"တပ်မှူးလေး..."
"အခုဆိုရင် ငါတို့ ဟန်မြို့တော်နဲ့ ဆယ်မိုင်တောင် မဝေးတော့ဘူး။ အထက်က ဘာအမိန့်များ ကျလာပြီလဲခင်ဗျာ" ကျန်းဟန်က ကျောက်ဖုန်းကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ရှေ့တန်းတပ်ဦး လုပ်ချင်နေတာလား?" ကျောက်ဖုန်းက ကျန်းဟန်၏ အတွေးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ဟဲဟဲ" ကျန်းဟန်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက စွမ်းဆောင်ရည်အကြီးကြီး ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးလေဗျာ။ မြို့တံခါးကို အရင်ဆုံး ဖောက်နိုင်တဲ့သူက အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ပြုဆုကို ရမှာပဲ။ အဲဒါကို ဘယ်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမလဲ?"
"မြို့ကို အရင်ဆုံး စီးနင်းရတယ်ဆိုတာ ရန်သူ့ရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး ခုခံမှုကို ရင်ဆိုင်ရမှာနော်။ အသက်နဲ့ ရင်းရတဲ့ အလုပ်ပဲ။ မင်း မကြောက်ဘူးလား?" ကျောက်ဖုန်းက သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"တပ်မှူးက ထောက်ပံ့ရေးတပ်ကနေ အခုမှ ပြောင်းလာတာဆိုတော့ ရှေ့တန်းတပ်ဦးရဲ့ အခြေအနေကို သိပ်မသိသေးတာ ဖြစ်မှာပါ" ကျန်းဟန်က ပြုံး၍ ပြောသည်။
"ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက တကယ်ပင် မသိသဖြင့် မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ပြောပါဦး..."
"အကယ်၍ ရှေ့တန်းတပ်ဦးမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင်း တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးသွားခဲ့ရင် ရရှိမယ့် နစ်နာကြေးက နှစ်ဆ ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်လည်း ရန်သူကို သတ်လို့ရတဲ့ စစ်မှုထမ်းကောင်း အမှတ်တွေက နှစ်ဆ ရမှာပါ" ကျန်းဟန်က တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှင်းပြသည်။ "ဒါတင်မကသေးဘူး... အကယ်၍ အိမ်မှာ သားသမီးတွေ ရှိခဲ့ရင် သူတို့ဟာ စစ်မှုထမ်းခြင်းကနေ ကင်းလွတ်ခွင့် ရမယ့်အပြင်၊ အစိုးရကနေ သူတို့ အသက် ၁၄ နှစ် ပြည့်တဲ့အထိ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ပေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်"
ကျောက်ဖုန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး... ပင်မတိုက်ခိုက်ရေးတပ်က လူတိုင်းက ရှေ့တန်းတပ်ဦး ဖြစ်ချင်နေကြတာ ဒီအတွက်ကြောင့်ကိုး။ ရှေ့တန်းကနေ မြို့ကို သိမ်းနိုင်ရင် စွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တွေက နှစ်ဆတောင် ရတာပဲ။
"အတိအကျပါပဲ" ကျန်းဟန်က လေးစားကြည်ညိုသော အကြည့်ဖြင့် ပြောသည်။ "ဒီစည်းမျဉ်းကို ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ပေးခဲ့တာပါ။ အရင်ကတော့ ရှေ့တန်းတပ်ဦးကို ဝင်ချင်တဲ့သူ သိပ်မရှိခဲ့ဘူးလေ"
ဆုလာဘ်ကြီးရင် ရဲရင့်တဲ့သူတွေ ပေါ်ထွက်လာတာ သဘာဝပဲ။ ဧကရာဇ် ချင်ရှီဟွမ်ကတော့ လူ့သဘာဝကို တကယ်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်တာပဲ။
ရှေ့တန်းတပ်ဦးအတွက် သတ်မှတ်ထားသော ဤဆုလာဘ်စနစ်သည် ဝါရင့်စစ်သည်တော်များ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု မှန်သမျှကို ဖြေရှင်းပေးထားသည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် စွမ်းဆောင်ရည်မှတ် နှစ်ဆပေး၍ မြူဆွယ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သေဆုံးခဲ့လျှင် နစ်နာကြေး နှစ်ဆပေးသည်။ တတိယအချက်မှာ ကျန်ရစ်သူ မိသားစုကို တာဝန်ယူသည်။ ဤအချက်များကြောင့် စစ်သည်များမှာ နောက်ဆံတင်းစရာ မရှိတော့ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူက အခွင့်အရေးအတွက် အသက်မစွန့်ဘဲ နေမည်နည်း။
"ကျန်းဟန် ပြောတာကို ကြည့်ရင် တစ်တပ်လုံးက ဒီနေရာကို လုနေကြမှာပဲ" ဝေ့ချွမ်က ဘေးမှ ဝင်ပြောသည်။ "ငါတို့ တပ်မှူးစခန်းကတော့ ဒီအခွင့်အရေး ရဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်"
"မှန်တယ်!" ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ "ငါတို့ တပ်မှူးစခန်းက အခွင့်အရေး ရပါဦးမလားတောင် မသိဘူး"
"ဒါတွေကို အခု ဆွေးနွေးနေလည်း အပိုပဲ။ အရာအားလုံးက အထက်က စီစဉ်မှုပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်" ကျောက်ဖုန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "တကယ်လို့ ငါတို့ တပ်မှူးစခန်း အလှည့်ရောက်လာခဲ့ရင်တော့ မင်းတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီစွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ငါကိုယ်တိုင် အရယူပေးမယ်"
ရှေ့တန်းတပ်ဦး၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ကြားရသောအခါ ကျောက်ဖုန်းကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ဝင်စားသွားမိသည်။ သူသည် ယခုအခါ ပင်မတိုက်ခိုက်ရေးတပ်၏ မြို့တော်တပ်မှူးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ ဤနေရာကို ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ သူ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်မှုထမ်းကောင်းမှတ်များကို ရှာဖွေရမည်၊ ရာထူးတက်လှမ်းရမည်၊ သို့မှသာ ချင်အင်ပါယာ နိဂုံးချုပ်ချိန်နှင့် အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာအားလုံးအတွက် အာဏာနှင့် လုပ်ပိုင်ခွင့် လိုအပ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏ မိခင်နှင့် နန်းတော်ထဲမှ တန်ဖိုးကြီး သွေးချင်းစင်း ပြီးတော့ ဝမ်ရန်... ဤအရာအားလုံးအတွက် အာဏာက မရှိမဖြစ်ပင်။ ကျောက်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဖုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း ဝေ့ချွမ်မှာ ပို၍ပင် သေချာသွားသည်။ သူသည် ကျောက်ဖုန်းကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ ဆရာကျောက် တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့တာ သေချာတယ်
ထိုအချိန်တွင် ချန်ထောင်၏ တပ်ဖွဲ့မှ စေတမန်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။ "တပ်မှူးကျောက် ရှိပါသလား?"
ကျောက်ဖုန်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ ရှိပါတယ်"
"စစ်သူကြီးချန်ရဲ့ အမိန့်အရ မနက်ဖြန်မှာ ဝမ်ကျန့်စခန်းရဲ့ မြားပစ်တပ်သား အားလုံး စုရုံးပြီး ဟန်မြို့တော်ကို မြားမိုးရွာရပါမယ်။ စစ်သူကြီးချန်က တပ်မှူးကျောက်ကို တပ်ဖြန့်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်" ဟု စေတမန်က ပြောလိုက်သည်။
"စစ်သူကြီးချန်ကို ပြောပေးပါ... ကျွန်တော် သိရှိနားလည်ပါပြီ" ကျောက်ဖုန်းက လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ စေတမန်သည်လည်း အလေးပြုကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
"ငါတို့ စစ်သူကြီးကတော့ ရှေ့တန်းတပ်ဦးဖြစ်မယ့် အခွင့်အရေးကို မရလိုက်ဘူး ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့အားလုံး စိတ်အေးအေးထားပြီး အနားယူလို့ ရပါပြီ" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ် ဝမ်ကျန့်စခန်းက အခွင့်အရေး ရသွားလဲ မသိဘူးနော်" ကျန်းဟန်က သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။
"ဘယ်စခန်း ဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "မြို့တံခါး ပွင့်သွားတာနဲ့ ငါ မင်းတို့ကို ဦးဆောင်ပြီး အတွင်းကို တိုးဝင်မှာပဲ။ အဲဒီကျရင်လည်း စွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တွေက ရမှာပဲလေ။ မြို့ထဲမှာ ဟန်စစ်သည်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်"
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ" ကျန်းဟန်က ရယ်မောသည်။
"ကဲ... တော်ပြီ" ကျောက်ဖုန်းက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် တိုက်ပွဲကြီး ရှိတယ်။ အားလုံး ကိုယ့်တဲကိုယ်ပြန်ပြီး အနားယူကြတော့။ ငါလည်း ပြန်တော့မယ်"
သူသည် သူ၏တဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အသင့်ပြင်ထားသော အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ တဲထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ဖုန်းသည် မျက်လုံးများကို အသာမှိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။
ငါ အခုထိ သဘာဝတရားရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အာရုံမရသေးဘူး။ ဒီကမ္ဘာမှာ အဲဒါ မရှိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အားနည်းနေသေးလို့လား? ထားလိုက်ပါတော့... နဂါးဆင်ခွန်အားကျမ်းစာကိုပဲ ဆက်ပြီး ကျင့်ကြံရမှာပဲ။ ဆယ်ရက်တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အချိန်မှာတင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေက နေ့တိုင်း အနည်းငယ်စီ တက်လာနေတာ။ ဒါက သဘာဝရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကူအညီမပါဘဲနဲ့နော်။ နောင်မှာသာ အဲဒါကို အာရုံခံနိုင်ပြီး အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အစွမ်းတွေ တက်လာတာက အံ့မခန်း ဖြစ်မှာပဲ။
ထိုသို့တွေးရင်း ကျောက်ဖုန်းသည် နဂါးဆင်ကျမ်းစာကို စတင်လှည့်ပတ်ကာ ထိုညအတွက် ကျင့်ကြံမှုကို စတင်လေတော့သည်။
「နောက်တစ်နေ့!」
တူ... တူ... တူ...!
စစ်ခရာသံများ ဟန်မြို့တော် ရှင်းကျန့်၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းထွက်လာသည်။
"ချင်တပ်က တိုက်တော့မယ်!"
"မြန်မြန်... မြို့ရိုးပေါ်ကို တက်ကြ!"
စစ်ခရာသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှင်းကျန့်မြို့အတွင်းရှိ ဟန်စစ်သည်များကြားတွင် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ ချင်တပ်မတော်က ရှေ့သို့ မတိုးသေးသော်လည်း ဟန်စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ထိုးဆင်းသွားပြီဖြစ်သည်။ မြို့တော်သားများ အားလုံးက မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို နားလည်နေကြသည်။
"ဘာလို့ ဒီလောက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကြတာလဲ?" ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ဘာကို ကြောက်နေကြတာလဲ? စစ်သူကြီးချောင်... ဒါတွေက ခင်ဗျား ဦးဆောင်နေတဲ့ စစ်သားတွေလား?"
မြို့ထဲတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော၊ စနစ်တကျ မရှိတော့သော ဟန်စစ်သည်များကို ကြည့်ရင်း ဝန်ကြီးချုပ် ကျန်းဖိန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
"ဝန်ကြီးချုပ်..." ကွပ်ကဲရေး စစ်သူကြီး ချောင်ယီက ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။ "ကျွန်တော်မျိုး မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး"
ဟန်နိုင်ငံမှာ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ပေါင်ယွမ်သည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်နိုင်စွမ်းရှိသည့် နောက်ဆုံးသော စစ်သူကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ စစ်သားတစ်ထောင် ရှာရတာ လွယ်ပေမဲ့ စစ်သူကြီးကောင်း တစ်ယောက် ရှာရတာတော့ ခက်တယ် ဆိုသည့် စကားမှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်လှသည်။ ယခုမူ ဟန်နိုင်ငံတွင် အရည်အချင်းရှိသော စစ်သူကြီးဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ဦးဆောင်မှု မကောင်းသောအခါ စစ်တပ်မှာလည်း အားနည်းသွားတော့သည်။
"မင်း..." ချောင်ယီကို ကြည့်ရင်း ကျန်းဖိန်၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤလူမှာ ရှင်းကျန့်မြို့တော်တွင် အရည်အချင်း အရှိဆုံးသော စစ်သူကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
"နန်းတွင်း ကိုယ်ရံတော်တွေ ဘယ်မှာလဲ!" ကျန်းဖိန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဒီမှာ ရှိပါတယ်!" မြို့ထဲမှ ကိုယ်ရံတော် ထောင်ပေါင်းများစွာက တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
"နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော် ငါးထောင်ကို စစ်ကြီးကြပ်ရေးတပ် အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်။ ဘယ်သူမဆို စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် သို့မဟုတ် ခုခံမှုကို စွန့်လွှတ်ရင် ချက်ချင်း ကွပ်မျက်စေ!" ကျန်းဖိန်က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "စစ်စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်တဲ့သူ မှန်သမျှကို ကွပ်မျက်စေ!"
"ဒီနေ့ ရန်သူက ငါတို့ တံခါးဝကို ရောက်နေပြီ။ ငါ ဝန်ကြီးချုပ်ကိုယ်တိုင် မြို့တံခါးပေါ်ကနေ တိုက်ပွဲကို ကြီးကြပ်ပြီး ဒီရန်သူတွေကို တားဆီးမယ်"
"ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ်!" ကိုယ်ရံတော်များက ထပ်ဆင့်အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့သည် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နိုးနိုးကြားကြားဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ဖိအားအောက်တွင် ဟန်စစ်သည်များနှင့် ကျွန်များသည် ပို၍ သတိရှိလာကြပြီး အစောပိုင်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများမှာလည်း အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားသည်။
"စစ်သည်အားလုံးကို ပြောလိုက်ပါ" ကျန်းဖိန်က မြို့ရိုးတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားစေမည့် အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ ဟန်နိုင်ငံ ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ မထင်ကြပါနဲ့! ကျောက်နိုင်ငံနဲ့ ဝေ့နိုင်ငံက စစ်ကူပေါင်း တစ်သန်းလောက်က လမ်းမှာ ရောက်နေပြီဆိုတဲ့ သတင်းကို ငါ ရရှိထားပါတယ်။ ငါတို့ရဲ့ မြို့တော်ကို တစ်လလောက် တောင့်ခံထားနိုင်ရင် အဲဒီစစ်ကူတွေ ရောက်လာပြီး ချင်သူပုန်တွေကို အပြတ်သုတ်သင်ပေးပါလိမ့်မယ်!"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော ဟန်စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် နိုးကြားလာလေတော့သည်။