အခန်း (၉၃) : အင်အားစုဆောင်းခြင်းနှင့် မိခင်၏ မွေးနေ့
ပြစ်ဒဏ်သင့်တပ်ရင်းများကို အသုံးပြုသည့် ဗျူဟာသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် ချင်ပြည်နယ်၏ မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည့် လားရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ဖုန်း ကောင်းကောင်းနားလည်ထားသည်။ သူကသာ အရင်ဆုံး စတင်အဆိုပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ပြစ်ဒဏ်သင့်တပ်ရင်းများ အောင်မြင်မှုရရှိလာသည့်အခါ သူသည် ရှေ့ဆောင်လမ်းပြသူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
ကျောက်ဖုန်း၏ လေးနက်လှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ မုန်ယီနှင့် စစ်သူကြီးလီထန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အလွန်အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ အခြားစစ်သူကြီးများလည်း ထို့အတူပင်။ ကျောက်ဖုန်း၏ ထိုထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်မှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ လက်နက်ချစစ်သည်များကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသိမ်မွေ့ပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာအောင် သွန်းထုရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု လူတိုင်းက လက်ခံထားကြသည်။
“စစ်သူကြီးရှီ... ခင်ဗျား တကယ်ပြောနေတာလား” မုန်ယီက အံ့ဩတုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အလေးအနက် ပြောနေတာပါ မြို့စားမင်း” ကျောက်ဖုန်းက စိတ်ချလက်ချ အာမခံလိုက်သည်။ “လက်နက်ချစစ်သည်တွေကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတာသာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ချင်ပြည်နယ်ဟာ နောင်ဖြစ်လာမယ့် နယ်မြေသိမ်းတိုက်ပွဲတွေအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့ စစ်အင်အားတွေကို အဆက်မပြတ် ရရှိနေမှာပါ။ ဒါဟာ စမ်းသပ်ကြည့်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါ”
“ဒီကိစ္စရဲ့ ကြီးလေးမှုကို ခင်ဗျား သိရဲ့လား” လီထန်က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလာသည်။ “တကယ်လို့ အဲဒီ လက်နက်ချစစ်သည်တွေထဲမှာ ပုန်ကန်မှု ဖြစ်လာခဲ့ရင်၊ စခန်းထဲမှာ ဆူပူသောင်းကျန်းမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဒါဟာ ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုပဲ”
“ကျွန်တော် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ကတိသစ္စာ ပြုရဲပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လက်နက်ချစစ်သည် နှစ်သောင်းပေးပါ၊ သူတို့ကို ရှေ့တန်းတပ်အဖြစ် ကျွန်တော် ဦးဆောင်ပါ့မယ်” ကျောက်ဖုန်း က လက်သီးချင်းဆုပ်ကာ ခိုင်မာစွာ အလေးပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ ပုန်ကန်မှု ဒါမှမဟုတ် ဆူပူမှုတွေ ဖြစ်လာခဲ့ရင် တာဝန်အားလုံးကို ကျွန်တော် အပြည့်အဝ ယူပါ့မယ်”
အခြားသူများအတွက်တော့ ဤလက်နက်ချစစ်သည်များသည် ကိုင်ရခက်သည့် မီးခဲများ ဖြစ်နေသော်လည်း သမိုင်းကြောင်းကို သိနေသည့် ကျောက်ဖုန်း အတွက်မူ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ပေး၊ စနစ်တကျ ပြန်ဖွဲ့စည်းပြီး မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ချင်ပြည်နယ်အတွက် အားကိုးရသည့် စစ်သည်များ ဖြစ်လာနိုင်သေးသည်။ ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုသူများထဲမှ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ‘သေမင်းတပ်သားများ’ ကို တိတ်တဆိတ် စုဆောင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ပြတ်သားလွန်းလှသည့် ကျောက်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း လီထန်မှာ ဘာမှမတတ်နိုင်သကဲ့သို့ မုန်ယီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးလီ...” မုန်ယီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ “စစ်သူကြီးရှီမှာ ဒီလက်နက်ချစစ်သည်တွေကို ပြောင်းလဲပြီး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုအဖြစ် သွန်းထုနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း တကယ်ရှိနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်မိတယ်။ သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ဘာလို့ မပေးကြည့်ဘဲ နေမလဲ”
“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကို မဟာမင်းမြတ်ဆီ အရင်တင်ပြသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား” လီထန်က တုံ့ဆိုင်းနေသေးသည်။ အတိတ်ကာလက လက်နက်ချစစ်သည်များကို ကျွန်အဖြစ် တိုက်ရိုက် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး စစ်ပွဲအတွင်းတွင်လည်း အမြောက်စာအဖြစ်သာ ရှေ့ဆုံးက တွန်းပို့ခဲ့ကြသည်။ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် မည်သူမျှ မကြိုးစားဖူးပေ။
“ကျွန်တော် ယဉ်ချွမ်းကို မလာခင်ကတည်းက မဟာမင်းမြတ်က ညွှန်ကြားချက် ပေးထားပြီးသားပါ” မုန်ယီက ရှင်းပြသည်။ “လက်နက်ချစစ်သည်တွေကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ထားပေးထားပြီး ကျွန်တော် သင့်တော်သလို အသုံးချနိုင်ပါတယ်။ စစ်သူကြီးရှီက လိုလိုလားလား ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကို စမ်းသပ်ခွင့် ပေးလိုက်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်အင်အားသုံးပြီး နှိမ်နင်းလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒီကိစ္စကို စစ်သူကြီးလီရဲ့ ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ထို့နောက် ကျောက်ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူက ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် စစ်သူကြီးရှီကို လက်နက်ချစစ်သည် သုံးသောင်း ပေးမယ်။ ခင်ဗျား သူတို့ကို ဘယ်လိုပဲ လေ့ကျင့်လေ့ကျင့်၊ ဘယ်လိုပဲ ဖွဲ့စည်းဖွဲ့စည်း စစ်သူကြီးလီက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးရှီ... ချန်ဖိန်တိုက်ပွဲက သင်ခန်းစာကိုတော့ ခင်ဗျား အမြဲသတိရနေဖို့ လိုမယ်”
သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ချန်ဖိန်တိုက်ပွဲတွင် ကျောက်ပြည်နယ် စစ်သည် လေးသိန်းကျော်ကို ဖမ်းဆီးရမိခဲ့သည်။ သူတို့ကို ဘာလို့ ပြန်မဖွဲ့စည်းခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ အားလုံးကို ကွပ်မျက်ခဲ့ရတာလဲ။ အဆုံးစွန်အားဖြင့် လက်နက်ချစစ်သည်များကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် မဖြစ်နိုင်သလို ကိုယ်ပိုင်စစ်သည်အဖြစ် သိမ်းသွင်းရန်လည်း ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကျွန်အဖြစ် ထားရှိရန်မှာလည်း နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာနှင့် ရိက္ခာကို များစွာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသည်။ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လျှင်လည်း ကျောက်ပြည်နယ်အတွက် အင်အားပြန်ဖြစ်စေမည်။ ထိုအချိန်က အခြားရွေးချယ်စရာသာ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုကျောက်ပြည်နယ် စစ်သည် လေးသိန်းကျော်သည် သေဆုံးခဲ့ရမည် မဟုတ်ပေ။
“စိတ်ချပါ မြို့စားမင်းမုန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” ဟု ကျောက်ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြန်ထူးလိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးလီ...” မုန်ယီက လီထန်ကို ပြုံး၍ ဆိုသည်။ “စစ်ပွဲကလည်း အခုမှ ပြီးတာဆိုတော့ နန်းတော်က ဆုလာဘ်တွေလည်း ရောက်လာပြီပဲ။ အခုချိန်မှာ ခင်ဗျား စစ်တပ်ကို ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းဖို့ သွားသင့်ပြီ ထင်တယ်”
“ကောင်းပါပြီ” လီထန် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဟန်ပြည်နယ်ကို ချေမှုန်းသည့် တိုက်ပွဲမှာ ကြီးကျယ်လှသော အောင်ပွဲဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်တော်များစွာ အသက်ပေးခဲ့ရသည်။ များစွာသော စစ်သည်များသည်လည်း ဒဏ်ရာများ၊ မသန်စွမ်းမှုများကြောင့် တပ်မှထွက်ကာ အိမ်ပြန်ကြရတော့မည်ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်သည်များမှာ သာမန်ခြေလျင်တပ်သားများသာမက စစ်ကဲ၊ တပ်မှူးနှင့် ဝမ်ကျန့်အဆင့် အရာရှိများလည်း ပါဝင်သည်။ ကျဆုံးသွားသော အရာရှိများ၏ နေရာများကို စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသည့် စစ်သည်များဖြင့် ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရမည်ဖြစ်ပြီး တပ်ရင်းအသီးသီးကိုလည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်အောင် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းရန် လိုအပ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် လူသစ်များ ရောက်ရှိလာမှသာ စစ်အင်အားမှာ အပြည့်အဝ ပြန်လည် ရှိလာပေလိမ့်မည်။
「ဤသို့ဖြင့် တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။」
「မြို့စစ်စခန်းရှိ ဆွေးနွေးပွဲ ခန်းမအတွင်း၌」
ကျောက်ဖုန်း က ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ဝမ်ကျန့်တပ်မှူး ငါးဦးနှင့် တပ်မှူး တစ်ဆယ်ဦးတို့က ခန်းမကြီးအတွင်း မတ်တပ်ရပ်နေကြသည်။ ဝမ်ကျန့်ငါးဦးထဲတွင် ကျောက်ဖုန်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံးမှာ ကျန်းဟန်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ချန်တောင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ချန်တောင်မှာ ကျောက်ဖုန်း၏ အထက်လူကြီး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကျောက်ဖုန်း၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်သွားရရှာသည်။ ဤအခြေအနေမှာ ချန်တောင်အတွက် အလွန်စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းနေနိုင်သော်လည်း သူ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။ မူလက ကျောက်ဖုန်းအနေဖြင့် ရန်သူ့ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည့် ဂုဏ်ထူးကိုသာ မရခဲ့လျှင် သူ ရနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံးရာထူးမှာ ဝမ်ကျန့်အဆင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည် - မြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရာထူးနှစ်ဆင့် တိုးခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝမ်ကျန့်အဖြစ် ချန်တောင်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ ဆုလာဘ်မျိုးကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်သည့် ထူးကဲသော ဂုဏ်ထူးကြောင့် ချန်တောင် ရနိုင်မည့် ဒုတိယစစ်သူကြီး ရာထူးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျောက်ဖုန်း ၏ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသည်။
ချင်စစ်တပ်အတွင်း၌ အင်အားနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကသာ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်သည်။ တပ်မှူး တစ်ဆယ်ဦးထဲတွင် ကျောက်ဖုန်းနှင့် ရင်းနှီးသူ လေးဦးပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် ယခင်က သူနှင့် ရာထူးတူခဲ့ဖူးသော လျူဝူလည်း ပါဝင်သည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် သူတို့၏ တိုက်ရိုက်အထက်လူကြီး ဖြစ်လာသည့်အတွက် ချန်တောင်နှင့် လျူဝူတို့မှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။
“စစ်သူကြီးရှီကို ဂါရဝပြုပါတယ်” စစ်သူကြီးများအားလုံး တပြိုင်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“အားလုံး ထိုင်ကြပါဦး” ကျောက်ဖုန်း က အနည်းငယ် ပြုံးလျက် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး” စစ်သူကြီးများက ပြန်လည်ဦးညွှတ်ကာ ခန်းမ၏ ဝဲယာတွင် ရာထူးအလိုက် အစဉ်အတိုင်း ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျောက်ဖုန်းက အေးဆေးစွာ စတင်ပြောဆိုသည်။ “တစ်ရက်တာ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းမှုအပြီးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာရှိတဲ့ ဝမ်ကျန့်တပ်ရင်း ငါးရင်းကို စစ်တပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးပါပြီ။ တပ်ရင်းတစ်ရင်းစီမှာ စစ်သည် ခုနစ်ထောင် လေးရာခန့် ရှိပါတယ်။ အခုချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့မှာ စစ်သည်အင်အား အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးသလို စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံကလည်း မပြည့်စုံသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်သစ်ကူးပြီးလို့ လူသစ်တွေ ရောက်လာရင်တော့ ဒီပြဿနာ ပြေလည်သွားမှာပါ”
“စစ်သူကြီး...” ကျန်းဟန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “အခု စစ်ပွဲကလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့ စစ်သည်အင်အား ခေတ္တနည်းနေတာက သိပ်စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဝေမြို့ကို ဘယ်တော့ ထွက်ကြမလဲ”
“စစ်သူကြီးတို့ကော ဘယ်အချိန် ထွက်ရင် ကောင်းမလဲလို့ ထင်ကြလဲ” ကျောက်ဖုန်းက တိုက်ရိုက် ဆုံးဖြတ်ချက်မချဘဲ ဝမ်ကျန့်များကို လှည့်မေးလိုက်သည်။
“အားလုံးက စစ်သူကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်းပါပဲ” ကျန်ဝမ်ကျန့် လေးဦးက တပြိုင်နက် ပြန်ဖြေသည်။
“စစ်တပ်ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ဆိုတာ အချိန်ဇယားနဲ့ ရိက္ခာတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ရှင်းကျန်းကနေ ဝေမြို့ကို သွားဖို့အတွက် မြင်းတပ်ဆိုရင် ငါးရက် ကြာပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုလုံး စခန်းရုပ်သိမ်းပြီး ချီတက်မယ်ဆိုရင်တော့ ရက်တစ်ဆယ့်ငါးရက်လောက် ကြာမှာပါ”