ဝမ်ယန့်သည် သိုးကင်နေသည့် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကိုယ်ရံတော်များက အကာအကွယ်ပေးထားကြသည်။ ထိုစဉ် ကျောက်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာရစစ်သည်စခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာသည်။ အပြင်ဘက်မြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"တပ်မမှူးကြီး ဝမ်ယန့် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲခင်ဗျ?"
ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာပြီး ကျောက်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးသည်။ "မင်းက ကျောက်ဖုန်းလား?"
"ဟုတ်ပါတယ်" ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောကာ ကိုယ်ရံတော်က လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။
'တပ်မှူးအဆင့်ရှိသူမှသာ ကိုယ်ရံတော်တွေကို အမိန့်ပေးခွင့်ရှိတာ။ ဒီတပ်မမှူးကြီးက ယန်မြို့မှာ ငါတစ်ခါတွေ့ဖူးတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်လေးများလား?' ကျောက်ဖုန်းသည် ခန့်ညားလှသော ကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုစဉ်က တွေ့ခဲ့ရသည့် ကိုယ်ရံတော်များ၏ ပုံရိပ်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လမ်းပြနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ကျောက်ဖုန်းသည် မီးပုံဘေးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ 'ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... သူပဲ' ဟု သူ ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။ ဘယ်သူကြည့်ကြည့် သူမမှာ ယောက်ျားဝတ် ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှန်း သိသာလှသည်။ ဘာကြောင့် ဒီလောက် သိသာနေရသနည်း။ သူမသည် အခြားစစ်သားများကဲ့သို့ ဆံပင်ကို ထုံးထားသော်လည်း သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေနှင့် သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။ အနီးကပ်ကြည့်လျှင် သူမတွင် လည်စေ့မရှိသည်ကိုလည်း တွေ့ရလိမ့်မည်။
ကျောက်ဖုန်း အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ ကိုယ်ရံတော်က ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "တပ်မမှူးကြီး... ကျွန်တော် လူခေါ်လာပါပြီ"
ဝမ်ယန့်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျောက်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကျောက်ဖုန်း၏ ပုံစံကြောင့် သူမ အနည်းငယ် လန့်သွားပုံရသည်။ 'သူက ဒီလောက်တောင် ငယ်တာလား?' ဝမ်ယန့် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ မနေ့က တိုက်ပွဲတုန်းက ကျောက်ဖုန်းသည် တစ်ကိုယ်လုံး သွေးများ ပေကျံနေသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို သူမ အသေအချာ မမြင်ခဲ့ရပေ။
"မင်းက ကျောက်ဖုန်းလား?" ဝမ်ယန့်က ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်" ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "တပ်မမှူးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲခင်ဗျ?"
"အားလုံး ဖယ်ပေးကြဦး" ဝမ်ယန့်က ဘေးမှ ကိုယ်ရံတော်များကို လက်ကာပြလိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ တပ်မမှူးကြီး" ကိုယ်ရံတော်များက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကာ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သောအခါ ဝမ်ယန့်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်ဖုန်းကို အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ငါ့အသက်ကို ကယ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောတာပါ။ မနေ့က မင်းသာ အချိန်မီ မရောက်လာရင် ငါ ဟန်စစ်သားတွေရဲ့ လှံချက်နဲ့ သေရင်သေ၊ မဟုတ်ရင် အဖမ်းခံရမှာ သေချာတယ်"
'ငါ ကယ်ခဲ့တာလား?' ကျောက်ဖုန်း အံ့သြသွားပြီး တိုက်ပွဲကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ ပေါင်ယွမ်ကို သတ်နေတုန်း လမ်းကြုံ တစ်ယောက်ယောက်ကို ကယ်ခဲ့မိသည်ကိုတော့ မှတ်မိသော်လည်း သူ သိပ်အာရုံမစိုက်မိခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုနေ့က သူ လူအများကြီးကို ကယ်ခဲ့မိသည် မဟုတ်ပါလော။
"ကျွန်တော်တို့က ရဲဘော်ရဲဘက်တွေပဲလေ။ ရန်သူကို သတ်တာက လမ်းကြုံလို့ လုပ်ခဲ့တာပါ။ တပ်မမှူးကြီး အနေနဲ့ ဒီလောက်ထိ အားနာနေဖို့ မလိုပါဘူး" ကျောက်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားပြီး ကျောက်ဖုန်း၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယန့် ပို၍ပင် အံ့သြသွားရသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် သူမကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းမြင့်သူတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့မှန်း သိပါက တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသည့်တိုင် အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်းသာရိပ် ပေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းမှာ ထောက်ပို့တပ်မှ စစ်သားလေးမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူမမှာ ပင်မတပ်မတော်မှ တပ်မမှူးကြီး ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းမှာ အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။
"မင်းအတွက်က လမ်းကြုံလုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်ကတော့ မင်းက ငါ့အသက်သခင်ပဲ" သူမက ဇွဲနပဲဖြင့် ပြောသည်။ "ငါ မင်းကို အကြွေးတင်သွားပြီ။ မင်း လိုချင်တာ တစ်ခုခု တောင်းဆိုပါ၊ ငါ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်အတွင်းမှာ ရှိရင် ငါ အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်"
"ကျွန်တော် ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး" ကျောက်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"ငွေကြေးလား? အာဏာလား? မင်း ကြိုက်တာ တောင်းနိုင်တယ်" ဝမ်ယန့်က လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်မံ ပြောဆိုသည်။ သူမသည် ဤကျေးဇူးကြွေးကို ဆပ်ရန်အတွက် အထူးတလည် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချင်ပြည်နယ်၏ စစ်သူကြီးချုပ် ဝမ်ကျန့် ၏ သမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ကျေးဇူးကို သိတတ်ရန်နှင့် တိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာရှိရန် ငယ်စဉ်ကတည်းက သင်ကြားခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူမ ဤကျေးဇူးကြွေးကို မဆပ်နိုင်ခဲ့လျှင် အခြားသူများက သူမကို မည်သို့ မြင်ကြမည်နည်း။
"ကျွန်တော့်အတွက် ငွေကြေးက သိပ်မလိုပါဘူး၊ စစ်တပ်ကပေးတဲ့ လစာနဲ့တင် ကျွန်တော့်မိသားစု အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပါတယ်။" ကျောက်ဖုန်းက တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ "အာဏာဆိုတာလည်း ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ပေါင်ယွမ်ကို သတ်ခဲ့တဲ့အတွက် စစ်မှုထမ်းစနစ်အရ ရမယ့် ဆုလာဘ်တွေကလည်း နည်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး" သူက ထပ်မံ၍ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ထိုအခါ ဝမ်ယန့် အနည်းငယ် စိတ်ပူလာသည်။ သူမရှေ့က ကျောက်ဖုန်းမှာ သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏ ရင့်ကျက်မှုမှာ ထိုအရွယ်နှင့် မလိုက်အောင်ပင် ရှိလှသည်။
"မင်း တကယ်ပဲ ဘာမှ မလိုချင်တာလား?" သူမက မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ထပ်မေးသည်။
"အင်း... တကယ်လို့ တောင်းဆိုရမယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ခုရှိတယ်" ကျောက်ဖုန်းက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ တပ်မမှူးကြီး လုပ်ပေးနိုင်ပါ့မလား?"
"ပြောကြည့်လေ" ဝမ်ယန့် အားတက်သရော မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် စစ်တပ်ကနေ ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်တယ်"
ကျောက်ဖုန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ၎င်းကို လုပ်ပေးနိုင်လျှင် သူ သူမကို ထာဝရ ကျေးဇူးတင်နေမိလိမ့်မည်။ စစ်တပ်ထဲတွင် နာမည်ကျော်ကြားဖို့ထက် ကျောက်ဖုန်း၏ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒမှာ သူ၏ မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။
မှန်ပါသည်၊ သူ၏ လက်ရှိခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် ချင်ပြည်နယ်၏ နယ်မြေစုစည်းမှုတွင် ပါဝင်ရင်း အာဏာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့် အခွင့်အရေး ရှိနေသည်။ သို့သော် ကျောက်ဖုန်းသည် အနာဂတ်တွင် ဘာဖြစ်မည်ကို သိနေသည်။ ချင်ရှီဟွမ် နတ်ရွာစံခြင်း၊ ဟူဟိုက် နန်းတက်ခြင်းနှင့် ချင်နိုင်ငံအင်ပါယာကြီး ပြိုလဲခြင်းတို့ကို သူ သိထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဝေးကွာနေပုံရသော်လည်း နောက်ထပ် အနှစ် ၂၀ ခန့်သာ လိုတော့သည်။ ချင်ပြည်နယ်၏ ကံကြမ္မာမှာ အကန့်အသတ် ရှိသည်။ အကယ်၍ သူ အလိုရှိပါက ချင်ခေတ်ပျက်ချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင် အင်ပါယာတစ်ခုကို အလွယ်တကူ တည်ထောင်နိုင်သည်။
သို့သော် သူ စစ်အာဏာကို မမက်မောရသည့် စစ်မှန်သော အကြောင်းရင်းမှာ သူ၏ မိခင်၏ ကျန်းမာရေး မကောင်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူနှင့် သူ၏ ညီမလေးမှာ အမြွှာများဖြစ်ပြီး သူတို့ကို မွေးဖွားပြီးကတည်းက သူတို့မိခင်မှာ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ကာ ရောဂါဝေဒနာများ ခံစားနေရသည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် သားကောင်းတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမ၏ဘေးတွင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးချင်သည်။ ထိုခေတ်တွင် ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ သေမင်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အမြွှာမွေးဖွားခြင်းမှာ ပို၍ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် မိဘမရှိတော့မှ ပူဆွေးရမည့် သားမျိုး မဖြစ်လိုပေ။
"ဘာ?" ဝမ်ယန့် သူမ၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ "မင်းက စစ်တပ်ကနေ ထွက်ပြီး အိမ်ပြန်ချင်တာလား?"
"ဟုတ်ပါတယ်" ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်သည်။
"မင်း ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား? ဒီတိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းမှာတင် မင်း ရန်သူ ၃၀၀ နီးပါးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒါကတင် ကြီးမားတဲ့ စစ်မှုထမ်း အောင်မြင်မှုပဲ။ အဲ့ဒီအပေါ်မှာ ပေါင်ယွမ်ကိုပါ သတ်နိုင်ခဲ့တာကတော့ အောင်မြင်မှုတွေထဲက အကြီးမားဆုံး အောင်မြင်မှုပဲ။ ငါတို့ ထောက်ပို့တပ်ရဲ့ ရိက္ခာလမ်းကြောင်းကို ပေါင်ယွမ်ရဲ့ အငိုက်တိုက်ခိုက်မှုကနေ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာကလည်း မင်းကြောင့်ပဲ။ ဒီလို အောင်မြင်မှုမျိုးနဲ့ဆိုရင် မင်း ရာထူးတွေ အများကြီး တိုးမယ့်အပြင် မင်းရဲ့ မြို့စား၊ နယ်စား အဆင့်အတန်းကလည်း အများကြီး မြင့်သွားဦးမှာ။ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အကန့်အသတ်မရှိ တောက်ပနေပြီလေ။ အဲ့ဒါကိုမှ မင်းက စစ်တပ်က ထွက်ချင်တယ်လို့ ပြောနေတာလား?" သူမ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အံ့သြမှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျောက်ဖုန်းမှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ အခြားသူများအဖို့မူ ဤကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရပြီးမှ စစ်တပ်က ထွက်ချင်သည်ဟု ပြောခြင်းမှာ အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။
"ဟုတ်ပါတယ်" သူက ပြန်ဖြေသည်။
ကျောက်ဖုန်းမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိသွားသောအခါ ဝမ်ယန့် ဆွံ့အသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေတော့သည်။ မီးပုံပေါ်တွင် ကင်နေသော သိုးသားကို မြင်သောအခါ ကျောက်ဖုန်း အားမနာတော့ပေ။ "ဒီသိုးသားက ကျွန်တော့်အတွက် ကင်ထားတာလား?"
ဝမ်ယန့် ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်ဖုန်း၏ စကားများက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိဉာဏ်ကိုပင် သံသယဖြစ်စေသကဲ့သို့ ရှိလှသည်။ ကျောက်ဖုန်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပင် မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဓားငယ်လေးဖြင့် အသားတစ်ဖဲ့ လှီးထုတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်ယန့် စကားပြောလာသည်။ "ချင်ပြည်နယ်ရဲ့ စစ်မှုထမ်းစနစ်အရ သာမန်စစ်သားတစ်ယောက်ဟာ အနည်းဆုံး ၂ နှစ်၊ တိုက်ခိုက်ရေးစစ်သည် တွေဆိုရင် ၅ နှစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမယ်လို့ ပြဌာန်းထားတယ်။ ဘယ်သူကမှ ဒီစည်းကမ်းကို ပြောင်းလဲခွင့် မရှိသလို စစ်သားတစ်ယောက်ကို အချိန်မတိုင်ခင် ထွက်ခွင့်ပေးပိုင်ခွင့်လည်း မရှိဘူး။ အဲ့ဒီလို လုပ်တာက ချင်ဥပဒေအရ ပြင်းထန်တဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံရလိမ့်မယ်။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်... အဲ့ဒီတောင်းဆိုချက်ကိုတော့ ငါ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူး"