြန်‌ပေးလိုက်ပါတယ်ခင်ဗျာ)

အချို့သော ကလေးငယ်များသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ နွေးထွေးစွာ ထွေးပွေ့ခံထားရသော်လည်း၊ မိုးလင်းချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းများ ပြာနှမ်းကာ ခြေလက်များ တောင့်တင်းလျက် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။

အနီရောင်လူနေရပ်ကွက်၏ အစွန်အဖျားတွင်မူ ခိုင်မာစွာ တပ်ဆင်ထားသော မီးလျှံကျောကုန်းလိပ် မီးဖိုကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ကြီးမားလေးလံသော သံမဏိအခွံကြီးအောက်မှ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ရေနွေးငွေ့သံများကို ကြားနေရသည်။ လိပ်ခွံ၏အထက်တွင် အပူကွင်းများစွာကို မြှုပ်နှံတပ်ဆင်ထားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံများ ရေခဲမသွားစေရန် နေ့လယ်နေ့ညမပြတ် အပူလှိုင်းများ ထုတ်လွှတ်ပေးနေသည်။

ထိုမျှ စနစ်ကျသော အပူပေးစနစ်သည်ပင် မြို့၏ အချက်အချာနေရာနှင့် ကန့်သတ်ထားသော စုပေါင်းအိမ်ရာ အနည်းငယ်ကိုသာ လွှမ်းခြုံနိုင်စွမ်းရှိသည်။ မီးလျှံကျောကုန်းလိပ်နှင့် အဝေးဆုံးဖြစ်သော အချို့သော နေရာချထားရေးစခန်းများတွင်မူ၊ ပြင်းထန်လှသော အအေးဒဏ်က နောက်ဆုံးတွင် အသက်များကို စတင်နုတ်ယူလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထိုအအေးဒဏ်သည် အားအင်အနည်းပါးဆုံးသူများကိုသာ ရွေးချယ်တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ခွန်အားဆုတ်ယုတ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အဆုတ်အားနည်းသော ကလေးငယ်များနှင့် အာဟာရချို့တဲ့နေသော အလုပ်သမားများပင် ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံး ကျဆုံးသွားသူမှာ အသက် ခြောက်ဆယ်အရွယ် ပန်းရံဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အေးစက်လှသော ညတစ်ညတွင် ရေပိုက်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူ၏ရင်ဘတ်အတွင်း ရုတ်တရက် အောင့်လာခဲ့ပြီး ထိုနေရာမှ သူ တစ်ဖန်ပြန်၍ နိုးထလာခြင်း မရှိတော့ပေ။ ထိုနောက် မကြာမီမှာပင်၊ နှင်းကိုက်နာ၊ တစ်သျှူးပုပ်ရောဂါနှင့် တုပ်ကွေးရောဂါတို့သည်... အသံတိတ် အဆိပ်ငွေ့များအလား ကျောက်တုံးအက်ကွဲကြောင်းများနှင့် ဝါဂွမ်းစောင်များအကြား စိမ့်ဝင်ကာ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

သွေးနီလှိုင်းနယ်မြေ၏ ဆောင်းညများသည် တစ်ခါမှ ဤမျှ မလေးလံဖူးချေ။

သွေးနီလှိုင်း ဆေးကုသရေးစခန်းတွင် မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပြီး၊ အတွင်းဘက်၌မူ နှင်းကိုက်နာ လူနာများနှင့် ငိုကြွေးနေသော မိခင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်အထည်များမှာ ရေစိုရွှဲနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး၊ မိခင်တို့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေး ရှိနေကြသော ကလေးငယ်များ၏ ခြေလက်များသည်လည်း ပြာနှမ်းနေကြသည်။ အချို့သော ကလေးငယ်များသည် ဆေးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာချိန်မှာပင် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မည်းနက်နေပြီး၊ ရင်ဘတ်များမှာလည်း အသက်ရှူရန် ခက်ခဲစွာဖြင့် မသိမသာသာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"သူ့ကို ကယ်လို့ ရနိုင်ပါသေးလားဟင်။"

"ကျွန်မရဲ့ အငယ်ဆုံးလေးက အဖျားကြီးနေတာ သုံးရက်ရှိနေပြီ။ သူ ဆက်တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလားဟင်။"

"တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာရယ်... သူ့ကို ဆေးဘက်ဝင်အပင်လေးနည်းနည်းလောက် တိုက်လို့ရမလားဟင်။"

ချောင်းဆိုးသံများ၊ ညည်းညူသံများနှင့် ရောနှောနေသော ထိုအသံများသည် ဆေးမှူးတိုင်း၏ ရင်ဝကို ဖိကြိတ်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ၊ ဂုန်နီအိတ်ခွံများဖြင့် ကမန်းကတန်း ရစ်ပတ်ထားသော ရုပ်အလောင်းအချို့ကို သယ်ဆောင်သွားကြသည်။ အားနည်းနေသော ကလေးငယ်များ၊ ခါးကိုင်းနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးငယ်တို့၏ဘေးတွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသော မိခင်များပင် ပါဝင်သည်။ ထိုမိခင်များသည် အနွေးဓာတ် ကင်းမဲ့သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ၎င်းတို့၏ ကလေးငယ်လေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကျ တုပ်ကွေးရောဂါ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ညတွင်းချင်းပင်၊ ဒုက္ခသည်စခန်း အများအပြားတွင် အုပ်စုလိုက် အဖျားကြီးခြင်းနှင့် အသက်ရှူမဝခြင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အနည်းဆုံး လူသုံးလေးငါးဦး သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် စခန်းတစ်ခုလုံး ရောဂါကူးစက်ခံရခြင်းများပင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဆေးဝါးများမှာလည်း လုံလောက်မှု မရှိတော့ပေ။ ကျောက်နီ ဂိုဒေါင်ရှိ ဆေးဝါးများမှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ထက်ဝက်ကျော်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကြီးမြတ်လှသော နယ်စားမင်း လူးဝစ်ထံမှ လျင်မြန်သော အမိန့်တစ်ရပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်ကို တားဆီးလိုက်လေသည်။

"အရန်ထားရှိတဲ့ မီးလျှံကျောကုန်းလိပ်ကို ဒုက္ခသည်စခန်းရဲ့ ခိုလှုံရေးအိမ်ကို ရွှေ့လိုက်ပါ။ အဲဒီထဲကို ချော်ရည်ရေညှိ လောင်စာတွေ အပြည့်ဖြည့်ပြီး တစ်နေ့လုံး မီးမငြိမ်းစေနဲ့။"

သူ၏လက်သည် နှင်းများကို ခွဲခြမ်းပစ်လိုက်သည့် ထက်မြက်သော ဓားသွားတစ်ခုအလား ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

မီးလျှံကျောကုန်းလိပ်ကို ဗဟိုပြုထားသည့် အပူချိန်မြင့် လည်ပတ်မှုစနစ်ပါဝင်သော ဆေးကုသခန်းတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ချော်ရည်ရေညှိကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုထားသောကြောင့် အခန်းအပူချိန်ကို သုညအထက် ဆယ့်ငါးဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ်တွင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် အနွေးထွေးဆုံး နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အရင်းအမြစ်များမှာ ကန့်သတ်ချက်ရှိနေသဖြင့် အလှည့်ကျစနစ်ဖြင့် အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။

သူက ဤသို့အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ "လူတိုင်း တစ်နေ့ကို တစ်ကြိမ် အလှည့်ကျ ဝင်ရောက်နိုင်တယ်။ နေမကောင်းတဲ့ ကလေးငယ်တွေ၊ လက်မှုပညာရှင်တွေ၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စစ်သည်တွေနဲ့ မွေးကင်းစကလေးမိခင်တွေကို ဦးစားပေးရမယ်။ ဘယ်သူမှ အတင်းအဓမ္မ နေရာယူတာမျိုး မလုပ်ရဘူး။"

ထိုအချိန်တွင် သွေးနီလှိုင်းနယ်မြေရှိ အလုပ်ရုံများတွင်လည်း ညတစ်ရေးမအိပ်ဘဲ မီးများလင်းထိန်နေခဲ့သည်။

မိုက်ခ်သည် လက်မှုပညာရှင်များကို ဦးဆောင်ကာ သတ္တမမြောက်မျိုးဆက် အအေးဒဏ်ခံ ဝတ်ရုံရှည်ကို အရေးပေါ် ဖန်တီးခဲ့သည်။ ထိုဝတ်ရုံအတွက် ရေခဲသားရဲ၏ သားမွေးများကို သန့်စင်ထားသော ဝါဂွမ်းအဆာများနှင့် ရောနှောကာ အပူကူးပြောင်းနိုင်သော ဆီများဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသည်။ ဝတ်ရုံ၏ အောက်နားစများတွင်လည်း သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော အပူပေးဗူးများနှင့် ချိတ်ဆက်နိုင်ရန် ရေနွေးငွေ့အထုပ်ငယ်လေးများ ချုပ်လုပ်တပ်ဆင်ထားသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုဝတ်ရုံရှည်များကို ဒုက္ခသည်များ ကိုယ်တိုင်က ချုပ်လုပ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

"အသက်ရှင်ဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ကြ။ ဘယ်သူက ပိုများများချုပ်နိုင်လဲ၊ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေက ဝတ်ရုံကို အရင်ဆုံး ဝတ်ရမယ်။"

တစ်ချိန်က မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့သော မိခင်များသည် မျက်လုံးများ နီရဲနေသည့်တိုင် ညှပ်ခြင်း၊ ချုပ်ခြင်း အလုပ်များတွင် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ နစ်မြုပ်နေကြသည်။ ယခုအခါတွင် သူတို့သည် သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ဒုက္ခသည်များ မဟုတ်ကြတော့ပေ။ လဝက်အတွင်းမှာပင် ဝတ်ရုံရှည် နှစ်သောင်းခန့်ကို အသုတ်လိုက်ခွဲကာ ခိုလှုံရေးစခန်း အသီးသီးသို့ ပေးပို့နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုဝတ်ရုံတစ်ခုစီတိုင်းကို သူတို့၏ အသက်ဆက်ရှင်သန်ခွင့်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။

ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ မျက်နှာစာတွင်မူ၊ အမ်မလီက ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အထောက်အကူပြုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ ဘက်စုံ စီစဉ်ဖြန့်ကြက်မှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဆေးဝါးပညာရှင်များသည် နှင်းရွက်နွယ်ပင် အားလုံးကို စုစည်းကာ အဖျားကြီးသော တုပ်ကွေးလူနာများအတွက် အထူးရည်ရွယ်သည့် အလွန်ထိရောက်သော သက်သာစေသည့် ဆေးရည်များအဖြစ် ဖော်စပ်ခဲ့ကြသည်။

ကျောက်နီ ဂိုဒေါင်၏ အခြောက်လှန်းထားသော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ သိုလှောင်ရုံကိုလည်း အပြည့်အဝ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော အဖိုးတန် ဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ထုတ်ယူအသုံးပြုခဲ့သည်။

"သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ရှိသမျှ အားလုံးကို ပေးလိုက်ပါ။" ၎င်းမှာ အမ်မလီက ဆေးဝါးပညာရှင်များကို ပြောခဲ့သည့် ပထမဆုံးစကားဖြစ်သည်။

မြို့ပြကွင်းပြင်တွင် 'မီးလျှံဟင်းချိုစခန်း' ကို လျင်မြန်စွာ တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး၊ သွေးနီလှိုင်း တပ်မတော်၏ အကူအညီဖြင့် လည်ပတ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းစခန်းမှနေ၍ ချဉ်ဖတ်ဟင်းရည်နှင့် အရိုးပြုတ်ရည်များကို နေ့လယ်နေ့ညမပြတ် ထောက်ပံ့ပေးနေပြီး လူတစ်ဦးလျှင် တစ်နေ့ကို အနည်းဆုံး ဟင်းချိုပူပူ တစ်ပန်းကန်စီ ရရှိကြသည်။

---

နွန်း သည် ယခုနှစ်တွင် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ် ပြည့်ပြီဖြစ်သည်။

အင်းဆက်ကပ်ဘေး ဆိုက်ရောက်လာချိန်တွင်၊ သူသည် ရွာပြင်ရှိ ရေမြောင်းငယ်လေးတစ်ခုထဲ၌ ယုန်တစ်ကောင် ဖမ်းနေခဲ့သည်။ သူ ယုန်မိခဲ့လျှင် ညီငယ်လေးအတွက် အသားဟင်းချိုပူပူလေး တစ်ခွက် ချက်ကျွေးမည်ဟု ကတိပေးထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် တစ်လမ်းလုံး ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အင်းဆက်အလောင်းကောင်များက အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုဖျက်ဆီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ ငိုကြွေးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရလိုက်ဘဲ၊ သူ၏ညီငယ်လေးကို ဆွဲခေါ်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ ပုန်းရှောင်ခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အင်းဆက်အလောင်းကောင်များက သူတို့ကို မတွေ့ရှိခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် သွေးနီလှိုင်းနယ်မြေမှ မြင်းစီးသူရဲများ၏ ကယ်ဆယ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သွေးနီလှိုင်းနယ်မြေသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ့ကို အလုပ်တစ်ခု တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး ကိုးလ် ဟုခေါ်သော လက်မှုပညာရှင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့နှင့်အတူ အုတ်များသယ်ခြင်း၊ သစ်တိုင်များထူခြင်းနှင့် နံရံများတည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ရသည်။ ဤကြမ်းတမ်းသော ကာယလုပ်အားသည် အသက် ဆယ့်တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အတွက် အလွန်ပင်ပန်းလွန်းလှသော်လည်း၊ အေးခဲသေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ငတ်မွတ်သေဆုံးခြင်းထက်စာလျှင် သူကိုယ်သူ ကံကောင်းသည်ဟုသာ မှတ်ယူထားသည်။

ဤနေရာတွင် သူ စားစရာ အစားအစာရှိသည်၊ အိပ်စရာ နေရာရှိသည်။ ထို့အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အသားဖတ်လေးများ ပါဝင်သော ဟင်းချိုကိုပင် သောက်ခွင့်ရသေးသည်။ သူ၏ဘဝသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆင်ပြေလာတော့မည်ဟု သူက အစပိုင်းတွင် တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် ရက်စက်လှသော ဆောင်းရာသီသည် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ညတွင်းချင်းမှာပင် ညီငယ်လေးမှာ အဖျားတက်လာကာ စုတ်ပြဲနေသော စောင်လေးတစ်ထည်အောက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ နွန်း တစ်ယောက် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ့ကို ကျောပိုးကာ ဆေးကုသရေးစခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဝင်ခွင့်ရရန် တစ်နေကုန် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

နှစ်ရက်မပြည့်ခင်မှာပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း လဲကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်နေပြီး သွားများရိုက်ခတ်ကာ တုန်ယင်နေသည်။ အချိန်မရွေး လွင့်မျောသွားတော့မည့်အလား သူ၏ကိုယ်လုံးလေးမှာ ပေါ့ပါးနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဟူး... နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။ ဒီအထိတောင် ရောက်လာခဲ့ပြီးမှ ဆက်ပြီး မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူးပဲ။" ဟူ၍ ကိုးလ် ၏ သက်ပြင်းချသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ ပြန်လည်ချေပပြောဆိုချင်သော်လည်း၊ မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။ ထို့နောက် ထိုနေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသံကြီးကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ မီးလျှံကျောကုန်းလိပ် လည်ပတ်နေသည့် အသံဖြစ်ပြီး ကြီးမားလေးလံသော သံမဏိအခွံကြီးမှ ပူလောင်လှသော အပူလှိုင်းများကို ဖြာထွက်စေသည်။ တစ်ချိန်က အေးစက်နေခဲ့သော ဆေးကုသရေးစခန်းသည် စတင်နွေးထွေးလာခဲ့သည်။ ရေနွေးငွေ့ပိုက်များကို ချိတ်ဆက်ထားပြီး ကုတင်တိုင်း၏ဘေးတွင် အနက်ရောင်လောင်စာများကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီးဖိုငယ်လေးများကို တပ်ဆင်ပေးထားသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် နွန်း တစ်ယောက် အေးစက်လှသော ညထဲတွင် တုန်ယင်မနေတော့ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့လေတော့သည်။