အခန်း ၅၆ - ဟန်ဘုရင် ထွက်ပြေးလေပြီ!

အခြေအနေက ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ တိုက်ခိုက်မလား၊ လက်နက်ချမလားဟူသော ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် ဟန်ဖေးက ဘာကြောင့် တစ်နာရီ အချိန်တောင်းရသနည်း။ သူ ဘာကြံစည်နေသနည်း။ သူ့တွင် တစ်ဖက်သတ် အသာစီးရမည့် ဝှက်ဖဲတစ်ခုခု ရှိနေသလော။

"ဟန်ဖေး..." လီထန်က သူ့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ငါ့ကို လူအများေခါ်တဲ့ ငတုံးလို့ ထင်နေတာလား"

"ငါ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာပဲ အချိန်ပေးမယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ငါ့စစ်တပ်က နန်းတော်ကို ဖောက်ဝင်ပြီး အသက်ရှင်သူတစ်ယောက်မှ ချန်ထားမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လီထန်က အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ ငြင်းဆန်ရန် နေရာမရှိအောင် ပြတ်သားလှသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟန်ဖေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်ကာ နန်းတော်အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ လီထန်ကလည်း ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်မပေးဘဲ ဟန်ဖေး နန်းတော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ အခြေအနေအားလုံးက ရှင်းလင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် လောစရာမလိုတော့ပေ။ အခု ပျာယာခတ်နေရမည့်သူများမှာ နန်းတော်ထဲက လူများသာ ဖြစ်သည်။

"စစ်သူကြီး..." ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးက ဝင်ပြောသည်။ "သူတို့ကို ဘာလို့ အချိန်ပေးနေတာလဲ။ တပ်လွှတ်ပြီး နန်းတော်ကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သင့်တာပေါ့"

"ငါက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်လို့ ပြောပြီးသား။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်" လီထန်က ဂရုမစိုက်သလို လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

[ဟန်နန်းတော်၊ ညီလာခံခန်းမအတွင်း၌!]

မြင့်မားသော ပလ္လင်တော်ကြီးမှာ လုံးဝ လစ်ဟာနေသည်။ ဟန်ဘုရင် 'ဟန်အန်း' ရှိမနေပေ။ ညီလာခံခန်းမကြီးမှာလည်း လူအပြည့်မရှိတော့။ ယခင်က ရှိခဲ့သော စာပေနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ အမတ်မင်းများအနက် ထက်ဝက်ပင် မကျန်တော့ပေ။ ကျန်ခဲ့သောသူများ ဘယ်ရောက်သွားကြသနည်း။ အဖြေက ရှင်းနေပါသည်။ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တိုင်းပြည်တစ်ခု ပျက်သုဉ်းခါနီးအချိန်တွင် လူတိုင်းမှာ တိုင်းပြည်နှင့်အတူ အသေခံရန် အသင့်မရှိကြပေ။ အထူးသဖြင့် အာဏာရှိသူများနှင့် ချမ်းသာသူများမှာ သူတို့၏ စည်းစိမ်များကို အခြားပြည်နယ်များသို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ရန် နည်းလမ်းရှာကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။

ယခုတွင် အမတ်အများစု ထွက်ပြေးသွားရုံသာမက ဟန်ဘုရင်ကိုယ်တိုင်လည်း အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဟန်စစ်သည် သောင်းနှင့်ချီ၍ ချင်စစ်တပ်ကို အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် ဘုရင်ဖြစ်သူ ဟန်အန်းမှာမူ သူ၏ အမတ်များပင် မသိအောင် တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မစ္စတာဖေး..." ဟန်ဖေး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်ရှိနေသော အမတ်တစ်ဦးက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိပါသလဲ"

"အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်တာနဲ့ ချင်စစ်တပ်က တိုက်ခိုက်တော့မယ်" ဟန်ဖေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘုရင်ကတော့ ထွက်ပြေးသွားပြီ"

"ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"

"နန်းတော်ထဲမှာ စစ်သည် နှစ်သောင်းလောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကလည်း ပြိုလဲနေပြီ။ ချင်စစ်တပ်ကို တားဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ လက်နက်ချဖို့ကလွဲလို့ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူးလား" ဟန်အမတ်များမှာ ချင်စစ်တပ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ တွန့်ဆုတ်စွာ တီးတိုးရေရွတ်နေကြသည်။

"ငါတို့ဘုရင်ကိုယ်တိုင်တောင် ထွက်ပြေးသွားပြီ"

"ငါတို့ လက်နက်မချရင် တခြားဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

"ငါ ဟန်ဖေးဟာ ပြည်နယ်နဲ့အတူ အသေခံဖို့ အသင့်ပဲ။ ခင်ဗျားတို့ အမတ်မင်းတွေလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်ပါတယ်" ဟု ဟန်ဖေးက ခါးသီးစွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ စစ်သည် သောင်းနဲ့ချီပြီး အဓိပ္ပာယ်မဲ့ သေဆုံးရမယ့်အလုပ်ကို ဘာလို့ လုပ်ခိုင်းရမှာလဲ။ ငါတို့တွေ တော်ဝင်အမိန့်တော်ကို အတုလုပ်ပြီး စစ်သည်တွေကို စုစည်းခဲ့တာဟာ သူတို့တွေကို အချည်းနှီး အသေမခံရအောင် ကယ်တင်ဖို့အတွက် မဟုတ်လား"

"ကျွန်တော်တို့ လက်နက်ချရင် ချင်စစ်တပ်က ဘယ်လိုဆက်ဆံမှာလဲ" ဟု အမတ်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ဘယ်လိုရှိမှာလဲ" ဟန်ဖေးက တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေဟာ သူတို့ရဲ့ သုံ့ပန်းတွေပဲ ဖြစ်လာကြမှာပေါ့"

ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ သူသည် ညီလာခံခန်းမ အထက်ရှိ ပလ္လင်တော်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပလ္လင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ တက်သွားပြီး ဟန်ပြည်နယ်၏ 'တော်ဝင်တံဆိပ်တုံး' သိမ်းဆည်းထားသော သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှက်ရွံ့သောစိတ်၊ သေရန်အသင့်ဖြစ်နေသော စိတ်နှလုံးတို့ဖြင့် တံဆိပ်တုံးကို မြှောက်ကိုင်လိုက်သည်။

"အထက်မှာရှိတဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ ဘုရင်အပေါင်းတို့... ဟန်ပြည်နယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့... ဟန်ဖေးဟာ အစွမ်းအစမရှိတဲ့အတွက် နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး"

"အမတ်မင်းတို့..." ဟန်ဖေး၏ အသံမှာ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ "အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်က ကုန်တော့မယ်။ နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်ကြရအောင်!"

ထို့နောက် တော်ဝင်တံဆိပ်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်စွဲကာ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နန်းတော်ထွက်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ခန်းမထဲရှိ အမတ်များလည်း သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

[နန်းတော်အပြင်ဘက်!]

လီထန်သည် နန်းတော်တံခါးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ် ဒုတိယစစ်သူကြီးတစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်၊ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်ပါတော့မယ်!"

လီထန်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များက တိုးပွားလာသည်။ နောက်တစ်ကိုယ်၌ သူ၏ လက်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မြင့်တက်လာသည်။ ဘေးပတ်လည်ရှိ ချင်အရာရှိများသည် စစ်သူကြီး၏ အမိန့်ကိုသာ စောင့်မျှော်ရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေကြသည်။ အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော မြားမိုးများသည် နန်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားမည်ဖြစ်သည်။ ချင်လက်ရွေးစင် တပ်သားများသည် နန်းတော်တံခါးကို ချိုးဖျက်ပြီး သတ်ဖြတ်တိုက်ခိုက်ကြတော့မည်။

သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် တင်းတင်းပိတ်ထားသော တံခါးကြီးမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပွင့်လာခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီပဲ။ ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီထန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ တိုက်ပွဲ၏ ပရမ်းပတာ အခြေအနေကြားတွင် ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဟန်ဘုရင် ဟန်အန်းသာ တိုက်ပွဲကြားတွင် သေဆုံးသွားလျှင် မကောင်းပေ။ တိုက်ပွဲမရှိဘဲ လက်နက်ချခြင်းက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

လီထန်သည် မြှောက်ထားသော လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။ သူသည် နန်းတော်တံခါး ပွင့်လာသည်ကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေသည်။ ဟန်ပြည်နယ်၏ တံဆိပ်တုံးကို ကိုင်စွဲကာ ဟန်ဖေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာပြီး သူ၏နောက်တွင် ဟန်အမတ်များစွာ လိုက်ပါလာကြသည်။

သို့သော် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီထန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဟန်တော်ဝင်မိသားစုဝင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်ုပ် ဟန်ဖေးဟာ နန်းတွင်းအမတ်တွေနဲ့အတူ ချင်ပြည်နယ်ထံမှာ အညံ့ခံ လက်နက်ချပါတယ်" ဟု ဟန်ဖေးက တံဆိပ်တုံးကို မြှောက်ကိုင်ကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် အမူအရာဖြင့် အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးအနေနဲ့ သက်ရှိတို့အပေါ် ကရုဏာထားတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျေးဇူးကို ထောက်ထားပြီး သွေးမြေမကျစေဖို့နဲ့ နန်းတော်ထဲက စစ်သည်တွေ၊ အရာရှိတွေရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်"

သို့သော် လီထန်က သူ၏ စစ်ရထားပေါ်မှနေ၍ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည် "ဟန်ပြည်နယ်က လက်နက်ချတာဆိုရင်... ဟန်ဘုရင်က ဘယ်မှာလဲ"

"ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ ဘုရင်က ထွက်ပြေးသွားပါပြီ။ ဘယ်ကို ရောက်သွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ မသိရပါဘူး" ဟု ဟန်ဖေးက မျက်နှာတွင် ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ" လီထန်၏ မျက်ခုံးများ စုကပ်သွားပြီး ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ "သူ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးသွားတာလဲ"

"ဘုရင် ထွက်ပြေးသွားတာကို ကျွန်တော်မျိုးတို့ လုံးဝ မသိလိုက်ရပါဘူး။ အခု သူ ဘယ်မှာရှိနေမလဲဆိုတာ ပိုလို့တောင် မသိနိုင်ပါဘူး" ဟု ဟန်ဖေးက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ဤသည်မှာ လိမ်ညာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။ ဟန်ဘုရင်သည် သူ၏ ဦးလေးတော်စပ်သူ ဟန်ဖေးကိုပင် မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီထန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ဟန်ဖေး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လိမ်ညာနေခြင်း ရှိ၊ မရှိ စစ်ဆေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟန်ဖေး၏ အကြည့်မှာ တည်ငြိမ်နေပြီး တိုင်းပြည်ပျက်သုဉ်းသွားခြင်း၏ ခါးသီးသော ဝမ်းနည်းမှုများသာ ရှိနေသည်။ သူ၏နောက်ကွယ်မှ အမတ်များမှာမူ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသည်။ မစ္စတာဖေးသည် ကမ္ဘာကျော် လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် သူ လိမ်ညာမည်မဟုတ်ပေ။

"ခင်ဗျားကို ငါ ယုံကြည်တယ်" ဟု လီထန်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် စစ်သူကြီးအနေနဲ့ နန်းတော်ထဲက စစ်သည်တွေနဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ လက်နက်ချမှုကို လက်ခံပေးနိုင်မလား" ဟု ဟန်ဖေးက မော့ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လက်နက်တွေကို ချလိုက်ရင် အသက်ရှင်ခွင့် ရမယ်" ဟု လီထန်က ကြေညာလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့..." ဟန်ဖေး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်ုပ် ဟန်ဖေးက စစ်သူကြီးလီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တော်ဝင်တံဆိပ်တုံးကို လီထန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကစပြီး ဟန်ပြည်နယ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး!"

လီထန်က တံဆိပ်တုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။

"စစ်သူကြီးအနေနဲ့ ကတိအတိုင်း တည်ပြီး ဟန်ပြည်သူတွေအပေါ် သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုတော့ဖို့ ကျွန်ုပ် မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒါအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ဟန်ဖေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ခါးမှ ဓားကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်တာလဲ!" ဘေးပတ်လည်ရှိ လက်ရွေးစင် စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ လေးများကို မြှောက်ကာ ဟန်ဖေးထံသို့ ချိန်လိုက်ကြသည်။

"မလှုပ်ကြနဲ့!" လီထန်က ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ စစ်သည်များက သူတို့၏ လေးများကို ပြန်ချလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဟန်ဖေးသည် ဓားကို ကိုင်စွဲကာ သူ၏ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ဟန်ပြည်နယ်ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ကုန်ဆုံးသွားပြီ! တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မင်းသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ငါဟာ ပြည်နယ်နဲ့အတူ အသေခံရမယ်!"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဟန်ဖေးသည် သူ၏ လည်ပင်းကို လှီးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီထန်၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရေးတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည် "ဟန်ဖေး... မင်းသာ အသေခံရဲရင် ငါ ဒီဟန်နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို သွေးရေကန်ဖြစ်အောင် သတ်ပစ်မယ်!"