အခန်း (၃၁) - ဆေးရည်
ဒန်း စမစ် က ကလိုင်းကို သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတွေနဲ့ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တစ်မိနစ်တိတိ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
ကလိုင်းက တိတ်ဆိတ်မှုရဲ့ ဖိအားနဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ ကြောက်ရွံ့မသွားပါဘူး။ သူက ဒန်း မျက်လုံးတွေကို ဆက်ပြီး အကြည့်ချင်း ဆုံထားလိုက်တယ်။
"ဆေးရည်ကို သောက်သုံးပြီးတာနဲ့ နောင်တရခွင့် မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို မင်း နားလည်ရမယ်။" နောက်ဆုံးတော့၊ ဒန်း က ခံစားချက်မဲ့တဲ့ အသံသြသြနဲ့ ပြန်ပြောလာတယ်။
ကလိုင်းက ပြုံးဖြီးဖြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးသားပါ။"
ပထမအချက်အနေနဲ့၊ အိပ်မပျော်သူ က သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး။ တားရော့ ကလပ် က ဖော်ပြချက်အရ သူကြားခဲ့ရတဲ့ ပွဲကြည့်ပရိသတ် လည်း အတူတူပါပဲ။ တခြား သာမန်လွန် လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ သူ ဘယ်တော့ ထိတွေ့ခွင့်ရမလဲဆိုတာ မသေချာပါဘူး။
အရေးပေါ် အခြေအနေတစ်ခုအတွက် နှေးကွေးတဲ့ ကုစားမှုက အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်၊ သူ စောင့်ဆိုင်းနေဖို့ မလိုပါဘူး။ အလားတူ အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ အလောင်း ကောက်ခံသူ ကိုလည်း ဖယ်ထုတ်လိုက်တဲ့အခါ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များအား ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုသူ နဲ့ ဗေဒင်ဆရာ ဆိုတဲ့ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်။
စီကွန့် တူညီတဲ့ ဆေးရည်တွေက အန္တရာယ် အတူတူပဲ ဆိုတဲ့ အချက်ရယ်၊ သူ သတင်းအချက်အလက် ပိုမရနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ အချက်ရယ်အောက်မှာ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များအား ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုသူ နဲ့ ဗေဒင်ဆရာ နှစ်ခုစလုံးက သူ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတဲ့အတွက်၊ ဧကရာဇ် ရိုဆယ်လ် က ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ်သင်၊ ဓားပြ နဲ့ ဗေဒင်ဆရာ ကို မရွေးချယ်ခဲ့မိတဲ့အတွက် တကယ်ပဲ နောင်တရနေခဲ့တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့နှလုံးသားရဲ့ ချိန်ခွင်လျှာကို အဲ့ဘက်ကိုယိမ်းယိုင်သွားစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
ထို့အပြင်၊ တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းခြင်းနဲ့ သရုပ်ဆောင်ခြင်းရဲ့ တကယ့် အနှစ်သာရကို သူ နားလည်သရွေ့၊ ဆေးရည်က ယူဆောင်လာမယ့် ဆိုးကျိုးတွေကို သိသိသာသာ ရှောင်ရှားနိုင်မယ်ဆိုတာကို ဒိုင်ယာရီကနေတစ်ဆင့် သူ သိနိုင်တယ်။
လူတွေကို အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနဲ့ ရူးသွပ်မှုဆီ တွန်းပို့နိုင်တဲ့ ရေရွတ်သံတွေနဲ့ ပုံရိပ်ယောင် မြှူဆွယ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင်တော့၊ သူက သာမန်လွန်သူ မဖြစ်ခင်ကတည်းက အဲဒါတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီလေ!
"ကောင်းပြီ။" ဒန်း က မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်းတိုလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒါကို ဆောင်းရင်း သူက ပြောလိုက်တယ်။ "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။"
ကလိုင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ လူကြီးလူကောင်း ပုံစံနဲ့ အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။
တောက်။ တောက်။ တောက်။
သူတို့ နှစ်ယောက် အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ကြပြီး၊ တိတ်ဆိတ်ကျယ်ဝန်းတဲ့ လှေကားခွင်နဲ့ လမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်မှာ သူတို့ရဲ့ ခြေသံတွေက ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။
ကလိုင်းဟာ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ဖမ်းစားခံလိုက်ရပြီး စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရှာဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
"ကပ္ပတိန်၊ ဆေးရည်သောက်သုံးလိုက်တာက သက်ဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အသိပညာတွေကို တိုက်ရိုက် ရစေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တယ်နော်၊ အဲဒါကို သင်ယူဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားရုံပဲလို့ ပြောခဲ့တယ် မလား။ ဒါဆိုရင်၊ အခြေခံ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု အသိပညာတွေက ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အဲဒီအတွက် သူတို့ အသက်ကို စွန့်စားခဲ့ကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်းတွေကတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ကြတာလား။"
သူ မြေအောက်ကို ဆင်းသွားတိုင်း၊ လေထုက အထူးသဖြင့် လတ်ဆတ်နေတာကို သူ တွေ့ရတယ်။ လေဝင်လေထွက်က အရမ်းကောင်းတာ သေချာပါတယ်။ သို့သော်လည်း၊ တစ်ခါတလေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ လေပြင်းက လူကို ချမ်းစိမ့်သွားစေတယ်။
ဒန်း က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတွေထဲက အမှောင်ထုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ပိုပြီးနက်ရှိုင်းနေပုံရတယ်။
သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေတယ်။
"တစ်ခုက မင်းပြောသလိုပဲ၊ စမ်းသပ်မှု၊ အကျဉ်းချုပ်မှုနဲ့ တိုးတက်မှုတွေကနေ လာတာ။ ဒုတိယက၊ နတ်ဘုရားတွေ ပေးသနားတာ။ တတိယက၊ ဟီး။ တခြားသူတွေ မကြားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ရေရွတ်သံတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိ ဟိန်းဟောက်ပြီး အော်ဟစ်နေရုံသက်သက် မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေ၊ သူတို့က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စရပ်တချို့ကို ဖော်ပြလေ့ရှိတယ်။
ဒါပေမဲ့ ငါ သိထားသလောက်တော့၊ အဲဒီ ရေရွတ်သံတွေကို ရေရှည် သေသေချာချာ နားထောင်တဲ့သူတိုင်း ချွင်းချက်မရှိ ရူးသွားကြတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုထဲ ကျဆင်းသွားပြီး ဘီလူးတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ သေချာတာပေါ့၊ သူတို့ကို ငါတို့ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်စုစာအုပ်တွေက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု နယ်ပယ်မှာ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတွေပဲ။"
လူသားတွေရဲ့ အစမ်းသပ်ခံ ကြွက်တွေလိုပေါ့?
မြေအောက်လမ်းကြောင်းရဲ့ အေးစက်တဲ့ စိုထိုင်းမှုကြောင့် ကလိုင်းဟာ ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားတယ်။
ဒါဆိုရင်၊ 'လူမှုကွန်ရက် မှော်ပညာ' အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ယတြာကကော ရူးသွပ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ရေရွတ်သံတွေကြောင့် နောက်ဆုံးမှာ အလားတူ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်သလား။
လမ်းဆုံမှာ၊ ဒန်း က ချားနစ်စ် တံခါး ဆီကို မသွားသလို၊ လက်နက်တွေ၊ ပစ္စည်းတွေနဲ့ မော်ကွန်းတိုက်တွေဆီကိုလည်း မကွေ့ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား၊ သူက ကလိုင်းကို ဘယ်ဘက်ကို ခေါ်သွားပြီး စိန့်ဆယ်လီနာ ဘုရားကျောင်း ဆီ ချဉ်းကပ်သွားတယ်။
လမ်းတစ်ဝက်မှာ သူ ရပ်လိုက်တယ်။ လျှို့ဝှက်တံခါး တစ်ခုကို ဖွင့်ဖို့ သူ ဘာကိုထိလိုက်လဲဆိုတာ မသေချာဘူး။
"ဒါက ငါတို့ ညဥ့်စောင့်ငှက် အဖွဲ့ရဲ့ အဂ္ဂိရတ် အခန်းပဲ။ ချားနစ်စ် တံခါး အထဲကနေ ဗေဒင်ဆရာ ဆေးရည် ဖော်မြူလာနဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ယူလာဖို့ အဘိုးအို နီးလ် ကို ငါ ခိုင်းလိုက်မယ်။ ဟီး၊ မင်း ကံတော်တော်ကောင်းတယ်။ နတ်ဘုရားမ က သူမရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုနဲ့ မင်းကို ကောင်းချီးပေးခဲ့တာပဲ။ ဗေဒင်ဆရာ ဆေးရည် နှစ်ခွက်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ ငါတို့ဆီမှာ ရှိနေသေးသင့်တယ်။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်၊ မင်း အတော်ကြာ စောင့်ရလိမ့်မယ်။"
ဒန်း က တံခါးအနောက်က အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
"ဒီထဲမှာ စောင့်နေ။ ခဏနေရင်၊ အဘိုးအို နီးလ် ဆေးရည် ဖော်စပ်တာကို ကြည့်လိုက်။ အဲဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လေ့လာမှုတွေရဲ့ အခြေခံအကျဆုံး အပိုင်းပဲ။ အို၊ အဲဒီအထဲက ပစ္စည်းတွေကို အရမ်းလျှောက်တော့ မကိုင်မိစေနဲ့။ အဲဒါတွေက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အရမ်း ဈေးကြီးတယ်၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ နှစ်ခုစလုံးပဲ။"
အဲဒီလို ပြောပြီးနောက်၊ ဒန်း က အရင်ကလိုပဲ ထပ်ပြောတယ်။
"အို ဟုတ်တယ်၊ ငါ နောက်တစ်ခု မေ့သွားပြန်ပြီ။ မင်း သာမန်လွန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတာက အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီး မှတ်စုစာအုပ်ကို ရှာဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ။ စွမ်းဆောင်မှုက အဲဒီရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ ဖြစ်တယ် ဒါကြောင့်၊ လောလောဆယ် မင်းက ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သေးဘူး။
မင်းက သက်ဆိုင်ရာ လစာနဲ့ အရပ်သား ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ ဆက်ရှိနေမယ်။ အရင်က ငါ ညွှန်ကြားခဲ့တာတွေကိုပဲ မင်း ဆက်လုပ်ရမယ်။ ထပ်ဖြည့်စရာ တစ်ခုကတော့ အဘိုးအို နီးလ် နဲ့အတူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေအကြောင်း ပိုလေ့လာဖို့ပဲ။ အချိန်ကိုတော့ သူနဲ့ မင်းဘာသာ စီစဉ်လို့ ရပါတယ်။"
"ကောင်းပါပြီ။" လစာတိုးမရလို့ အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်ရတာကလွဲရင်၊ ကလိုင်းဟာ ကျန်တဲ့အချက်တွေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ သဘောတူပါတယ်။
ဒန်း ရဲ့ အဆိုအရ၊ ဆေးရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက်မှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားသစ်တွေကို သင်ယူပြီး ဆုပ်ကိုင်ရမယ့် လုပ်ငန်းစဉ် ရှိပါသေးတယ်။ တကယ်လို့ သူက တရားဝင် အဖွဲ့ဝင် ချက်ချင်း ဖြစ်လာပြီး သဘာဝလွန် စစ်ဆင်ရေးတွေမှာ ပါဝင်ရမယ်ဆိုရင်၊ သူ သေဖို့ သေချာပါတယ်။
ဒန်း က လှည့်ပြီး လမ်းဆုံဘက်ကို ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြန်လှည့်လာတယ်။
"နောက်တစ်ချက် ရှိသေးတယ်။"
ငါ သိသားပဲ...
ကလိုင်းဟာ သူ့ကပ္ပတိန်ရဲ့ "စတိုင်" ကို ရင်းနှီးနေပါပြီ။
"လျှို့ဝှက် အဖွဲ့အစည်း ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေဆီကနေ ငါတို့ တစ်ခုခု ရလိုက်တယ်" လို့ ဒန်း က သူ့ရဲ့ ပုံမှန် မျက်နှာထားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "မကြာခင် အချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ မင်းကို ရန်ထပ်ပြုဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မပေါ့ဆပါနဲ့။ အန်တီဂိုနပ်စ် မိသားစုရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်က သူတို့အတွက် အရေးကြီးသလားဆိုတာကို သူတို့ ယာယီ အတည်မပြုနိုင်တာနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်။ ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာတွေအရ၊ သူတို့က ရှေးဟောင်း ဓလေ့ထုံးစံတချို့ကို ထိန်းဆက်ထားပြီး ဆော်လမွန် အင်ပါယာ နဲ့ အဲဒီခေတ်က အကျင့်ပျက်ခြစားတဲ့ မူးမတ်တွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ အတည်ပြုနိုင်လိုက်တယ်။"
"နားလည်ပါပြီ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကပ္ပတိန်" လို့ ကလိုင်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။
ဒါက သူ သာမန်လွန်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ အခွင့်အရေးကို အလျင်စလို ဆုပ်ကိုင်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒန်း ထွက်သွားတာကို သူ ကြည့်နေပြီး နောက်ထပ် စကားပြောဖို့ လှည့်မလာတော့ဘူးဆိုတာကို အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ကလိုင်းက အဂ္ဂိရတ်ခန်းထဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားတယ်။
အခန်းထဲမှာ ရှည်လျားတဲ့ စားပွဲတွေ ရှိတယ်။ ဖန်ပြွန်တွေ၊ ပိုက်ပက်တွေ၊ ချိန်ခွင်တွေနဲ့ မီးခံခွက်တွေ ရှိတယ်။ အဲဒါက သူ့အရင်ဘဝက ဓာတုဗေဒ ဓာတ်ခွဲခန်း တစ်ခုနဲ့ ဆင်တူတယ်။ ပိုပြီး ရိုးရှင်းပြီး ရှေးကျနေရုံပါပဲ။
အဲဒါတွေအပြင်၊ ကြီးမားတဲ့ သံဒယ်အိုးကြီး တစ်လုံး၊ သစ်သား ယောက်ချိုဇွန်းမည်း တစ်ချောင်း၊ တပိုင်းတစ ကြည်လင်နေတဲ့ သလင်းကျောက်လုံး တစ်လုံးနဲ့ တခြား ပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်။
အမှောင် သန့်စင်သော သင်္ကေတ နဲ့ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ သင်္ကေတတွေကို နေရာတိုင်းမှာ မြင်နိုင်တယ်။ အဲဒါတွေက အခန်းကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေတယ်။
ကလိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်ဝင်တစား ဝေ့ကြည့်လိုက်ပေမဲ့၊ ပစ္စည်းတွေကို လိုက်ကိုင်တွယ်လောက်အောင်အထိတော့ သူ မမိုက်မဲပါဘူး။
ခဏအကြာမှာတော့၊ ခြေသံတွေကို သူ ကြားလိုက်ရတယ်။ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပုံစံတွေပါတဲ့ ငွေရောင် သေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာတဲ့ အဘိုးအို နီးလ် ပါ။ သူက ခေတ်နဲ့မလျော်ညီတဲ့ သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဂန္ထဝင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ အရောင်တူတဲ့ အစွန်းဝိုင်း ဖော့ဦးထုပ် တစ်လုံးနဲ့ တွဲဖက်ထားတယ်။
"ကောင်လေး၊ မင်း ဗေဒင်ဆရာ ကို ရွေးမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။" အဘိုးအို နီးလ် က သေတ္တာကို ချထားပြီး အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေတဲ့ သူ့ရဲ့ အနီရောင် မျက်လုံးတွေနဲ့ ကလိုင်းကို အကဲခတ်လိုက်တယ်။
"မင်းရဲ့ စရိုက်က ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကနဲ့ တူတယ်။ မင်းက လူအုပ်ကြီးနောက်ကို မလိုက်ချင်ဘူး။ မဆိုးပါဘူး။ ဒီဓာတ်ငွေ့မီးအိမ် အနည်းငယ်ကို ထွန်းပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်။"
"ကောင်းပါပြီ။" ကလိုင်းက အဂ္ဂိရတ်ခန်းထဲက ဓာတ်ငွေ့မီးအိမ် တစ်ခုစီကို ထွန်းညှိရင်း မတုန်ယင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်တယ်။ နေရာတစ်ခုလုံးကို မှိန်ပျပျ အလင်းရောင် အောက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် လွှမ်းမိုးထားလိုက်တယ်။
တောက်! တောက်! တောက်!
လျှို့ဝှက်တံခါး ပိတ်သွားတယ်။ ဆံပင်ဖြူပြီး နက်ရှိုင်းတဲ့ အရေးအကြောင်းတွေ ရှိတဲ့ အဘိုးအို နီးလ် က ချည်နှောင်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ သစ်ကိုင်း အခက်တချို့ကို သုံးပြီး အနက်ရောင် သံဒယ်အိုးကြီးကို တိုက်ချွတ်နေတာကို သူ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
"စီကွန့် ဆေးရည် တစ်ခွက် ဖော်စပ်တာက အရမ်းကို ရိုးရှင်းပါတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ စီကွန့် ၇ နဲ့ အောက်မှာပေါ့။ အထူး မီးတောက် ဒါမှမဟုတ် ထပ်ဆောင်း ယတြာ တစ်ခုမှ မလိုပါဘူး၊ ဂါထာမန္တန် ဆိုဖို့ကတော့ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပါဘူး။ အဲဒီမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ပါဝင်ဖို့လည်း မလိုဘူး။ လုပ်ရမယ့်အရာ အားလုံးက ဖော်မြူလာရဲ့ အဆင့်တွေအတိုင်း သွားဖို့၊ တိကျတဲ့ ပမာဏတွေ ထည့်ဖို့၊ ပြီးတော့ ရောမွှေဖို့ပဲ။ ဒါပါပဲ။"
အဘိုးအို နီးလ် ရဲ့ အရေးအကြောင်းတွေက သူ့အပြုံးကြောင့် ပွင့်လန်းလာသလိုပဲ။
"တကယ်လား။" ကလိုင်းက အံ့အားသင့်စွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းစေတဲ့ ယတြာ လိုပဲ ရိုးရှင်းနေပုံရတယ်... သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် တော်တော်လေး ကြောက်စရာကောင်းတယ်နော်...
"ဖြစ်နိုင်တာက ဒါ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်မယ်။ သခင်မ ကို ချီးမွမ်းကြလော့။" အဘိုးအို နီးလ် က သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ စည်းကမ်းမဲ့ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်တယ်။
ထို့နောက်၊ သူက ငွေရောင် သေတ္တာကို ဖွင့်ပြီး ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဆိတ်ရေ စာရွက် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
ဝါညိုရောင် ဆိတ်ရေစာရွက်က တစ်လက်မချင်း ပြန့်ကားလာပြီး၊ အပေါ်က စာလုံးတွေကို ဖော်ပြနေတယ်။ ကလိုင်းက အဝေးကနေ ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက သူ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ ဘာသာစကားဖြစ်တဲ့ ဟာမီးစ် နဲ့ ရေးထားတာကို သတိပြုမိလိုက်တယ်။
အဲဒါကို သွေးနဲ့တူတဲ့ မှင်နဲ့ ရေးထားပြီး၊ ၎င်းရဲ့ အရည်သဘာဝက မပျက်စီးသေးသလို ပုံပေါက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလွဲရင်၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ သာမန်ထက် ထူးခြားနေပုံ မပေါ်ပါဘူး။
"ဗေဒင်ဆရာ: ရေသန့် မီလီလီတာ ၁၀၀၊ ညဗနီလာ အရည် ၁၃ စက်၊ ရွှေရောင် ပူစီနံ အရွက် ၇ ရွက်..."
ကလိုင်းက ဖော်မြူလာရဲ့ အကြောင်းအရာကို တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပေမဲ့၊ ကျန်တဲ့ အပိုင်းကို အဘိုးအို နီးလ် ရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်က ကွယ်ထားတဲ့အတွက် သူ ဆက်မဖတ်နိုင်တော့ဘူး။
"ရေသန့် ဆိုတာ အကြိမ်ကြိမ် ပေါင်းခံထားတဲ့ ရေကို ပြောတာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့၊ ငါ အရင်က နည်းနည်း လုပ်ထားတာ ရှိလို့၊ အဲဒီအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေစရာ မလိုတော့ဘူး။"
အဘိုးအို နီးလ် က မိတ်ဆက်ပေးနေစဉ်မှာပဲ၊ စားပွဲပေါ်က အလုံပိတ် ဖန်ပုလင်းကြီး တစ်လုံးကို အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်စွာ ယူလိုက်တယ်။ သူက အဆို့ကို ဖယ်ရှားပြီး သံဒယ်အိုးကြီးထဲကို ရေသန့် မီလီလီတာ ၁၀၀ ခန့်ကို ဘာမှမတွေးဘဲ လောင်းထည့်လိုက်တယ်။
အဘိုးအို နီးလ် ရဲ့ ဖော်စပ်မှုကို ထိခိုက်မှာစိုးလို့ ကလိုင်းက မမေးရဲဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆေးရည်ကို သောက်ရမှာက သူလေ။
"ညဗနီလာ အရည် ၁၃ စက်။ ဒါကို ကြိုတင်ပြီး မရှိမဖြစ်ဆီ အဖြစ် ထုတ်ယူပြီး သိမ်းဆည်းထားလို့ ရတယ်။" အဘိုးအို နီးလ် က ငွေရောင် သေတ္တာထဲကနေ အညိုရောင် ပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပိုက်ပက် တစ်ခုနဲ့ သံဒယ်အိုးကြီးထဲကို ဖြေလျှော့နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ၁၃ စက် ချလိုက်တယ်။
မှေးမှိန်ပေမဲ့ စိတ်သက်သာရာရစေတဲ့ မွှေးရနံ့တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကလိုင်းကို ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိစေတယ်။
"ရွှေရောင် ပူစီနံ အရွက် ၇ ရွက်..." အဘိုးအို နီးလ် က ပုံစံဖော်ထားတဲ့ ငွေရောင်ဘူး တစ်ဘူးကို ကောက်ကိုင်ပြီး အဖုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်တယ်။
သူက လက်ဗလာနဲ့ အရွက်အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူပြီး သံဒယ်အိုးကြီးထဲကို ဖြန့်ကျဲလိုက်တယ်။
လတ်ဆတ်ပြီး လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်စေတဲ့ ရနံ့တစ်ခုကို သူ ရှူရှိုက်မိလိုက်တယ်။
"၄၊ ၅၊ ၆၊ ၇။ ပြီးပြည့်စုံတယ်။" အဘိုးအို နီးလ် က ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိတ်ရေစာရွက်ပေါ်က ဆေးရည် ဖော်မြူလာကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဆိပ်ဟင်းရွက် ၃ စက်။ ဒါက မင်း အရမ်း သောက်သင့်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သေဆုံးတဲ့အဖြစ် ထုံကျင်သွားစေနိုင်တယ်။ ရှေးခေတ်တုန်းက၊ အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့တဲ့အထိပဲ။"
ငါက အဲ့ဒီလောက်ထိမိုက်မဲနေတာမှ မဟုတ်တာ... လို့ ကလိုင်းက စိတ်ထဲကနေ ကဲ့ရဲ့လိုက်တယ်။
အဘိုးအို နီးလ် က ပိုက်ပက်တွေကို ပြောင်းပြီး အဆိပ်ဟင်းရွက်ကို သံဒယ်အိုးကြီးထဲ ချလိုက်တယ်။ အရောအနှောက လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို လန်းဆန်းသွားစေတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အနံ့တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။
"နဂါးသွေးမြက် အမှုန့် ၉ ဂရမ်။"
အဘိုးအို နီးလ် က ငွေရောင် သေတ္တာထဲကို လက်နှိုက်ဖို့ အချိန်ယူပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာတဲ့ ဖန်ပြွန် တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ နက်မှောင်တဲ့ အမှုန့်တချို့ ရှိတယ်။
သူက ဖန်ခွက် တစ်ခုနဲ့ ချိန်ခွင်ကို သုံးပြီး အမှုန့် ၉ ဂရမ်ကို ချိန်တွယ်ကာ သံဒယ်အိုးကြီးထဲ လောင်းထည့်လိုက်တယ်။
ထို့နောက် သူက သစ်သား ယောက်ချိုဇွန်းမည်းနဲ့ အရောအနှောကို နှစ်ကြိမ် မွှေလိုက်တယ်။
ဆေးရည် ဖော်စပ်တဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လုပ်ငန်းစဉ်က ကလိုင်းကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားစေတယ်။
"တကယ်တော့၊ အရင်က ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက အထောက်အကူပြု သက်သက်ပဲ။ ပမာဏ အတိအကျက နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။ ငါ နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် ထပ်ထည့်လိုက်ရမလား။" အဘိုးအို နီးလ် က ဟာသလုပ်လိုက်တယ်။
"နောက်ဆုံး နှစ်ခုက အရေးကြီးတယ်။ ပမာဏကို အနည်းငယ် လျှော့ချလို့ ရနိုင်ပေမဲ့၊ လိုအပ်ချက်နဲ့ အရမ်း ကွာဟလို့ မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ 'တိုးတက်မှု' က ကျရှုံးသွားနိုင်တယ်။ အို၊ ပမာဏက နည်းနည်းလေးတောင် ပိုသွားလို့ မရဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင်၊ မင်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေအတွက် ကုသမှု ခံယူရလိမ့်မယ်။ ချက်ချင်း သေသွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။"
အဘိုးအို နီးလ် က ငွေရောင် သေတ္တာထဲကနေ အနက်ရောင် ဖန်ပုလင်း တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ ကလိုင်း ချက်ချင်း တင်းမာသွားတယ်။
"လာဗို့စ် ပြည်ကြီးငါး ရဲ့ သွေး၊ ၁၀ မီလီလီတာ။ ဒီပြည်ကြီးငါး အမျိုးအစားကို သာမန်လွန် ဇီဝမျိုးစိတ် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတယ်။ အဲဒါက သိသိသာသာ မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေတာ။ အဲဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်။ သူ့ရဲ့ သွေးက နေရောင်ခြည်အောက်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲသွားပြီး သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို အလင်းမပေါက်တဲ့ ပစ္စည်းထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားရမယ်။"
အဘိုးအို နီးလ် ရဲ့ လေသံက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မရှိတော့ဘူး။
သူက ဖန်ပြွန်တစ်ခုနဲ့ သွေး ၁၀ မီလီလီတာကို အမြန်နဲ့ ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ သွေးက ကောင်းကင်လို အပြာရောင် ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ခါတလေ၊ အဲဒါက ဝိညာဉ်ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားသလိုမျိုး ပုံရိပ်ယောင် ပူဖောင်းလေးတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
"ဖန်ပြွန်ထဲကို သွေးလောင်းထည့်ပြီးနောက်၊ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု အနေနဲ့ ကျန်နေတဲ့ အစက်တွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်တယ်" လို့ အဘိုးအို နီးလ် က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။
အပြာရောင် သွေးက သံဒယ်အိုးကြီးထဲကို ဝင်သွားပြီး အရင်က အရည်နဲ့ ထိတွေ့လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ ပွက်ပွက်ဆူသံတွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အလင်းရောင်က အပြာနုရောင် သန်းသွားပြီး၊ ကလိုင်းကို ထူးဆန်းတဲ့ အဝေးက ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိစေပေမဲ့ ရင်းနှီးမှုလည်း ရှိနေတယ်။ အဲဒါက မိခင်ရဲ့ သားအိမ်ထဲမှာ ရှိနေသလို ခံစားချက်မျိုးပါ။ အဲဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို မြှင့်တင်ပေးတယ်။
"နောက်ဆုံး ပစ္စည်း။ စတယ်လာ အကွာ သလင်းကျောက်။ ၅၀ ဂရမ်။"
အဘိုးအို နီးလ် ရဲ့ အသံက ကလိုင်းရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး၊ သူက စားပွဲကို ကြည့်လိုက်တော့ လန့်နိုးသွားတယ်။
အဘိုးအိုရဲ့ လက်ထဲမှာ အလွန် သန့်စင်တဲ့ သလင်းကျောက် တစ်တုံး ရှိနေတယ်။ ထို့အပြင်၊ သလင်းကျောက်က ကမ္ဘာမြေကြီးပေါ်က ဂျယ်လီ လိုမျိုး အချွဲသဘော ပုံပေါက်နေတယ်။ အဲဒါမှာ မာကျောမှု မရှိပါဘူး။ အပြာရောင် အလင်းတန်းအောက်မှာ၊ အဲဒါက အလင်းစက်လေးတွေကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး အထဲမှာ တောက်ပတဲ့ ကြယ်တာရာ လွတ်ဟာပြင် တစ်ခု ပါဝင်နေပုံရတယ်။
"ဒါက ဗေဒင်ဟောတဲ့ သလင်းကျောက်တွေ ဖန်တီးဖို့အတွက် အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းပဲ... အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တာကို ထည့်တွက်ပြီး နည်းနည်း လျှော့ထည့်မယ်။"
အဘိုးအို နီးလ် က ချိန်တွယ်နေစဉ်၊ သူက သလင်းကျောက်ကို ထုတ်ယူဖို့ ပုံစံဖော်ထားတဲ့ ငွေရောင် ဓားငယ်လေး တစ်ချောင်းကို အသုံးပြုခဲ့တယ်။
"ရေသန့်၊ ညဗနီလာ၊ ရွှေရောင် ပူစီနံ အရွက်၊ အဆိပ်ဟင်းရွက် အရည်၊ နဂါးသွေးမြက်၊ လာဗို့စ် ပြည်ကြီးငါး သွေး၊ နဲ့ စတယ်လာ အကွာ သလင်းကျောက် တို့က ဗေဒင်ဆရာ တစ်ယောက်ကို ဖန်တီးပေးတယ်..."
အဲဒီအချိန်မှာ၊ ကလိုင်းဟာ ဖော်မြူလာကို ပြန်လည် သတိမရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။
အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ၊ အဘိုးအို နီးလ် က စတယ်လာ အကွာ သလင်းကျောက် အတုံးအနည်းငယ်ကို သံဒယ်အိုးကြီးထဲ လောင်းထည့်လိုက်တယ်။
ရှီးးးးး!
ပုံရိပ်ယောင် မြူခိုးတွေ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး အဂ္ဂိရတ်ခန်းကို မှုန်ဝါးသွားစေတယ်။
ကလိုင်းဟာ မြူခိုးတွေကြားမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကြယ်စုတန်း တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသလိုဖြစ်ပြီး၊ မမြင်ရတဲ့ တည်ရှိမှု တစ်ခုရဲ့ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာမှာတော့၊ မြူခိုးတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ အဘိုးအို နီးလ် က သစ်သား ယောက်ချိုဇွန်းမည်းကို သုံးပြီး စေးကပ်နေတဲ့ အပြာရင့်ရောင် အရည်တချို့ကို ခပ်ထုတ်လိုက်တယ်။ အဲဒါမှာ ထူးဆန်းတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိတယ်—စေးကပ်ပြီး ခွဲထုတ်လို့မရဘူး။ အနက်ရောင် သံဒယ်အိုးကြီးထဲမှာ တစ်စက်မှ မကျန်တော့ဘူး။
အပြာရင့်ရောင် အရည်ကို အလင်းမပေါက်တဲ့ ခွက်တစ်ခုထဲ လောင်းထည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ အဘိုးအို နီးလ် က အဲဒါကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တယ်။
"ပြီးသွားပြီ၊ မင်းရဲ့ ဗေဒင်ဆရာ ဆေးရည်။"