အခန်း (၉၅) - အင်အားတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် မိခင်၏ မွေးနေ့ (အပိုင်း ၃)
အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းမစိုးတစ်ဦးဖြစ်သော ဟန်ရှီးသည် သဘာဝအတိုင်းပင် အခြားသူများထက် အင်အားချည့်နဲ့လှသည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ကျွန်အဖြစ် အမှန်တကယ် အပို့ခံလိုက်ရပါက သေဘေးမှလွဲ၍ အခြားမရှိနိုင်ကြောင်း သူကောင်းကောင်း သိထားသည်။
“သခင်ကြီး...” ဟန်ရှီးက ရိုသေစွာ ဆိုသည်။ “ဒီကာလအတွင်းမှာ သခင်ကြီး ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ရှင်းကျန်းမြို့ထဲမှာ ကျွန်တော်မျိုး ရှာဖွေစုံစမ်းခဲ့ပြီး လူတော်တော်များများကို စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အသေးစိတ် အစီရင်ခံစာ တင်ပြခွင့်ပြုပါ”
“အားလုံး ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး” ကျောက်ဖုန်းက တည်ငြိမ်လေးနက်သော အသံဖြင့် အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“မှန်လှပါ သခင်ကြီး” ဟန်ရှီးက ရိုသေစွာ ခေါင်းညိမ့်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။
「ခဏအကြာတွင်」
ခုနကတင် ထွက်ခွာသွားကြသော ကျန်းဟန်၊ ဝေချွမ်နှင့် အခြားလူသုံးဦးတို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့ရောက်သည်နှင့် ခန်းမတံခါးများကို ချက်ချင်းပိတ်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ အနားမကပ်နိုင်စေရန် သူတို့၏ ယုံကြည်ရသော စစ်သည်တော်များကို အပြင်တွင် အစောင့်ချထားလိုက်သည်။
“သခင်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်” သူတို့ငါးဦးစလုံး အခန်းထဲဝင်သည်နှင့် ကျောက်ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ထိုင်ကြပါဦး” ကျောက်ဖုန်းက ခပ်ပါးပါး ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး” သူတို့ငါးဦးစလုံး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသော်လည်း မထိုင်ကြဘဲ ကျောက်ဖုန်းရှေ့တွင် ရိုသေစွာ ဆက်လက်ရပ်နေကြသည်။
“ပြောပါဦး” ကျောက်ဖုန်းက ဟန်ရှီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “လူစုဆောင်းတာ ဘယ်လိုအခြေအနေရှိလဲ”
“မှန်လှပါ သခင်ကြီး” ဟန်ရှီးက ရိုသေစွာ ပြန်ထူးပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်မျိုး တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းခဲ့တာပါ။ အရပ်သားတွေထဲက ဝါရင့်လက်မှုပညာသည်တွေကို ရှာဖွေခဲ့သလို အသက်ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင် အရွယ်ရှိတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ ကောင်မလေး သုံးရာခန့်ကိုလည်း တိတ်တဆိတ် စုစည်းထားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဟန်နန်းတော်ဟောင်းကနေ အနားယူထားတဲ့ လက်ရွေးစင် ကိုယ်ရံတော်ဟောင်း ငါးဆယ့်ရှစ်ယောက်၊ ပန်းဘဲဆရာ နှစ်ဆယ့်ခြောက်ယောက်၊ အရက်ချက်ဆရာ တစ်ဆယ့်ရှစ်ယောက်နဲ့ လက်သမား တစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကိုလည်း စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်”
ထိုအရေအတွက်များကို ကြားရသောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။ “ဟန်ရှီး... မင်း တကယ်တော်ပါတယ်။ မူလက ကလေး နှစ်ရာလောက်ပဲ စုခိုင်းထားတာကို မင်းက သုံးရာတောင် ရှာပေးနိုင်ခဲ့တာပဲ”
“သခင်ကြီး... ဟန်မြေဟာ စစ်မီးတောက်လောင်ပြီးစမို့လို့ အခြေအနေတွေက အရမ်းဆိုးရွားနေပါတယ်။ ကစဥ်ကလျား ဖြစ်နေတာကြောင့် အိုးအိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်တွေ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်။ ကလေး သုံးရာရှာဖို့ဆိုတာ မခက်ခဲပါဘူး။ တကယ်လို့ သခင်ကြီး ပိုပြီး လိုအပ်တယ်ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်မျိုး ထပ်ရှာပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒီကလေးတွေကို အဝေးကို ခေါ်သွားတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေကို ကယ်တင်လိုက်တာပါပဲ” ဟု ဟန်ရှီးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိတ်ဓာတ်ကျနေရတာလဲ” ကျောက်ဖုန်းက အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။ “ဟန်မြေဟာ အခု ယဉ်ချွမ်းခရိုင် ဖြစ်သွားပြီလေ။ ချင်ပြည်နယ်ကလည်း တော်တဲ့ မြို့စားမင်းတစ်ယောက် ခန့်ထားလိုက်ပြီဆိုတော့ ယဉ်ချွမ်းဟာ မကြာခင် တည်ငြိမ်သွားမှာပါ”
“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက ဟန်မင်းကြီးကို အမြဲခစားခဲ့ရသူမို့လို့ အခြေအနေမှန်ကို သိနေပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ ဟန်မင်းကြီးဟာ သူ့နိုင်ငံကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရွှေငွေတွေ ကုဋေကုဋာ အကုန်အကျခံပြီး တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ဘက်ပြောင်း ပူးပေါင်းခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီငွေတွေအားလုံးဟာ အရပ်သားတွေဆီက နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းပြီး အဓမ္မကောက်ခံခဲ့တဲ့ ငွေတွေပဲ။ ယဉ်ချွမ်းတစ်ခွင်လုံးမှာ အခွန်တွေကို နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာစာအထိ ကြိုတင်ကောက်ခံထားပြီးပြီ။ အခု ဆောင်းတွင်းရောက်တော့မယ်ဆိုတော့ လူဘယ်နှယောက်များ ငတ်ပြတ်ပြီး အေးခဲသေဆုံးကြမလဲ မသိနိုင်ပါဘူး။ စစ်မဖြစ်ခင်ကတည်းက လူတွေအများကြီး သေဆုံးနေခဲ့တာ၊ အခုဆိုရင်တော့ ပိုပြီးတောင် ဆိုးတော့မှာပါ”
ဟန်ရှီးက ဝမ်းနည်းပူဆွေးသော မျက်နှာဖြင့် ထပ်မံသက်ပြင်းချသည်။ သူသည် မိန်းမစိုးတစ်ဦးဖြစ်သလို ကျရှုံးသွားသော နိုင်ငံတစ်ခု၏ နိုင်ငံသားလည်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် စာနာစိတ်တော့ ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။ ရှေ့လျှောက် ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို တွေးတောရင်း သူ အလွန်ခံစားနေရသည်။
ဟန်ရှီး၏ စကားများကြောင့် ကျောက်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ နှင်းတွေခဲနေသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု၊ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေသူများနှင့် မြေပြင်ပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေမည့် အေးခဲနေသော အရိုးစုများ...။ စစ်မြေပြင်ထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူသားတို့၏ ကပ်ဆိုးကြီးပင်။
“သက်ပြင်းချစရာပဲ” ကျောက်ဖုန်းက ညည်းတွားလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ အစွမ်းအစက အခုချိန်မှာ အကန့်အသတ်ရှိနေသေးတော့ လူအားလုံးကို မကယ်နိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ လူရာဂဏန်းဆိုတာကလည်း သတိထားမိဖို့ လွယ်တဲ့ အရေအတွက်ပဲ။ လောလောဆယ်တော့ ထပ်ပြီး လူမစုနိုင်သေးဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အတွက် ဘေးဒုက္ခ ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့” သူက ဆက်ပြောသည်။ “ငါတို့ ဝေမြို့ကို ရောက်သွားရင်တော့ ထပ်ပြီး စုဆောင်းလို့ရပါတယ်။ ငါကတော့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ တတ်နိုင်သလောက်ပဲ လုပ်ပေးနိုင်မှာပါ။ ကျန်တာကတော့ နန်းတော်က ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပဲ။ ချင်မင်းမြတ်ကတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ရှီးက ဒူးထောက်ကာ ဦးချလိုက်သည်။ “သခင်ကြီးဟာ တကယ်ကို မေတ္တာကရုဏာကြီးမားလှပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးအတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းပါ့မယ်!”
“ငါက မေတ္တာကြီးမားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက အပြန်အလှန် လိုအပ်ချက်ကြောင့် လုပ်တာပါ” ကျောက်ဖုန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ သူ လူစုဆောင်းခြင်းမှာ သူ၏ အနာဂတ်စီမံကိန်းများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ‘မေတ္တာရှင်’ ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်မှာ သူ့အတွက်တော့ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ သူသည် မိမိ၏ အခြေအနေနှင့် တာဝန်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် ချင်စစ်တပ်၏ ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သေးသည်။ ကျယ်ပြောလှသော ရှန်ကျိုးတိုက်ကြီးနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ခြုံကြည့်လျှင် သူသည် ဘာမျှမဟုတ်သေးပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် နိုင်ငံတစ်ခု၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ပါက မိမိလူမျိုးများအတွက် အသက်ရှင်သန်ရာ လမ်းစကို ရှာဖွေပေးရန်မှာ သူ၏ တာဝန်ဖြစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
“ဟန်ရှီးပြောတာတွေကို မင်းတို့အားလုံး ကြားပြီးပြီပဲ” ကျောက်ဖုန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ “ကျန်းဟန်”
“အမိန့်ပေးပါ သခင်ကြီး” ကျန်းဟန်က ချက်ချင်း ထူးသည်။
“ဒီလူသစ်တွေကို စစ်တပ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ထည့်သွင်းပြီး ဝေမြို့ကို ခေါ်သွားဖို့ စီစဉ်လိုက်” ကျောက်ဖုန်းက လေးနက်သောလေသံဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။
“လူရာဂဏန်းလောက်ကတော့ လွယ်ပါတယ်” ကျန်းဟန်က ဆိုသည်။ “သူတို့ကို ရိက္ခာတင်တဲ့ယာဉ်တန်းတွေမှာ ထားပြီး ကျွန်တော်တို့ တပ်မှူးစခန်းက ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေနဲ့ စောင့်ကြပ်ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
“မင်းပဲ အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်လိုက်တော့” ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။ လူရာဂဏန်းလောက်ကို တခြားသူတွေ တွေ့သွားရင်တောင် အစေအပါးတွေလို့ ပြောလိုက်ရုံဖြင့် ကြီးမားသော ပြဿနာ ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့နောက် ကျောက်ဖုန်းက ဝေချွမ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးဝေ”
“သခင်ကြီး!” ဝေချွမ်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။ “ကျွန်တော်မျိုး သခင်ကြီးအပေါ် သစ္စာခံပြီးကတည်းက အဲဒီလိုခေါ်တာဟာ လုံးဝ မသင့်တော်တော့ပါဘူး!”
ထိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖုန်း စိမ်းသက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ထိုကိစ္စကို ထပ်မပြောတော့ပေ။
“ငါ အခု ဒုတိယစစ်သူကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ်ပိုင် လက်ရွေးစင် နောက်လိုက် တစ်ရာ ထားရှိခွင့်ရှိတယ်။ ငါတို့ တပ်မှူးစခန်းက ညီအစ်ကိုဟောင်းတွေထဲက သစ္စာရှိပြီး အားကိုးရတဲ့ အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်တော် တစ်ရာကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်အဖြစ် ရွေးချယ်ပေးပါ”
စစ်စည်းကမ်းအရ စစ်သူကြီးချုပ်သာလျှင် ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ ထားရှိခွင့်ရှိပြီး စစ်သည် တစ်ရာစီပါသော တပ်ရင်းငါးရင်း၊ စုစုပေါင်း ငါးရာကို ကွပ်ကဲခွင့်ရှိသည်။ ဒုတိယစစ်သူကြီးတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး မရှိပေ။ သို့သော် ကျောက်ဖုန်းမှာ သာမန်ဒုတိယစစ်သူကြီး မဟုတ်ဘဲ ဒသမအဆင့်ရှိသော မှူးမတ်ဘွဲ့ကို ရရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ မှူးမတ်ဥပဒေအရ ‘လက်ဝဲခစားသူ’ ဘွဲ့ရရှိသူသည် ကိုယ်ပိုင်စစ်သည် တစ်ရာကို ထားရှိခွင့်ရှိသည်။ စစ်တပ်အတွင်းတွင်မူ ၎င်းတို့ကို ‘ယုံကြည်ရသော လက်ထောက်များ’ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ဤအကြောင်းကို လီထန်က သူ့ကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်စည်းကမ်းနှင့် မကိုက်ညီသော်လည်း ၎င်းမှာ မှူးမတ်ဘွဲ့ရရှိသူများကို ပေးအပ်ထားသည့် ဘုရင့်မျက်နှာသာပေးမှုပင် ဖြစ်သည်။
“အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ပါ့မယ် သခင်ကြီး” ဝေချွမ်က ရိုသေစွာ ဆိုသည်။
“ကဲ... အခု စစ်တပ်ထဲက တပ်မှူးအဆင့်အောက်က ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ရာထူးတိုးတဲ့အကြောင်းကို ပြောပြပါဦး” ကျောက်ဖုန်းက လော့ဟွာဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။