အခန်း (၁၁) - မဟာသခင်ကြီး!

အမည်ခေါ်ယူခြင်းခံရသည့် ကျွန်များသည် ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခြေလှမ်းတို့မှာ တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ရှေ့တွင် ဘာများဖြစ်လာမည်နည်းဟူသော အတွေးဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကြ၏။

လူးဝစ်သည် သူတို့အားလုံး နေရာတကျ ရှိသွားသည်အထိ ခေတ္တမျှ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ခပ်အေးအေးနှင့် တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် စတင်ပြောကြားလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာ မင်းတို့ဟာ 'ဒီရေနီနယ်မြေ' တည်ဆောက်ရေးအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှာတော့ မင်းတို့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်ကို ငါပေးမယ်။"

ပိုလျှံသောစကားများကို မဆိုတော့ဘဲ လူးဝစ်သည် ဟေးလ်ကိုး၏လက်ထဲမှ ကျွန်စာချုပ်များကို ဆတ်ခနဲ လှမ်းယူကာ ဘေးနားရှိ မီးပုံထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ကျွန်များ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် ထိုစာရွက်စာတမ်းများသည် ခဏချင်းမှာပင် မီးလျှံများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ဟာ ကျွန်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ လွတ်လပ်တဲ့ လူသားတွေ ဖြစ်သွားပြီ!"

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြပြီး ခဏတာမျှ အသက်ရှူပင် ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

"လွတ်လပ်မှု... တကယ်ကြီးလား...?"

ကျွန်များသည် သူတို့မြင်နေ ကြားနေရသည်ကို မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုလုံး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက်နှင့် ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။

"လွတ်လပ်သူတွေတဲ့ဟေ့! ငါတို့ အခု လွတ်လပ်သူတွေ ဖြစ်သွားပြီ!"

"မဟာသခင်ကြီး... ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ်!"

"ဘုရားသခင်... ငါ... ငါ တကယ်ပဲ လွတ်လပ်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီလား...!"

အသက်အရွယ်ရပြီး ရုပ်ရည်ရင့်ရော်နေသော ကျွန်တစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ဝပ်စင်းကျသွားပြီး သူ၏နဖူးကို မာကျောသည့် ရေခဲပြင်မြေကြီးနှင့် တဒုန်းဒုန်း ဆောင့်တော့သည်။ နဖူးမှ သွေးများ စီးကျလာသည့်တိုင် သူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

သူ၏အသံမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အက်ကွဲတုန်ရီနေသည်။ "မဟာသခင်ကြီး! အရှင်ဟာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးပါ!"

"မဟာသခင်ကြီး! အရှင်ဟာ ဘုရားသခင်က စေလွှတ်လိုက်တဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ!" လူငယ်ကျွန်မလေးတစ်ဦးမှာလည်း မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။

အခြားသက်ကြီးရွယ်အို ကျွန်တစ်ဦးမှာမူ လက်များကို မိုးပေါ်သို့ မြှောက်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် တစ်ခုခုကို ရေရွတ်နေသည်။ သူသည် နဂါးဘိုးဘေးထံ ဆုတောင်းနေသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ လူးဝစ်ထံ သူ၏ အကြည်ညိုဆုံး ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို ပူဇော်နေသကဲ့သို့လည်းကောင်း မြင်တွေ့ရသည်။

...

ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အခြားကျွန်များမှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဒူးထောက်နေသူများကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်နေကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည်လည်း အနည်းငယ်မျှ ပို၍ကြိုးစားခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် လွတ်လပ်သူများ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့မည်ဟု တွေးကာ အလွန်အမင်း နောင်တရနေကြ၏။

မြင်ကွင်း အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသောအခါ လူးဝစ်က နောက်ထပ် အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာတစ်ခုကို ထပ်မံကြေညာလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး လတိုင်းမှာ နယ်မြေအတွက် အကျိုးပြုတဲ့ ကျွန် (၁၀) ယောက်ထက်မနည်းကို လွတ်လပ်သူတွေအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသွားမယ်။ မင်းတို့သာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းမှာ လွတ်လပ်သူဖြစ်ခွင့်တင်မကဘူး၊ ကိုယ်ပိုင်မြေကွက် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်အထိ အခွင့်အရေးရှိတယ်။"

ကျွန်အုပ်စုတစ်ခုလုံးသည် လူးဝစ်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ငေးကြည့်နေကြသည်။ ပထမဆုံးအုပ်စုကို လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးခြင်းက သူတို့ကို မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့သည်ဆိုလျှင်၊ ယခုလူးဝစ်၏ စကားမှာမူ သူတို့အား စစ်မှန်သော အနာဂတ်ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူတို့သည် လူးဝစ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသက်သက်သာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းမှာ အရှင့်လက်ထဲတွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်များသည်လည်း မျိုးဆက်နှင့်ချီ၍ ကျွန်ဘဝမှ ရုန်းထွက်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ကြိုးစားအားထုတ်သရွေ့ ကျွန်ဘဝမှ လွတ်မြောက်နိုင်ပြီဟု လူးဝစ်က ဆိုလာသည်။ ၎င်းသည် သူတို့အတွက် ငရဲခန်းမှ လူ့လောကထဲသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ရခြင်းနှင့် တူပေသည်။

ပါးနပ်သော ကျွန်အချို့က ရှေ့ဆုံးမှ ဒူးထောက်ကာ "မဟာသခင်ကြီး!" ဟု ဟစ်အော်ကြသည်။ မကြာမီတွင် ကျန်ရှိသူများကပါ လိုက်ပါအော်ဟစ်ကြရာ ထိုအသံများသည် ဒီရေလှိုင်းကဲ့သို့ တစ်နယ်မြေလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

"မဟာသခင်ကြီး!"

"မဟာသခင်ကြီး!!"

သူတို့၏အသံများသည် ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး ညီညာလာကာ နောက်ဆုံးတွင် နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အော်ဟစ်သံကဲ့သို့ ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင် ဟိန်းခိုကာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"မဟာသခင်ကြီး!!!"

အနီးအနားတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်တော်များမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယခင်က သခင်ကြီးထံမှ ထူးဆန်းသော အံ့ဖွယ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းက သူတို့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေဆဲ ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်၏ စကားအနည်းငယ်က ထုံထိုင်းနေသော လူသေကောင်သဖွယ် ကျွန်အုပ်စုကြီးကို ဤမျှ စိတ်အားထက်သန်သော နောက်လိုက်များအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲပေးလိုက်နိုင်သည်လား?

"ဘာလို့ ဒီကျွန်တွေက သခင်ကြီးကို နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ကိုးကွယ်နေကြတာလဲ" ဟု အချို့သော လူငယ်စစ်သည်တော်များကပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

မြင့်မားသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူးဝစ်သည်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ကတိစကားတစ်ခုတည်းကပင် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားပေသည်။

သူသည် မူလကပင် ကျွန်စနစ်ကို သဘောမတူသူ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ဖျက်သိမ်းရမည်ကို သိသည်။ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ရုတ်တရက် အကြွင်းမဲ့ပေးလိုက်ပါက ပရမ်းပတာဖြစ်မည်ကို သူစိုးရိမ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဆုလာဘ်စနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကျွန်များကို စိတ်အားတက်ကြွစေကာ နယ်မြေကို လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် သူ စီစဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ကျွန်နှင့် လွတ်လပ်သူကြား ခြားနားချက်မှာ ထိုမျှမကြီးမားသေးသော်လည်း တိုးတက်ရန် လမ်းစကို ပြသပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါပေါ့၊ မင်းတို့ကိုလည်း ငါမမေ့ပါဘူး" လူးဝစ်သည် အပြင်ဘက်အဝိုင်းတွင် ရပ်နေသော စစ်သည်များနှင့် နိုက်များဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝေယျာဝစ္စဆောင်ရွက်သူများက လေးလံသော သစ်သားသေတ္တာများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ မီးပုံမှ အလင်းရောင်အောက်တွင် သေတ္တာထဲမှ ခိုင်ခံ့သည့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် နွေးထွေးသော ဖိနပ်ရှည်များမှာ ပြောင်လက်နေသည်။

"စစ်သည်တိုင်းဟာ သားရဲသားရေ ချပ်ဝတ်တစ်စုံစီနဲ့ မြောက်ပိုင်းသားရေ ဖိနပ်တစ်စုံစီ ရကြမယ်။ နိုက်အဖွဲ့ဝင်တွေကတော့ ဆုလာဘ်အဖြစ် ဝံပုလွေသားရေအပြည့် တစ်ခုစီ အပိုဆောင်း ရကြမယ်။"

စကားဆုံးသည်နှင့် စစ်သည်များသည် သေတ္တာများဆီသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြေးသွားကြတော့သည်။ ချမ်းအေးလှသော မြောက်ပိုင်းတွင် အရင်းအမြစ်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသည်။ စစ်သည်အများစုမှာ စုတ်ပြတ်နေသော ဖိနပ်များဖြင့် နှင်းတောထဲတွင် ကင်းလှည့်နေရသဖြင့် ခြေထောက်များမှာ အေးခဲကာ ထုံကျင်နေကြရသည်။

"ဘုရားရေ! ဒါက သားရေစစ်စစ် ချပ်ဝတ်ပဲ!"

"ဒီဖိနပ်တွေက မြောက်ပိုင်းမှာ အကောင်းဆုံးပဲဟေ့!"

သူတို့သည် ပစ္စည်းများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခံရယူကြပြီး မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာအားရမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူးဝစ်သည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှနေ၍ ထိုသူများကို ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤပစ္စည်းများသည် နယ်မြေအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့်အပြင် လူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ရယူရန် အကောင်းဆုံး လက်နက်များလည်း ဖြစ်သည်။

ပစ္စည်းများ ဝေငှပြီးနောက် စားသောက်ပွဲကို ဆက်လက်ကျင်းပရာ ရွှေအိုရောင် ကင်ထားသော သားကောင်အချို့ကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ပူနွေးသော အသားရည်များ မီးထဲသို့ကျကာ "ရှဲ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ မွှေးကြိုင်သော အနံ့တို့က လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

လူတိုင်း အသားတစ်ဖဲ့စီ ရကြသည်။ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ကျွန်များပင်လျှင် ဝေစုတစ်ခုကို တရားမျှတစွာ ရရှိကြသည်။ အရသာရှိသော အသားကင်ကို ပထမဆုံး ကိုက်လိုက်ရသောအခါ ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော နွေးထွေးမှုကို ပြန်လည်ရရှိသဖြင့် လူအများအပြား မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။

"အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ..."

"ငါ အသားအရသာ မမြည်းရတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ..."

ရယ်မောသံများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများသည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ လူအချို့က ကခုန်ကြသည်၊ အချို့က တူရိယာများ မှုတ်ကြသည်။ ကလေးငယ်များမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေကြ၏။

လူးဝစ်မှာမူ အမြင့်ဆုံး ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ နေ၍ ဤမြင်ကွင်းကို တိတ်တဆိတ် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။ နယ်မြေအရှင်သခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏လူများကို ရှင်သန်ရုံသာမက သာယာဝပြောလာအောင်ပါ ဦးဆောင်ပေးရမည်ဟု ခိုင်မာစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတော့သည်။