ဝမ်ယန့်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကျောက်ဖုန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်းအရင်ရှိခဲ့တဲ့ ထောက်ပို့တပ်စခန်းက နေရာမရွှေ့ရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပင်မတပ်စခန်းထဲမှာ မင်းအတွက် နားနေဆောင် စီစဉ်ပေးထားပြီးပြီ" ဟု ဝမ်ယန့်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ စစ်သူကြီး လီထျန်က ဒီည မင်းကို တွေ့ချင်နေတယ်။ အချိန်တန်ရင် လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်မယ်"
"စစ်သူကြီးလီက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့တွေ့ချင်တာလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက မေးသည်။
"တွေ့တဲ့အခါ သိရမှာပေါ့" ဟု ဝမ်ယန့်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကောင်းပါပြီ" ကျောက်ဖုန်းက ထပ်မမေးတော့ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မ သွားတော့မယ်" ဝမ်ယန့်က ကျောက်ဖုန်းကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ဘာမှထပ်ပြောစရာ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်ပျက်သွားမိသော်လည်း လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒဏ်ရာရစစ်သည်စခန်း၏ အထွက်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။
"ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြဖို့ စစ်ထဲဝင်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာလို့ အဲ့ဒီလိုလုပ်နေရလဲဆိုတာ မင်းသိလား? ကျွန်မ တကယ်ပဲ ဒီလိုဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား?"
ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် ဝမ်ယန့်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေသော ရင်ဘတ်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ကျောက်ဖုန်းမှာတော့ ဒါတွေအားလုံးက ထူးဆန်းနေသည်။ 'မင်း ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြချင်နေရလဲဆိုတာ ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ? ငါ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ရန်ငြိုးထားစရာ အကြောင်းရှိလို့လား?' ဟု သူ အံ့သြတကြီး တွေးနေမိသည်။ သူတို့ ဆုံဖူးသည်မှာ တစ်ကြိမ်တည်း ရှိသေးသော်လည်း သူမ၏ စကားလုံးများထဲမှ ခါးသီးမှုကို သူ အထင်အသား ကြားနေရသည်။
အနီးနားရှိ ဆရာကြီးချိန်က ထွက်ခွာသွားသော ဝမ်ယန့်ကို ပြုံးကြည့်နေပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး..." ဆရာကြီးချိန်က မြူးတူးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက မိန်းကလေးကံ တော်တော်ကောင်းတာပဲ"
"မိန်းကလေးကံကောင်းတယ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ ဆရာကြီး?" ကျောက်ဖုန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။
"ဒီမိန်းကလေးအကြောင်း ငါ သိတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ သူက မင်းကို သဘောကျနေပြီဆိုရင်တော့ မင်းအတွက် တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကြီးက စောင့်ကြိုနေပြီပေါ့" ဟု ဆရာကြီးချိန်က စနောက်လိုက်သည်။
"မနောက်ပါနဲ့ ဆရာကြီးရယ်၊ ကျွန်တော် သူ့ကို ခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ သိတာပါ" ကျောက်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သဘောကျတယ်ဆိုတာကရော ဘာကြီးလဲ?"
"တိုက်ပွဲအလယ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး။ အခုတော့ အဲ့ဒါ မင်းဖြစ်နေတာကိုး ကောင်လေး။ အသက်ကယ်ခဲ့တဲ့ ကျေးဇူး! ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ မျက်နှာသာပေးမှု၊ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ ဒါကို ရေစက်လို့ မခေါ်ရင် ဘာခေါ်မလဲ?" ဆရာကြီးချိန်က ပြုံးနေသည်။
ကျောက်ဖုန်းက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာရစစ်သည်များကို ဆက်လက်ကုသရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဆရာကြီးချိန်က သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ပြုံးနေမိသည်။
'ဘယ်သူ ထင်ထားမှာလဲ! စစ်သူကြီးချုပ် ဝမ်ကျန့်ရဲ့ အဖိုးတန် သမီးလေးက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မျက်စိကျနေလိမ့်မယ်လို့။ အသက် ၁၅ နှစ်ဆိုတာ လူကြီးချင်း စီစဉ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အချိန်တန်နေပြီ။ အရှင်မင်းကြီးက ဝမ်ကျန့်ရဲ့ သမီးကို သခင်လေး ဖူစု နဲ့ လက်ထပ်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ အဲ့ဒါကို ရှောင်လွှဲဖို့ သူက စစ်ထဲဝင်ပြီး စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုတွေနဲ့ သူ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ ဝမ်ကျန့်ရဲ့ သမီးက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အမျိုးသမီးပဲ'
ချင်မင်းကြီး၏ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ လေထုမှာ တင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"အောင်မြင်မှုကို လောပြီး အဆင်အခြင်မဲ့ ရှေ့တိုးခဲ့တယ်! ယန်မြို့ကို ကာကွယ်ဖို့ စစ်သည်အလုံအလောက် မထားခဲ့ဘူး! မြို့ကို အပြတ်အသတ် မရှင်းလင်းခင် ရန်သူနောက်ကို လိုက်ခဲ့တယ်! ပေါင်ယွမ်ကို ယန်မြို့ထဲမှာ စစ်သားတစ်သောင်းနီးပါး ဝှက်ထားခွင့်ပေးပြီး ငါတို့ရဲ့ နောက်ကြောင်းနဲ့ ရိက္ခာလမ်းကြောင်းကို တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးခဲ့တယ်!"
အမြင့်ဆုံး ပလ္လင်ပေါ်မှ ရင်ကျန့် ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြာနှမ်းနေသည်။ "လီထန်... မင်း ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"
"အရှင်မင်းကြီး... ဒေါသကို ထိန်းတော်မူပါ!" ခန်းမအတွင်းရှိ ဝန်ကြီးအားလုံးက သူတို့၏ ကိုင်ဆောင်ထားသော အဆောင်အယောင်များကို မြှောက်ကာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ယန်မြို့အတွင်းမှ ပေါင်ယွမ်၏ အငိုက်တိုက်ခိုက်မှုသည် ဟန်ပြည်နယ်ကို အမြစ်ဖြတ်မည့် အစီအစဉ်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းကို ရှုံးနိမ့်မှုတစ်ခုဟုပင် ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ထိုရှုံးနိမ့်မှုမှာ လုံးဝ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
"စိတ်အေးအေးထားပါ အရှင်မင်းကြီး" ဟု ယူလျောင် က ရှေ့ထွက်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ပေါင်ယွမ်က အငိုက်တိုက်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အင်အားက ကန့်သတ်ချက် ရှိပါတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူ ရင်ဆိုင်နေရတာဟာ မဟာစစ်သူကြီး ဝမ်ကျန့် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ရိက္ခာလမ်းကြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရတာကြောင့် အရှုံးအချို့ ရှိနိုင်ပေမဲ့ ဟန်ပြည်နယ်ကို သိမ်းပိုက်မယ့် ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ အင်အားကို ထိခိုက်စေလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး"
ရင်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်သည်။ "ငါလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဒီတိုက်ပွဲက အရှုံးတွေအတွက် လီထန်မှာ တာဝန်ရှိတယ်။ သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်၊ နောက်မှ သူ့ကို အပြစ်ပေးမယ်"
စစ်ပွဲမှာ အရေးကြီးသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ရင်ကျန့် သည် စစ်ပွဲအလယ်တွင် စစ်သူကြီးလဲလှယ်လောက်အောင် မမိုက်မဲပေ။ ထိုစဉ် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အစီရင်ခံပါတယ်!"
နန်းတွင်း အရာရှိကြီးများအားလုံး၏ အကြည့်မှာ အဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ စစ်သံပေး အလံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော သတင်းပို့သူတစ်ဦးသည် ခန်းမအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဝါးပြွန်တစ်ခု ပါရှိပြီး ကျောပေါ်တွင် သေတ္တာတစ်လုံးကို လွယ်ထားသည်။
"စစ်သူကြီးချုပ်ဆီက အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာပါ! အရှင်မင်းကြီး ဖတ်ရှုရန်အတွက်ပါ"
သတင်းပို့သူသည် အရိုအသေပေးကာ ဝါးပြွန်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရင်ကျန့်၏ မျက်လုံးများက သူ့ဆီသို့ စူးစိုက်သွားသည်။ ဘေးမှ ကျောက်ကောင်း က အမြန်ဆင်းယူကာ ရင်ကျန့်ထံ ပြန်လည် ဆက်သလိုက်သည်။ ရင်ကျန့်သည် ဝါးစာချပ်များကို ယူကာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်များ ထင်ဟပ်သွားသည်။ ဖတ်ပြီးသောအခါ ပြာနှမ်းနေသော သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာသည်။
"ဟားဟားဟား! ပေါင်ယွမ်... ပေါင်ယွမ်! မင်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန်လုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပြီ" ဟု ရင်ကျန့်က အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံနှင့်အတူ ခန်းမအတွင်းရှိ တင်းမာမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဝန်ကြီးများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဝမ်ကျန့်ဆီမှ သတင်းကောင်း ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။
"အရှင်မင်းကြီး..." လီစီ က ရှေ့ထွက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "စစ်သူကြီးချုပ်က ပေါင်ယွမ်ကို ချေမှုန်းလိုက်ပြီလား?"
"ချေမှုန်းရုံတင် မကဘူး" ရင်ကျန့်က ဝမ်းသာအားရ ကြေညာလိုက်သည်။ "ပေါင်ယွမ် သေသွားပြီ။ ဒီတော့ ဟန်ပြည်နယ်မှာ ချင်စစ်တပ်ရဲ့ အင်အားကို တားဆီးနိုင်မယ့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ စစ်သူကြီး တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ဘူး"
ချင်ပြည်နယ်၏ အရှေ့ဘက်ကို သိမ်းပိုက်မည့် ခရီးစဉ်တွင် ဟန်ပြည်နယ်မှာ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ရန်မှာ ရင်ကျန့်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း လီထန်၏ အမှားကို သူ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ် အရှင်မင်းကြီး! ဟန်ပြည်နယ် ကျဆုံးဖို့ လက်တစ်ကမ်းပဲ လိုတော့တယ်!" ဟု အရာရှိများက တညီတညွတ်တည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။
"စစ်သူကြီးချုပ်ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုက ပေါင်ယွမ်ထက် အများကြီး သာလွန်တာပဲ" ယူလျောင်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"မင်းတို့ မှားနေပြီ ယူချင်း" ဟု ရင်ကျန့်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒီအောင်မြင်မှုဟာ ဝမ်ကျန့်ကြောင့် ရလာတာ မဟုတ်ဘူး"
"စစ်သူကြီးချုပ်ကြောင့် မဟုတ်ရင် ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ? လီထန်က သူ့အမှားကို သိပြီး နောက်ပြန်လှည့် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလား?" ဟု ယူလျောင် ကချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
"ဒီအစီရင်ခံစာက မင်းတို့ အားလုံးကို အံ့သြသွားစေလိမ့်မယ်" ဟု ရင်ကျန့်က ဝါးစာချပ်များကို လွှဲယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စာကို ကျောက်ကောင်းထံ ပေးလိုက်ပြီး "ဖတ်ပြလိုက်စမ်း!" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ကျောက်ကောင်းသည် စာကိုယူကာ ခန်းမတစ်ခုလုံး ကြားနိုင်အောင် သူ၏ အက်ရှရှအသံဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
"လက်အောက်ငယ်သား ဝမ်ကျန့်မှ အရှင်မင်းကြီးအား အစီရင်ခံပါသည်။ ယန်မြို့တိုက်ပွဲတွင် စစ်သူကြီးလီထန်သည် အောင်မြင်မှုကို လောပြီး မြို့ကိုကာကွယ်ရန် စစ်သည်အလုံအလောက် မထားခဲ့သဖြင့် ပေါင်ယွမ်ကို အငိုက်တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့မိပါသည်။"
"ပေါင်ယွမ်၏ အငိုက်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပထမ ထောက်ပို့တပ်သား တစ်သောင်းတွင် ၉,၃၀၀ ကျော် ကျဆုံးခဲ့ရပါသည်။"
"သို့သော် တပ်ပျက်နေသည့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ထောက်ပို့တပ်မှ ရဲရင့်သော တပ်စုမှူးတစ်ဦးသည် ရှေ့ထွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါသည်။ သူသည် သူ၏ စစ်သည်များကို ဦးဆောင်ကာ ရန်သူကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးနေသော ထောက်ပို့တပ်သားများအားလုံးကို ပြန်လည် စုစည်းနိုင်ခဲ့ပါသည်။ အင်အား ငါးထောင်မပြည့်သော ထောက်ပို့တပ်သည် ဟန်စစ်သည် အထူးတပ်ဖွဲ့ ခုနစ်ထောင်နီးပါးကို အောင်မြင်စွာ ဟန့်တားနိုင်ခဲ့သဖြင့် ယန်မြို့ရှိ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည် ငါးထောင် အချိန်မီ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ပါသည်။ ထိုတပ်နှစ်ခု ပေါင်းစည်းကာ ရန်သူကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ပါသည်။"
"ဤတိုက်ပွဲတွင် ထောက်ပို့တပ်သည် အလွန်ပင် ရဲရင့်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါသည်။ သူတို့သည် တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည်များ မဟုတ်ကြသော်လည်း ချင်စစ်သည်ဟူသော အမည်နှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့ကြပါသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော စစ်မှုထမ်းကောင်းမှုပင် ဖြစ်ပါသည်။"
"ထိုထောက်ပို့တပ်၏ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မှုကို ဦးဆောင်ခဲ့သည့် အဓိက သော့ချက်မှာ လူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပါသည်..."