နှင်းဘီလူးကြီး၏ အလောင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသက်မဲ့စွာ လဲလျောင်းနေသည်။ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော သွေးညှီနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
စစ်သည်များမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားရာနေရာကို ရှင်းလင်းရန် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး၊ မြင်းစီးသူရဲများကမူ ဒဏ်ရာရထားသော မိမိတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များကို ပြုစုပေးနေကြသည်။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု ကောင်းမွန်ခဲ့သောကြောင့် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အသေအပျောက်မှာ မဆိုးလှပေ။ အများစုမှာ အအေးပတ်ခြင်းနှင့် ရှနာ၊ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ကြပြီး ကိုယ်စီပါလာသည့် ဆေးဝါးများဖြင့် လုံလောက်စွာ ကုသနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သောင်းကျန်းနေသော နှင်းဘီလူးကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တိုက်ရိုက်ခံလိုက်ရသည့် မြင်းစီးသူရဲတစ်ဦးမှာမူ အခြေအနေ အလွန်စိုးရွားနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများ စီးကျနေသည်။ ဧရာမသတ္တဝါကြီး၏ အားဖြင့် ရိုက်ပုတ်မှုကြောင့် သူ၏ ခိုင်ခံ့သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ရင်ဘတ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ နံရိုးများ ကျိုးကြေကာ အတွင်းကလီစာများပါ ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားပင်။
သူ့ထံမှ အသက်ရှူသံမှာ ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ထွက်ပေါ်နေတော့ရာ မည်သည့်အချိန်တွင် အသက်ပျောက်သွားမလဲဟု စိုးရိမ်ရသည့် အနေအထား ဖြစ်သည်။
ဆေးဆရာက သူ၏ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်... သမားရိုးကျ ကုသနည်းနဲ့တော့ မရနိုင်တော့ဘူး"
ထိုစကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်းစီးသူရဲများ၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးငယ်သွားကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူသည် မိမိတို့နှင့်အတူ ပခုံးချင်းယှဉ်၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သည့် ရဲဘော်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။ လွန်ခဲ့သည့် မိနစ်ပိုင်းကပင် အတူတူ ရုန်းကန်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ သူသည် သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။
"သူ့ကို အသေမခံနိုင်ဘူး..."
အသံလာရာကို လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လူးဝစ်က သူတို့အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အစိမ်းရင့်ရောင် ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပုလင်းထဲရှိ အရည်များမှာ မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေ၏။
၎င်းမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးမားလှသည့် 'သက်စောင့်ဆေးရည်' (Life Potion) ပင်ဖြစ်သည်။ ဤဆေးရည်သည် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေသူကိုပင် သေမင်းလက်မှ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နိုင်စွမ်းရှိသဖြင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများကြားတွင် အသက်သခင်သဖွယ် တန်ဖိုးထားရသည့် အရာဖြစ်သည်။
လူးဝစ်သည် စကားအရှည်ကြီး မပြောတော့ဘဲ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ကာ ထိုဆေးရည်ကို ဒဏ်ရာရနေသော မြင်းစီးသူရဲ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။ ဆေးရည်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။
တိုတောင်းနေသော အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာပြီး ဖြူလျော့နေသော ပါးပြင်များပေါ်တွင် သွေးရောင် ပြန်တက်လာသည်။ ချိုင့်ဝင်နေသော ရင်ဘတ်မှာ ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာကာ ကျိုးနေသော အရိုးများနှင့် စုတ်ပြဲနေသော တစ်ရှူးများမှာလည်း အလိုအလျောက် ပြန်လည်ဆက်သွားကြသည်။ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ပြန်လည် အားကောင်းလာခဲ့ပြီ။
"သူ့အသက် ဘေးကင်းသွားပါပြီ" ဆေးဆရာက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အထိ အားပြန်ပြည့်လာမလဲ ဆိုတာကတော့ သူ့ရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတော့တယ်"
မြင်းစီးသူရဲများသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများဖြင့် ငေးကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့သည် လူးဝစ်ကို အံ့ဩလေးစားစွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ အောက်ခြေ မြင်းစီးသူရဲတစ်ဦးအတွက် ဤမျှ တန်ဖိုးကြီးမားသော ဆေးရည်ကို လူးဝစ်က ရက်ရက်ရောရော အသုံးပြုလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။
လူးဝစ်အပေါ်ထားသည့် သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုများမှာလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
"သခင်..." လန်းဘတ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် လှမ်းပြောသည်။ "ဒီလို တန်ဖိုးကြီးဆေးရည်မျိုးကို သူ့အတွက် သုံးလိုက်တာ... အရမ်းနှမြောစရာကောင်းပါတယ် သခင်"
လူးဝစ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"သူက ငါ့အတွက်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ သွေးနီလှိုင်း နယ်မြေ အတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပေးခဲ့တာပဲ။ သူ့အတွက် သုံးလိုက်တာ ဘာလို့ နှမြောစရာ ဖြစ်ရမှာလဲ?"
သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို တည်ကြည်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို မြှင့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"ငါ့အပေါ် သစ္စာစောင့်သိတဲ့သူတွေကို... ငါ ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး"
ထိုစကားအဆုံးတွင် မြင်းစီးသူရဲအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ဆန့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် လက်ကို နှလုံးသားပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြပြီး မြင်းစီးသူရဲတို့၏ အလေးပြုခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ မည်သည့်စကားမှ မပြောသော်လည်း ထိုလုပ်ရပ်မှာ ကတိသစ္စာထက်ပင် ပိုမို လေးနက်နေပေသည်။
အမှန်တကယ်တွင် လူးဝစ်သည်လည်း ဆေးရည်အတွက် နှမြောမိသည်မှာ အမှန်ပင်။ ဤသည်မှာ သူ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေသို့ မလာမီ သူ၏ ညီမအရင်းက တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့သည့် ဆေးရည် ဖြစ်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် သုံးပုလင်းသာ ရှိခဲ့သည်။ ပထမတစ်ပုလင်းကို ဆစ်ဖ် အတွက် သုံးခဲ့ပြီးပြီ၊ ယခု ဒုတိယတစ်ပုလင်းကိုလည်း သုံးလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ သူ့တွင် နောက်ဆုံး တစ်ပုလင်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
နှမြောခြင်း မရှိဟု ပြောလျှင် ၎င်းမှာ အလိမ်အညာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသည့်အချိန်တွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပင် ကယ်တင်နိုင်သော အရာ မဟုတ်ပါလား။ သို့သော်လည်း သူသည် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းအပေါ် နောင်တမူ မရပေ။
သူ ဆစ်ဖ်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်၊ ထိုမင်းသမီးငယ်လေးသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အကျိုးကျေးဇူးများ ယူဆောင်လာပေးကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မည်။ ယခု မြင်းစီးသူရဲကို ကယ်တင်လိုက်ခြင်းကလည်း သွေးနီလှိုင်း နယ်မြေ၏ စည်းလုံးမှုကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့ပြီ။
"ထားလိုက်ပါတော့... နောက်ဆုံးတစ်ပုလင်းကိုတော့ ငါ့အတွက်ပဲ သိမ်းထားရတော့မယ်" လူးဝစ်သည် အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပုလင်းခွံကို သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ရန် အချိန်ကျရောက်လာသည်။ လူးဝစ်သည် နယ်စားမင်း တစ်ဦးပီသစွာ လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ တိုက်ပွဲတွင် စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့သူများကို ဆုလာဘ်များ ပေးအပ်ခဲ့သည်။
"ဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါတို့ နှင်းဘီလူး လေးကောင်ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့အားလုံးမှာ ကောင်းမှုရှိကြတယ်! တခြား အရှင်သခင်တွေကတော့ ဒီလို တိုက်ပွဲငယ်လေးတွေအတွက် ဆုပေးပွဲတွေ လုပ်မှာမဟုတ်ပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့နဲ့ မတူဘူး။ အလုပ်လုပ်ရင် အကျိုးခံစားခွင့် ရကိုရရမယ်"
သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး စစ်သည်များ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်မှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။
"ဒါပေမဲ့... အဟမ်း... မင်းတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ငါက တကယ်တော့ ဆင်းရဲသားပါကွာ"
စစ်သည်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ လူးဝစ်ကလည်း ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း "ဒါပေမဲ့လည်း မင်းတို့ ကြိုးစားခဲ့တာဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ပေးမှဖြစ်မှာပေါ့"
သူပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာတွင် လက်ခုပ်သံများနှင့် အော်ဟစ်အားပေးသံများ ဆူညံသွားတော့သည်။ ဆုလာဘ်များမှာ လတ်ဆတ်သော ငါး၊ အမဲသား၊ ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ရွှေဒင်္ဂါး အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ မကျေမနပ် ဖြစ်ခြင်း မရှိကြပေ။ အကြောင်းမှာ လူးဝစ်သည် သူတို့အတွက် လုံလောက်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း သူတို့ နှလုံးသားထဲက သိနေကြသည်။ သူသည် စကားအလွတ်ဖြင့် ကတိပေးတတ်သော အရှင်သခင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ၏ စစ်သည်များကို ကယ်တင်ရန် တကယ် ဆန္ဒရှိသူဖြစ်သည်။ ငွေကြေးအကျပ်အတည်း ရှိနေသည့်ကြားမှပင် သူသည် အတတ်နိုင်ဆုံး ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
"အရှင်သခင့်အတွက် အမှုထမ်းရတာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂုဏ်ယူမှုပါပဲ!"
"နဂါးဘိုးဘေးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကောင်းချီးပေးပါစေ!"
စစ်သည်များနှင့် မြင်းစီးသူရဲများအားလုံးမှာ ကျေနပ်အားရသော အပြုံးများဖြင့် ဆုလာဘ်များကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နှင်းဘီလူးကြီးများ၏ အလောင်းကို မည်သို့ကိုင်တွယ်မည်နည်းဟူသော မေးခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ မြောက်ပိုင်းနယ်မြေတွင် စားနပ်ရိက္ခာ ရှားပါးလှသဖြင့် အသားတစ်ဖဲ့ချင်းစီမှာ တန်ဖိုးရှိလှသည်။ သို့သော်လည်း နှင်းဘီလူးကြီးများမှာ လူနှင့်ဆင်တူသော သတ္တဝါများ ဖြစ်နေသဖြင့် လူးဝစ်အနေဖြင့် စားသုံးရန် ဝန်လေးမိသည်။
"ဒါတွေကို မစားကြနဲ့... အားလုံးကို ပြန်သယ်သွားပြီး တခြားနည်းနဲ့ အသုံးချမယ်" ဟု သူက ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤနှင်းဘီလူးကြီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားသော အအေးဓာတ်စွမ်းအင်များ ရှိနေသည်။ ထိုအတွေးဖြင့် လူးဝစ် စိတ်ကူးသစ်တစ်ခု ရရှိလာသည်။
"စားလို့မရရင်လည်း ကောင်းတဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတာပဲ။ ဒါတွေကို မြေဩဇာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်"
"မြေဩဇာလား?" လန်းဘတ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ နှင်းဘီလူး၏ အသားများတွင် စွမ်းအင်ဓာတ်များ ကြွယ်ဝနေသဖြင့် စနစ်တကျ ပြုပြင်လိုက်လျှင် မြေဆီလွှာ ညံ့ဖျင်းမှုကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
"ဒါတွေကို ပြန်သယ်သွားပြီး စိုက်ပျိုးရေးအရာရှိ မိုက် ဆီ လွှဲပေးလိုက်ကြ"
ထို့ကြောင့် စစ်သည်များသည် နှင်းဘီလူးအလောင်းကြီးများကို သစ်သားစင်များပေါ် တင်ဆောင်၍ မြင်းများဖြင့် သူတို့၏ နယ်မြေဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာကြတော့သည်။