အခန်း (၉၉) -ကျောက်ဖုန်း ပင်မတိုက်ခိုက်ရေးတပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရခြင်းနှင့် အနိုင်မခံအရှုံးမပေးသော မင်းကြီးရင်ကျန့် (အပိုင်း ၃)
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့က တာဝန်ကျနေသဖြင့် စနစ်တကျ ရှိနေသေးသည်။ မြို့အပြင်ဘက်တင်မက ရှန်းယန်မြို့သူမြို့သား အများအပြားသည်လည်း လမ်းမကြီး၏ ဝဲယာတွင် တန်းစီလျက် တစ်စုံတစ်ခုကို မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
မြို့တံခါးဝတွင် ချင်စစ်ဘက်အရာရှိ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် လူတစ်ဦးသည် ကျောရိုးကို ဆန့်မတ်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ဝါရင့်စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါပင်။ ထိုစဉ် တံခါးဝမှ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ!"
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ အကြည့်မှာ မြို့ပြင်ဘက် ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် ချင်ပြည်နယ်၏ အနက်ရောင်အလံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။ လွင့်ပျံနေသော အလံများအောက်တွင် ချင်စစ်တပ်၏ အနက်ရောင်သံချပ်ကာဝတ် လက်ရွေးစင်စစ်သည်တော်များသည် ရှန်းယန်မြို့သို့ ချဉ်းကပ်လာနေကြသည်။ ဤတပ်ဖွဲ့တွင် ခြေလျင်တပ်နှင့် မြင်းတပ် နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သည်။
စစ်တပ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ လူနှစ်ဦး သုံးဦးစီ ပါဝင်သော အကျဉ်းလှောင်အိမ် ကားပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ ပါရှိသည်။ လှောင်အိမ်အတွင်းမှ လူတိုင်းသည် တစ်ချိန်က ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ သို့မဟုတ် မှူးမတ်များ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြသည်။
အကျဉ်းလှောင်အိမ် ယာဉ်တန်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်နေသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဦးဆောင်နေသည်။ သူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ လန်ထျန်းစခန်း၏ စစ်သူကြီးချုပ် ဝမ်ကျန့် ပင်ဖြစ်သည်။
"စစ်သူကြီး ဝမ်ကျန့် အောင်ပွဲနဲ့ ပြန်လာပြီဟေ့!"
"စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ အောင်ပွဲကို ကြိုဆိုပါတယ်!"
စစ်သူကြီးချုပ်ကို ကြိုဆိုသည့် ချင်လူမျိုးများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဟစ်ကြွေးသံများမှာ မြို့တံခါးဝတွင် ဟိန်းထွက်နေသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရှန်းယန်မြို့တော်ကြီးတစ်ခုလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။
"စစ်သူကြီး ဝမ်ကျန့်ရဲ့ အောင်ပွဲကို ကြိုဆိုပါတယ်!"
"စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ အောင်ပွဲကို ကြိုဆိုပါတယ်..."
မြို့ရိုးအတွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ မရေတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ ချင်လူမျိုးများအတွက်မူ ဝမ်ကျန့် ဦးဆောင်သော ဟန်ပြည်နယ် သိမ်းပိုက်ရေး စစ်ပွဲသည် လုံးဝဥဿုံ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ဟန်ပြည်နယ်ကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျန့်သည် ချင်ပြည်နယ်၏ သူရဲကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော ချင်လူမျိုးဟောင်းများအတွက်မူ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စည်းတစ်လုံးတည်းဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းမှာ မျိုးဆက်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သည့် အိပ်မက်တစ်ခုပင်။ နိုင်ငံတော် ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် တစ်သားတည်း ရပ်တည်ကြသော ချင်လူမျိုးဟောင်းတို့၏ တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်ကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ရှင်းပြနေရန် မလိုပေ။ ဤဟိန်းထွက်နေသော ကြွေးကြော်သံများတွင် အားလုံး ပါဝင်နေသည်။
ငါတို့ ချင်လူမျိုးဟောင်းတွေက တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်းပဲ။ ကမ္ဘာကြီးကို ငါတို့ မပိုင်ဆိုင်ရမှာ ဘာလို့ စိုးရိမ်နေမှာလဲ?
ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အငွေ့အသက်များကြားတွင် ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသော ဝမ်ကျန့်သည် ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုကို ခံစားနေရသည်။ ချင်ပြည်သူများ၏ ဤကဲ့သို့ ကြိုဆိုခြင်းကို ခံရသည်မှာ ကြီးကျယ်လှသော အခွင့်ထူးပင်။ မကြာမီတွင် ဝမ်ကျန့်သည် မြို့တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် စောင့်ကြိုနေသော လူကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
"မုန်ဝူ... မင်းကြီးက မင်းကို ငါ့ကို လာကြိုဖို့ လွှတ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး!"
ဝမ်ကျန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး မုန်ဝူကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ မုန်ဝူ သည် ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဘယ်သူနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သောသူဖြစ်သည်။ သူသည် မုန်မျိုးနွယ်စု၏ လက်ရှိ ခေါင်းဆောင်၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ် စစ်သူကြီးချုပ် မုန်ဝူ ပင်ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျန့်၏ မောက်မာသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် မုန်ဝူက ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။
"မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်အရ မင်းကို ကြိုဆိုဖို့ ငါ ရောက်လာတာပါ"
"ဟားဟားဟား!" ဝမ်ကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး နန်းတော်ရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကာ လက်သီးချင်းဆုပ်၍ အလေးပြုလိုက်သည်။ "မင်းကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုအတွက် ငါ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"ဟန်မင်းကြီး ဘယ်မှာလဲ" မုန်ဝူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ငါ့နောက်မှာပေါ့" ဝမ်ကျန့်က ရယ်မောလျက် လက်ကာပြလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဝမ်ကျန့်၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက် တစ်ဒါဇင်ကျော်က အကျဉ်းလှောင်အိမ် တစ်ခုကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လာကြသည်။ လှောင်အိမ်အတွင်းတွင် ဘုရင့်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်မင်းကြီးသည် စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝပြိုလဲကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေရှာသည်။ ဟန်မြေမှ မထွက်ခွာမီကမူ သစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များက သူ့ကို လာရောက် ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ၏ ဇာတိမြေမှ ထွက်ခွာလာပြီး ချင်ပြည်နယ်၏ အချက်အခြာဒေသသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များမှာ အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းခြင်း လက်ကျန်လေးကိုတော့ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သေးသည်။ ယခုမူ ချင်မြို့တော် ရှန်းယန်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်းလေးမှာလည်း ငြိမ်းသတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံးဝ ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီ။
"ဟန်မင်းကြီး... နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ အရှင်သခင်... အခုတော့ ငါတို့ မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်နေပြီပေါ့!"
"ဟားဟားဟား... ကောင်းကင်ကြီးက မဟာချင်ပြည်နယ်ကို စောင်မကြည့်ရှုနေတာပဲ!"
"ဟန်ပြည်နယ် ကျဆုံးသွားပြီဆိုတော့ မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ နယ်မြေတွေ အများကြီး ကျယ်ပြန့်လာပြီ!"
"ဘုရင်တစ်ပါးတောင် ငါတို့ရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားပြီ! ဒါဟာ ငါတို့ မဟာချင်ပြည်နယ်ရဲ့ ကြီးပွားတိုးတက်မှုနဲ့ အစွမ်းထက်မှုကို သက်သေပြလိုက်တာပဲ!"
"ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကြီးကျယ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ငါတို့ မင်းကြီးက အကောင်အထည် ဖော်ပေးလိမ့်မယ်! တစ်ကမ္ဘာလုံးဟာ ချင်ပြည်နယ်အောက်မှာ တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ဖြစ်သွားတော့မယ်!"
"ငါ ဘုရင်တစ်ပါး အကျဉ်းသား ဖြစ်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."
လှောင်အိမ်ထဲတွင် အင်အားချည့်နဲ့စွာဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ထိုင်နေသော ဟန်မင်းကြီးကို မြင်ရခြင်းက ကြည့်ရှုနေသူများအား နောက်ပိုင်းခေတ်များတွင် ပြောဆိုကြသော အင်အားကြီးနိုင်ငံသားတို့၏ မျိုးချစ်စိတ်ဓာတ်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခြုံကြည့်လျှင် နိုင်ငံအသီးသီး စစ်မီးတောက်လောင်နေကြသည့် နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း မည်သည့်နိုင်ငံကမှ အခြားနိုင်ငံတစ်ခုကို အမြစ်ပြတ်အောင် ချေမှုန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တစ်လောကလုံးတွင် ချင်ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းသာ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အင်အားကြီးနိုင်ငံတစ်ခု၏ ဂုဏ်ယူမှုပင်။
"ဟန်မင်းကြီး..." မုန်ဝူက လှောင်အိမ်ထဲမှ လူကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။ "မဟာချင်ပြည်နယ်က ကြိုဆိုပါတယ်။ ခင်ဗျား ဒါကို မလိုလားဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျား မြို့တော်ကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်ပြေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"
မုန်ဝူသည် မြို့တော်ကို စွန့်ခွာ၍ ထွက်ပြေးသော ဘုရင်တစ်ပါးကို အမှန်တကယ်ပင် အထင်သေးမိသည်။ ထိုကဲ့သို့ လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ခံရသော်လည်း ဟန်မင်းကြီးသည် ဒေါသတကြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ဘာမှမပြောရဲဘဲ နေနေရုံသာ ရှိသည်။
"စစ်သူကြီးဝမ်..." မုန်ဝူက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "မင်းကြီးက မင်းကို ဟန်မင်းကြီးကို နန်းတော်ထဲအထိ လိုက်ပို့ဖို့ အမိန့်တော် ချမှတ်ထားပါတယ်။ မင်းကြီးက နန်းဆောင်ရှေ့မှာ မင်းကို ကိုယ်တိုင် လာကြိုပါလိမ့်မယ်"
"ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်တော်ကို နာခံပါ့မယ်" ဝမ်ကျန့်က ထိုအမိန့်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံလိုက်သည်။ ဝမ်ကျန့်အတွက်မူ မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဤသို့ ဂုဏ်ပြုခံရခြင်းမှာ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အလွန် ကျေနပ်ဖွယ်ရာပင်။ ထို့အပြင် ဤအောင်ပွဲသည် ဝမ်ကျန့် ဟူသော သူ၏ နာမည်ကို သမိုင်းစာမျက်နှာများတွင် ကမ္ပည်းတင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကမ္ဘာတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရာကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် လူပေါင်းမည်မျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ နာမည်ကို ချန်ရစ်ခဲ့နိုင်ရန် မည်မျှ ခက်ခဲခဲ့သနည်း။
မြို့တော်ရှိ ပြည်သူအားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဝမ်ကျန့်သည် အကျဉ်းလှောင်အိမ် ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး ဇက်ကြိုးကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်လိုက်သည်။ မုန်ဝူသည်လည်း သူ၏ မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် နှစ်ဦးသည် ဟန်မင်းကြီးကို နန်းတော်ဆီသို့ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြတော့သည်။
ဝမ်ကျန့်၏ နောက်မှနေ၍ သူ၏ ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်များနှင့် လက်ရွေးစင်စစ်သည်တော်များသည် ဟန်အရာရှိများကို တင်ဆောင်လာသည့် အခြားသော အကျဉ်းလှောင်အိမ်များကို မြို့ထဲသို့ စတင်မောင်းနှင်လာကြသည်။ တစ်ချိန်က အာဏာကြီးမားခဲ့သော ဟန်အရာရှိများမှာ အကျဉ်းသားများအဖြစ် လျော့ကျသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မြို့သူမြို့သားတိုင်းသည် ဖော်ပြမတတ်သော ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုများကို ခံစားနေကြရသည်။
"မဟာချင်ပြည်နယ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ!"
"မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ!"