အပိုင်း ၇၉ - ဟန်ဖေး မင်းအသက်ရှင်တာမရှင်တာ ငါကျောက်ဖုန်းနဲ့မဆိုင်ဘူး

သမိုင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားခြင်းမှာ အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်မည်ကို သိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖုန်းသည် အစီအစဉ်များ စတင်ဆွဲရတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် တိုက်ခိုက်ရေးတပ်မတော်၏ ပင်မစခန်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်မှသာ ကျောက်ဖုန်း ဤသို့ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်သည်။ နေရာဒေသ ကွဲပြားမှုသည် အခွင့်အလမ်းများကိုလည်း ကွဲပြားစေသည် မဟုတ်လား။ ထောက်ပံ့ရေးတပ်တွင် ရှိနေစဉ်က အာဏာနှင့် သြဇာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝမရှိခဲ့ချေ။ ကျောက်ဖုန်းအနေဖြင့် ပေါင်ယွမ်နှင့် သူ၏သားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထောက်ပံ့ရေးတပ်သို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျရောက်လေ့မရှိသော တာဝန်တစ်ခုကြောင့်သာ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

"မင်း နားလည်သွားတာ ကောင်းပါတယ်" ဝေ့ချွမ်က ကျောက်ဖုန်းကို ပြတ်သားစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ "အရင်ကတော့ ငါ့အနာဂတ်အတွက် သိပ်ပြီး မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီ။ မင်းကို ရာထူးတိုးဖို့ အကြံပြုခဲ့တာ ငါဖြစ်သလို၊ ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာလည်း မင်းပဲ။ အခုကစပြီး မင်းဘယ်ကိုပဲသွားသွား ငါမင်းနောက်ကို လိုက်မယ်။"

ယင်းကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါထက် ကောင်းတာ မရှိတော့ပါဘူး။"

ဝေ့ချွမ်ကဲ့သို့ မိမိအသက်ကိုပင် ပဓာနမထားဘဲ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည့် ညီအစ်ကိုရင်းတစ်ယောက်ကို မိမိလက်အောက်တွင် ထားရှိရမည်မှာ ကျောက်ဖုန်းအတွက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ဒီတာဝန်ပြီးလို့ ပြန်ရောက်ရင်တော့ မင်းအတွက် အံ့သြစရာတစ်ခု ရှိမယ်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"အံ့သြစရာ?" ဝေ့ချွမ်မှာ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်သွားသည်။ "ကောင်းပြီလေ... ငါတော့ တကယ့်ကို မျှော်လင့်နေမိပြီ။"

ထိုစဉ် ကျန်းဟန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် လျှောက်လာသည်။

"တပ်မှူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?" ကျောက်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

"ဟို ဟန်ဖေးကို သေချာစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာလေ၊ သူက အခုထိ ဘာမှမစားသေးဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အငတ်ခံပြီး သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံပဲ။ ကျွန်တော်လည်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်၊ ချော့လိုက် လုပ်ကြည့်တာပဲ ဘာမှမထူးဘူး။ တပ်မှူးပဲ ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ လိုက်ပို့နေတုန်း သူ သေသွားရင် ကျွန်တော်တို့ပဲ အပြစ်အတင် ခံရမှာ စိုးလို့ပါ" ဟု ကျန်းဟန်က သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး - "ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုကာ ဟန်ဖေးရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင် အလိုရှိနေသောသူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဟန်ဖေးကို ဆက်ဆံပုံမှာ တခြားသူများနှင့် မတူပေ။ တခြားသုံ့ပန်းများကို အစုလိုက် ထားရှိသော်လည်း သူ့ကိုမူ လက်ရွေးစင်စစ်သည် အချို့ဖြင့် သီးသန့်စောင့်ကြပ်ထားပြီး ခြေချင်း၊ လက်ထိတ်များလည်း ခတ်မထားချေ။ သူ့ရှေ့တွင် ရိက္ခာခြောက်အချို့နှင့် ရေဘူးတစ်ဘူး ရှိနေသည်။

"ဆရာကြီး ဟန်ဖေး..." ကျောက်ဖုန်းက အနားသို့ တည်ငြိမ်စွာ ချဉ်းကပ်ရင်း စကားစလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အစာမစားတာလဲ?"

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ကျောက်ဖုန်းသည် ဟန်ဖေး အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ လိုက်ပါပို့ဆောင်နေစဉ်အတွင်း မသေလျှင်ပင် လုံလောက်လှပြီ။

"ငါ့တိုင်းပြည်က ပျက်သုဉ်းသွားပြီ၊ ငါ့အိမ်ကလည်း အပျက်အစီးပုံ ဖြစ်သွားပြီ။ အသက်ရှင်နေဖို့ ဘာအကြောင်းရှိသေးလို့လဲ?" ဟန်ဖေးက ကျောက်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် တုံ့ပြန်သည်။

ကျောက်ဖုန်းက အပိုစကားများ ပြောမနေတော့ဘဲ သူ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး သွားပြီး တစ်ခုခု စားကြတော့။ သူ့ကို ငါပဲ စကားပြောလိုက်မယ်" ဟု စစ်သားများကို မိန့်ကြားလိုက်သည်။ စစ်သားများ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည် -

"ကျင်းပြည်နယ်သုံးခု ရဲ့ အခြေခံက တိုင်းပြည်ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သစ္စာတရားပေါ်မှာ တည်ဆောက်ထားတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဟုတ်တယ်မလား?"

ဟန်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"

"ကျင်းပြည်နယ်သုံးခု (ဟန်၊ ကျောက်၊ ဝေ့) ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ သခင်ကို သစ္စာဖောက်ပြီး နယ်မြေကို လုယူခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စု သုံးခုက တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့ဟာ ပုန်ကန်သူတွေပဲလေ။ ဘယ်မှာလဲ 'နိုင်ငံ' ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ?" ကျောက်ဖုန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ဆိုသည်။ "တခြားပြည်နယ်တွေကသာ မျိုးချစ်စိတ်အကြောင်း ပြောနိုင်မယ်၊ ကျင်းပြည်နယ်သုံးခုကတော့ ဒါကို ပြောဖို့ မတန်ဘူး။"

"မင်း..." ဟန်ဖေးမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ချေ။ ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားပြီးမှ သူက ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည် - "မင်းရဲ့ အယူအဆအရဆိုရင် ဒီလောကမှာ ပုန်ကန်သူတွေ မတည်ထောင်ထားတဲ့ နိုင်ငံဆိုတာ ရှိလို့လား? မင်းတို့ ချင်ပြည်နယ်လည်း အတူတူပဲလေ! မင်းတို့လည်း ကျိုးမင်းဆက် ရဲ့ နယ်မြေတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။"

"ငါတို့ ချင်တင် မဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်က ကျိုးမင်းဆက်ဆိုတာလည်း ပုန်ကန်သူတွေ တည်ထောင်ခဲ့တာပဲလေ" ကျောက်ဖုန်းက အငြင်းအခုန် မလုပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျိုးရဲ့ အရင်က ရှန်း တွေလည်း ပုန်ကန်သူတွေပဲ။"

ဟန်ဖေးသည် ကျောက်ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ "မင်း ဘာကို ပြောချင်တာလဲ?"

"ငါက အထူးတလည် ပြောချင်တာ မရှိပါဘူး။ ရှေးယခင်ကတည်းက မင်းဆက်တွေ ပြောင်းလဲတာဟာ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပဲ၊ ဒါကို လူသားတွေရဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့ တားလို့မရဘူးလို့ ပြောချင်တာ။ မင်း အသက်ရှင်တာ သေတာက ဘာထူးမှာလဲ? အခုချိန်မှာ ငါတို့ ချင်ပြည်နယ်က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို စုစည်းနိုင်စွမ်း ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ် ဒါမှမဟုတ် ရာစုနှစ် အနည်းငယ်မှာ ဘာဖြစ်လာဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ?"

ကျောက်ဖုန်း၏ လေသံမှာ လေးနက်သွားသည်။ "ငါ မင်းကို ကြီးကျယ်တဲ့ ဒဿနတွေ မဟောချင်ပါဘူး။ တစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ ဒီလောကက သာမန်ပြည်သူတွေအတွက်ဆိုရင်... ပြည်နယ်တွေ ကွဲပြားပြီး အချင်းချင်း အဆုံးမရှိ တိုက်ခိုက်နေတာက ကောင်းသလား? ဒါမှမဟုတ် 'စင်းကျိုး' တစ်ခုလုံး စည်းလုံးပြီး စစ်ပွဲတွေ ကင်းစင်သွားတာက ပိုကောင်းသလား?"

ထိုမေးခွန်းမှာ ဟန်ဖေး၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ ထပ်မံ ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်။ ဟန်ပြည်နယ်သား တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိနိုင်ငံ ပျက်စီးခြင်းမှာ ခါးသီးလှသော်လည်း၊ သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ အဆုံးမရှိသော စစ်ပွဲများ ရပ်တန့်သွားခြင်းမှာ ငြင်းမရသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာကြီးပင် ဖြစ်သည်။

"ပြည်သူတွေအတွက်တော့... စစ်ပွဲကင်းစင်တဲ့ စည်းလုံးတဲ့ နယ်မြေဖြစ်လာတာက အကောင်းဆုံးပေါ့" ဟု ဟန်ဖေးက သက်ပြင်းချရင်း ဖြေသည်။

"မင်း ဒါကို နားလည်နေရင် ဘာလို့ ဒီလောက် ခေါင်းမာနေတာလဲ? မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အငတ်ခံသေလို့ မင်းရဲ့နိုင်ငံ ပြန်ရမှာလား? မင်းသေသွားလို့ ချင်ရဲ့ စစ်ဆင်ရေးတွေ ရပ်သွားမှာလား? ပြီးတော့ မင်းတို့ဘုရင်ကို ကြည့်ဦး... မြို့တံခါး မကျိုးခင်ကတည်းက အရာရှိတွေကို ပစ်ထားပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ။ ဒါဟာ တကယ့် အရှက်ရစရာပဲ" ဟု ကျောက်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုစကားများကြောင့် ဟန်ဖေး၏ မျက်နှာမှာ အရှက်ရမှုကြောင့် နီမြန်းသွားသည်။ "အဲ့ဒါက ငါ အသက်ရှင်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? ငါတို့ဘုရင်က မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး၊ နိုင်ငံနဲ့အတူ မသေရဲဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဟန်ဖေးကတော့ သေရဲတယ်" ဟု သူက ခေါင်းမာစွာ ဆိုသည်။

"တကယ်တော့ မင်း အသက်ရှင်တာ သေတာ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး" ကျောက်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ရေး တာဝန်။ ဒီတာဝန် ပြီးသွားရင်တော့ မင်းဘာဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းကို ငါက တကယ် အသက်ရှင်စေချင်တယ်လို့ ထင်နေတာလား?"

ကျောက်ဖုန်း စိတ်တိုလာသည်။ ဟန်ဖေးသည် တကယ့်ကို အယူအဆ တရားသေဆုပ်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

ကျောက်ဖုန်းက ရိက္ခာဗူးကို အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။ "မင်းရှေ့မှာ ရိက္ခာခြောက် ၄ ခု ရှိတယ်။ မင်းဘာသာမင်း အေးအေးဆေးဆေး စားမလား? ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ လည်ချောင်းထဲကို ငါက အတင်းထိုးထည့်ပေးရမလား?" ဟု ခြိမ်းခြောက်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း တကယ့် လူရိုင်းပဲ! ယဉ်ကျေးမှု မရှိလိုက်တာ!" ဟန်ဖေးက လက်ချောင်းလေး တုန်ယင်စွာဖြင့် ကျောက်ဖုန်းကို ညွှန်ပြရင်း ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ပြောရှာသည်။

"အဲ့ဒါဆို အတင်းထိုးထည့်ပေးစေချင်တာလား?" ကျောက်ဖုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟန်ဖေး၏ ပုခုံးကို လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ ဟန်ဖေးက ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျောက်ဖုန်း၏ လက်မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံလွန်းသဖြင့် သူ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။

ကျောက်ဖုန်းက သူ့ကို တကယ်ပဲ အတင်းအဓမ္မ ကျွေးတော့မည်ကို ကြောက်လန့်သွားသောကြောင့် - "ငါ့ဘာသာငါ စားပါ့မယ်!" ဟု အော်ပြောလိုက်ရတော့သည်။

ယင်းကို ကြားမှ ကျောက်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြီး လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါ လိုက်ပို့နေတဲ့အချိန်မှာ မင်း စားရမယ်။ ငါ ထွက်သွားပြီးရင်တော့ မင်းကြိုက်သလို သေနိုင်တယ်"

"စားတော့" ဟု ကျောက်ဖုန်းက လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးသည်။

အကျပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ဖေးမှာ ဒေါသကို မျိုသိပ်ကာ ရိက္ခာခြောက်များကို စတင် ဝါးစားရတော့သည်။

အဝေးမှ စစ်သည်များက ဟန်ဖေး အစာစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩဘနန်း ရေရွတ်ကြသည်။ "တပ်မှူး ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မှပဲ အဆင်ပြေတော့တာပဲ။ ဟိုလူကြီး နောက်ဆုံးတော့ စားနေပြီ"

"မှန်တယ်၊ တပ်မှူးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ငါတို့ထက် အများကြီး ပိုပါးနပ်တာပဲ။ မသေရဲတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင် တပ်မှူးမှာပဲ အဖြေရှိတာပဲ။"