အပိုင်း ၆၆ - အဲ့ဒီ ထောက်ပံ့ရေးတပ်က ပြောင်းလာတဲ့ ကျောက်ဖုန်းလား?

"စိတ်ချပါ တပ်မှူးကြီး။"

"ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီည ဝိုင်သောက်ရဖို့ကိုပဲ စောင့်နေတာ။"

"ဒီနေ့တော့ တပ်မှူးကြီးနဲ့အတူ ဝဝလင်လင် သောက်ကြတာပေါ့။"

"ဘာမှပြောမနေနဲ့တော့။ ဒီနေ့တော့ တပ်မှူးကြီးကို မူးမှောက်သွားအောင်အထိ တိုက်မှာ။"

"ဟားဟား... မှန်တာပေါ့..."

လက်ရွေးစင်စစ်သည်များ အားလုံး ရယ်မောကာ ပြန်ပြောကြသည်။ စစ်တပ်အတွင်း တင်းကျပ်သော ရာထူးအဆင့်အတန်း ရှိသော်လည်း ရဲဘော်ရဲဘက်များကြားမှ သံယောဇဉ်မှာ သေခြင်းရှင်ခြင်းကြားတွင် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ရာထူးတစ်ခုတည်းနှင့် တိုင်းတာ၍မရပေ။ ဤသည်မှာ သေဘေးကို အတူတူရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည့် ညီအစ်ကိုများ၏ သံယောဇဉ်ပင်။ ကျောက်ဖုန်းမှာ သူတို့၏ အရာရှိဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ရဲဘော်လည်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကို မူးမှောက်အောင် တိုက်မလို့လား?"

"မင်းတို့မှာ အဲ့ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိမရှိ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့" ကျောက်ဖုန်းက အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖုန်း၏ တပ်ခွဲမှာ အလွန်စည်ကားနေသည်။ မြို့ထဲရှိ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

"တပ်မှူးကျောက်ရဲ့ လက်အောက်က ညီအစ်ကိုတွေကို တကယ်အားကျမိတယ်။ သူတို့က တကယ့်ညီအစ်ကိုတွေလိုပဲ ဆက်ဆံခံရတာ၊ အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု သိပ်မရှိဘူး။"

"ဟုတ်တယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ မြို့ကို ဖောက်ဝင်ဖို့ တပ်မှူးကျောက်ကပဲ ဦးဆောင်ခဲ့တာ။ သူကိုယ်တိုင် ရှေ့ဆုံးကနေ ရန်သူတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့ တပ်မှူးကြီးကလည်း တိုက်ပွဲကို အမိန့်ပေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်..."

အခြားတပ်ခွဲများမှ စစ်သည်များသည် ကျောက်ဖုန်း၏ တပ်ခွဲရှိ ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို မြင်ကာ ပို၍ပင် အားကျလာကြသည်။ အရာရှိတိုင်းမှာ ကျောက်ဖုန်းကဲ့သို့ လက်အောက်ငယ်သားများကို ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံကြသည်မဟုတ်ပေ။

[ချင်-ဟန် နယ်စပ်၊ စစ်သေနာပတိကြီး၏ စစ်စခန်းအတွင်း၌]

"ဖခင်။"

"သတင်းကောင်းပါ။"

"သတင်းကောင်းကြီး ရောက်လာပါပြီ။"

ဝမ်ပန် သည် ဝမ်ကျန့် ၏ တဲအတွင်းသို့ ကမူးရှူးထိုး ပြေးဝင်လာသည်။ သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တင်းတင်းမာမာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ဝမ်ပန်သည် တစ်ခုခုမှားနေမှန်း ရိပ်မိသွားပြီး ချက်ချင်း အမူအရာပြင်ကာ ဝမ်ကျန့်ကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးလီက အောင်ပွဲသတင်း ပို့လိုက်ပါတယ်"

"မင်း အသက်က သုံးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီ။ ကမူးရှူးထိုး လုပ်ရမယ့် အရွယ်ကို ကျော်နေပြီလေ"

"မင်းက စစ်သူကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုပေမဲ့ အဲ့ဒီရာထူးကို ဘယ်လိုရခဲ့သလဲဆိုတာ နားလည်ထားရမယ်" ဝမ်ကျန့်သည် စစ်မြေပြင်အစီရင်ခံစာကို ချက်ချင်း မယူသေးဘဲ ဝမ်ပန်ကို လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ဆုံးမလိုက်သည်။

ယင်းကို ကြားသောအခါ ဝမ်ပန် မငြင်းဝံ့ပေ။ သူက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည် - "ကျွန်တော်မျိုး ဖခင်ရဲ့ သွန်သင်မှုကို နားလည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စစ်သူကြီးရာထူး ရခဲ့တာက ဖခင်ကို ကူညီပြီး 'လောင်အိုင်' ရဲ့ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းပေးခဲ့လို့တင် မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကကတော့ မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့်ပါ။ ဝါရင့်မှုနဲ့ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းမှာတော့ ကျွန်တော်က 'မုန့်ထျန်' ထက်တောင် နိမ့်ပါသေးတယ်၊ ဒီရာထူးနဲ့ တကယ် မထိုက်တန်သေးပါဘူး။"

"မင်း နားလည်ရင် ပြီးတာပဲ" ဝမ်ကျန့်က ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "ဟန်ပြည်နယ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မင်းကို မရွေးဘဲ လီထန်ကို ဘာလို့ ရွေးခဲ့သလဲ မင်းသိလား?"

"မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ကျွန်တော်တို့ ဝမ်မိသားစုအပေါ် မျက်နှာသာပေးမှုက အတော်လေး များနေပြီ၊ နန်းတွင်းမှာလည်း ပြောစရာတွေ ဖြစ်နေပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်ကပဲ တပ်ကို ထပ်ပြီး ဦးဆောင်မယ်ဆိုရင် မငြိမ်မသက်မှုတွေ ကျိန်းသေ ဖြစ်လာမှာပါ" ဟု ဝမ်ပန်က ဖြေသည်။

"ဒါကြောင့် ငါ့သား..." ဝမ်ကျန့်က အလေးအနက် ပြောသည် - "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကမူးရှူးထိုး မလုပ်ဖို့ မင်း အမြဲ သတိရရမယ်။ စစ်တပ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နန်းတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် နေရမယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ ရာထူးဆိုတာ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာ။ အခုချိန်မှာ ငါတို့ ဝမ်မိသားစုက ဂုဏ်ကျက်သရေတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုပေမဲ့ ပလ္လင်ရဲ့ အာဏာအောက်မှာ တစ်ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ သတိပြုရမယ်။"

ဝမ်ပန်က ခိုင်ခိုင်မာမာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ဖခင်ရဲ့ စကားတွေကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ဝမ်ကျန့်သည် စစ်မြေပြင်အစီရင်ခံစာကို နောက်ဆုံးတွင် ယူ၍ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အစီရင်ခံစာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ကောင်းလိုက်တာ။ ဟန်မြို့တော် ကျဆုံးသွားပြီ! ဟန်ဖေးက အမတ်တစ်ရာကျော်ကို ဦးဆောင်ပြီး လက်နက်ချလိုက်ပြီ။ ဟန်ပြည်နယ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး!"

"ဒီသတင်းကောင်း ဖြစ်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေသားပဲ" ဝမ်ပန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"စစ်သူကြီးလီက မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကိုရော၊ ငါ့ကိုရော စိတ်မပျက်စေခဲ့ဘူး" ဝမ်ကျန့်က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"မှန်ပါတယ်။ ဟန်မြို့တော်ကို သိမ်းဖို့ မူလ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်က နှစ်လ၊ ဒါပေမဲ့ စစ်သူကြီးလီက တစ်လကျော်လောက် ကြိုပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်သွားတာပဲ။"

"ဒါဟာ မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် ကျိန်းသေ သတင်းကောင်းပဲ။"

"ကျောက်နဲ့ ဝေ ပြည်နယ်တွေက စစ်ကူလွှတ်ဖို့ စဉ်းစားနေရင်တောင် အခုတော့ နောက်ကျသွားပြီ။ ဟန်ပြည်နယ် ကျဆုံးတာက ပြောင်းလဲလို့မရတော့ဘူး။ နောက်ထပ် အဆင့်ကတော့ ဟန်နယ်မြေတွေကို လုံခြုံအောင်လုပ်ပြီး သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ" ဟု ဝမ်ပန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ချင်စစ်တပ်၏ စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် နိုင်ငံတော် နယ်မြေချဲ့ထွင်နိုင်ခြင်းမှာ ချင်စစ်တပ်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော ဂုဏ်ကျက်သရေပင် ဖြစ်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြေလျော့သွားပြီးနောက် ဝမ်ကျန့်သည် အစီရင်ခံစာကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။

"ဟန်မြို့တော်ကို သိမ်းလိုက်နိုင်ပေမဲ့ ဟန်ဘုရင်ကတော့ ထွက်ပြေးသွားတယ်တဲ့။"

"ဟန်ဘုရင် ထွက်ပြေးသွားတယ် ဟုတ်လား?" ဝမ်ပန် အံ့ဩမှင်တက်သွားသည်။ "ကိုယ့်မြို့တော်နဲ့ ကိုယ့်အမတ်တွေကို ပစ်ထားပြီး ထွက်ပြေးတဲ့သူကို ဘုရင်လို့ ခေါ်နိုင်ပါဦးမလား?"

"ဟဲဟဲ" ဝမ်ကျန့်က တခြားသော အုပ်ချုပ်သူများကို အထင်အမြင်သေးစွာ လှောင်လိုက်သည်။ "ဒီလောကကြီးမှာ မဟာဧကရာဇ်မင်းမြတ်ရဲ့ စစ်ရေးဗျူဟာနဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို ဘယ်သူ ယှဉ်နိုင်မလဲ? တခြားပြည်နယ်တွေက ဘုရင်တွေဆိုတာ အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေပဲ။"

"ဖခင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်" ဝမ်ပန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် "ဒါပေမဲ့ ဟန်ဘုရင် လွတ်သွားတာက ချင်အတွက် မကောင်းဘူး။ သူသာ ကျောက်ပြည်နယ်ဆီ ရောက်သွားရင် တစ်နေ့မှာ သူ့နာမည်ကို သုံးပြီး ငါတို့ကို တိုက်ဖို့ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"ဒီအတွက် လီထန် ငါ့ကို ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ ဟန်ဘုရင်သာ တကယ် ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုရင် လီထန်ရဲ့ နိုင်ငံသိမ်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားလိမ့်မယ်" ဝမ်ကျန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဝမ်ပန်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ဝမ်ကျန့်က အစီရင်ခံစာကို ဆက်ဖတ်နေရင်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် ထူးဆန်းသွားသည်။ "ဖခင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ? တခြားတစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား?" ဟု ဝမ်ပန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟန်မြို့တော်ကို ဘယ်သူ ဖောက်ဝင်ခဲ့တာလဲ မင်းသိလား?" ဝမ်ကျန့်က အစီရင်ခံစာကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲခင်ဗျ?" ဝမ်ပန်က မေးသည်။

"ကျောက်ဖုန်းပဲ" ဝမ်ကျန့်က ဆိုသည်။

"ထောက်ပံ့ရေးတပ်ကနေ တိုက်ခိုက်ရေးတပ်ကို ပြောင်းလာတဲ့ ကျောက်ဖုန်းလား?" ဝမ်ပန် အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူပါပဲ။"

"လီထန်က ဝမ်ကျန်းတပ်ခွဲတစ်ခုကို ရှေ့တန်းကနေ တိုက်ခိုင်းခဲ့ပေမဲ့ သူတို့က မြို့တံခါးကို မဖောက်နိုင်ဘဲ လူ ခုနစ်ထောင်၊ ရှစ်ထောင်လောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ဖုန်းရှိတဲ့ ဝမ်ကျန်းတပ်ခွဲကို လွှတ်လိုက်တဲ့အခါ သူက တစ်ယောက်တည်း ဓားနဲ့ မြို့တံခါးကို ခုတ်ဖြတ်ပြီး ဟန်မြို့တော်ကို အောင်မြင်စွာ ဖောက်ဝင်နိုင်ခဲ့တယ်။"

"ဟန်ပြည်နယ်ရဲ့ စစ်သေနာပတိသစ် ချောင်ရိနဲ့ ဝန်ကြီးချုပ် ကျန်းဖိန် တို့ နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ကျောက်ဖုန်း လက်ချက်နဲ့ သေခဲ့ရတာပဲ။"

"ဟန်မြို့တော်ကို သိမ်းပိုက်နိုင်တဲ့ အဓိက စွမ်းဆောင်ရည်က ဒီကျောက်ဖုန်းဆီမှာပဲ ရှိတယ်" ဟု ဝမ်ကျန့်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့ဩမှုများ အရိပ်အယောင် ပေါ်နေသည်။

"သူက အဲ့ဒီလောက်တောင် စွမ်းတာလား?" ဝမ်ပန်သည် ကျောက်ဖုန်းထံမှ ဤမျှလောက်အထိ မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အမှန်တကယ် ဆွံ့အသွားသည်။

"ဒီလူငယ်က ထောက်ပံ့ရေးတပ်မှာတုန်းက စပြီး လူသိများလာတာ။ ပထမစွမ်းဆောင်ရည်က ကံကောင်းလို့လို့ ပြောနိုင်ပေမဲ့ 'ပေါင်ယွမ်' ကို လိုက်ဖမ်းခဲ့တာကတော့ ကံမဟုတ်တော့ဘူး။ သူက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်သလို တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လည်း ဟုတ်တယ်။"

"မြို့တော်သိမ်းတိုက်ပွဲက ဒါကို သက်သေပြနေတာပဲ" ဝမ်ကျန့်က အလွန်လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ဝမ်ပန် သတိပြန်ဝင်လာသည်။ "ဖခင်... တစ်တပ်လုံးမှာ ဖခင် ဒီလောက်အထိ ချီးကျူးတာကို ကျွန်တော် ကြားဖူးတာဆိုလို့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က မုန့်ထျန် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ အခု ကျောက်ဖုန်းက ဖခင်ဆီကနေ ဒီလို ချီးမွမ်းစကား ရတယ်ဆိုတော့... သူက တခြား စစ်သူကြီးတွေကိုတောင် ကျော်တက်သွားပြီပဲ။"

"သူ့ဆီမှာ ဘယ်သူ့ရဲ့ အရိပ်ကို ငါမြင်နေရလဲ မင်းသိလား?" ဝမ်ကျန့်က ဝမ်ပန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးသည်။

"ဘယ်သူလဲခင်ဗျ?" ဝမ်ပန်က ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"ယခင်က 'လော့ဝူအန်း' ပါပဲ" ဝမ်ကျန့်က ရိုသေလေးမြတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချင်စစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်ကျန့်၏ ဝါရင့်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးဖြစ်ပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ရှိ မုန့်ဝူ ထက်ပင် ပိုကြီးသည်။ သူ အလေးစားဆုံးသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ယခင်က လော့ဝူအန်း - 'ပိုင်ချီ' ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါက ပိုင်ချီ၏ လက်အောက်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် ဝမ်ကျန့်သည် ထိုကဲ့သို့သော ထူးခြားလှသည့် စစ်ရေးစွမ်းရည်နှင့် ဩဇာအာဏာမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးသည်။

ကျောက်ဖုန်း၏ အလားအလာမှာ ဝါရင့်စစ်သူကြီး ဝမ်ကျန့်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။