ဝေချွမ်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများအားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပေတစ်ရာခန့်အကွာတွင် ရှိနေသော ကျောက်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ကြသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ဝေချွမ်သည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းနားလည်သွားပြီး ဟားတိုက်ရယ်မောတော့သည်။
"ကျောက်ဖုန်း... မင်းကောင်လေး တော်တော်လက်ဖြောင့်တာပဲ! ငါတော့ ဒီခွေးကောင်လက်ချက်နဲ့ ယမမင်းဆီ ရောက်တော့မလို့"
"အသက်ရှင်နေတာ ဝမ်းသာပါတယ် တပ်ခွဲမှူး"
"ကျွန်တော် အလောင်းတွေ ဆက်သယ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ဂုဏ်သတ္တိများအားလုံး နှစ်ရာကျော်သွားသည့်အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရတနာသေတ္တာဆုလည်း ရထားသဖြင့် တိတ်တဆိတ် ဖွင့်ကြည့်ရန် အစီအစဉ်ရှိသည်။
"ကျောက်မောင်..." ဝေချွမ်က အလိုမကျသလို အော်ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့မှာပဲ ရပ်နေစမ်း။ မင်း ခုနက ဘယ်သူ့ကို သတ်လိုက်တာလဲ သိရဲ့လား"
"တပ်ခွဲမှူး... ဒါက နည်းနည်းပိုကြမ်းတဲ့ ဟန်စစ်သားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား? တခြား ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများက ဝေချွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဟန်စစ်သားမှာ သာမန်စစ်ဝတ်တန်ဆာကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ထူးခြားချက်မရှိပေ။
ကျောက်ဖုန်း ရပ်လိုက်ပြီး ဝေချွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာအရ ဤသူမှာ ဟန်စစ်တပ်မှ တပ်မှူးကြီး တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူသိပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝေချွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရလျှင် ဤတပ်မှူးကြီးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားသော နောက်ခံရှိနေသလားဟု သူတွေးမိသည်။
ဝေချွမ်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ တံဆိပ်ပြားကို မြှောက်ပြရင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီလူက ဟန်ပြည်နယ်ရဲ့ စစ်သူကြီးချုပ် ပေါင်ယွမ် ရဲ့ သား၊ ပေါင်ချိုး ကွ! သူက ဟန်နယ်စပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ စစ်သည်သောင်းချီကို ဦးဆောင်ခဲ့တာ။ ငါတို့ ချင်စစ်တပ်က နယ်စပ်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ ဖမ်းမမိခဲ့ဘူး။ သူက အလောင်းပုံထဲမှာ သေချင်ယောင်ဆောင် ပုန်းနေလိမ့်မယ်လို့ ငါတစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး"
"ကျောက်ဖုန်း... မင်းတော့ အကြီးအကျယ် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ" သူက ဆက်ပြောသည်။ "မင်းက စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာကွ! သာမန်စစ်သူကြီး မဟုတ်ဘူး၊ ဟန်စစ်သူကြီးချုပ် ပေါင်ယွမ်ရဲ့ သားကို သတ်လိုက်တာ!"
ထို့နောက် ဝေချွမ်သည် စစ်ဘက်တံဆိပ်ပြားကို ကျောက်ဖုန်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ကျောက်ဖုန်း ဖမ်းယူကြည့်လိုက်ရာ ဟန်စာလုံးဖြင့် ရေးထားသော ပေါင်ချိုး ဟူသည့် အမည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် ဤတံဆိပ်ပြားမှာ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။
ဝေချွမ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများမှာတော့ မှင်တက်သွားကြသည်။
"ဘုရားရေ!"
"ဟန်နယ်စပ် တပ်မှူးချုပ်က ကျောက်ဖုန်းလက်ချက်နဲ့ ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား?"
"ဒါက မယုံနိုင်စရာ စွမ်းဆောင်မှုပဲ!"
"ဒီစစ်မှုထမ်းကောင်းကြောင့် ကျောက်ဖုန်းက ရာထူးသုံးဆင့်လောက် တက်သွားတော့မှာ မဟုတ်လား?"
"စစ်သူကြီးတစ်ယောက်ကို သတ်တာဆိုတော့... ရာထူးတက်ရုံတင်မကဘူး၊ မြို့စားရွာစားအဆင့် ပါ ပေးခံရနိုင်တယ် မဟုတ်လား?"
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားအားလုံး ကျောက်ဖုန်းကို မနာလိုအားကျစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်မှုမျိုးကို မည်သူက မလိုချင်ဘဲ နေမည်နည်း။ ချင်စစ်တပ်တွင် တိုက်ပွဲဝင်သော စစ်သားများ မှာ တိုက်ပွဲဝင်ရုံဖြင့် ပထမအဆင့် မြို့စားဘွဲ့ကို ရရှိကြသည်။ သို့သော် ထောက်ပို့စစ်သားများမှာ ထိုဘွဲ့ကို ရရှိပိုင်ခွင့်မရှိဘဲ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သားများ၏ လစာထက်ဝက်ကိုသာ ရရှိကြသည်။ ၎င်းမှာ "စိုက်သလောက် ရိတ်သိမ်းရခြင်း" ပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သားများမှာ အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ရသော်လည်း ထောက်ပို့စစ်သားများမှာ အန္တရာယ်နည်းပါးသည်။
"မင်းက ဘာလို့ နည်းနည်းလေးတောင် မပျော်ရတာလဲကွ" ဝေချွမ်က တည်ငြိမ်နေသော ကျောက်ဖုန်းနားသို့ ချဉ်းကပ်ရင်း ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"တပ်ခွဲမှူး..." ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးပြီး တံဆိပ်ပြားကို ဝေချွမ်ထံ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က တပ်ခွဲမှူးကို ကယ်ဖို့ စိတ်ထဲရှိတာကို လုပ်လိုက်တာပါ။ တခြား ဘာမှမစဉ်းစားမိဘူး။ တပ်ခွဲမှူး သေမင်းလက်က လွတ်လာပြီဆိုတော့ ကောင်းကောင်းနားလိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော် အလောင်းတွေ ဆက်သယ်လိုက်ဦးမယ်"
ထို့နောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏အလုပ်ကို ဆက်လုပ်လေသည်။ စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို သတ်၍ ရမည့်ဆုလာဘ်ထက် ဂုဏ်သတ္တိများ စုဆောင်းရခြင်းကို ကျောက်ဖုန်းက ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်။
"မင်းကောင်လေးကတော့..." ဝေချွမ်က ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း အားမလိုအားမရ ပြုံးလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ကျေးဇူးတင်ရိပ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျောက်ဖုန်းသာ ဓားကို ပစ်မလိုက်လျှင် သူသည် ယမမင်းနှင့် တွေ့နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ မိမိအသက်ကို ကယ်ခဲ့သူအား ဝေချွမ်က မည်သို့ ကျေးဇူးမတင်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။
"ဟေ့ လူတွေ... ဒီကိုလာကြ!" ဝေချွမ်က ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ "ပေါင်ချိုးရဲ့ အလောင်းကို မကြစမ်း။ ဒါကို တပ်ရင်းမှူး ဆီ သွားသတင်းပို့မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" စစ်သားအချို့က ချက်ချင်းပင် ပေါင်ချိုး၏ အလောင်းကို မလိုက်ကြသည်။ ဝေချွမ်သည် သူတို့အား ဦးဆောင်ကာ သူ၏အထက်လူကြီး တပ်ရင်းမှူးထံသို့ သတင်းပို့ရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
"အသက်ရှင်ကျန်တဲ့သူတွေ ရှိနိုင်သေးတယ်ဟေ့!"
"သေချာရှာကြစမ်း! ငါတို့လည်း စွမ်းဆောင်မှုအကြီးကြီး လုပ်နိုင်မှာပါ!"
ဝေချွမ် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း တပ်ခွဲရှိ စစ်သားများမှာ စိတ်အားထက်သန်လာကာ အလောင်းပုံများကြားတွင် ရှာဖွေကြတော့သည်။ ပေါင်ချိုးကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုး ထပ်တွေ့ရန် မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။
သို့သော် စစ်သူကြီးကို အမှန်တကယ် သတ်ခဲ့သော ကျောက်ဖုန်းကမူ အလောင်းများကို သယ်ရင်း သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကို စစ်ဆေးနေသည်။
ပိုင်ရှင်: ကျောက်ဖုန်း
အသက်: ၁၅ နှစ်
ခွန်အား: ၃၁၆ (သန်မာလေ၊ စွမ်းအား ပိုမိုထုတ်လွှတ်နိုင်လေဖြစ်သည်။)
မြန်နှုန်း: ၂၀၆ (တန်ဖိုးမြင့်လေ၊ ပိုမြန်လေဖြစ်သည်။)
ကိုယ်ခံစွမ်းအား: ၂၀၈ (သန်မာလေ၊ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှု မြန်ဆန်ပြီး အမောခံနိုင်ရည် ပိုရှိလေဖြစ်သည်။)
စိတ်ဝိညာဉ်: ၂၀၁ (သန်မာလေ၊ စိတ်ကြည်လင်လေဖြစ်သည်။ အဆင့်တစ်ခုရောက်လျှင် သဘာဝစွမ်းအင်ကို ခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။)
သက်တမ်း: ၈၆ နှစ် နှင့် ၆၈ ရက်
သိုလှောင်အိတ်: ၂ ကုဗမီတာ
'အခု ငါ့ရဲ့ လက်သီးတစ်ချက်က ပေါင် ၃၀၀ ကျော် အားရှိနေပြီ။ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်နိုင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ မြန်နှုန်းကလည်း သာမန်လူထက် နှစ်ဆလောက် ပိုမြန်နေပြီ။ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကတော့ ကျောက်ကပ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေမှာ ပြသလာမယ် ထင်တယ်။ အကယ်၍ အမှတ် ၁၀၀၀ ရောက်သွားရင် ငါက ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေကျောက်ကပ် ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာမလား?! ပြီးတော့ စိတ်ဝိညာဉ်... ဒါက သဘာဝစွမ်းအင်ကို ပိုမြန်မြန် ခံစားသိရှိနိုင်မယ်လို့ ပြောထားတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်ဖို့ဆိုရင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လိုအပ်တာပဲ။ ဒါဆို ငါ နောင်ကျရင် ကျင့်စဉ်တွေ ကျင့်နိုင်မလား? အလောင်းသယ်စစ်သား... တကယ့်ကို အလုပ်ကောင်းပဲ!'
လက်ရှိ ဂုဏ်သတ္တိများကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ဖုန်းမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ဤအရာမှာ သူ အလောင်းများကို ဆက်လက်သယ်ဆောင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော တွန်းအားပင် ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ ဟန်ပြည်နယ်ကို ချေမှုန်းမည့် စစ်ဆင်ရေးအတွက် ချင်ဘုရင် ယင်းကျိန့် က လန်ထျန်း စခန်းရှိ တပ်ဖွဲ့များကို ချီတက်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်ထားသည်။ စစ်သူကြီး လီထိန် က စစ်သည်တော် တစ်သိန်းကို ဦးဆောင်၍ တိုက်ခိုက်နေပြီး၊ စစ်သူကြီးချုပ် ဝမ်ကျန့် မှာ ချင်-ဟန် နယ်စပ်မှနေ၍ စစ်ပွဲကို ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်နေသည်။
"အဖေ..." လန်ထျန်းစခန်း၏ ထိပ်တန်းစစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သူ ဝမ်ပန့် က ဟန်ပြည်နယ် မြေပုံရှေ့တွင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သတင်းပို့နေသည်။ "စစ်ပွဲက တော်တော်မြန်မြန် တိုးတက်နေပါတယ်။ စစ်သူကြီး လီထိန်က ယန်မြို့ ကို ရောက်နေပြီ။ နောက်သုံးလအတွင်း ဟန်ပြည်နယ်ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟန်ပြည်နယ်က နယ်မြေလည်းသေး၊ စစ်သည်ကလည်း တစ်သိန်းပဲ ရှိတာ။ ဘုရင်ကြီးက ဘာလို့ လန်ထျန်းစခန်း တစ်ခုလုံးကို ချီတက်ခိုင်းတယ်လို့ မင်းထင်သလဲ" ဝမ်ကျန့်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဘုရင်ကြီးရဲ့ ပါးနပ်တဲ့ စစ်ဗျူဟာက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို စည်းလုံးဖို့ အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ ကြာပါပြီ" ဝမ်ပန့်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။ "ဟန်ကို ချေမှုန်းဖို့က လန်ထျန်းရဲ့ အဓိကတပ်မကြီး တစ်ခုတည်းနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျောက် ပြည်နယ် နဲ့ ဝေ ပြည်နယ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်တော့ လန်ထျန်းစခန်း တစ်ခုလုံးရဲ့ အင်အားကို လိုအပ်ပါတယ်"
"မင်း ဒါကို မြင်နိုင်တာ ကောင်းတယ်" ဝမ်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချင်ပြည်နယ်က ဟန်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက အလွယ်တကူ ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့တာ။ ငါတို့က ဒီနေ့အထိ စောင့်နေခဲ့တာက မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခဲ့တာပဲ"
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အစီရင်ခံစာ ရောက်ပါတယ်!"
ယုံကြည်ရသော ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး တဲအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ "စစ်သူကြီးချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်၊ ထောက်ပို့တပ်ဖွဲ့ကနေ သတင်းကောင်း ပို့လာပါတယ်"
"ပြောစမ်း" ဝမ်ကျန့်က လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ထောက်ပို့တပ်က ပေါင်ချိုးကို တွေ့လိုက်ပါပြီ" ကိုယ်ရံတော်က ရိုသေစွာ တင်ပြသည်။ "အလောင်းက အပြင်မှာပါ"
"လေးရက်ရှိပြီ... နောက်ဆုံးတော့ သူ့ကို ရှာတွေ့ပြီပေါ့" ဝမ်ကျန့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ "သွားကြည့်ကြစို့"
ဝမ်ပန့်ကလည်း နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားသည်။ တဲအပြင်ဘက်တွင် ပေါင်ချိုး၏ အလောင်းကို ချထားပြီး သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်လက်မှာ ရင်ဘတ်တွင် စိုက်လျက်သား ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
"သူက ခုလေးတင် သေတာလား?" အလောင်းကို မြင်သည်နှင့် ဝမ်ကျန့် ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။ သွေးကွက်များမှာ မခြောက်သေးဘဲ ရက်အတော်ကြာ သေဆုံးနေသူ၏ အလောင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။
"စစ်သူကြီးချုပ်... ဒါက ထောက်ပို့တပ်က တပ်ရင်းမှူး ပါ" ကိုယ်ရံတော်က အလောင်းကို လာပို့သူအား ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ တပ်ရင်းစခန်းက ပေါင်ချိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ"
"ပေါင်ချိုးကို ဘယ်သူ သတ်တာလဲ" ဝမ်ကျန့်က တပ်ရင်းမှူးကို မေးလိုက်သည်။
"စစ်သူကြီးချုပ်ကို အစီရင်ခံပါတယ်" တပ်ရင်းမှူးက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ တပ်ရင်းက ထောက်ပို့စစ်သားတစ်ယောက် သတ်လိုက်တာပါ"