အခန်း ၉၈: ဓားနတ်မင်း

ဂျွင်းထျန်းစီရင်စု၏ မြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျီယွမ်သည် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ရောက်သည်နှင့် မြို့ပြင်ရှိ စိုက်ပျိုးခင်းများနှင့် သစ်ပင်များကို စတင်မြင်တွေ့ရပြီဖြစ်သည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရပ်မှ ငှက်သံတေးသံများက မြို့ထဲမှ ဆူညံသံများကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ချွင်းဟွေစီရင်စု၏ စည်ကားလှသော ရေလမ်းကြောင်းများနှင့် မတူဘဲ ဂျွင်းထျန်းစီရင်စု မြို့ပြင်ရှိ စိုက်ပျိုးခင်းများ၏ အတိုင်းအတာမှာ ကျီယွမ်အတွက် ဝေဝေဝါးဝါးသာ မြင်ရသော်လည်း အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

ယွမ်ကျိမြစ်ဟူသော အမည်က ကျီယွမ်အား ချွင်းဟွေစီရင်စုရှိ ယွမ်ကျိဖူနှင့် မမေ့နိုင်သော "ချန်းရီချွမ်း" ဝိုင်အရသာကို အမြဲသတိရစေသည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ဝိုင်ဘူးကို ထုတ်ကာ တစ်ငုံချင်း သောက်လာခဲ့ရာ မကြာမီမှာပင် ယွမ်ကျိမြစ်ကမ်းနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မြစ်ရေမှာ ကြည်လင်လှသည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် မြစ်ကမ်းနား၌ ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်အချို့ကို တွေ့ရသည်။ အိမ်ခြေနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် ၎င်းမှာ ရွာငယ်လေးတစ်ခုလား သို့မဟုတ် အခြားအခြေချနေထိုင်မှုတစ်ခုလားဆိုသည်ကို ကျီယွမ် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသည်။

သာမန်ခြေလှမ်းဖြင့် ၁၅ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ကျီယွမ်သည် လူနေရပ်ကွက်နားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ ပန်းပဲဖိုမှ သံတူထုသံများကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနေရပြီဖြစ်သည်။

ယွမ်ကျိမြစ်ကမ်းနားနှင့် မြို့အနီးတွင် ပန်းပဲဖိုတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ကျီယွမ်အနေဖြင့် လမ်းမေးနေစရာ မလိုတော့ဘဲ ထိုအသံများနောက်သို့သာ လိုက်သွားလိုက်သည်။

"တိန်... တိန်... တိန်..."

"ချွင်... ချွင်... ချွင်..."

သံတူထုသံများမှာ အတော်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။ ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးထက်မက ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ ပန်းပဲဖို၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မီးဖိုလေးခု ရှိနေသည်ကို မြင်နိုင်သည်။ မီးသွေးမီးနှင့် အပူပေးထားသော သံထည်များကြောင့် ယခုကဲ့သို့ နွေလယ်ခေါင် အပူဆုံးအချိန်များတွင် အပူရှိန်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်နေတော့သည်။

အသေးအဖွဲ ကိစ္စအချို့နှင့် သူတို့အား မည်သို့ပြောရမည်ကို တွေးတောနေစဉ် လယ်ယာသုံးကိရိယာများနှင့် ဓားများ ပြည့်နှက်နေသော အပြင်ဘက်ဆုံးအခန်းရှိ မှီထိုင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အင်္ကျီမပါဘဲ ယပ်ခတ်နေသည့် ကြွက်သားတောင့်တောင့်နှင့် ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျီယွမ်သည် သူ၏အနားသို့ အမြန်လျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး... ခင်ဗျားတို့ ဓားတွေ သွန်းလုပ်ပေးပါသလား?"

ပန်းပဲဆရာကြီးသည် ယပ်ခတ်နေရင်း ကျီယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ကျီယွမ်၏ ကျောပိုးလာသော တုတ်ကဲ့သို့ အရာဝတ္ထုပေါ်တွင် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ဓားကျိုးသွားတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရန်မိသားစု ပန်းပဲဖိုက ပြင်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ပြင်ပြီးရင် နဂိုအရည်အသွေးထက် မနိမ့်စေရဘူးလို့ အာမခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဓားအသစ် သွန်းလုပ်ချင်တာဆိုရင်တော့ မရပါဘူး။ အဲဒါမျိုး ကျွန်တော်တို့ မလုပ်ပါဘူး။"

"ဪ... ဒါဆိုရင် ဓားအိမ် လုပ်ပေးဖို့ကော ရမလား?"

ပန်းပဲဆရာသည် မှီထိုင်ကုလားထိုင်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို ဘေးသို့ ချထားလိုက်သည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ သစ်သားဓားအိမ် ဒါမှမဟုတ် သားရေဓားအိမ်တွေ လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ခင်ဗျားအတွက် အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် သံဓားအိမ်လည်း လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားမှာ ငွေတတ်နိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကြေး ဒါမှမဟုတ် ငွေနဲ့လုပ်တဲ့ ဓားအိမ်တွေတောင် လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုဓားအိမ်မျိုး လိုချင်တာလဲ?"

"ကျွန်တော် သစ်သားဓားအိမ်ပဲ လိုချင်တာပါ။ အနုစိတ် ပန်းပုတွေ မလိုပါဘူး၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းနဲ့ ခိုင်ခံ့ရင် ရပါပြီ။"

ပန်းပဲဆရာသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဓားရဲ့ အနံ၊ အလျားနဲ့ အလေးချိန်ကို တိုင်းတာဖို့၊ ပြီးတော့ သစ်သားရွေးဖို့ တခြားနေရာကို ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။"

ကျီယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူနှင့် ပန်းပဲဆရာသည် ရှေ့ရောနောက်ရော အပေါက်ပွင့်နေသော အခြားအခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ပွင့်နေသော တံခါးများမှတစ်ဆင့် နောက်ဖက်ရှိ ပန်းပဲဖိုအတွင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို ကျီယွမ် မြင်နေရသည်။

အင်္ကျီမပါသော အသက် ၆၀ ကျော် ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းပဲဆရာကြီး နှစ်ဦးမှာ အခန်းထဲတွင် ရေသောက်ရင်း အနားယူနေကြသည်။ အသက်ကြီးသော်လည်း သူတို့၏ ကြွက်သားများမှာ အတော်ပင် တောင့်တင်းလှသည်။

"လူကြီးမင်း... ခင်ဗျားရဲ့ ဓားကို ထုတ်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် တစ်ချက် ကြည့်ပါရစေ။"

ကျီယွမ်သည် အနားယူနေသော အဘိုးကြီးနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဝတ်ဖြင့် ပတ်ထားသော ဓားရှည်ကို ဖြည်ကာ အခန်းထဲရှိ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အစိမ်းရောင်အဝတ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ "နွယ်စိမ်းဓား" ၏ ရုပ်သွင်တစ်ခုလုံး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

နွယ်စိမ်းဓား၏ ဓားသွားမှာ သံချေးများ မရှိတော့သော်လည်း လုံးဝဥဿုံ ကြည်လင်တောက်ပနေခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်သေးပေ။ သို့သော် သံချေးကင်းစင်နေသော ဓားသွားမှာ ရိုးရှင်းပြီး ထိန်းချုပ်ထားသော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဓားလက်ကိုင်မှာမူ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလှသည်။ ၎င်းတွင် လက်ကာ မပါရှိရုံသာမက ဓားလက်ကိုင်ကိုယ်တိုင်က နွယ်စိမ်းတစ်ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနွယ်စိမ်းမှာ ဓားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် ရစ်ပတ်ပေါင်းစပ်နေသည်။

ပန်းပဲဆရာသည် နွယ်စိမ်းဓားလက်ကိုင်ကို မထိဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများ မထိမိခင်မှာပင် ထုံကျဉ်ကျဉ် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထူးဆန်းသော ခံစားမှုတစ်ခု ဝင်လာသည်။ သူ ဓားသွားကို မထိရဲတော့ပေ။

သူ၏ ရင်ထဲမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကြောက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း ပန်းပဲဆရာသည် ဓားလက်ကိုင်ကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်ကြည့်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။ ဓားလက်ကိုင်မှာ နုပျိုသော နွယ်စိမ်းကဲ့သို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး အေးစက်နေသည်။

အနားတွင် အနားယူနေသော ပန်းပဲဆရာကြီး နှစ်ဦးမှာလည်း ထလာကြပြီး စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဓားကို လာကြည့်ကြသည်။

"လူကြီးမင်း... ဒီဓားရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ?"

ကျီယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဓားမှာ သမိုင်းကြောင်း အနည်းငယ် ရှိပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၈၀ လောက်က ဒီရန်မိသားစု ပန်းပဲဖိုမှာပဲ သွန်းလုပ်ခဲ့တာပါ..."

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ကျီယွမ်သည် ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးမှာ ပို၍ နက်နဲလာသည်။ သူ၏ စကားများကို အခန်းပတ်လည်ရှိ ပန်းပဲဆရာများအားလုံး ကြားနိုင်စေရန် သူသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော စွမ်းအားအချို့ ပါဝင်နေသည့် လေသံဖြင့် ထပ်မံပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဓားနာမည်က... ချင်းရင်း !"

ခဏမျှအတွင်း ရန်မိသားစု ပန်းပဲဖိုအတွင်းမှ ဆူညံနေသော သံတူထုသံများ အားလုံး ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

ကျီယွမ်သည် ပန်းပဲဖိုနောက်ကွယ်ရှိ တောင့်တင်းသော လူရိပ်များကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲရှိ အသက်ကြီးသူ နှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာကို အနီးကပ် လေ့လာလိုက်သည်။

"အဲ... ဟားဟား... နာမည်ကောင်းပဲ၊ နာမည်ကောင်းပဲ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ အဘိုးတွေ လက်ထက်က ဆရာကြီးတစ်ယောက် သွန်းလုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။"

သက်လတ်ပိုင်း ပန်းပဲဆရာသည် နေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပေတံကို ထုတ်ကာ ဓားကို စတင်တိုင်းတာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဘိုးကြီး နှစ်ဦးမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသော်လည်း ဓားကို ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကြမိသည်။ နောက်ခံမှ သံတူထုသံများမှာ ရပ်တန့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေသံများကို ကျီယွမ် ကြားနေရသည်။

"ဆရာကြီး... ဒီဓားရဲ့ နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးလား?"

ကျီယွမ်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"မကြားဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ သွန်းလုပ်ခဲ့တာလို့ လူကြီးမင်း ပြောမှတော့ မှန်မှာပါပဲ။ ကြည့်ပါဦး၊ ကျွန်တော်တို့ဆိုင်က လုပ်တဲ့ ကိရိယာတွေက ခိုင်ခံ့ပြီး တာရှည်ခံပါတယ်။ နှစ်ပေါင်း ၈၀ ကြာတာတောင် ကြည့်လို့ ကောင်းနေတုန်းပဲ..."

သက်လတ်ပိုင်း ပန်းပဲဆရာသည် သူ၏ အနေရခက်မှုကို ဖုံးကွယ်ရင်း စကားအပြောချောလာသည်ကို ကြည့်ပြီး ကျီယွမ်က သူတို့ တစ်ခုခုကို ထပ်မံ လွဲမှားနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ထုတ်မပြသရွေ့ ဘာမှ ပြောင်းလဲလာမည် မဟုတ်ပေ။ လိမ်ညာမှု အနည်းငယ်က ပို၍ ကောင်းနိုင်လိမ့်မည်။

"ဪ၊ ဟုတ်သားပဲ။ နှစ်ပေါင်း ၈၀ ဆိုတာ တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ။ ဒါဟာ တစ်ချိန်က ဇော်လီ ရဲ့ လက်နက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး မေ့သွားကြပြီ ထင်တယ်..."

"ဇော်လီ" ဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ပေတံကို ကိုင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း ပန်းပဲဆရာ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်ကို ကျီယွမ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ စကားမဆုံးသေးပေ။

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ မေ့သွားရင်တောင်... သူကတော့ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား?"

ကျီယွမ် ရည်ညွှန်းနေသည့် "သူ" မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားရှည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ စကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

"ဝီ... ဝီ..."

စားပွဲပေါ်ရှိ ဓားရှည်သည် ရုတ်တရက် တုန်ခါလာပြီး တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဖျောက်... ဖျောက်... ဖျောက်..."

သက်လတ်ပိုင်း ပန်းပဲဆရာ၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားပေတံမှာ ထက်မြက်သော ဓားသွားကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ ပန်းပဲဆရာသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူ၏လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်ရသည်။

"အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော်ဟာ ဇော်မိသားစုရဲ့ ရန်သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်သူ့အတွက်မှလည်း သတင်းစုဆောင်းပေးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဇော်လီက ကျွန်တော့်အပေါ် ကျေးဇူးရှိခဲ့ဖူးလို့ ကျွန်တော်က ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့သူပါ။ ဇော်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာ ရှိသေးလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ကူညီချင်လို့ပါ။"

အသက်ကြီးသော ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ နွယ်စိမ်းဓားကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ချင်းရင်း ဓားရှည်ကို ရရှိထားမှတော့ 'ဓားနတ်ဘုရား ဇော်' ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကိုလည်း ရထားမှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ ဇော်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေကို လိုက်ရှာနေဦးမှာလဲ? ဇော်မိသားစုကြောင့် ငါတို့ ရန်မိသားစု ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာ လုံလောက်ပါပြီ။ သူတို့အားလုံး သေကုန်ပြီလား မသေသေးဘူးလား ဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး။ သူတို့အားလုံး သေသွားပြီး ငါတို့နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့တာက အကောင်းဆုံးပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ လူကြီးမင်းရဲ့ သိုင်းပညာက နက်နဲတယ်ဆိုတာ မြင်သာပါတယ်။ အခုနက ခင်ဗျားလုပ်လိုက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ကျွန်တော်တို့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားရဲပါဘူး၊ ဇော်မိသားစုကတော့ တစ်မိသားစုလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာ သေချာသလောက်ပါပဲ!"

သက်လတ်ပိုင်း ပန်းပဲဆရာကလည်း ထပ်ဆင့်ပြောဆိုသည်။

"မှန်တယ်၊ ဇော်မိသားစုက ဟိုးအရင်ကတည်းက မျိုးတုံးသွားပြီ ဖြစ်ရမယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံး သေကုန်ကြပြီ!"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ရန်မိသားစု ပန်းပဲဖိုနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်..."

...

မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စုရုံးနေကြသည်မသိသော ပန်းပဲဆရာများနှင့် တပည့်များအုပ်စုက အိမ်ပြင်မှနေ၍ အော်ဟစ်နေကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရန်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ပုံရပြီး အခြေအနေမှာ တင်းမာနေသည်။

ကျီယွမ်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟားဟား..."

သူသည် သူ့ကို ဝန်းရံထားသော လူများကို ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟိုးအရင်တုန်းက ဇော်မိသားစုနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ရန်မိသားစု ဘာကြောင့် ဒီလောက် ရင်းနှီးခဲ့သလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဆယ်စုနှစ်တွေ ကြာခဲ့တာတောင် ခင်ဗျားတို့က ဇော်မိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ကာကွယ်ပေးနေတုန်းပဲ။ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာ ကောင်းပါတယ်!"

ကျီယွမ်က ဤအဓိပ္ပာယ်မဖော်နိုင်သော စကားကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ရန်မိသားစု ပန်းပဲဆရာများအားလုံးကို အရိုအသေပေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လူအများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်သွားကြသည်။

"မစိုးရိမ်ကြပါနဲ့၊ ကျွန်တော်ဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနောက် လိုက်နေတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဇော်မိသားစုဆီက ဘာကိုမှ လုယူချင်တဲ့သူလည်း မဟုတ်ပါဘူး..."

သူက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်နေမိသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း အထင်မှားခံရလေ့ရှိသော 'ကျင့်ကြံသူ' တစ်ဦး၏ ရုပ်ဖျက်ကို သုံးရမည့်အချိန် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤအယူအဆကို အခြေခံ၍ ကျီယွမ်က ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

"သာမန်လူသားတွေရဲ့ သိုင်းပညာက ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ဇော်မိသားစု မျိုးဆက်တွေကို လိုက်ရှာနေတာက ဇော်လီအတွက် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နောက်ကျနေတဲ့ ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးချင်ရုံသက်သက်ပါပဲ။"

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ သံသယနှင့် ထင်ကြေးများ မြင့်တက်လာပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ နွယ်စိမ်းဓားသည် လေထဲသို့ မြောက်တက်လာကာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ကျီယွမ်ကို ဝန်းရံပျံဝဲနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓားသွားမှာ အောက်သို့ စိုက်လျက် ကျီယွမ်၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေသည်။

"ဝီ..."

ဓားသည် ရှည်လျားသော အသံကို ထုတ်လွှတ်ရုံသာမက တောက်ပသော အလင်းတန်းများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံမှာ အနိမ့်အမြင့် တုန်ခါနေပြီး ဓားသည် သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြနေသည့်အလား...။

အခြားသူများမှာမူ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေကြသလို အချို့ကလည်း သူတို့၏ ဘောင်းဘီစများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ လူတိုင်း အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကြပြီး စကားမပြောနိုင်ကြတော့ပေ။ သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တူညီသော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။

'ဓား... နတ်... ဘုရား!'