အခန်း (၉) - မှတ်စုစာအုပ်
နာရီဝက်ခန့် အနားယူပြီးနောက်၊ ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို ကလိုင်း အဖြစ် အပြည့်အဝ လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်သော ကျိုးမင်ရွီသည် နောက်ဆုံးတွင် အားအင်များ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူ၏ လက်ခုံပေါ်တွင် အနက်ရောင် အစက်လေးစက် ပေါ်လာပြီး လေးထောင့်ပုံစံငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထိုအနက်ရောင် အစက်လေးစက်မှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပုန်းအောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး နိုးထလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြောင်း ကလိုင်း သိနေခဲ့သည်။
"လေးထောင့်ပုံစံ ဖြစ်နေတဲ့ အစက်လေးစက်... အခန်းထောင့် လေးထောင့်မှာထားတဲ့ အဓိက အစားအစာ လေးခုနဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား။ ဒါဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ ငါ အစားအစာတွေ ကြိုပြင်ဆင်စရာမလိုဘဲ ယတြာနဲ့ ဂါထာတွေကို ချက်ချင်း လုပ်လို့ရပြီလို့ ဆိုလိုတာလား။"
ကလိုင်းက ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တယ်။
ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ ဒီအစက်တွေ ပေါ်လာတာကတော့ နိမိတ်မကောင်းပါဘူး။ ပြီးတော့ ကိုယ်နားမလည်နိုင်တဲ့ 'အရာ' တွေဆိုတာ အမြဲတမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲလေ။
ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်က ရှင်းပြလို့မရတဲ့ တရုတ်ဗေဒင်ပညာတွေက ဒီနေရာမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေတာ၊ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်းမှာ ထူးဆန်းစွာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာတာ၊ ယတြာလုပ်နေတုန်း သူ့ကို ရူးမတတ်ဖြစ်စေခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ရေရွတ်သံတွေနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မသိရတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာကြီး... ဒီအချက်တွေက ကလိုင်းကို ပူအိုက်လှတဲ့ ဇွန်လရဲ့ ရာသီဥတုမှာတောင် ချမ်းတုန်သွားစေခဲ့တယ်။
"လူသားတွေရဲ့ ရှေးအကျဆုံးနဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး စိတ်ခံစားမှုက အကြောက်တရားပဲ၊ ပြီးတော့ ရှေးအကျဆုံးနဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး အကြောက်တရားက မသိနားမလည်တဲ့အရာတွေကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းပဲ။"
သူဟာ မသိနားမလည်တဲ့အရာတွေကို ကြောက်ရွံ့တဲ့ ခံစားချက်ကို အပြင်းအထန် ခံစားနေရချိန်မှာ ဒီဆိုရိုးစကားကို ပြန်အမှတ်ရသွားတယ်။
သူ့အထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နယ်ပယ်နဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့၊ ပိုသိလာဖို့နဲ့ အမည်မသိအရာတွေကို စူးစမ်းရှာဖွေဖို့ဆိုတဲ့ အရင်က တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒတစ်ခု ရှိနေသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးချင်တဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် စိတ်နေသဘောထား တစ်ခုကလည်း သူ့ကို ဖိအားပေးနေခဲ့တယ်။
ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် စာကြည့်စားပွဲပေါ်ကို ကျရောက်နေတယ်။ စားပွဲပေါ်မှာ ရွှေမှုန်လေးတွေ ဖြန်းထားသလိုပါပဲ။ ကလိုင်းဟာ စားပွဲကို စိုက်ကြည့်နေရင်း နွေးထွေးမှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ထိတွေ့နေရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်တဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြီးက သူ့ဆီကို ရိုက်ခတ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်ခွံတွေဟာ ခဲတွေလို လေးလံနေပြီး အဆက်မပြတ် ပိတ်ကျနေတော့တယ်။ ဒါဟာ အိပ်မပျော်ခဲ့တဲ့ ညနဲ့ ပင်ပန်းစရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေရဲ့ ပေါင်းစပ်အကျိုးသက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ရမယ်။
ကလိုင်းဟာ ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး စားပွဲကို အားပြုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ သူဟာ အခန်းထောင့် လေးထောင့်မှာ ချထားတဲ့ ရိုင်းပေါင်မုန့်တွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နှစ်ထပ်ကုတင်ဆီကို ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူ အိပ်ပျော်သွားတော့တယ်။
ဂွီ! ဂွီ!
ကလိုင်းဟာ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ နိုးလာခဲ့တယ်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကိုယ်သူ လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
"ခေါင်းကတော့ နည်းနည်း ကိုက်နေတုန်းပဲ။"
သူဟာ နားထင်တွေကို နှိပ်နယ်ရင်း ထိုင်လိုက်တယ်။ သူဟာ ဆင်တစ်ကောင်လုံးကိုတောင် စားနိုင်လောက်အောင် ဗိုက်ဆာနေခဲ့ပြီ!
သူဟာ ရှပ်အင်္ကျီကို သပ်ရပ်အောင် ဆွဲချရင်း စားပွဲဆီကို ပြန်သွားလိုက်တယ်။ ငွေရောင် စပျစ်နွယ်ရွက်ပုံ အိတ်ဆောင်နာရီကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
ကလစ်!
အိတ်ဆောင်နာရီရဲ့ အဖုံး ပွင့်သွားပြီး စက္ကန့်လက်တံက တောက်-တောက် မြည်ကာ လည်ပတ်နေတယ်။
"ဆယ့်နှစ်နာရီခွဲပြီပဲ။ ငါ သုံးနာရီလောက် အိပ်လိုက်ရတယ်..."
ကလိုင်းဟာ တံတွေးမြိုချရင်း အိတ်ဆောင်နာရီကို ပိတ်စ ရှပ်အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်တယ်။
မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးမှာ တစ်ရက်ကို ၂၄ နာရီ၊ တစ်နာရီကို ၆၀ မိနစ်၊ တစ်မိနစ်ကို ၆၀ စက္ကန့် ရှိတယ်။ ကမ္ဘာမြေကြီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဒီနေရာမှာ စက္ကန့်တိုင်းရဲ့ အချိန်ကုန်ဆုံးနှုန်းက အတူတူပဲလား ဆိုတာကိုတော့ ကလိုင်း မသိပါဘူး။
ဒီအချိန်မှာတော့ သူဟာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေ၊ ယတြာတွေ ဒါမှမဟုတ် မီးခိုးရောင်ကမ္ဘာကြီး အကြောင်းကိုတောင် မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုတည်းသော အရာက—အစားအစာပဲ!
စဉ်းစားစရာရှိတာတွေကို စားပြီးမှပဲ ဆက်တွေးတော့မယ်! ဒါမှသာ သူ အလုပ်လုပ်နိုင်မှာလေ!
ကလိုင်းဟာ အခန်းထောင့် လေးထောင့်က ရိုင်းပေါင်မုန့်တုံးတွေကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အပေါ်က ဖုန်မှုန့်လေးတွေကို တွေဝေမှုမရှိဘဲ ခါချလိုက်တယ်။ သူက အဲဒီအထဲက တစ်လုံးကို သူ့ရဲ့ နေ့လယ်စာအဖြစ် စားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။
သူ့ဆီမှာ ငါးပဲနိ ပဲ ကျန်တော့တာရယ်၊ သူ့ရဲ့ ဇာတိမြို့မှာ ယတြာလုပ်ပြီးသား ပူဇော်ဖွယ် အစားအစာတွေကို ပြန်စားတဲ့ အစဉ်အလာ ရှိတာရယ်ကြောင့် ဒီအစားအစာတွေကိုပဲ စားဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပေါင်မုန့်မှာ မျက်စိနဲ့မြင်နိုင်တဲ့ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘူးလေ။ ချွေတာတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
သေချာတာပေါ့၊ မူလ ကလိုင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေနဲ့ အလေ့အကျင့်တွေကလည်း အခန်းကဏ္ဍ တစ်ခုကနေ ပါဝင်နေပါတယ်။
အခန်းကို လင်းထိန်ဖို့အတွက်တစ်ခုထဲနဲ့ ဈေးကြီးတဲ့ ဓာတ်ငွေ့ကို အသုံးပြုတာက အရမ်း နှမြောစရာကောင်းတယ်။ ဒါကြောင့် ကလိုင်းဟာ မီးဖိုတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ကျောက်မီးသွေး နည်းနည်းထည့်ကာ ရေနွေးကျိုလိုက်တယ်။ သူက စောင့်နေရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။
ရေမပါဘဲ အဲဒီ ရိုင်းပေါင်မုန့်တုံးတွေကို စားရင် ဘယ်သူမဆို နင်သွားမှာပဲလေ။
"ဟူး... ညစာအတွက်ပဲ အသားစားရတဲ့ ဘဝကြီးက တော်တော်လေး ဆိုးရွားမှာပဲ... မဟုတ်ဘူး၊ နေဦး၊ ဒါတောင် ချွင်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့ရဲ့ အင်တာဗျူးသာ မရှိရင်၊ မယ်လီဆာက တစ်ပတ်ကို နှစ်ခါပဲ အသားစားခွင့် ပြုမှာ" လို့ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ကလိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်တယ်။
သူ လုပ်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။ ဘီရိုထဲက သိုးသား တစ်ပေါင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက လောဘတကြီး ဖြစ်သွားပုံရတယ်။
"ဟင့်အင်း၊ မယ်လီဆာနဲ့ အတူတူစားဖို့ စောင့်ရမယ်" လို့ ကလိုင်းက ခေါင်းခါရင်း အခုချက်ချင်း တစ်ဝက်လောက် ချက်စားမယ့် အကြံကို ပယ်ချလိုက်တယ်။
သူဟာ အပြင်မှာ မကြာခဏ စားလေ့ရှိပေမဲ့၊ မြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရတဲ့အတွက် အခြေခံ ဟင်းချက်စွမ်းရည် တချို့တော့ ရှိပါတယ်။ သူချက်တဲ့ ဟင်းတွေက အရသာ သိပ်မရှိလှပေမဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ စားလို့ရပါတယ်။
သိုးသားက သူ့ကို "မမြှူဆွယ်" နိုင်အောင် ကလိုင်းဟာ ကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မနက်က ပဲတွေနဲ့ အာလူးတွေ ဝယ်ခဲ့တာကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားတယ်။
အာလူး!
ကလိုင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ချက်ချင်း အကြံတစ်ခု ရသွားတယ်။ သူဟာ ဘီရိုဆီကို အမြန်လှည့်သွားပြီး အာလူးပုံလေးထဲက အာလူး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အရင်ဆုံး အာလူးတွေကို အများသုံး ရေချိုးခန်းမှာ ဆေးကြောပြီးနောက်၊ အိုးထဲထည့်ကာ ရေနဲ့အတူ ပြုတ်လိုက်တယ်။
ခဏကြာတော့ ဘီရိုထဲမှာ သူရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ဘူးထဲက အဝါရောင် ဆားကြမ်း နည်းနည်းကို ရေထဲ ဖြူးထည့်လိုက်တယ်။
သူက မိနစ်အနည်းငယ်လောက် စိတ်ရှည်ရှည် စောင့်ပြီးနောက် အိုးကိုမကာ "စွပ်ပြုတ်" ကို ခွက်အနည်းငယ်နဲ့ ပန်းကန်လုံး တစ်လုံးထဲကို လောင်းထည့်လိုက်တယ်။ အာလူးတွေကိုတော့ ခက်ရင်းနဲ့ ထိုးယူပြီး စားပွဲပေါ် တင်ထားလိုက်တယ်။
ဖူး... ဖူး... ဖူး...
သူက အာလူးကို မှုတ်ရင်း အခွံကို နည်းနည်းချင်းစီ ခွာလိုက်တယ်။ ပြုတ်ထားတဲ့ အာလူးရဲ့ မွှေးရနံ့က လေထဲမှာ ပျံ့နှံ့နေတယ်။ အနံ့က တော်တော်လေး စားချင်စရာ ကောင်းနေတယ်။ သွားရည်တွေ အဆက်မပြတ် ကျလာပြီး အပူရှိန်ကတောင် သူ့ကို ဆက်ပြီး မတားဆီးနိုင်တော့ဘူး။
အာလူး အခွံတစ်ဝက်ပဲ ခွာရသေးပေမဲ့ ကလိုင်းက တစ်ကိုက် ကိုက်စားလိုက်တယ်။
"အရမ်းမွှေးတာပဲ!"
အာလူးက မှုန့်ညက်နေတဲ့ အထိအတွေ့ရှိပြီး ဝါးလိုက်တဲ့အခါ ချိုမြိန်တဲ့ အရသာရှိတယ်။ သူဟာ ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး အာလူးနှစ်လုံးကို အငမ်းမရ စားပစ်လိုက်တယ်။ အခွံတချို့ကိုတောင် စားပစ်လိုက်သေးတယ်။
ထို့နောက် သူဟာ ပန်းကန်လုံးကို မပြီး 'စွပ်ပြုတ်' ကို မြိန်ရေယှက်ရေ သောက်လိုက်တယ်။ ရေထဲက ဆားနည်းနည်းလေးက ရေငတ်ပြေစေဖို့ အတော်လေး အသုံးဝင်ပါတယ်။
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အာလူးကို ဒီလိုစားရတာ တကယ် သဘောကျခဲ့တာပဲ..."
ဗိုက်ဝသွားတဲ့ ကလိုင်းက စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊ သူက ပေါင်မုန့် အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ဖဲ့ပြီး ပျော့သွားအောင် 'စွပ်ပြုတ်' ထဲ နှစ်ကာ စားလိုက်တယ်။ ယတြာက အရမ်း ပင်ပန်းသွားလို့လားတော့ မသိဘူး၊ ကလိုင်းဟာ တစ်ပေါင် အလေးချိန်ရှိတဲ့ ပေါင်မုန့် နှစ်လုံးကို စားပစ်လိုက်တယ်။
ကလိုင်းဟာ နောက်ဆုံးတော့ အားအင်တွေ ပြန်ပြည့်လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူဟာ နေရာကို မရှင်းလင်းခင် 'စွပ်ပြုတ်' သောက်ပြီးနောက် ဘဝရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားလိုက်တယ်။ ထို့နောက် တောက်ပတဲ့ နေရောင်ခြည်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ခံယူလိုက်တယ်။
သူဟာ စားပွဲမှာ ပြန်ထိုင်ပြီး စတင် အစီအစဉ်ဆွဲတော့တယ်။
"ငါ ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး။ ဂျပ်စတစ် နဲ့ ဟန်းမန်း တို့ ပြောသလို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရာတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်ပြီး သာမန်လွန်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားရမယ်။"
"အမည်မသိအရာတွေကို ကြောက်ရွံ့တဲ့စိတ်ကို ငါ ကျော်လွှားရမယ်။"
"အခု တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့ဆုံမှုကို စောင့်ဖို့ပဲ။ ကြည့်ရှုသူ ဆေးရည် ဖော်မြူလာ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တခြားအရာတွေကို ငါ နားထောင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။"
"တနင်္လာနေ့မရောက်ခင် လေးရက် လိုသေးတယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်၊ ကလိုင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြဿနာကို အရင်ဆုံး ဖြေရှင်းရမယ်။ သူ ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့တာလဲ။ သူ့ကို ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ။"
အရင်ကမ္ဘာကို ပြန်မကူးပြောင်းနိုင်သလို အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်လို့လည်း မရတဲ့ ကလိုင်းဟာ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတွေကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် သဲလွန်စတွေကို သူ ရှာဖွေချင်ခဲ့တယ်။
မူလ ကလိုင်းမှာ မှတ်စုရေးတဲ့ အလေ့အကျင့်ရှိတာ သိသာပါတယ်။ သူက ဒိုင်ယာရီ ရေးရတာကိုလည်း သဘောကျတယ်။ ညာဘက် စားပွဲအောက်က ဗီရိုထဲမှာ ရေးပြီးသား မှတ်စုစာအုပ် အထပ်လိုက်ကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကလိုင်း အသေအချာ သိပါတယ်။
သူ ကိုင်ထားတဲ့ စာအုပ်က မေလ ၁၀ ရက်နေ့က စတင်ခဲ့တာပါ။ သူရဲ့ ကျောင်း၊ လမ်းညွှန်ဆရာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ပြီးတော့ ဗဟုသုတနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေက အစပိုင်းမှာ ရှိနေပါတယ်။
"၁၂ ရက်၊ မေလ။ တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးက ဘာလမ် အင်ပါယာ မှာ သုံးတဲ့ ဘုံဘာသာစကားကလည်း ဂျိုတွန် ရဲ့ အကိုင်းအခက်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်း ဖေးဆက် ကနေ ဆင်းသက်လာတာလို့ မစ္စတာ အက်ဇစ် က ပြောတယ်။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ။ အဲဒါက ဉာဏ်ရည်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေ အားလုံး တစ်ချိန်က ဘာသာစကား တစ်ခုတည်းကိုပဲ ပြောခဲ့ကြတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ 'ထာဝရည၏ ဗျာဒိတ်ကျမ်း' နဲ့ 'မုန်တိုင်းကျမ်း' တို့အရဆိုရင်၊ ရှေးဦးကာလတွေမှာ ဘီလူးတွေသာ ကမ္ဘာကြီးကို ကြီးစိုးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ နတ်သူငယ်တွေ၊ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲသူတွေနဲ့ နဂါးတွေလည်း ရှိခဲ့တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံပြင်တွေ သက်သက်ပါပဲ။"
...
"၁၆ ရက်၊ မေလ။ အကြီးတန်း တွဲဖက်ပါမောက္ခ ကိုဟန် နဲ့ မစ္စတာ အက်ဇစ် တို့ဟာ ရေနွေးငွေ့ခေတ် ရဲ့ ရှောင်လွှဲလို့မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြတယ်။ မစ္စတာ အက်ဇစ် က ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုသက်သက်လို့ ထင်မြင်ယူဆတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဧကရာဇ် ရိုဆယ်လ် သာ မရှိခဲ့ရင်၊ မြောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးဟာ တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးလိုပဲ ဓားတွေကို အခုထက်ထိ ကိုင်ဆောင်နေရဆဲ ဖြစ်မှာပဲတဲ့။
လမ်းညွှန်ဆရာကတော့ မစ္စတာ အက်ဇစ်ဟာ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်နိုင်မှုကို အရမ်း အလေးပေးလွန်းတယ်လို့ ငြင်းဆိုတယ်။ ဧကရာဇ် ရိုဆယ်လ် မရှိခဲ့ရင်တောင် ဧကရာဇ် ရောဘတ် ရှိလာမှာပဲလို့ သူက ယုံကြည်တယ်။ ဒါကြောင့် ရေနွေးငွေ့ခေတ်က နောက်ကျမှ ရောက်လာနိုင်ပေမဲ့၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရောက်လာမှာပဲတဲ့။
သူတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုမှာ အဓိပ္ပာယ် သိပ်မရှိဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ကျွန်တော်က အရာသစ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိတာနဲ့ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အတိတ်ကို ဖော်ထုတ်ရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ ကျွန်တော်က သမိုင်းပညာထက် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာကို လေ့လာဖို့ ပိုသင့်တော်မယ် ထင်ပါတယ်။"
...
"၂၉ ရက်၊ မေလ။ ဝဲ့လ်ချ် က ကျွန်တော့်ကို လာရှာပြီး စတုတ္ထခေတ် က မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် သူရထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ အို ဘုရားမ! စတုတ္ထခေတ်က မှတ်စုစာအုပ်တဲ့! သူက ရှေးဟောင်းသုတေသန ဌာနက ကျောင်းသားတွေကို အကူအညီ မတောင်းချင်လို့၊ အကြောင်းအရာတွေကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်ဖို့ နာယာ နဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ လာအကူအညီတောင်းတာ။
ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းနိုင်မှာလဲ။ သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘွဲ့ယူကျမ်း ကာကွယ်တင်ပြမှု ပြီးမှပဲ လုပ်ပေးနိုင်မယ်။ ဒီအဆင့်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို လွှဲပြောင်းလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။"
ဒီအချက်က ကလိုင်းရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတယ်။ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ အမြင်သဘောထား ကွဲလွဲမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မှတ်စုတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်၊ စတုတ္ထခေတ်က မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာခြင်းက ကလိုင်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့ တွန်းပို့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။
စတုတ္ထခေတ်ဆိုတာ လက်ရှိ သံခေတ် မတိုင်မီက ခေတ်ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းရဲ့ သမိုင်းကြောင်းက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး မပြည့်စုံပါဘူး။ သင်္ချိုင်းဂူတွေ၊ ရှေးဟောင်းမြို့တော်တွေနဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို အလွန်နည်းပါးစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ရတဲ့အတွက်၊ ရှေးဟောင်းသုတေသန ပညာရှင်တွေနဲ့ သမိုင်းပညာရှင်တွေဟာ 'မူလ' ပုံရိပ်ကို အကြမ်းဖျင်း ပုံဖော်ဖို့ သူတို့ရဲ့ ဘာသာရေးသွန်သင်ချက်တွေအပေါ် အခြေခံထားတဲ့ အဓိက ဘုရားကျောင်းကြီး ခုနစ်ခုက ပေးအပ်တဲ့ မရေရာတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကိုသာ ကိုးကားနိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ သိထားတာက ဆော်လမွန် အင်ပါယာ၊ ကျူဒါ မင်းဆက် နဲ့ ထရွန်ဆိုအက်စ် အင်ပါယာ တို့ ရှိခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။
လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖြေရှင်းဖို့နဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ကလိုင်းဟာ ဒဏ္ဍာရီတွေနဲ့ ပိုမိုနီးစပ်တဲ့ ပထမခေတ် သုံးခုကို သိပ်စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါဘူး။ သူက နတ်ဘုရားများခေတ် လို့လည်း ခေါ်တဲ့ စတုတ္ထခေတ်ကို ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားခဲ့ပါတယ်။
"အင်း၊ ကလိုင်းက သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အလုပ်အကိုင်အတွက် စိုးရိမ်ပြီး အင်တာဗျူးကို အာရုံစိုက်နေခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်..."
ကလိုင်းဟာ မချိတင်ကဲ ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။
တက္ကသိုလ်တွေက အလွန် ရှားပါးနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျောင်းသား အများစုဟာ မူးမတ်မျိုးနွယ် ဒါမှမဟုတ် ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေက လာကြတာပါ။ အစွန်းရောက်တဲ့ စိတ်နေသဘောထား မရှိသရွေ့၊ တက္ကသိုလ်ကို ဝင်ခွင့်ရထားတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ဟာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုနဲ့ ဖယ်ကြဉ်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ အုပ်စုလိုက် ဆွေးနွေးမှုတွေနဲ့ လူမှုရေးပွဲတွေကတစ်ဆင့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေး ကွန်ရက်တွေကို တည်ဆောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အလွန် ရက်ရောတဲ့ ဝဲ့လ်ချ် မက်ဂိုဗန် က ဥပမာတစ်ခုပါပဲ။ သူဟာ လိုအန် ဘုရင့်နိုင်ငံ၊ မစ်ဆီးရှိုင်းယား ခရိုင်၊ ကွန်စတန့် မြို့က ဘဏ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးရဲ့ သားဖြစ်ပါတယ်။ သူက နာယာနဲ့ ကလိုင်းတို့ကို အမြဲတမ်း အကူအညီတောင်းလေ့ရှိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က အလုပ်လုပ်တဲ့အခါ အမြဲတမ်း တစ်ဖွဲ့တည်း ကျလေ့ရှိလို့ပါ။
ထပ်မတွေးတော့ဘဲ ကလိုင်းဟာ မှတ်စုစာအုပ်ကို ဆက်ဖတ်လိုက်တယ်။
"၁၈ ရက်၊ ဇွန်လ။ ကျွန်တော် ဘွဲ့ရပြီ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ် ခွိုင် တက္ကသိုလ်!"
"၁၉ ရက်၊ ဇွန်လ။ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကျွန်တော် ကြည့်ပြီးပြီ။ ဝါကျတည်ဆောက်ပုံတွေနဲ့ မူလစကားလုံးတွေကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တော့၊ အဲဒါက ရှေးဟောင်း ဖေးဆက် ရဲ့ ပြောင်းလဲထားတဲ့ ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင်၊ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ သမိုင်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ဖေးဆက် ဘာသာစကားဟာ တစ်ကြိမ်ကို နည်းနည်းစီ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေခဲ့တယ်။"
"၂၀ ရက်၊ ဇွန်လ။ ပထမစာမျက်နှာရဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ကျွန်တော်တို့ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြီးပြီ။ စာရေးသူက အန်တီဂိုနပ်စ် လို့ခေါ်တဲ့ မိသားစုက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်။"
"၂၁ ရက်၊ ဇွန်လ။ သူက အမှောင်ဧကရာဇ် အကြောင်း ပြောထားတယ်။ ဒါက မှတ်စုစာအုပ် ရေးသားခဲ့တယ်လို့ ခန့်မှန်းရတဲ့ အချိန်ကာလနဲ့ ခေတ်မကိုက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ပါမောက္ခ မှားနေတာလား။ 'အမှောင်ဧကရာဇ်' ဆိုတာ ဆော်လမွန် အင်ပါယာရဲ့ ဧကရာဇ်တိုင်းအတွက် သုံးတဲ့ ဘုံဘွဲ့နာမည်တစ်ခုလား။"
"၂၂ ရက်၊ ဇွန်လ။ အန်တီဂိုနပ်စ် မိသားစုဟာ ဆော်လမွန် အင်ပါယာမှာ တော်တော်လေး အဆင့်အတန်း မြင့်မားပုံရတယ်။ စာရေးသူက သူဟာ ကျူဒါ လို့ခေါ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ လျှို့ဝှက် အရောင်းအဝယ်တစ်ခု လုပ်နေတယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ ကျူဒါ ဟုတ်လား? အဲဒါက ကျူဒါ မင်းဆက်နဲ့များ ဆက်စပ်နေမလား။"
"၂၃ ရက်၊ ဇွန်လ။ မှတ်စုစာအုပ်အကြောင်း တွေးတာနဲ့ ဝဲ့လ်ချ်ရဲ့ အိမ်ကို သွားဖို့ကို ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး ဟန့်တားနေတယ်။ အင်တာဗျူးအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမယ်! ဒါက အရမ်း အရေးကြီးတယ်!"
"၂၄ ရက်၊ ဇွန်လ။ သူတို့ အသစ်တစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ နာယာက ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်။ ကျွန်တော် သွားကြည့်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်။"
"၂၅ ရက်၊ ဇွန်လ။ အသစ်ဖော်ထုတ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေအရ၊ စာရေးသူဟာ ဟော်နာစစ် တောင်တန်းကြီးရဲ့ အမြင့်ဆုံးတောင်ထွတ်မှာရှိတဲ့ 'ထာဝရည နိုင်ငံ' ကို သွားလည်ဖို့ တာဝန်တစ်ခု လက်ခံခဲ့တယ်။ အို ဘုရားမ! ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် မီတာ ၆၀၀၀ ကျော် မြင့်တဲ့ တောင်ထိပ်မှာ နိုင်ငံတစ်ခုက ဘယ်လိုလုပ် တည်ရှိနိုင်မှာလဲ။ သူတို့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ကြတာလဲ။"
"၂၆ ရက်၊ ဇွန်လ။ ဒီထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေက တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်တွေလား။"
မှတ်တမ်းက ဒီနေရာမှာပဲ ပြီးဆုံးသွားတယ်။
ကျိုးမင်ရွီဟာ ၂၈ ရက်နေ့ အစောပိုင်း နာရီတွေမှာ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာခဲ့တာပါ။
"ဒါဆိုရင် ဇွန်လ ၂၇ ရက်နေ့အတွက် မှတ်တမ်းတစ်ခု တကယ်ပဲ ရှိခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ၊ အဲဒီစာကြောင်းလေးပေါ့... ကျွန်တော်အပါအဝင် လူတိုင်း သေရမှာပဲ..."
ကလိုင်းဟာ သူရောက်ရောက်ချင်း ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ရင်း၊ ဒီကောက်ချက်ကို ချလိုက်တဲ့အခါ ကြက်သီးမွှေးညင်းတွေ ထသွားခဲ့တယ်။
မူလ ကလိုင်းရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမှု လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့၊ ဝဲ့လ်ချ်ဆီ သွားလည်ပြီး ရှေးဟောင်း မှတ်စုစာအုပ်ကို သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ သူ တွေးလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဝတ္ထုတွေ၊ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ ရုပ်သံဇာတ်လမ်းတွဲတွေကနေ ရထားတဲ့ အတွေ့အကြုံများစွာအရ၊ အကယ်၍ ဒီအရာတွေက တကယ်ပဲ ဆက်စပ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ဒီအလည်အပတ်ခရီးက အရမ်း အန္တရာယ်များလိမ့်မယ်လို့ သူ သံသယဝင်နေမိတယ်—သရဲခြောက်မှန်းသိရက်နဲ့ ရဲတိုက်တွေကို သွားစူးစမ်းတဲ့သူတွေက သတိပေးချက် တစ်ခုပဲလေ!
ဒါပေမဲ့ ပြဿနာကို ထွက်ပြေးရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူ သွားကိုသွားရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ အရာအားလုံး ပြည့်လျှံလာပြီး သူ့ကို လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားစေလိမ့်မယ်!
"ရဲကိုများ တိုင်လိုက်ရမလား။"
"ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခဲ့ပါတယ်လို့ ပြောတာက ရူးမိုက်ရာကျနေမှာပေါ့..."
ဒေါက်! ဒေါက်၊ ဒေါက်!
မြန်ဆန်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တံခါးခေါက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကလိုင်းဟာ မတ်မတ်ထိုင်ပြီး နားစွင့်လိုက်တယ်။
ဒေါက်! ဒေါက်၊ ဒေါက်!
တံခါးခေါက်သံတွေက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့တယ်။