အခန်း (၉၁) - : ကြီးကျယ်လှသော ဆုလာဘ်များနှင့် စစ်တပ်အတွင်း အငယ်ဆုံး စစ်သူကြီး
“ဒါမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါမထင်ထားမိဘူး”
“အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာတင် ကျောက်ဖုန်း က ထောက်ပံ့ရေးတပ်ကနေ ရှေ့တန်းတပ်ခွဲရဲ့ တပ်မှူးအဖြစ် ရောက်သွားတာ။ အဲဒါကပဲ သူ့အတွက် အမြင့်ဆုံးမှတ်တိုင်လို့ ငါထင်နေခဲ့တာ... အခုတော့ သူက ဒုတိယစစ်သူကြီးတောင် ဖြစ်နေပြီပဲ”
“သက်ပြင်းချစရာပဲ... အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်နဲ့ ဒုတိယစစ်သူကြီး၊ ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အငယ်ဆုံး စစ်သူကြီးဖြစ်ရုံတင်မကဘဲ မဟာမင်းမြတ်ရဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချီးမြှောက်ခြင်းကိုပါ ခံရတာဆိုတော့... သူ့ရဲ့အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိတော့ဘူး”
... စစ်သူကြီးများအားလုံးသည် ကိုယ်စီအတွေးများဖြင့် မနာလိုမှု၊ အံ့ဩကြည်ညိုမှုနှင့် မဏ္ဍပ်တိုင်တက်လိုမှုတို့ ရောပြွမ်းနေကြသည်။ သို့သော် ကျောက်ဖုန်း ကမူ ထိုအတွေးများကို ဂရုမစိုက်သလို စိတ်ထဲလည်း မထားပေ။ မှန်ကန်လှသည့် ဆိုရိုးစကားတစ်ခုရှိသည်မှာ - လူရှိလျှင် အငြင်းပွားမှု၊ အကျိုးစီးပွားနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွှယ်မှုများ ရှိစမြဲပင်။ စစ်တပ်တစ်ခုတည်းအတွင်းမှာပင် စိတ်ဝမ်းကွဲမှုနှင့် အုပ်စုဖွဲ့မှုများ ရှိနေတတ်ရာ တစ်သံတည်းထွက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
「ရှင်းကျန်းမြို့၊ ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း၏ စံအိမ်တော်」
မုန်ယီက ဂုဏ်ထူးဆောင်နေရာတွင် ထိုင်နေပြီး လီထန်က သူ၏ဘယ်ဘက်တွင် နေရာယူထားသည်။ ခန်းမအတွင်း၌ ကျောက်ဖုန်း နှင့် အခြားစစ်သူကြီးများအပြင် မုန်ယီ နှင့်အတူ ပါလာသော အရပ်ဘက်အရာရှိများလည်း ရှိနေကြသည်။
“စစ်သူကြီးလီ... ခင်ဗျား အခုတလော မြို့ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တာပဲ။ အခုဆို အခြေအနေတွေ အားလုံး ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီ” ဟု မုန်ယီက ချီးကျူးသည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာသို့ လာရာလမ်းတစ်လျှောက် မြို့၏အခြေအနေကို သူကိုယ်တိုင် လေ့လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
“မြို့စားမင်းမုန်.. ခင်ဗျားကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ” ဟု လီထန်က ပြုံး၍ ပြန်ထူးသည်။ “ကျွန်တော်က ချင်ဥပဒေကိုပဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကျင့်သုံးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး စစ်သည်တော်တွေဟာ အရပ်သားတွေဆီက အပ်တစ်ချောင်း၊ ချည်တစ်မျှင်တောင် မယူခဲ့ကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဆူပူသောင်းကျန်းသူတွေကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့မှ အညှာတာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဖုန်း က ဝမ်ကျန့် ကိုယ်တိုင်ရေးသားပေးလိုက်သည့် စစ်အမိန့်စာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“စစ်သူကြီးလီ...” ဟု သူက လီထန်ကို ပြောလိုက်သည်။ “စစ်သူကြီးချုပ်ကြီး စခန်းကို မပြန်ခင်မှာ ကျွန်တော့်ကို ဒီစာ ပေးခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ စစ်တပ်ရဲ့ ခံစစ်ဖြန့်ကြက်မှု အသေးစိတ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပေးပါဦး”
သူ့ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူးက ကျောက်ဖုန်း ထံမှ စာကို ချက်ချင်းယူကာ လီထန်ထံ ဆက်သလိုက်သည်။ လီထန်က စာကို အမြန်ဖွင့်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ အမိန့်စာကို ပြန်ပိတ်ရင်း သူက လေးလေးပင်ပင် စကားဆိုလာသည်။
“စစ်သူကြီးချုပ်က ကျွန်တော်နဲ့ ဆန်းထင်ကို ရှင်းကျန်းမြို့ကို ကာကွယ်ဖို့နဲ့ မြို့စားမင်းမုန့်ကို ယဉ်ချွမ်းဒေသ အုပ်ချုပ်ရေးမှာ ကူညီဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်”
“စစ်သူကြီးကျောက်ဖုန်းကတော့ ဝမ်ကျန့်တပ်ရင်း ငါးရင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ဝေမြို့မှာ တပ်စွဲရမယ်”
“ဝေမြို့လား...” ကျောက်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက ရန်မြို့ သို့မဟုတ် ရှင်းကျန်းမြို့အနီးတစ်ဝိုက်မှာပဲ အစောင့်အကြပ်အဖြစ် ကျန်ခဲ့ရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟန်ပြည်နယ်၏ အခြားမြို့များကို သူ သိပ်မသိသော်လည်း ဝေမြို့ကိုမူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင်ပင် ဤနေရာကို ဖော်ပြထားဖူးရာ ဝေမြစ်နှင့် ခေတ်အဆက်ဆက် ဟိန်းဟောင်ခဲ့သော ဝေမြစ်သစ္စာဆိုပွဲ အကြောင်းများကို သူ မှတ်မိနေသည်။ ဝေမြစ်သည် ချင်ပြည်နယ်မှ မြစ်ဖျားခံပြီး ဝေပြည်နယ်နှင့် ဟန်ပြည်နယ်တို့ကို ဖြတ်သန်းကာ မဟာမြစ်ကြီး၏ အကြီးဆုံး မြစ်လက်တက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။ ဝေမြို့သည် ထိုမြစ်ကမ်းဘေးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် တည်ရှိသည်။
စစ်သူကြီးချုပ်က ငါ့ကို ဝေမြို့မှာ အစောင့်ခိုင်းတာ... ဝေပြည်နယ်ကို ခုခံဖို့အတွက်များလား
ကျောက်ဖုန်း က အကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားသည်။
“အခု ချင်ပြည်နယ်က ဟန်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်တာ မကြာသေးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က မခိုင်မာသေးဘူး” လီထန်က သူ့ကို သတိပေးစကားဆိုသည်။ “စစ်သည် ငါးသောင်းကို ပြည်တွင်းလုံခြုံရေးအတွက် သုံးပြီး ကျန်တဲ့ ငါးသောင်းကို ပြည်ပရန်ကို ကာကွယ်ဖို့ သုံးတာဟာ စစ်သူကြီးချုပ်ကြီးရဲ့ အမြော်အမြင်ကြီးမားတဲ့ ဗျူဟာပဲ။ စစ်သူကြီးရှီ... ဝေမြို့ကို ကာကွယ်တဲ့နေရာမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အဓိကရန်သူက ဝေပြည်နယ်ပဲ။ လျော့လျော့ပေါ့ပေါ့ မနေပါနဲ့”
“နားလည်ပါပြီ” ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက အတွေးဖြင့် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ရှင်းကျန်းမြို့က နယ်စပ်ထက် ပိုစည်ကားနိုင်သော်လည်း သူ့အတွက် စည်ကားမှုက မလိုအပ်ပေ။ ဝေမြို့က အလှမ်းဝေးကွာသော်လည်း လူသစ်စုဆောင်းရန်နှင့် သူ၏ ‘သေမင်းတပ်သားများ’ ကို လေ့ကျင့်ပေးရန် ပို၍ ကောင်းမွန်ပေသည်။ မိုးကမြင့်ပြီး ဧကရာဇ်က ဝေးရာ၊ သူသာ သတိထားလျှင် မုန့်ယိနှင့် လီထန်တို့ သူ ဘာလုပ်နေသည်ကို လုံးဝ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။
ကျောက်ဖုန်း က အတွေးဖြင့် ကျေနပ်နေမိသည်။
“ဝေမြို့က မူလကတည်းက နယ်စပ်ခံတပ်တစ်ခုပဲ။ ဝေပြည်နယ်ကို မျက်နှာမူထားလို့ သူတို့ကို ကာကွယ်နိုင်ရုံတင်မကဘူး၊ အနောက်ဘက်မှာလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ချင်ပြည်နယ်နဲ့ ထိစပ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် စစ်တပ်အတွက် လိုအပ်တဲ့ ရိက္ခာတွေကို ချင်ပြည်နယ်ကနေ တိုက်ရိုက် သယ်ယူပို့ဆောင်ဖို့လည်း အရမ်းလွယ်ကူတယ်”
“စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ အကွက်က တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ” ဟု မုန့်ယိက ပြုံးလျက် ဖြည့်စွက်ပြောဆိုသည်။
“စစ်သူကြီးလီ... ကျွန်တော် ဝေမြို့ကို ခေါ်သွားရမယ့် ဝမ်ကျန့်တပ်ရင်း ငါးရင်းက ဘယ်တပ်ရင်းတွေလဲ” ကျောက်ဖုန်း က လီထန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခဏလေး...” မုန်ယီက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဘုရင့်အမိန့်တော်စာလိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ “ချင်မင်းမြတ်၏ အမိန့်တော်!”
ထိုစကားကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံး မတ်တပ်ရပ်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ ဘုရင့်အမိန့်တော်ပင် ဖြစ်သည်!
“ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် လီထန်သည် ဟန်ပြည်နယ်သို့ စစ်ချီရာတွင် ခုနစ်လအတွင်း အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်မှုရေးရာ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ဂုဏ်ကျေးဇူးမှာ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော မှတ်တိုင်တစ်ခုဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူ့အား... မှူးမတ်အဆင့် တစ်ဆင့်တိုးမြှင့်ခြင်း၊ အစေအပါး ငါးရာ၊ မြေသြဇာကောင်းသော လယ်ယာမြေ မူး တစ်ထောင်၊ ရွှေစင် ငါးရာ၊ ဒင်္ဂါးပြား ငါးသောင်း၊ အကောင်းစား သံမဏိဓားတစ်စင်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာအသစ် တစ်စုံတို့ကို ချီးမြှင့်လိုက်သည်”
မုန်ယီက အမိန့်တော်ကို အားမာန်ပါသော အသံဖြင့် ဖတ်ကြားလိုက်သည်။ လီထန်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေပြီး သူက အောက်သို့ ခါးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး လီထန်... မဟာမင်းမြတ်နဲ့ ချင်ပြည်နယ်ကြီးအတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်!”
ငါထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ... ရာထူးမြင့်လေလေ နောက်ထပ်တက်ဖို့ ခက်လေလေပဲ လီထန်သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော် အရွယ်ကောင်းဖြစ်သော်လည်း စစ်သူကြီးချုပ်ရာထူးမှာ လုံးဝ စိတ်ချရသေးသည်မဟုတ်ပေ။ ယခုအောင်ပွဲကသာ သူ့နေရာကို ခိုင်မြဲစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခု သူ ဘယ်လို မှူးမတ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလဲဆိုတာပဲ ငါ သိချင်တော့တယ် ဟု ကျောက်ဖုန်း တွေးနေမိသည်။ စစ်သူကြီးအဆင့်ထက် မြင့်သွားလျှင် ရာထူးတက်ရန်အတွက် မိသားစုနောက်ခံအပြင် စစ်မှုရေးရာ စွမ်းဆောင်ရည်ကသာ အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းတွင် မိသားစုနောက်ခံမရှိသဖြင့် ဒုတိယအချက်ကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ ချင်ပြည်နယ် သို့မဟုတ် ရှန်ကျိုးတိုက်တစ်ခုလုံးတွင်ပင် သူ၏ ဒုတိယစစ်သူကြီး ရာထူးသို့ လျင်မြန်စွာ တက်လှမ်းနိုင်မှုမှာ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသည့် ထူးခြားမှုဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ ပြောင်မြောက်သော စစ်မြေပြင်စွမ်းဆောင်ချက်များကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“စစ်သူကြီးလီ... ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရတာရော၊ မဟာမင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ပိုရလာတာရောအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ဗျာ။ အမိန့်တော်ကို လက်ခံလိုက်ပါဦး” မုန်ယီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
လီထန်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ဘုရင့်အမိန့်တော်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ အမိန့်တော်ဖတ်ကြားပြီးနောက် မုန်ယီက ဘေးမှ ဝါးစာချပ် နောက်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
“စစ်သူကြီးခွိုင်... ဒီစာချပ်ထဲမှာတော့ ရှောက်ဖူအရာရှိတွေက မဟာမင်းမြတ်ဆီ တင်ပြပြီး မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် စိစစ်အတည်ပြုထားတဲ့ ရာထူးတိုးစာရင်းနဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပါပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အတွက် အဲဒီဆုလာဘ်တွေကို အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြပေးပါဦး။ စစ်သူကြီးလီထန်ရဲ့ လက်အောက်က တပ်မှူးအဆင့်နဲ့ အထက် အရာရှိအားလုံးရဲ့ ရာထူးတိုးမှုတွေကို မဟာမင်းမြတ်ကိုယ်တိုင် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပေးထားတာပါ”
ဘေးတွင်ရှိနေသော အလယ်တပ်မတော်မှ စစ်ဗျူဟာမှူး ခွိုင်ဖုက ချက်ချင်း ရှေ့သို့တက်ကာ ဝါးစာချပ်ကို လေးစားစွာ လက်ခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူအားလုံး၏ ရှေ့တွင် ဖြန့်ဖွင့်လိုက်သည်။
“မဟာမင်းမြတ်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ရှောက်ဖူအရာရှိများ၏ အတည်ပြုချက်အရ... ရန်သူကို နှိမ်နင်းရာတွင် စွမ်းစွမ်းတမံ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသူများ၏ ဆုလာဘ်စာရင်းမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည် -”
“တတိယမြောက် ဝမ်ကျန့်တပ်ရင်းမှ တပ်မှူး ချန်တောင်သည် မြို့တံခါးကို ဖောက်ထွက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သောကြောင့် မှူးမတ်အဆင့် နှစ်ဆင့်တိုးမြှင့်ကာ သတ္တမအဆင့်သို့ ခန့်အပ်လိုက်သည်။ သူသည် သတ်မှတ်ထားသော နှစ်စဉ်လစာကို ခံစားခွင့်ရှိပြီး မြေသြဇာကောင်းသော လယ်ယာမြေ မူး တစ်ရာကိုလည်း ချီးမြှင့်ခြင်း ခံရသည်”