ဂျက်ဆိုသူမှာ မူလက တောင်ပိုင်းဒေသတွင် သစ်သီးနှင့် ကောက်ပဲသီးနှံမျိုးစေ့များကို လှည့်လည်ရောင်းချကာ တစ်နေ့လုပ်မှ တစ်နေ့စားရုံမျှဖြင့် ဘဝကို ရုန်းကန်နေရသည့် မျိုးစေ့ကုန်သည်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူ့ဘဝမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း မရှိသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် ပူပန်စရာမလိုဘဲ ဖူလုံခဲ့သည်ဟု ဆိုရမည်။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ခန့်က အရက်ဆိုင်တစ်ခုတွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကုန်သည်အချို့၏ ကြွားဝါသံများကို မကြားလိုက်ရမီ အချိန်အထိပေါ့...။
"မြောက်ပိုင်းနယ်မြေ ရှေ့ဆောင်လမ်းပြအမိန့်" ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီးကတည်းက မြောက်ပိုင်းတွင် မြေယာသစ်များ ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် နယ်စားပယ်စား အများအပြား ရောက်ရှိလာကြကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မျိုးစေ့ဝယ်လိုအားမှာ အဆမတန် မြင့်တက်နေပြီး ရောင်းလိုအားနှင့် လုံးဝမမျှတတော့ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။
ဤသတင်းက ဂျက်၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ တောင်ပိုင်းတွင်မူ မျိုးစေ့ကုန်သည်ဆိုသည်မှာ လမ်းဘေးရှိ မြင်းချေးများကဲ့သို့ ပေါများလှသည်။ လူပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ဝေစုခွဲဝေနေကြရသဖြင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ဆိုသည်မှာ အိမ်မက်ပင် မက်၍မရနိုင်။ သို့သော် မြောက်ပိုင်းမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ထိုဒေသမှာ မြေရိုင်းများဖြစ်၍ မျိုးစေ့ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သူကြားဖူးသည်။ မျိုးစေ့များသာ ရောက်သွားပါက သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမည်မှာ အမှန်ပင်။
"ဒါဟာ ငါသူဌေးဖြစ်ဖို့ ရလာတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ!"
ဂျက်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးအားလုံးကို မျိုးစေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်တွန်းလှည်းလေးပေါ်တွင် မျိုးစေ့များ အပြည့်တင်ဆောင်ကာ မြောက်ပိုင်းသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့တော့သည်။ တစ်ညတွင်းချင်း သူဌေးဖြစ်မည့် အိမ်မက်များကိုယ်စီနှင့်ပေါ့။
သို့သော်လည်း 'နှင်းလှံသွားမြို့တော်' (Frost Halberd City) သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ ဂျက်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။
"ဒါ... ဒါ မြောက်ပိုင်းရဲ့ အကြီးဆုံးမြို့တော် ဟုတ်ရဲ့လား?"
မြို့မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး လမ်းများမှာလည်း ရွှံ့ဗွက်ထူထပ်နေသည်။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာလူများမှာလည်း နွမ်းပါးသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။ စည်ကားသော စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းဟူ၍ အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိပေ။ ဂျက်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဆုံးရှုံးရတော့မည့် နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားသည်။
"ငါတော့ သွားပြီ... ရှိသမျှတွေ အကုန်ပြုတ်တော့မှာလား မသိဘူး"
သို့သော် ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်၍ လက်ဗလာဖြင့် မပြန်ချင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ကိုတင်းကာ ဈေး၏အရှေ့ဘက်ရှိ မြေကွက်လပ်တစ်ခုတွင် ဆိုင်ခန်းလေးကို အခြေချလိုက်သည်။
"မင်းက မျိုးစေ့ရောင်းတဲ့ ဂျက် ဆိုတာလား?"
ကုန်ပစ္စည်းများကိုပင် မထုတ်ရသေးမီ ခရီးပန်းလာသည့် ပုံစံဖြင့် မြင်းစီးသူရဲ သုံးဦး ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာသည်။ သူတို့၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေပြီး မျက်နှာများမှာလည်း အလောတကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဂျက်မှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီး ရင်တုန်သွားသည်။ သူတို့က သူ့နာမည်ကို ဘယ်လိုသိတာလဲ? "မျိုးစေ့မင်းသားလေး" ဆိုသည့် သူ့ကျော်ကြားမှုက အလယ်ပိုင်းပြည်နယ်ကနေ မြောက်ပိုင်းအထိတောင် ပျံ့နှံ့နေပြီလား?
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ လာသမျှ ဧည့်သည်မှာ အရေးကြီးသဖြင့် သူသည် ကျောကိုမတ်ကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို စတင်မိတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့ ဘာများလိုချင်လို့လဲခင်ဗျာ? ကျွန်တော့်မှာ အာလူး၊ ရိုင်းစပါး၊ အုတ်ဂျုံ၊ ဂျုံ..."
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ မြင်းစီးသူရဲက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး ယူမယ်။"
"ဗျာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" ဂျက်သည် နားကြားမှားသလားဟု အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
"ငါတို့ အကုန်ယူမယ်လို့ ပြောနေတာလေ၊ ဘယ်လောက်လဲ?"
ဂျက်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ မြောက်ပိုင်းသားတွေက ဒီလောက်တောင် လက်ဖွာကြတာလား?! ဂျက်၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များက ချက်ချင်းအလုပ်လုပ်လာသည်။ ဤကုန်ပစ္စည်းများကို မည်မျှဖြင့် ရောင်းရမည်ကို စိတ်ထဲမှ အမြန်တွက်ချက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တွေဝေနေဟန်ဆောင်ကာ လက်ငါးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။
"လူကြီးမင်းတို့က အကုန်ယူမယ်ဆိုတော့ ကျွန်တော် အထူးလျှော့ဈေးပေးပါ့မယ်... ရွှေဒင်္ဂါး (၅) ပြားပဲ ပေးပါ"
ရွှေဒင်္ဂါး (၅) ပြား!
တောင်ပိုင်းတွင် အာလူးမျိုးစေ့ တစ်အိတ်လျှင် သံဒင်္ဂါး (၂) ပြားသာ တန်ဖိုးရှိပြီး သူ၏ မျိုးစေ့အားလုံးပေါင်းမှ ရွှေဒင်္ဂါး (၁) ပြားပင် မပြည့်ပေ။ ဂျက်သည် ဈေးဆစ်ခံရမည်ကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး သူတို့ သဘောမတူပါက ဈေးလျှော့ပေးရန်ပင် စဉ်းစားထားသည်။
"ရော့... ကောင်းပြီ"
သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုသူရဲကောင်းက ဈေးပင်မဆစ်ဘဲ အိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါး (၅) ပြားကို ထုတ်ကာ ပစ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူနှင့် အခြားသူရဲကောင်းနှစ်ဦးမှာ မျိုးစေ့အားလုံးကို အမြန်ထုပ်ပိုးကာ အလောတကြီး ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
ဂျက်မှာမူ လေးလံသော ရွှေဒင်္ဂါး (၅) ပြားကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အေးစက်သော လေတိုက်ခတ်လာမှသာ သူ့ဆိုင်ခန်းလေး ပြောင်သလင်းခါသွားသည်ကို သတိပြုမိတော့သည်။ သူသည် ရွှေဒင်္ဂါးများကို တစ်ပြားချင်း အမြန်စစ်ဆေးကြည့်ရာ အားလုံးမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်နေသည်။ တကယ်တွေ... အားလုံး အစစ်တွေပဲ!
ခဏအကြာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မှုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ဂျက်မှာ ခုန်ပေါက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
"ငါ ချမ်းသာပြီဟေ့!"
မျိုးစေ့ဖိုးနှင့် မြောက်ပိုင်းသို့ လာသည့် ခရီးစရိတ် အားလုံးပေါင်းမှ ရွှေဒင်္ဂါး (၁) ပြားပင် မရှိချေ။ ယခုမူ သူသည် ရွှေဒင်္ဂါး (၄) ပြားကို အသားတင် အမြတ်ရလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာမှတောင် မလုပ်ရသေးဘူး! မြောက်ပိုင်းမှာ စီးပွားရှာရတာ ဒီလောက်တောင် လွယ်တာလား?!
ဂျက်သည် ရွှေဒင်္ဂါးများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။ ဒါဟာ အစပဲ ရှိသေးတာ။ သူသာ ပြန်သွားပြီး မျိုးစေ့အိတ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လက်ကား ဝယ်လာမည်ဆိုလျှင် ရွှေဒင်္ဂါး ရာနှင့်ချီ၍ ရမည် မဟုတ်ပါလား?! ဒါကို တွေးမိရင်း ဂျက်၏ အပြုံးမှာ နားရွက်ချိတ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။ မြောက်ပိုင်းဆိုတာ ရွှေတွင်းကြီးပဲ! သူသည် ပြန်သွားပြီး ငွေချေးကာ မြောက်ပိုင်းတွင် နံပါတ်တစ် မျိုးစေ့ကုန်သည်ကြီး ဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အမှန်စင်စစ် သူရောင်းလိုက်သော မျိုးစေ့များထဲတွင် ရွှေဒင်္ဂါး ထောင်နှင့်ချီ တန်ဖိုးရှိသော "နှင်းသွေးရောင် ရက်စ်ဘယ်ရီ" (Frost Blood Redberry) မျိုးစေ့များ ပါဝင်နေသည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။ သိခဲ့လျှင်မူ သူသည် အကြီးအကျယ် နောင်တရနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ နောင်တွင် သူ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမည့် အကြောင်းကတော့ နောက်မှ ပြောရမည့် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်သာ ဖြစ်သည်။
လန်ဘတ် (Lambert) က မျိုးစေ့များကို ယူဆောင်ကာ 'ဒီရေနီနယ်မြေ' (Red Tide Territory) သို့ အမြန်ပြန်လာနေစဉ် လူးဝစ် (Louis) မှာ မြင်းစီးရင်း လယ်ကွင်းများအတွင်း မျိုးစေ့ချနေမှုကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုနေသည်။ လယ်ကွင်းများထဲတွင် လယ်သမားများသည် မြေဆီလွှာကို တူးဆွကာ မျိုးစေ့ချရန် အလုပ်များနေကြသည်။ လူးဝစ် ရောက်ရှိသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လယ်သမားများက အလုပ်ကို ခေတ္တရပ်ကာ ရိုသေစွာဖြင့် အလေးပြုကြသည်။
သို့သော် အခြားသော နယ်စားပယ်စား နယ်မြေများနှင့် မတူသည်မှာ ဤလယ်သမားများ၏ မျက်ဝန်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုထက် စစ်မှန်သော ရိုသေလေးစားမှုကိုသာ တွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျွန်အဖြစ်မှ ရောက်လာသူများမှာ လူးဝစ်ကို ကြည့်သည့်အခါ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ တောက်လောင်နေသည်။ သူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို သခင်ကြီး သတိပြုမိပြီး လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လူးဝစ်က ထိုအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း မမည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြပေ။ သူ့အမြင်တွင်မူ ကျွန်ဖြစ်စေ၊ လူလွတ်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ 'ဒီရေနီနယ်မြေ' ရှင်သန်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမည့် သူများသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် လက်ရှိစနစ်က ဤလူများကို ပိုမိုကြိုးစားလာစေသဖြင့် သူသည် ထိုစနစ်ကို ပြောင်းလဲရန် လောမနေသေးပေ။ အချိန်တန်လျှင်မူ ကျွန်များကို လွှတ်ပေးရန် ပိုမိုခိုင်မာသော နည်းလမ်းများကို စဉ်းစားကောင်း စဉ်းစားပေမည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ သူတို့၏ တန်ဖိုးကို သူတို့ကိုယ်တိုင် သက်သေပြရန်သာ လိုအပ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မိုက်ခ် (Mike) ရောက်လာပြီး ပျော်ရွှင်မှုကို မဖုံးဖိနိုင်ဘဲ ပြုံးပြနေသည်။
"သခင်ကြီး!" မိုက်ခ်က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်၊ "ဒီမြေသြဇာတွေက တကယ် အစွမ်းထက်တာပဲ! ဒီနှစ်တော့ သေချာပေါက် အထွက်တိုးတော့မှာပါ!"
လူးဝစ်က ထွန်ယက်ထားသော လယ်ကွင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ မြေဆီလွှာမှာ အမှန်ပင် စိုစွတ်နူးညံ့နေကာ အာဟာရဓာတ်များ ပြည့်ဝနေသည့် အမည်းရောင် မြေလွှာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူက ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်ပြီး - "ပထမဆုံး ဘာတွေ စိုက်မှာလဲ?"
"ရိုင်းစပါး၊ မုန်လာဥဖြူနဲ့ အာလူးတွေပါ" မိုက်ခ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်၊ "ဒီသီးနှံတွေက အအေးဒဏ်ခံနိုင်ပြီး အမြန်ရိတ်သိမ်းလို့ ရပါတယ်။ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် သုံးလအတွင်းမှာ ပထမဆုံး အသုတ်ကို ရိတ်သိမ်းနိုင်ပါလိမ့်မယ်!"
လူးဝစ်က သဘောတူညီဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။ ရိုင်းစပါးကို အမှုန့်ကြိတ်ကာ စားသုံးနိုင်ပြီး မုန်လာဥဖြူကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်အဖြစ်ရော တိရစ္ဆာန်စာအဖြစ်ပါ သုံးနိုင်သည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း အာလူးသည် စိုက်ပျိုးရလွယ်ကူပြီး အထွက်နှုန်းကောင်းကာ ရေရှည်သိုလှောင်ထားနိုင်သဖြင့် အရေးပေါ်စားနပ်ရိက္ခာအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။
'ဒီရေနီနယ်မြေ' ၏ အချို့နေရာများသည် မြေအောက်အပူကြောင့် အခြားမြောက်ပိုင်းဒေသများထက် စိုက်ပျိုးရ ပိုကောင်းသော်လည်း မြေနေရာအားလုံးမှာ စိုက်ပျိုးရန် မသင့်တော်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဘေးကင်းစေရန်အတွက် အအေးဒဏ်ခံနိုင်သော သီးနှံများကို ဦးစားပေး စိုက်ပျိုးခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမျှဖြင့် လူးဝစ်၏ ရည်မှန်းချက်မှာ မပြည့်သေးပေ။ ဖန်လုံအိမ် စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာ ပြီးပြည့်စုံသွားသည်နှင့် သူသည် သီးနှံအမျိုးမျိုးကို စိုက်ပျိုးကာ 'ဒီရေနီနယ်မြေ' ၏ စားနပ်ရိက္ခာ ပြဿနာကို အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းရန် စီစဉ်ထားသည်။
လူးဝစ်သည် ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း သူ့ရှေ့မှ မြေယာများကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုနေသည်။ မြေသြဇာကောင်းသော မြေမည်းများမှာ နေရောင်အောက်တွင် မှိန်ပျပျ တောက်ပနေပြီး လယ်သမားများ၏ အလုပ်များနေသော ပုံရိပ်များက 'ဒီရေနီနယ်မြေ' ၏ အနာဂတ် မျှော်လင့်ချက် မျိုးစေ့များကို ပျိုးကြဲနေကြသည်။
မူလက အေးခဲနေသည့် မြေရိုင်းကြီးမှာ သူ၏ စီမံကိန်းအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူးဝစ်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော အောင်မြင်မှု အရသာကို ခံစားနေရလေတော့သည်။