အခန်း ၅၈ - တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်!

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည် "မင်းက စစ်ဥပဒေကို မကြောက်ဘူးဆိုရင်လည်း စမ်းကြည့်လေ"

ချင်စစ်တပ်တွင် စစ်စည်းကမ်းမှာ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။ စစ်သူကြီး၏ အမိန့်မရှိဘဲ မြို့ကို သွေးချောင်းစီးအောင် သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မုဒိမ်းကျင့်ခြင်းကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်များကို လုံးဝ တားမြစ်ထားသည်။ ချင်ဘုရင်သည် တစ်ရက်တည်းနှင့် ပျက်စီးမည့်အရာမျိုးကို မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ထာဝရ စိုးမိုးအုပ်ချုပ်ရန် ရည်မှန်းထားသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟန်ပြည်နယ်သို့ စစ်ချီရာတွင် ချင်ဘုရင်က အမိန့်တော်တစ်ရပ် ထုတ်ပြန်ထားခဲ့သည် - ချင်၏ လက်ရွေးစင်စစ်သည်များသည် ရန်သူ့စစ်တပ်ကိုသာ တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်ပြီး လက်နက်ချပြီးသော စစ်သည်များနှင့် အပြစ်မဲ့ပြည်သူများကို ရန်ပြုခြင်း မပြုရဟု ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရင်ပြင်အတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များ၊ နန်းတွင်းသူများနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိအားလုံးမှာ လက်နက်ချထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရေးမှာ မလွယ်ကူလှဘဲ အများစုမှာ ကျွန်အဖြစ် လျှော့ချခံရခြင်း သို့မဟုတ် စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသော အရာရှိများကို ဆုအဖြစ် ပေးသနားခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း စစ်ဥပဒေမှာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပရမ်းပတာ လုပ်ခွင့်မရှိပေ။ အကယ်၍ လူတိုင်းက စိတ်ထင်တိုင်း လျှောက်လုပ်နေကြလျှင် စစ်စည်းကမ်းဆိုသည်မှာ အဘယ်မှာ ရှိတော့မည်နည်း။ ချင်စစ်တပ်မှာ ဓားပြဂိုဏ်း မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဟန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော် ဘာမှမပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့" ဟု ဆိုသည်။

ကျောက်ဖုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ နောက်မှ ကျွင်းဟော့ ၅ ဦးကို အမိန့်ပေးတော့သည်။

"ကျန်းဟန်... မင်းက မင်းရဲ့လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီနေရာကို စောင့်ကြပ်"

"လော့ဟွာ၊ လျိုဝမ်၊ ကျွမ်းဝေ... မင်းတို့ သုံးယောက်က ဟန်နန်းတော်ကို တစ်နေရာစီ ခွဲပြီး ရှာဖွေကြ"

"ဝေချွမ်... မင်းက ငါ့နောက်ကနေ နန်းတော်အတွင်းပိုင်းအထိ လိုက်ခဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသော် ကျွင်းဟော့အားလုံးက တစ်ပြိုင်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ "နားလည်ပါပြီ!" ထို့နောက် သူတို့သည် အဖွဲ့အသီးသီး ခွဲထွက်သွားကြတော့သည်။

"ဝေချွမ်... ဟန်နန်းတော်ထဲက လူတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ဘဏ္ဍာတိုက် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မေးလိုက်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက လှည့်၍ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက အရမ်းအရေးကြီးတယ်၊ ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်လို့မရဘူး"

"နားလည်ပါပြီ" ဟု ဝေချွမ်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ရွေးစင်စစ်သည် နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အသက်ကြီးကြီး နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။

"တပ်မှူး..." ဝေချွမ်က ထိုလူကို ညွှန်ပြရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည် "ဒီလူက တော်တော် အသက်ကြီးပုံရတယ်၊ သူ သိမှာပါ"

"မင်းက ဟန်နန်းတော်မှာ ဘယ်လိုအဆင့်ရှိလဲ" ကျောက်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... ကျွန်တော်မျိုးက နန်းတော်ရဲ့ အကြီးတန်း ဘဏ္ဍာစိုးပါ" ဟု ထိုအဘိုးကြီးက ကြောက်လန့်တကြား ဖြေသည်။

"ဒါဆို လူမှန်ပဲ။ ဘဏ္ဍာတိုက် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ အဲ့ဒီကို လမ်းပြစမ်း" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"နားလည်ပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုးနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ စစ်သူကြီး" ထိုအရာရှိက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ အလေးအနက် ဦးညွှတ်ပြီး လမ်းစတင်ပြတော့သည်။

ဟန်နန်းတော်၏ အစေခံများဖြစ်သော လူတစ်ထောင်ကျော်မှာ ညီလာခံခန်းမရှေ့ရှိ ရင်ပြင်တွင် စုဝေးနေကြပြီဖြစ်သည်။ အကြီးတန်း ဘဏ္ဍာစိုးကိုယ်တိုင် လမ်းပြနေသဖြင့် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မျှ မရှိပေ။ နန်းတော်ကို စောင့်ကြပ်သော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တပ်မှာမူ မြို့၏ အဓိက ခံစစ်နေရာများတွင် နေရာချထားခံရသဖြင့် အားလုံးနီးပါး သေဆုံးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နန်းတော်အတွင်း၌ အခြားအစောင့်များ မကျန်တော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ဘဏ္ဍာစိုးသည် ကျောက်ဖုန်းကို ခန့်ညားထည်ဝါသော ခန်းမကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ပင်မဝင်ပေါက်မှာ အလွန်ခိုင်ခံ့ပုံရသော ကြေးတံခါးကြီး ဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီး... ဒါက တော်ဝင်ဘဏ္ဍာတိုက်ပါပဲ" ဟု ဘဏ္ဍာစိုးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဦးညွှတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သော့ကိုတော့ ဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် ကိုင်ထားတာပါ။ သော့မရှိရင် ကျွန်တော်တို့ ဝင်လို့မရပါဘူး"

ယခုအခါ ဟန်ပြည်နယ် ပျက်သုဉ်းသွားပြီဖြစ်သဖြင့် ကျဆုံးသွားသော နိုင်ငံမှ အစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အလွန် ကြောက်လန့်နေသည်။

"ဒါက လွယ်ပါတယ်။ မြို့ဖြိုလက်နက် တစ်ခုကို ခေါ်ပြီး ရိုက်ချိုးလိုက်ရုံပဲ" ဟု ဝေချွမ်က ကြေးတံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဝေချွမ်..." ကျောက်ဖုန်းက တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် "လူတွေကို ဖြန့်ပြီး စောင့်ကြပ်ခိုင်းလိုက်" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းပါပြီ" ဝေချွမ်က ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "လက်ရွေးစင် စစ်သည်များ အားလုံး အမိန့်ကို နားထောင်! လူစုခွဲပြီး စောင့်ကြပ်ကြ။ တပ်မှူးရဲ့ အမိန့်မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ အနားမကပ်စေနဲ့!" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူ၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သည် ၇၀၀ ခန့်မှာ ချက်ချင်းပင် လူစုခွဲကာ ထိုနေရာကို ဝိုင်းရံစောင့်ကြပ်လိုက်ကြသည်။

"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ကျောက်ဖုန်းက ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ချက်ချင်း မဖွင့်သေးဘဲ ထိုအရာရှိကို လှည့်မေးလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်" ထိုသူက ပျာယာခတ်စွာ ဖြေသည် "ကျွန်တော်မျိုး နာမည်က 'ဟန်ရှီး' ပါ"

"ဒီနန်းတော်တံတိုင်းတွေထဲမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေရဲ့ ကံကြမ္မာက ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိလား" ဟု ကျောက်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

ယင်းကို ကြားသော် ဟန်ရှီး၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူက စိတ်ပျက်အားငယ်သော အသံဖြင့် "အကောင်းဆုံး ဖြစ်ရင်တော့ ကျွန်အဖြစ် လျှော့ချခံရမှာပါ။ အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျောက်ဖုန်းက ဘာမှမပြောဘဲ ဟန်ရှီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ ဟန်ရှီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး ကျောက်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး စစ်သူကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ကျွန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ အမှုထမ်းပါရစေ။ ကျွန်တော်မျိုးကို လက်ခံပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ဝေချွမ်... ဒီလူက တော်တော် ပါးနပ်တာပဲ။ သူ့ကို မင်းနဲ့အတူ ထားလိုက်။ ဒီညမှာပဲ သူ့ကို အပြင်ကို ခေါ်ထုတ်သွားပြီး ဟန်မြို့တော်ထဲမှာ တစ်နေရာရာ နေရာချပေးလိုက်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ဝေချွမ်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားပါ"

ကျောက်ဖုန်းက ဘာကြောင့် နန်းတွင်းအရာရှိတစ်ဦးကို သိမ်းထားချင်ရသလဲဆိုသည်ကို ဝေချွမ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း ကျောက်ဖုန်းတွင် အကြောင်းပြချက် ရှိမည်ကို နားလည်သဖြင့် ချက်ချင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ဟန်မြို့တော်မှာ အခုလေးတင် သိမ်းပိုက်ခံထားရသဖြင့် တစ်မြို့လုံး ရောထွေးရှုပ်ယှက်ခတ်နေကာ နန်းတော်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သာမန် နန်းတွင်းအရာရှိ တစ်ဦးကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှပြီး အခြားတစ်နေရာတွင် နေရာချပေးရန်မှာ ပို၍ပင် လွယ်ကူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး! ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!" ဟန်ရှီးက ကျောက်ဖုန်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးချတော့သည်။ သူ၏ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သလို ကျွန်အဖြစ် သို့မဟုတ် အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရမည့် ကံကြမ္မာမှလည်း ကင်းလွတ်သွားနိုင်သည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး စစ်သူကြီးအတွက် အသက်ပေးပြီး အမှုထမ်းပါ့မယ်"

ကျောက်ဖုန်းအတွက်မူ ဟန်ရှီးက အသုံးဝင်မည်မှာ သေချာသည်။ ဟန်နန်းတော်၏ အကြီးတန်း ဘဏ္ဍာစိုးအနေဖြင့် သူသည် နန်းတော်နှင့် မြို့တော်အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ ယခု ဟန်ပြည်နယ် ကျဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချင်စစ်တပ်က ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာမည်မဟုတ်ဘဲ ဤနေရာတွင် တပ်စွဲထားမည် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ 'သိုလှောင်မှုဟင်းလင်းပြင်' ထဲမှ ရွှေများကို အသုံးပြုကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုတစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချချင်နေသည်။ ထိုသို့လုပ်ရန်အတွက် လူယုံများ လိုအပ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်မှ စစ်သည်များမှာ ချင်စစ်သားများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုရန်မှာ အဆင်မပြေပေ။ ဟန်ရှီးမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များကို သူ့အား ကိုင်တွယ်ခိုင်းရန်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းလိမ့်မည်။

ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းသည် ဘဏ္ဍာတိုက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ရှေ့ရှိ ကြေးတံခါးကြီးမှာ အလွန်ထူပုံရသည်။ သော့မရှိလျှင် အတင်းအကြပ် ဖွင့်ရန်သာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် ယင်းမှာ တံခါးနှစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် လုံချွမ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးနှစ်ချပ်ကြားက အက်ကြောင်းတည့်တည့်သို့ ခုတ်ချလိုက်သည်။ အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်သည်နှင့်... ဂျိမ်း! ချိတ်ဆက်ထားသော သော့ခလောက်မှာ ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားသည်။

ကျောက်ဖုန်းက တံခါးကို အသာလေး တွန်းလိုက်ရာ ပွင့်သွားတော့သည်။ "ဝေချွမ်... မင်း အပြင်က စောင့်ကြည့်နေ။ ငါ အထဲဝင်ပြီး ဟန်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးလျက် လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူး..." ဝေချွမ်က သူ ဝင်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ အရေးတကြီး သတိပေးလိုက်သည် "ကြည့်လို့တော့ ရပေမဲ့ ဘာကိုမှတော့ ယူလို့မဖြစ်ဘူးနော်။ ဒါက စစ်ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာပဲ။ နန်းတော်ထဲမှာ မျက်လုံးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ စစ်ခုံရုံးကို တိုင်လိုက်ရင် ဒါက ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုပဲ။ မင်းက အခုမှ ကြီးကျယ်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေ ရထားတာ၊ အနာဂတ်က အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေတာ။ ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်ပါနဲ့"

"စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျောက်ဖုန်းက သဘောကျစွာ ပြန်ဖြေရင်း သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သွေးစိုနေသည့် ဦးခေါင်းနှစ်လုံးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "ငါ တစ်ခုခု ယူချင်ရင်တောင် သယ်ဖို့ နေရာမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီဦးခေါင်းနှစ်လုံးကတင် တန်ဖိုးက ဖြတ်လို့မရနေတာပဲ။ ငါက အထဲဝင်ပြီး ကြည့်ရုံတင်ပါ"

ဤဦးခေါင်းနှစ်လုံးမှာ ကျောက်ဖုန်း၏ စစ်မြေပြင် စွမ်းဆောင်ရည် သက်သေများ ဖြစ်သဖြင့် သူ ခဏတာ လက်လွှတ်၍ မရပေ။

"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့" ဝေချွမ်က ကျောက်ဖုန်းအတွက် တကယ် စိုးရိမ်နေသဖြင့် စိတ်အေးသွားကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဖုန်းသည် ဟန်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်သွားတော့သည်။ အတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ သူ တွေးလိုက်မိသည်မှာ... ဘာလို့ ဒီဘဏ္ဍာတိုက်ကြီးက အလုယက် ခံထားရတဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေရတာလဲ?

သူ မြင်ရသမျှ နေရာတိုင်းတွင် သေတ္တာကြီးများစွာ ရှိနေသော်လည်း အားလုံးမှာ ပွင့်နေကြသည်။ ဘဏ္ဍာတိုက် တစ်ခုလုံးမှာ ရှုပ်ပွနေပြီး အဖိုးတန်အရာများ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။