အခန်း (၂၀) - တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရှာနေတယ်

ကျောက်ဖုန်းက မြားနှုတ်သည့်အပိုင်းကို တာဝန်ယူပြီး ဆရာကြီးချိန်က ဒဏ်ရာချုပ်ခြင်းနှင့် ဆေးထည့်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပူးပေါင်းမှုကြောင့် ကုသမှုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ သိသိသာသာ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။

"တပ်မမှူးကြီး... ကျောက်ဖုန်းကို ရှာနေတာလားခင်ဗျ? ကျွန်တော်မျိုး သွားပြီး သတင်းပို့ပေးပါ့မယ်" ဟု စခန်းတာဝန်ခံ တပ်ရင်းမှူးက ဝမ်ယန့်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရသူတွေကို ကုနေတုန်းမှာ သူတို့ကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။" ဝမ်ယန့်က လက်ကာပြရင်း ပြောသည်။ "ငါ အပြင်မှာပဲ စောင့်နေမယ်" သူမသည် ကျောက်ဖုန်းကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါခင်ဗျာ" တပ်ရင်းမှူးက ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ မကြာမီ ညဦးပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒဏ်ရာရစစ်သည်စခန်းအတွင်း ကုသမှုများမှာ ရပ်တန့်ခြင်းမရှိသေးပေ။ မီးပုံများမှာ ထိန်ထိန်ညီးတောက်နေပြီး ညဖျက်ဆီးမှုကို အံတုနေကြသည်။

"ဆရာကြီး..." စစ်ဆေးဆရာတစ်ဦးက ဆရာကြီးချိန်ထံသို့ လျှောက်လာပြီး အစီရင်ခံသည်။ "အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ စစ်သည် နှစ်ရာကျော်ကို ကုသပြီးပါပြီ။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်လွန်းတဲ့ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ဆုံးပါးသွားပြီး ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံး အသက်ရှင်ဖို့ လမ်းစရှိသွားပါပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆရာကြီးချိန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ကျောက်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေးကျောက်... ငါ စစ်ဆေးဆရာ လုပ်လာတာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် ရှိပြီ။ ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ အများကြီးကို ကုခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုလို အသက်ရှင်နှုန်း မြင့်မားတာမျိုးကတော့ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ။ အရင်ကဆိုရင် အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရတဲ့သူ နှစ်ရာမှာ ၂၀ လောက် အသက်ရှင်ရင်တောင် အတော်ဟုတ်နေပြီ။ အခုတော့ အဲ့ဒီကိန်းဂဏန်းက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါတွေအားလုံး မင်းရဲ့ ချုပ်တဲ့ပညာကြောင့်ပဲ"

"ဒါ့အပြင် မီးနဲ့ပိုးသတ်တာရယ်၊ အရက်ပြင်းနဲ့ သန့်စင်တာရယ်က ထိရောက်မှုရှိပြီး သူတို့တွေ ခုနစ်ရက်ဖျား (မေးခိုင်ရောဂါ) မတက်ဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ လုံးဝ ဘေးကင်းသွားပြီ။ မင်းဟာ ချင်ပြည်နယ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးပြုမှုကို လုပ်ဆောင်လိုက်တာပဲ။ စစ်သားပေါင်းများစွာဟာ မင်းရဲ့ ချုပ်တဲ့ပညာကြောင့် အသက်ရှင်ခွင့် ရကြတော့မယ်၊ ဒါဟာ တိုက်ပွဲမှာ ရန်သူတစ်ရာ သတ်တာထက်တောင် ပိုပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် စစ်သူကြီး ဝမ်ကျန့် ဆီမှာ မင်းကို ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်ဖို့ ထောက်ခံပေးမယ်"

ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ" သူသည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် နှိမ့်ချနေတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ ချုပ်သည့်ပညာကို ဤခေတ်သို့ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ခြင်းက မည်မျှအကျိုးသက်ရောက်မှု ကြီးမားမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။

"အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေကိုတော့ အကုန်ကြည့်ပေးပြီးပြီ" ဆရာကြီးချိန်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။ "ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားတဲ့သူတွေကိုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ပေးလို့ ရပါပြီ။ ညီလေးကျောက်... မင်းလည်း ဒဏ်ရာရထားတာပဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံစွမ်းအားက ကောင်းပေမဲ့ အနားယူဖို့တော့ လိုသေးတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လူနာအများအပြားကို ကုသပေးရခြင်းမှာ ရန်သူနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသလောက် အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း အာရုံစူးစိုက်မှု အလွန်အမင်း ထားခဲ့ရသဖြင့် သူ နွမ်းလျနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကဲ... ကျောက်မောင်" ဆရာကြီးချိန်က သူ၏ ခါးမှ ဝိုင်ဘူးလေးကို ဖြုတ်ကာ ကျောက်ဖုန်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒီဝိုင်တစ်ဘူးကို ငါ့ရဲ့ လက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံပါ"

"ဟားဟား... ဆရာကြီးချိန်ကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ" ကျောက်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ဝိုင်ဘူးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် မငြင်းတော့ဘူးနော်" ထို့နောက် သူ၏ အိပ်ရာရှိရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

'ဒီကောင်လေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆေးဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ မေတ္တာစိတ်အပြည့် ရှိသလို ခံနိုင်ရည်လည်း အလွန်ကောင်းတာပဲ' ဆရာကြီးချိန်က ထွက်ခွာသွားသော ကျောက်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။ 'သူ့ရဲ့ ဝတ်စုံအရ သူက ထောက်ပို့တပ်သား တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီလို ဆေးပညာမျိုးနဲ့ အဲ့ဒီမှာ နေရတာ နှမြောစရာပဲ၊ စစ်မြေပြင် ဆေးတပ်ဖွဲ့ကသာ သူနဲ့ အကိုက်ညီဆုံး နေရာပဲ။ ဒါ့အပြင် ဆရာကြီးသာ ဒီအသက်ကယ် ချုပ်တဲ့ပညာအကြောင်း သိသွားရင် သူ့ကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး တပည့်ရင်းအဖြစ်တောင် လက်ခံမှာ သေချာတယ်'

သူ၏ အိပ်ရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ဖုန်းသည် ဝိုင်ဘူးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ 'စစ်ဆေးဆရာရဲ့ ဝိုင်ဆိုတော့လည်း စစ်တပ်က ပေးတဲ့ သာမန်ဝိုင်တွေထက် ပိုအရသာရှိသားပဲ' ဟု ကျောက်ဖုန်း ကျေနပ်စွာ တွေးလိုက်သည်။ 'ဒါပေမဲ့ နောက်ခေတ်က ဝိုင်ကောင်းတွေလောက်တော့ မမီသေးဘူး။ ငါ စစ်မှုထမ်းပြီး အိမ်ပြန်ရင်တော့ ဒီခေတ်ကလူတွေ တစ်ခါမှ မသောက်ဖူးတဲ့ ဝိုင်ကောင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်ချက်ဦးမှပဲ'

စိတ်ကို ပြန်စုစည်းပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ စနစ်ဇယားကို ဖွင့်ကာ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ 'ငါ့မှာ အခု စစ်မှုထမ်းရမှတ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?' တစ်နေ့ခင်းလုံးမှ ညနက်ပိုင်းအထိ ကျောက်ဖုန်းသည် ဒဏ်ရာရစစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို ကုသပေးခဲ့သည်။ အချို့မှာ ဆုံးပါးသွားသော်လည်း အများစုကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

'မဆိုးဘူး။ တစ်နေ့ခွဲလောက် ပင်ပန်းရကျိုး နပ်ပါတယ်။ ၅၃ မှတ် တောင် ရတာပဲ။ ဒါကိုသာ ဂုဏ်သတ္တိရမှတ် တွေနဲ့ လဲမယ်ဆိုရင် ၂၆၅ မှတ်တောင် ရမှာ!'

သို့သော် ကျောက်ဖုန်းသည် စစ်မှုထမ်းရမှတ်များကို ဂုဏ်သတ္တိများအတွက် အသုံးမပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဂုဏ်သတ္တိရမှတ်များကို စစ်မြေပြင်တွင် ကောက်ယူ၍သော်လည်းကောင်း၊ ရန်သူသတ်၍သော်လည်းကောင်း အချိန်မရွေး ရနိုင်သော်လည်း စစ်မှုထမ်းရမှတ်မှာမူ လူကယ်မှသာ ရသဖြင့် ပို၍ ရှားပါးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စစ်မှုထမ်းရမှတ် ၁၀ မှတ်လျှင် ကျွမ်းကျင်မှုရမှတ် ၁ မှတ်နှင့် လဲနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းမှာ မည်သည့်ကျွမ်းကျင်မှုကိုမဆို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သဖြင့် အလွန်အဖိုးတန်လှသည်။

'လောလောဆယ် သိမ်းထားဦးမယ်။ နောင်ကျမှ သင်ယူရခက်တဲ့ ထိပ်တန်း တိုက်ခိုက်ရေးပညာတွေ ရလာရင် ဒီ ကျွမ်းကျင်မှုရမှတ်တွေကို သုံးပြီး မြှင့်တင်ရမယ်'

ထိုစဉ် စခန်းတာဝန်ခံ တပ်ရင်းမှူးသည် ကျောက်ဖုန်း၏ ဘေးသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

"ကျောက်မောင်..." တပ်ရင်းမှူးက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ ယခုအခါ စခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်း ကျောက်ဖုန်း၏ အမည်ကို သိနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာလည်း တစ်ပ်စခန်းတစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ ထောက်ပို့တပ်မှ ရန်သူ ၃၀၀ နီးပါးကို သတ်ပြီး ဟန်စစ်သူကြီးချုပ် ပေါင်ယွမ်ကိုပါ သတ်ခဲ့သည့် လူစွမ်းကောင်းတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း စစ်သည် တစ်သောင်းလုံး သိထားကြသည်။ တပ်ရင်းမှူးအနေဖြင့်လည်း ကျောက်ဖုန်းမှာ လောလောဆယ် တပ်စုမှူး သာ ဖြစ်သော်လည်း ဤစစ်မှုထမ်းကောင်းမှုများကို အစီရင်ခံပြီးလျှင် ကြီးမားသော ရာထူးတိုးမြှင့်မှု ရရှိမည်မှာ သေချာသဖြင့် မလေးစားရဲဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"တပ်ရင်းမှူးကြီး..." ကျောက်ဖုန်းက ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကျောက်မောင်ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်လိုနေလဲ?" တပ်ရင်းမှူးက မေးသည်။

"ဒဏ်ရာအနည်းအကျဉ်းပါပဲ။ အနားယူလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူသည် စစ်မှုထမ်းရမှတ်များ ပိုရရန် ဤစခန်းတွင်သာ ဆက်နေချင်သေးသည်။ ဆရာကြီးချိန်နှင့်အတူ တွဲလုပ်ရင်း ရမှတ်များ စုဆောင်းရန် သူ စိတ်ကူးထားသည်။ ရာထူးတိုးစာ ထွက်လာရန် နောက်ကျလေ သူ့အတွက် ပိုကောင်းလေပင်။

"ဟန်တပ်တွေ အငိုက်မိ တိုက်ခိုက်တုန်းက ထောက်ပို့တပ်က အတော်ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်မောင်ကတော့ တစ်ကိုယ်တည်း ရန်သူ ၃၀၀ နီးပါးကို သတ်ခဲ့ပြီး ပေါင်ယွမ်ကိုတောင် သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီလို စွမ်းရည်မျိုးက တစ်စစ်တပ်လုံးကို အံ့အားသင့်စေတာပဲ" တပ်ရင်းမှူးက အလွန်အမင်း ချီးကျူးစကား ဆိုသည်။

"ဒါက ကောင်းကင်ဘုံက စောင့်ရှောက်လို့ပါ" ကျောက်ဖုန်းက နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်မှာပါ" တပ်ရင်းမှူးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါနဲ့... ကျောက်မောင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က လာရှာနေလို့ပါ"

ကျောက်ဖုန်းသည် တပ်ရင်းမှူးအနေဖြင့် အကြောင်းမရှိဘဲ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် သူ့ထံ ရောက်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသည်။ "ဘယ်သူများလဲခင်ဗျ?"

"ပထမတပ်မတော်က တပ်မမှူးကြီး ဝမ်ယန့် က မင်းကို စောင့်နေတာ တစ်နေကုန်ရှိပြီ" တပ်ရင်းမှူးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။

"ဝမ်ယန့်?" ကျောက်ဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ 'ဒါ ဘယ်သူလဲ? ငါ့ကို ဘာလို့ လာရှာတာလဲ?'

"ငါလည်း အတိအကျတော့ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း သွားတွေ့သင့်တယ်နော်။ သူက ပင်မတပ်မတော်က တပ်မမှူးကြီးဆိုတော့ ငါတို့ ထောက်ပို့တပ်က စစ်သည်တစ်သောင်းတပ်မှူး ထက်တောင် ရာထူးကြီးတယ်။ အပြစ်လုပ်လို့ မရတဲ့သူမျိုးပဲ" ဟု တပ်ရင်းမှူးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ကျောက်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"နေဦး" တပ်ရင်းမှူးက လှမ်းတားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲခင်ဗျ?" ကျောက်ဖုန်း နောက်လှည့်ကြည့်သည်။

"ကျောက်မောင်... မင်း အဝတ်အစားတွေ လဲထားပေမဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဆံပင်တွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတုန်းပဲ။ အနောက်မှာ သန့်ရှင်းရေး အရင်လုပ်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်" ဟု တပ်ရင်းမှူးက အကြံပေးသည်။

အကယ်၍ မှန်သာရှိလျှင် ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရုပ်သွင်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။ ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး သွေးများ ခဲနေသည့် ပုံစံမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားလှသည်။ "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ" ဟု ကျောက်ဖုန်းက ပြောကာ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့လည်း ထိုသွေးခဲများက သူ့ကို စေးကပ်ပြီး နေရခက်စေသဖြင့် ဖြစ်သည်။