"စစ်မြေပြင်ရဲ့ ခန့်မှန်းရခက်မှုဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?"
"လူကြီးမင်းတို့... ခင်ဗျားတို့ဟာ ကျွန်တော့်ထက် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံ ပိုများတဲ့သူတွေပါ၊ ဒါကြောင့် စစ်မြေပြင်ရဲ့ အမြဲပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘောသဘာဝကို ကျွန်တော် အထူးတလည် ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ အမှားအယွင်းမရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်ဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ နေ့စဉ်နှစ်ရှည်လများ လေ့ကျင့်မှုပဲ ရှိပါတယ်။ ထိုးတာ၊ လွှဲတာ၊ ခုတ်တာ... ဒီအခြေခံတွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ထားရင် စစ်မြေပြင်မှာ ဒါတွေဟာ အလိုအလျောက် ဗီဇလို ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်"
"အချုပ်ပြောရရင်တော့" ကျောက်ဖုန်းက ဟိန်းထွက်နေသော အသံဖြင့် ကြေညာလိုက်သည် - "ငြိမ်းချမ်းတဲ့အချိန်မှာ ချွေးပိုထွက်လေ၊ စစ်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သွေးထွက်နည်းလေပါပဲ"
စစ်မြေပြင် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းစနစ်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကျောက်ဖုန်းအနေဖြင့် ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ အရာအားလုံးမှာ အခြေအနေအရ လိုက်လျောညီထွေ လုပ်နိုင်စွမ်းပေါ်မှာသာ မူတည်သည်။ သူ၏ အောင်မြင်မှုမှာ ရန်သူများထက် များစွာသာလွန်သော သူ၏ အရည်အချင်း များကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ သာမန်ရိုက်ချက်တစ်ခုပင်လျှင် ကျားတစ်ကောင်၏ ခွန်အားပါဝင်နေရာ သာမန်လူ မည်သို့ ခံနိုင်မည်နည်း။
ထို့အပြင် သူ၏ အရှိန်မှာလည်း သာမန်လူထက် အဆပေါင်းများစွာ မြန်သည်။ လက်ရှိတွင် ကျောက်ဖုန်း၏ အရည်အချင်းအားလုံးမှာ ၆၀၀ ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ၁၀၀၀ ကျော်သွားပါက လူသောင်းချီသော စစ်တပ်အတွင်းသို့ စိတ်ကြိုက် ဝင်ထွက်နိုင်ကာ မည်သူမျှ သူ့အသက်ကို နှိုက်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ မြားမိုးရွာချခံရခြင်းမှလွဲ၍ အခြားစိုးရိမ်စရာ မရှိသလောက်ပင်၊ ၎င်းမှာလည်း လေးသည်တော် အင်အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သော ချင်စစ်တပ်အတွင်း၌ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလှသည်။
"ငြိမ်းချမ်းတဲ့အချိန်မှာ ချွေးပိုထွက်လေ၊ စစ်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ သွေးထွက်နည်းလေ!"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယန့်နှင့် တပ်မှူးအားလုံးသည် အတွေးနက်သွားကြသည်။ သို့သော် ခဏချင်းမှာပင် သူတို့အားလုံး တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသလို ဖြစ်သွားကြသည်။
"ကောင်းလိုက်တဲ့ စကား" ဝမ်ယန့်က လေးစားအားကျသော မျက်နှာပေးဖြင့် အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။
"ကျောက်ဖုန်းက တိုက်ရည်ခိုက်ရည်တင် မကဘူး၊ စစ်သည်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ အနုပညာကိုပါ နားလည်တာပဲ" ဟု ကျန်းဟန်က ချီးကျူးလိုက်သည်။ "သူက ထောက်ပို့တပ်မှာ ရှိနေတုန်းကတောင် ဒီလောက် ကြိုးစားလေ့ကျင့်ခဲ့လို့ အခုလို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်" အခြားတပ်မှူးများကလည်း ကျောက်ဖုန်းကို ကြည်ညိုလေးစားသော အသံများဖြင့် ထောက်ခံကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က စစ်သည်များ၏ အကြည့်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းပြလာသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျောက်ဖုန်းက အမြန်ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း လာကြည့်တာပါ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို မနှောင့်ယှက်ချင်ပါဘူး။ အားလုံးပဲ လေ့ကျင့်ရေးဆီ ပြန်သွားကြပါတော့"
ထို့နောက် သူက ဝမ်ယန့်ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ "တပ်မှူးဝမ်... ကျွန်တော် သွားတော့မယ်" ဟု ပြော၍ စခန်းအပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။
"လူစုခွဲကြ!" ဝမ်ယန့်က အမိန့်ပေးပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းနောက်သို့ အပြေးလိုက်လာသည်။ သူမ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဘာလို့ ကျွန်တော့်နောက် လိုက်လာတာလဲ?"
"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ?" ဝမ်ယန့်က ပြန်မေးသည်။
"မှောင်တော့မယ်လေ၊ ကျွန်တော့်နေရာကို ပြန်ပြီး အနားယူမလို့ပေါ့" ကျောက်ဖုန်းက အမှန်အတိုင်း ဖြေသည်။
"မင်းအတွက် နေစရာ ငါ ပြင်ပေးထားပြီးသား။ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" ဟု ဝမ်ယန့်က ဆိုသည်။
ကျောက်ဖုန်းက သူမကို ကြည့်ကာ ငြင်းဆိုလိုသော လေသံဖြင့် "ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရစစ်သည်စခန်းကိုပဲ ပြန်ချင်ပါတယ်။ အဲ့ဒီမှာ အိပ်ရာတွေ ရှိတယ်"
"ဒဏ်ရာရစစ်သည်စခန်းမှာ လူနာတွေအပြည့်ပဲ၊ မင်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်သင့်ဘူး။ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့ နောက်ဆုံးလူစုကလည်း သက်သာကုန်ပြီဆိုတော့ မင်း ကုပေးစရာလူ မရှိတော့ဘူး။ ငါ ဆရာကြီးချိန်နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ။ အမိန့်တော် မရောက်မချင်း မင်း ဒီပင်မတပ်စခန်းမှာပဲ ခေတ္တနေရမယ်" ဝမ်ယန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျောက်ဖုန်းက ဝမ်ယန့်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့အပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တော့ မရှိပါဘူးနော်?"
ဝမ်ယန့်၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်သွားသည်။ "ငါက ဘာလို့ မင်းအပေါ် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရမှာလဲ!" ဟု သူမက ပြန်အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျောက်ဖုန်း၏ လက်ကို ဆွဲကာ စခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။
ယခင်ဘဝကို ထည့်မတွက်လျှင် ဤဘဝတွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ၏လက်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုပ်ကိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝမ်ယန့်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် သူတို့သည် စစ်စခန်းအနက်ပိုင်းရှိ ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"အမိန့်တော်ကို စောင့်နေတုန်း မင်း ဒီမှာပဲ နေရမယ်" ဝမ်ယန့်က ခန်းမကို ညွှန်ပြကာ ပြောသည်။
"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့လက်ကို လွှတ်ပေးလို့ ရပြီမလား" ကျောက်ဖုန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။
ဝမ်ယန့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မှ သူမသည် ကျောက်ဖုန်း ထွက်ပြေးသွားမည်ကို ကြောက်သလိုမျိုး သူ၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြောင်း သတိထားမိသွားသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး လက်ကို အမြန်လွှတ်လိုက်သည်။
"နောက်ရက်တွေမှာ ဒီမှာပဲနေ။ စခန်းထဲကနေ ထွက်မသွားရဘူး၊ ငါ အမိန့်ပေးထားပြီးသား။ မင်းအတွက် စားစရာတွေကို ငါ ကိုယ်တိုင် နေ့တိုင်း လာပို့ပေးမယ်" သူမ ခေတ္တ ရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည် - "ပြီးတော့ နောက်တစ်ချက်... ငါ့နာမည်က ဝမ်ယန့် တဲ့။ 'ယန့်' ဆိုတာက 'လှပတဲ့ အပြုံး' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်"
သူမသည် ကျောက်ဖုန်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ အမြန်လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမထံ၌ အမျိုးသမီးစစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ရဲရင့်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေပြီး ပထမဆုံး အချစ်ကို ခံစားနေရသော မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။
ထွက်ပြေးသွားသော သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖုန်း၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ 'ဒီကောင်မလေး ငါ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားနေတာလား?' ကျောက်ဖုန်းသည် ဤဘဝတွင် လူပျိုစစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း ယခင်ဘဝက မိန်းကလေးအချို့နှင့် တွဲဖူးသည်။ သူမ၏ ရှက်သွေးဖြာနေမှုက အဖြေကို ပေးနေပြီဖြစ်သည်။
'အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဆပ်ရမယ်' ဆိုသည့် ရှေးစကားအတိုင်း သူမက ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားသွားတာလား? ဝမ်ယန့်ဆိုတဲ့ နာမည်ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ သူမက အသားဖြူပေမဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ ရိုးရိုးလေးပါပဲ။ ဒါ့အပြင် သူမက စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ သမီးလေ။ သူမ ငါ့ကို ကြိုက်ရင်တောင် သူမအဖေက အလွယ်တကူ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ရဲ့ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းက ကွာခြားလွန်းတယ်၊ ဒါက မလိုက်ဖက်တဲ့ ပေါင်းဖက်မှုပဲ။
ကျောက်ဖုန်းသည် ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ခန်းမတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ 'ငါ့ဘဝမှာ ဒီလို ခမ်းနားတဲ့ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ နေရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ့အမေအတွက် ဒီထက်ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်ပေးရမယ်'။ အတွင်းပိုင်းမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ခုတင်နှင့် ထိုခေတ်က အသုံးအဆောင်များ၊ ကြေးမှန်တစ်ချပ်လည်း ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဟန်စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ နေအိမ်ဟောင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ဝမ်ယန့်သည် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြေးဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ ရှက်သွေးများမှာ မပြယ်သေးချေ။ "အဲ့ဒီ လူရှုပ်လေး... သူက ဘယ်လိုတောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနိုင်ရတာလဲ" ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ကျောက်ဖုန်းအပေါ် သိလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ယန်မြို့အပြင်ဘက်၌ လီထန်သည် ဝမ်ယန့်အပါအဝင် သူ၏ တပ်မှူးများနှင့်အတူ မြို့တံခါးဝတွင် ရောက်ရှိလာမည့်သူကို ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နက်မှောင်သော သံချပ်ကာဝတ် မြင်းတပ်တစ်စု ပေါ်လာသည်။ ထိုမြင်းတပ်သည် စစ်ဝတ်စုံဝတ်မထားသော အသက်လတ်ပိုင်း စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ခြံရံလာခြင်း ဖြစ်သည်။
လန်ထျန်စခန်းမှ တပ်မှူးအများစုမှာ ထိုသူကို မှတ်မိကြသည်။ ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် လီထန်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာတွင် လေးစားကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူကား မဟာချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် ဝမ်ကျန့် ပင် ဖြစ်သည်။
"စစ်သူကြီးချုပ်ကို ကြိုဆိုပါတယ်!" လီထန်က ဦးဆောင်ကာ တပ်မှူးအားလုံး အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
ဝမ်ကျန့်က စောင့်ကြိုနေသော စစ်သူကြီးများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ပျက်နေသော အကြည့်မှာ လီထန်အပေါ်တွင်သာ ကျရောက်နေသည်။
"ကျွန်တော်မျိုးမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်" လီထန်သည် ခေါင်းမော့ဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ "စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံယူဖို့ အဆင်သင့်ပါ"
"ဟွန်း" ဝမ်ကျန့်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် လူစုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာတွင် ပြဿနာရှာရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ "မြို့ထဲကို ဝင်ကြစို့!"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" လီထန်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အမြန်ပင် လမ်းဖယ်ပေးကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။ ဝမ်ကျန့်သည် မြင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးနင်းကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ခဏအကြာတွင် သူတို့သည် စစ်တပ်စခန်း၏ ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
"လီထန်" ဝမ်ကျန့်၏ အသံမှာ သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ "မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံသလား?"
"ကျွန်တော်မျိုး အပြစ်ကို ဝန်ခံပါတယ်" လီထန်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။
"မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုကို လောခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်ကြောင့် ထောက်ပို့တပ်က စစ်သည် တစ်သောင်း စတေးခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ရန်သူက ငါတို့ရဲ့ ရိက္ခာလမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဟန်သိမ်းပိုက်ရေး စစ်ဆင်ရေးကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေခဲ့တယ်" ဝမ်ကျန့်က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ ပြစ်တင်မောင်ထုလိုက်သည် - "ဒီအပြစ်တွေအားလုံးဟာ မင်းအပေါ်မှာပဲ တာဝန်ရှိတယ်!"