အခန်း (၄၀) - အာဏာ၏ အထွတ်အထိပ်

ထိုခဏ၌ စကားလုံးများမှာ အပိုသက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။ အချိန်အခါနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့မှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားကြသည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများ ငြိမ်းသွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြင်းထဲတွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

「နောက်တစ်နေ့ မနက်」

မိုးသောက်အလင်းရောင် စတင်ကျရောက်လာချိန်တွင် ကျောက်ဖုန်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ မူးနောက်ကာ ကိုက်ခဲနေသည်။ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နေရာလွတ်ကြီးသာ ရှိတော့သည်။ အိပ်ရာခင်းပေါ်ရှိ နီစွေးစွေး အစွန်းအထင်းလေးတစ်ခုက မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ကို သက်သေထူနေသည်။

ကျောက်ဖုန်း ချက်ချင်း ထထိုင်လိုက်မိသည်။ "သူမ... တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီလား?"

မနေ့ညက ဝမ်ယန့်သည် သူမ၏ အရာအားလုံးကို ပုံအောပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက ကျောက်ဖုန်း၏ ရင်ကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်မှာ ငြင်းမရပေ။ စားပွဲပေါ်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ပိုးသားစပေါ်တွင် ရေးထားသော စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အမြန်ထ၍ သွားဖတ်ကြည့်သည်။

"မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ကို ခဏတာ အိပ်မက်တစ်ခုလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်ပါ။

စစ်သူကြီးမျိုးရိုး၊ ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အထက်တန်းစား မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာရတဲ့ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာဟာ ငါ့လက်ထဲမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဘူး။

မင်းအပေါ် ငါ တကယ် ခံစားချက် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် မင်းကိုပဲ လက်ထပ်ချင်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး။ မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ဟာ ကံကြမ္မာကို ငါ့နည်းငါ့ဟန်နဲ့ တော်လှန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အချည်းနှီးသော အားထုတ်မှုတစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့။

မင်း အမြန်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အမေ့ကို ပြုစုနိုင်ပါစေ။ အေးချမ်းသာယာတဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။

ငါဟာ မင်းဘဝရဲ့ ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားသူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အခုလို ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတဲ့ ခွဲခွာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ တခြားအခြေအနေတစ်ခုမှာ ပြန်တွေ့ကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

စာသားများမှာ ရိုးသားလှသလို၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ကံကြမ္မာကို လက်ခံလိုက်ရသည့် သူမ၏ နာကျင်မှုကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ ကျောက်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။ သူသည် ခန်းမအပြင်သို့ အပြေးထွက်ကာ စစ်စခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသော ကျန်းဟန်ကို တွေ့သောအခါ သူ အလောတကြီး မေးလိုက်သည် - "တပ်မှူးဝမ် ဘယ်မှာလဲ?"

"ကျွန်တော် မတွေ့မိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ဘေးတံခါးမှာ ပင်မတပ်စခန်းက လူယုံတွေ အများကြီး တွေ့လိုက်တယ်။ သူမ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေမလားပဲ" ကျန်းဟန်၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကျောက်ဖုန်းသည် လူသာမန်ထက် သာလွန်သော အရှိန်ဖြင့် ဘေးတံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

「စစ်စခန်း၏ ဘေးတံခါး၌」

ရထားလုံးတစ်စီး အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။ ဝမ်ယန့်သည် ရထားလုံးအတွင်း၌ ထိုင်နေရင်း စစ်စခန်းကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"သခင်မလေး... သွားဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ" ဟု ကိုယ်ရံတော်ခေါင်းဆောင်က သတင်းပို့သည်။ ဝမ်ယန့် ခေါင်းညိတ်ကာ လိုက်ကာကို ချလိုက်သည်။ နှမြောတသဖြစ်နေသော်လည်း အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသည်။ ကိုယ်ရံတော် ငါးရာက ရထားလုံးကို ခြံရံကာ မြို့ပြင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျောက်ဖုန်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဝမ်ယန့်၏ ယာဉ်တန်းမှာ ဝေးကွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သူမ... တကယ်ပဲ ထွက်သွားပြီ" သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူမက အဲ့ဒီ နိုင်ငံရေး အပေးအယူ အိမ်ထောင်ရေးကို လက်ခံလိုက်တာလား"

သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် မတူညီသော ပြတ်သားမှုနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

မနေ့ညက မင်းကိုယ်မင်း ငါ့ကို မပေးအပ်ခဲ့ရင် ဒီနိုင်ငံရေး အိမ်ထောင်ရေးက ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ငါ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ မင်းက ငါ့လူ ဖြစ်သွားပြီ။ ဘယ်သူမှ လုယူလို့ မရဘူး။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ဖူစု ဆိုရင်တောင်မှပေါ့။

အာဏာ... ငါ့ကို အချိန်အနည်းငယ်သာ ပေးပါ။ ငါဟာ တော်ဝင်အာဏာကိုတောင် ကြောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဝမ်ယန့်... စောင့်နေပါ။ မင်းကို ငါ့ရဲ့ တရားဝင် ဇနီးအဖြစ် ငါ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ယူပြမယ်။

「စစ်စခန်း၏ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရာ ခန်းမ၌」

"ကျွန်တော်မျိုး ကျောက်ဖုန်း... စစ်သူကြီး လီထန်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

"ဒီလောက် စောစောစီးစီး ရောက်လာတာလား?" လီထန်က အံ့သြသလို ကြည့်ကာ မေးသည်။

"ဒီနေ့က ကျွန်တော် တာဝန်စယူရမယ့်နေ့ဆိုတော့ မပေါ့ဆရဲပါဘူး"

လီထန်က ကျောက်ဖုန်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ညအတွင်းမှာပင် ကျောက်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ "အရင်က မင်းဟာ တပ်မှူးလုပ်ဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ တိုက်ပွဲဝင်ချင်စိတ်တွေ ပြင်းပြနေသလိုပဲ"

"ဒီနေရာကို ရောက်လာမှတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပေါ့" ကျောက်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးဟာ နိုင်ငံတော်အတွက် အမှုထမ်းရင်း စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုတွေ ရှာဖွေပြီး အမြင့်ဆုံးသော ရာထူးနေရာကို ရောက်အောင် ကြိုးစားသွားပါ့မယ်"

လီထန် စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ! မင်းလို သတ္တိခဲမျိုးကို နောက်တန်းမှာ အလကား မထားနိုင်ဘူး။"

"ကျွန်တော့်ကို ဘယ်တပ်ရင်းကို ပေးမှာလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက မေးသည်။ ဝမ်ယန့် ထွက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ကိုင်တွယ်ခဲ့သော တပ်ရင်းကို သူ ရလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။

"တပ်မှူးဝမ်က တခြားတာဝန်နဲ့ ထွက်သွားပြီ။ ဒါကြောင့် သူမ တာဝန်ယူခဲ့တဲ့ တပ်ရင်းကို မင်း လွှဲပြောင်းယူရမယ်"

"နာခံလျက်ပါ" ကျောက်ဖုန်းက ချက်ချင်း ဆိုသည်။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ တောင်းဆိုချက် တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် ယန်မြို့မှာပဲ စောင့်မနေချင်ဘူး။ ရှေ့တန်းကို ထွက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်ပါတယ်"

လီထန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည် - "ဟားဟားဟား! မင်းလို စစ်သည်တော်မျိုးကို ငါတို့က ဘေးဖယ်ထားပါ့မလား။ မင်း တပ်ကို လွှဲယူပြီးတာနဲ့ မင်းလုပ်ရမယ့် တာဝန်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်။"

လီထန်က ချိန်ထောင် ဆိုသော ဝမ်ကျန်း (စစ်သည် တစ်သောင်းကွပ်ကဲသူ) ကို ခေါ်လိုက်သည်။ "ချိန်ထောင်... ဒါဟာ ကျောက်ဖုန်းပဲ။ ပေါင်ယွမ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့သူပေါ့။ မင်းရဲ့ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ခံ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

"တပ်မှူးကြီးကျောက်... တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်" ချိန်ထောင်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သည်။

"ကောင်းပြီ" လီထန်က အမိန့်ပေးသည် - "တပ်မှူးကြီးကျောက်ကို တပ်ရင်းဆီ ခေါ်သွားလိုက်တော့။ တာဝန်လွှဲပြောင်းပြီးတာနဲ့ ဟန်မြို့တော်ဆီကို ချက်ချင်း ချီတက်ရမယ်။"

「စစ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်၌」

စစ်သည် ၅,၀၀၀ သည် တပ်ခွဲ ၅ ခု ခွဲကာ တည်ကြည်စွာ ရပ်နေကြသည်။ တပ်ခွဲတစ်ခုစီတွင် စစ်သည် ၁,၀၀၀ စီ ပါဝင်ပြီး တပ်မှူး တစ်ဦးစီက ဦးဆောင်ထားသည်။

"စစ်သူကြီး ချိန်ထောင် ရောက်ရှိလာပါပြီ!" ဟူသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ချိန်ထောင်နှင့် ကျောက်ဖုန်းတို့သည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။