"အစကတော့ ပေါင်ယွမ်ဆိုတဲ့ ခွေးကောင်က ထွက်ပြေးသွားပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့ကို ဖမ်းမိဖို့ ငါ့တပ်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး လိုက်ဖမ်းခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီကောင်က ယန်မြို့ထဲမှာ ပုန်းနေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ သူက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"
"မင်းသာ မရှိရင် ငါ့ရဲ့ စစ်သူကြီးရာထူးကနေ အခုလောက်ဆို အဖြုတ်ခံနေရလောက်ပြီ။ ငါ့ကြောင့်ပဲ ထောက်ပို့တပ်က စစ်သည်တစ်သောင်း ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ..." ပြီးခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးမိသောအခါ လီထန်သည် အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း သူ့ကို ပို၍ လေးလံစေသည်မှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဖုန်းက သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကား ဘာမှမပြောပေ။ ဤကိစ္စသည် အမှန်တကယ်ပင် လီထန်၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အောင်မြင်မှုကို လောခဲ့ပြီး ယန်မြို့ကို ကာကွယ်ရန် တပ်မထားခဲ့ခြင်းက ပေါင်ယွမ်ကို အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီထန်သာ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည် တစ်သောင်းလောက် ထားခဲ့ပါက ပေါင်ယွမ်သည် ဤမျှအထိ ဆူပူအောင် လုပ်နိုင်မည်မဟုတ်သလို ထောက်ပို့တပ်လည်း ဤမျှ အထိနာမည် မဟုတ်ပေ။
'စစ်သူကြီးတစ်ဦးရဲ့ အောင်မြင်မှုဟာ အရိုးတောင်ကြီးပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရတာ' ဟု ဆိုသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် လီထျန်၏ လုပ်ရပ်မှာ အောင်မြင်မှုဟု မဆိုနိုင်ဘဲ သူ၏ အမှားသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ပေါင်ယွမ်တပ်တွေ အငိုက်တိုက်စဉ်က ကျောက်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ တောက်လျှောက် ကျိန်ဆဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲက ဤအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီကို ဟန်တပ်၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံနေရသည်မှာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းသည်။
"စစ်သူကြီးလီက တကယ်ပဲ နောင်တရနေတယ်ဆိုရင် နောက်တစ်နေ့မှာ အဲ့ဒီစစ်သည်တွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေကို သွားပြီး ဂါရဝပြုလို့ ရပါတယ်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက အကြံပြုလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် အရှင်မင်းကြီးဆီမှာ သူတို့အတွက် နစ်နာကြေး ပိုတောင်းပေးတာမျိုးပေါ့"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီထျန်က မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်ဖုန်းကို အံ့သြသလို စိုက်ကြည့်သည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ စစ်သူကြီးချုပ်ဆိုသည့် အရှိန်အဝါကို မကြောက်ဘဲ ဤမျှအထိ ပွင့်လင်းစွာ ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ လီထန်သည် ဒေါသမထွက်ဘဲ လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စစ်ပွဲပြီးရင် ငါသွားပါ့မယ်။ ထောက်ပို့တပ်က ကျဆုံးစစ်သည်တွေအတွက် နစ်နာကြေးကိုတော့ စစ်သူကြီးချုပ် (ဝမ်ကျန့်) က အသနားခံစာ တင်ထားပြီးသားပါ"
"နစ်နာကြေးက တကယ်ပဲ များများစားစား ရမယ်ဆိုရင်တော့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ စစ်သည်တွေလည်း စိတ်အေးနိုင်မှာပါ" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ဆိုသည်။
ဤခေတ်ကာလတွင် စစ်ထဲဝင်ရခြင်း၊ တိုက်ပွဲဝင်ရခြင်းနှင့် သေဆုံးရခြင်းမှာ မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် မတတ်နိုင်သော ကိစ္စများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အားလုံးမှာ 'ရှင်သန်နိုင်ဖို့' နှင့် 'မိသားစုတွေ ရှင်သန်နိုင်ဖို့' ဆိုသည့် အချက်တစ်ခုအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ စစ်သည်များ သေဆုံးသွားသော်လည်း သူတို့၏ နစ်နာကြေးသည် မိသားစုအတွက် နောက်ဆုံးပေးနိုင်သော လက်ဆောင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"စိတ်ချပါ" လီထန်က ကျောက်ဖုန်းကို ပြုံးပြသည်။ "ချင်ပြည်နယ်ဟာ ကောင်းမှုလုပ်တဲ့သူကို ဘယ်တော့မှ မျက်နှာမပျက်စေရပါဘူး။ စစ်သူကြီးချုပ်ဆီက သတင်းရတယ်၊ သူက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေနဲ့ ထောက်ပို့တပ်ရဲ့ ကောင်းမှုတွေကို အစီရင်ခံထားပြီးပြီ။ ဆယ်ရက်အတွင်း အမိန့်တော် ရောက်လာနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းက ထောက်ပို့တပ်မှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ပင်မတပ်စခန်းထဲက တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မှာပါ။ စစ်သူကြီးချုပ်က မင်းကို ငါ့ရဲ့ လက်အောက်မှာ တာဝန်ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်"
"အမိန့်တော် ရောက်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး ထမ်းဆောင်ပါ့မယ်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုကာ အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့" လီထန်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာခါစဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ အဲ့ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ ကောင်းကောင်း အနားယူပါ။ အခု ငါတို့တပ်တွေက ကျန်ရှိနေတဲ့ ရန်သူတွေကို လိုက်လံချေမှုန်းရင်း ဟန်မြို့တော်ဆီကို တဖြည်းဖြည်း ချီတက်နေတာ။ လတ်တလောမှာ တိုက်ပွဲကြီးကြီးမားမား မရှိသေးလို့ မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး"
"နားလည်ပါပြီ" ကျောက်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"စစ်သူကြီးလီ..." အသံတစ်ခု ကြားဝင်ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျွန်မမှာ အကြံပြုချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်"
ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ယန့် ဖြစ်သည်။ "ပြောပါ တပ်မှူးဝမ်" လီထန်က သူမဘက် လှည့်လိုက်သည်။
"ကျောက်ဖုန်းကို ကျွန်မရဲ့ လက်အောက်ခံတပ်ဆီ ပြောင်းပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဝမ်ယန့်က ခေါင်းမော့ကာ ပြောလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့တပ်ဆီမှာလား?" လီထန်က အံ့သြသွားသည်။ သို့သော် ဝမ်ယန့်၏ အကြည့်ကို မြင်သောအခါ သူ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား?"
"ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ" ဝမ်ယန့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် တော်တော်လေး စိတ်ပေါ့ပါးသွားပုံ ရသည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါကို စစ်သူကြီးချုပ်ဆီ ငါ တင်ပြလိုက်မယ်" ဟု လီထန်က ဆိုသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စစ်သူကြီး" ဝမ်ယန့်က ပြောပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းလည်း မကြာခင် ပင်မတပ်စခန်းဆီ ရောက်လာမှာပဲဆိုတော့... ငါ မင်းကို စခန်းပတ်ဝန်းကျင် လိုက်ပြပေးမယ်လေ၊ ရင်းနှီးသွားအောင်လို့"
ကျောက်ဖုန်းက မငြင်းလိုက်ပေ။ "ကောင်းပါပြီ၊ ပင်မတပ်စခန်းက ထောက်ပို့တပ်နဲ့ ဘာတွေကွာခြားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း မြင်ချင်နေတာ"
ထို့နောက် ဝမ်ယန့်က ကျောက်ဖုန်းကို ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။ 'ဒီကောင်လေး ငါ့ကို အငြိုးထားနေတာပဲ' ဟု လီထန်က ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။ ကျောက်ဖုန်း၏ စကားလုံးများထဲမှ အေးစက်မှုကို သူ ခံစားမိသည်။
ဝမ်ယန့်က ရှေ့မှ လမ်းလျှောက်သွားပြီး ကျောက်ဖုန်းက နောက်မှ လိုက်လာကာ နှစ်ဦးသား စစ်တပ်စခန်းဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဦးတည်နေကြသည်။ တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုထဲတွင် ဝမ်ယန့်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျောက်ဖုန်းလည်း အရှိန်သတ်လိုက်ရပြီး အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်ယန့်က လှည့်ကြည့်ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော လေသံဖြင့် "မင်းမှာ ဘာမှပြောစရာ ဒါမှမဟုတ် မေးစရာ မရှိဘူးလား?"
"ကျွန်တော်က ဘာမေးရမှာလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါ ပြန်မေးသည်။
"ကျွန်မက မိန်းကလေးဆိုတာ မင်း ဘယ်လို သိသွားတာလဲ?" ဝမ်ယန့်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
ကျောက်ဖုန်းက သူမကို တစ်မျိုးကြည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "မျက်စိရှိတဲ့သူတိုင်း မြင်တာပဲ မဟုတ်လား? စစ်တပ်ထဲမှာ မင်းလို ချောချောမောမော ကောင်လေးတွေမှ မရှိတာ။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အသံကို ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းအောင် လုပ်လုပ် မိန်းကလေးသံ ဆိုတာကို ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး"
"ဒါ့အပြင်..." ကျောက်ဖုန်း၏ အကြည့်က ဝမ်ယန့်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ "မင်း ဘယ်လောက်ပဲ တင်းတင်းပတ်ထားပါစေ၊ ဘယ်လို ယောက်ျားက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ရင်အုပ်ကြွက်သား ရှိမှာလဲ? မင်းက ငါ့ကို လူအ လို့ ထင်နေတာလား!"
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယန့်သည် အမှတ်မထင် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ "လူယုတ်မာ..." ဟု သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"မင်းကိုယ်တိုင် မေးတာလေ" ကျောက်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း အိမ်ပြန်ချင်နေပြီလား?" ဝမ်ယန့်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက သူမကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် "မင်းကရော အိမ်မပြန်ချင်ဘူးလား?"
"မပြန်ချင်ဘူး" ဝမ်ယန့်က ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။
သူမ၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖုန်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် "ကျွန်တော်က သာမန် အရပ်သားတစ်ယောက်ပါ၊ မင်းတို့လို မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုတွေရဲ့ ကိစ္စတွေကို နားမလည်ပါဘူး။ မိသားစုကြီးတွေမှာ ဖြေရှင်းရမယ့် အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ပဲ ထင်တယ်"
"ဟုတ်တယ်" ဝမ်ယန့်က ခါးသက်သက် ပြုံးသည်။ "ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းပြောတဲ့ 'မိသားစုကြီး' ထဲမှာ မွေးမလာချင်ဘူး။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ဘဝက ငါကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျောက်ဖုန်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ 'ဒီကောင်မလေးက နိုင်ငံရေး အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အသုံးချခံနေရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် စစ်တပ်ထဲကို ပုန်းဖို့ ပြေးလာတာပေါ့။ သူက စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုတွေ လုပ်ပြီး သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ'
သူမ၏ မျိုးရိုးက ဝမ် ဖြစ်နေသဖြင့် သူမသည် ဝမ်ကျန့်၏ သမီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ မှန်ပါက သူမ၏ အိမ်ထောင်ရေးမှာ ချင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ထားသော နိုင်ငံရေး အိမ်ထောင်ရေး ဖြစ်နိုင်ပြီး တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးဦးနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤခေတ်မှ အမျိုးသမီးများအတွက်မူ မိဘနှင့် လူကြီးချင်း စီစဉ်မှုကို ဆန့်ကျင်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသော ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်သည်။