ခရစ်တော်မပေါ်မီ (၂၃၀) ခုနှစ်၊ ချင် (Qin) ပြည်နယ်နှင့် ဟန် (Han) ပြည်နယ်တို့၏ နယ်စပ်ဒေသ...။ တစ်နယ်စပ်လုံးမှာ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေသည့် စစ်တလင်းပြင်ကြီး ဖြစ်နေသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော ဓားများ၊ မြေကြီးထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော မြားများနှင့် ပျက်စီးနေသည့် စစ်ရထား အပိုင်းအစများမှာ သေဆုံးနေသည့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရုပ်အလောင်းများကြားတွင် ပြန့်ကျဲနေ၏။ သွေးများက မြေပြင်ကို အနီရောင် ဆိုးထားသည်။ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် သွေးပျက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
"ကျောက်ဖုန်း !"
"ဟေ့ကောင်လေး... အလောင်းသယ်ရတာကို ဘာလို့ အဲ့လောက်တောင် အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်နေရတာလဲ" ဟု ချင်စစ်တပ် ယူနီဖောင်း ဝတ်ဆင်ထားသည့် စစ်သားတစ်ဦးက အလောင်းတစ်လောင်းကို ဝီရိယရှိရှိ သယ်ဆောင်နေသော အခြားစစ်သားတစ်ဦးကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"မင်း ကြည့်ရတာ ရတနာတစ်ခုခု တွေ့ထားသလိုပဲ။ အဲ့လောက်တောင် သဘောကျနေရင် ဒီတစ်နယ်လုံးက အလောင်းတွေကို မင်းတစ်ယောက်တည်း အပိုင်ယူလိုက်တော့"
သူ့စကားအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများမှာ ဟားတိုက်ရယ်မောကြတော့သည်။
"တပ်မှူး ... သူ့ကို မနောက်ပါနဲ့ဗျာ" ဟု တစ်ယောက်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေးက အလောင်းသယ်ဖို့ မွေးဖွားလာတာ။ သူတစ်ယောက်တည်း သယ်တာက လူဆယ်ယောက်နှုန်းထက်တောင် ပိုမြန်သေးတယ်"
စစ်မြေပြင်တစ်ခုတွင် ချင်တပ်ဖွဲ့၏ ထက်မြက်သော စစ်သည်တော်များက သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို တာဝန်ယူရသော်လည်း၊ အခြားအဖွဲ့တစ်ခုမှာတော့ နောက်ကျောတွင် ကျန်ရစ်သော အမှိုက်များကို ရှင်းလင်းရသည်။ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းရသည့် ထိုစစ်သားများကို အမှိုက်ကောက်စစ်သည် ဟု လူသိများပြီး ၎င်းတို့မှာ ထောက်ပို့တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်စီမှာ အပုပ်နံ့ကို ကာကွယ်ရန် မျက်နှာတွင် အနက်ရောင် အဝတ်စများကို စည်းထားကြသည်။ စစ်မြေပြင်တွင် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော တာဝန်မှာ ရောဂါဘယများ မပြန့်ပွားစေရန် အလောင်းများကို ရှင်းလင်း၍ မြှုပ်နှံရန်ပင် ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ အကြည့်များအတိုင်း လိုက်ကြည့်လျှင် အနက်ရောင် အဝတ်စ စည်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက တက်ကြွစွာဖြင့် အလောင်းတစ်လောင်းကို သယ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်ရလိမ့်မည်။ သူသည် အလောင်းတစ်လောင်းကို ပခုံးပေါ် ထမ်းတင်လိုက်ပြီး လှည်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တင်လိုက်ကာ နောက်ထပ်တစ်လောင်းကို သယ်ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ နောက်ပြောင်မှုကို စိုးစဉ်းမျှ ဂရုမစိုက်ပေ။
'မင်းတို့ ဘာမှမသိပါဘူးကွာ။ ငါက ကံထူးရှင်ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ငါ ပိုပြီး သန်မာလာနေတာဟွန့်!' ကျောက်ဖုန်းက စိတ်ထဲတွင် ကျိတ်၍ ဝမ်းသာနေမိသည်။
သူသည် အလောင်းတစ်လောင်းကို ထိမိတိုင်း အမျိုးမျိုးသော ဂုဏ်သတ္တိ များကို ကျပန်း ရရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်ဖုန်းသည် အခြားသော ဟန်စစ်သားတစ်ဦး၏ အလောင်းကို ထိလိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် စာတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
[ဟန်စစ်သား အလောင်းကို ထိတွေ့မိသည်။ ခွန်အား ၁ မှတ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိပါသည်။]
ထို့နောက် သူသည် ထိုအလောင်းကို မပြီး နွားလှည်းပေါ်သို့ အလွယ်တကူ တင်လိုက်သည်။ လှည်းတစ်စီး ပြည့်သွားလျှင် မြှုပ်နှံရန်အတွက် သယ်ထုတ်သွားမည် ဖြစ်သည်။
'ဆက်လုပ်ဦးမယ်! ဒီနေ့တင် ခွန်အား ၄၀ ကျော် ရပြီးပြီ။ ၁ မှတ်က ခွန်အား ၁ ပေါင်နဲ့ ညီမျှရင် ငါ ဒီနေ့ တစ်ဝက်အတွင်းမှာတင် ခွန်အား ၄၀ ကျော် ရလာတာပဲ! တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တာ'
ခွန်အား တစ်မှတ်စီ ရရှိလာတိုင်း ကျောက်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားနေရသည်။ ထိုခံစားချက်က အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှ၏။
[မြန်နှုန်း ၁ မှတ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိပါသည်။]
[သက်တမ်း ၁ မှတ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိပါသည်။]
[ကိုယ်ခံစွမ်းအား ၁ မှတ်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိပါသည်။]
ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေရာ မကြာမီမှာပင် နွားလှည်းတစ်စီးမှာ သေဆုံးနေသော ဟန်စစ်သားများ၏ အလောင်းများဖြင့် ပြည့်လျှံသွားသည်။ ချင်စစ်သည်တော်များ၏ အလောင်းများကိုမူ ထိုသို့ ပစ်စလက်ခတ် မထားနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့ကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပြီး တစ်လောင်းချင်းစီ သီးခြား မြှုပ်နှံပေးရသည်။ ၎င်းမှာ ရန်သူနှင့် မိမိဘက်သားအပေါ် ထားရှိသော ဆက်ဆံမှု ကွာခြားချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ဤနယ်စပ်တွင် အလောင်းသယ်ရသည့် အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျောက်ဖုန်းမှာ ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လှည်းပြည့်သွားသောအခါ သူ၏ အထက်လူကြီးကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်မှူး... ကျွန်တော် အလောင်းတွေကို သွားပို့လိုက်ပါဦးမယ်"
"သွားတော့ သွားတော့" ဝေချွမ် က စိုးရိမ်စိတ်အချို့ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ့်ကို မြန်တာပဲ ငါ့တူရာ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်ပြီး အားမစိုက်ပါနဲ့ဦး။ ငါတို့ ဒီမှာက ဘေးကင်းပါတယ်၊ ပင်ပန်းရင် နားနားနေနေ လုပ်၊ မလောပါနဲ့"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် နွားလှည်းကို မြှုပ်နှံမည့် နေရာသို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။
လမ်းခရီးတွင် သူသည် သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိ ဇယား ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုင်ရှင်: ကျောက်ဖုန်း
အသက်: ၁၅ နှစ်
ခွန်အား : ၂၅၆ (ဤတန်ဖိုး မြင့်လေ၊ ပေါက်ကွဲအား ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။)
မြန်နှုန်း : ၁၈၈ (ဤတန်ဖိုး မြင့်လေ၊ လှုပ်ရှားမှု ပိုမြန်လေဖြစ်သည်။)
ကိုယ်ခံစွမ်းအား : ၁၆၇ (ကိုယ်ခံစွမ်းအား သန်မာလေ၊ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းမှု မြန်ဆန်ပြီး ခံနိုင်ရည် ပိုရှိလေဖြစ်သည်။)
စိတ်ဝိညာဉ် : ၁၆၆ (စိတ်ဝိညာဉ် သန်မာလေ၊ စိတ်ကူးဉာဏ် ကြည်လင်လေဖြစ်သည်။ အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်လျှင် သဘာဝ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ခံစားသိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။)
သက်တမ်း : ၈၆ နှစ် နှင့် ၃၂ ရက်
သိုလှောင်အိတ် : ၁ ကုဗမီတာ
သိသာသည်မှာ အပိုဆောင်း ၃၂ ရက်မှာ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူ စုဆောင်းမိခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိများမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ပျမ်းမျှ ၁၀၀ ဝန်းကျင်သာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အလောင်းသယ်သည့် အလုပ်ကြောင့် သုံးရက်အတွင်းမှာတင် သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
'ငါ အမှိုက်ကောက်စစ်သား လုပ်တာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သက်တမ်းက ၃၂ ရက်တောင် တိုးလာပြီ။ ဒါတင်တင် ရင်ခုန်စရာ ကောင်းနေပြီ! ဒါက တကယ့်ကို ရာထူးကောင်းပဲ။ တိုက်ပွဲထဲ ပြေးဝင်စရာ မလိုဘူး၊ ကျန်တာတွေကို ရှင်းရုံပဲ။ ငါ တကယ့် နေရာမှန်ကို ရောက်လာတာပဲ။ အကယ်၍ ငါ အလောင်းတွေ ဆက်သယ်ပြီး ဂုဏ်သတ္တိတွေ စုနေရင် ငါ မသေမျိုး (Immortal) ဖြစ်နိုင်မလား။ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေအားလုံး ၁၀၀၀ ကျော်သွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ'
ကျောက်ဖုန်းသည် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အမှိုက်ကောက်စစ်သား ဆိုသည်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စစ်မှုထမ်းကောင်းတံဆိပ်များကို မက်မောသော စစ်သည်များကြားတွင် အနှိမ်ခံရဆုံး အဖွဲ့ဖြစ်သည်။ ချင်ပြည်နယ်၏ နိုင်ငံသားတစ်ဦးအနေဖြင့် အသက် ၁၄ နှစ် ပြည့်ပြီးနောက် ကျောက်ဖုန်းသည် အစိုးရ၏ စစ်မှုထမ်းဆင့်ခေါ်စာကို မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပေ။ ငြင်းဆန်ခြင်းမှာ ထောင်ကျခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ ပိုဆိုးသည်မှာ သူသည် အလုပ်ကြမ်းသမားအဖြစ် လျှော့ချခံရပြီး မဟာတံတိုင်း (The Great Wall) တည်ဆောက်ရန် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်သို့ အပို့ခံရနိုင်ကာ မိသားစုဝင်များပါ ဒုက္ခရောက်နိုင်သည်။
ထောင်ဒဏ်မှ ကင်းဝေးစေရန်နှင့် သူ၏ မိခင်နှင့် ညီမလေးကို အကာအကွယ်ပေးရန်အတွက် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ လွန်ခဲ့သော လေးလခန့်က ကျောက်ဖုန်းသည် လန်ထျန်း (Lantian) စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ စစ်သားသစ် သင်တန်း တစ်လ တက်ပြီးနောက် သူသည် ထောက်ပို့တပ်ဖွဲ့ စခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းခံရပြီး ထိုနေရာတွင် အမှိုက်ကောက်စစ်သား အဖြစ် စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းရခြင်း ဖြစ်သည်။
အလောင်းသယ်ရတာလား? သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ထိုအလုပ်မှာ ကံမကောင်းသော၊ အမင်္ဂလာရှိသော အလုပ်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျောက်ဖုန်းသည် ထိုတာဝန်ကို မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် ရှေ့တန်းသို့ သွားစရာမလိုဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနိုင်မည်ဟု သိလိုက်ရသောအခါ သူ ထိုအကြံကို သဘောကျသွားသည်။
အနာဂတ်ခေတ်မှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျောက်ဖုန်းသည် ဤခေတ်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားသည်။ ဤအရာမှာ ချင်ပြည်နယ်က ကျန်သည့် ပြည်နယ် ခြောက်ခုကို ချေမှုန်းမည့် စစ်ဆင်ရေး၏ အစသာ ရှိပါသေးသည်။ စစ်ပွဲအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများ စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးကြရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပရမ်းပတာဖြစ်မှုများကြောင့် လူများစွာ ဒုက္ခရောက်ကြလိမ့်မည်။
ကျောက်ဖုန်းမှာ ရာထူးတိုးရန် သို့မဟုတ် မှူးမတ်ဖြစ်ရန် ကြီးမားသော ဆန္ဒမရှိပေ။ သူသည် စစ်တပ်တွင် နှစ်နှစ်တာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ပြီးနောက် အိမ်ပြန်ကာ မိခင်နှင့် ညီမလေးကို စောင့်ရှောက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။ သူ စစ်မှုထမ်းရန် ထွက်လာစဉ်က သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော စိုးရိမ်မှုများကို သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးသွားပါက သူတို့ မည်သို့ ခံစားရမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ရန်နှင့် ရှေ့တန်းနှင့် ဝေးဝေးတွင် နေနိုင်ရန် ကျောက်ဖုန်းသည် သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်ကို တမင်တကာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရာမှ ထောက်ပို့စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ ပထမဆုံး အလောင်းကို ထိတွေ့မိပြီး ဂုဏ်သတ္တိ ဇယား ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်းမှာ မည်မျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ အမှိုက်ကောက်စစ်သား ဖြစ်ခြင်းက သူ့ကို အသက်ရှင်စေရုံသာမက ဂုဏ်သတ္တိများကို စုဆောင်းပြီး သန်မာလာစေသည်။ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး တာဝန်ပင်!
သူ၏ ခွန်အားများ တိုးလာသည်ကို ခံစားရပြီး တိုးပွားလာသော ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အပြောင်းအလဲများကို ခံစားရသောအခါ ကျောက်ဖုန်းသည် ဤစွမ်းအားမှာ သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။
လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်သွားလျှင်... ကျောက်ဖုန်းသည် နွားလှည်းကို ဆွဲလာခဲ့ရာ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလောက်သော အချိန်တွင် ကြီးမားသော မြှုပ်နှံရာနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် အနည်းဆုံး ထောက်ပို့စစ်သား တစ်ထောင်ခန့်မှာ ကျင်းများ တူးနေကြသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်စစ်တပ် အင်အား ၁၀၀,၀၀၀ သည် ဟန်ပြည်နယ်သို့ ချီတက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နယ်စပ်တိုက်ပွဲမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး ဟန်နယ်စပ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ အထိနာခဲ့သည်။ ကျောက်ဖုန်းမှာ ဤနေရာကို ရှင်းလင်းနေသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း စစ်မြေပြင် အခြေအနေအရ အလောင်းအားလုံးကို မြှုပ်နှံရန် ညဦးပိုင်းအထိ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။
"ဟေး... ကျောက်ဖုန်း၊ မင်း နောက်တစ်ခေါက် ရောက်လာပြန်ပြီလား!"
"ဒီနေ့အတွက် ဒါက လေးစီးမြောက် ရှိပြီနော်!"
"အတော်ပဲဟေ့!"
ကျင်းတူးနေသော စစ်သားများက ကျောက်ဖုန်းမှာ ဟန်စစ်သား အလောင်းများ အပြည့်တင်ထားသည့် လှည်းနှင့်အတူ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောကြသည်။
"အားစိုက်ထားကြပါဦး ညီအစ်ကိုတို့! ဒီလှည်းကတော့ မင်းတို့အတွက်ပဲ" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကတော့ အချိန်ဖြုန်းလို့ မဖြစ်ဘူးဗျ"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဘေးရှိ အလွတ်လှည်းတစ်စီးကို ဆွဲကာ စစ်မြေပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။