အခန်း ၉၁ - တိုးပွားလာသော ဝမ်းမြောက်ခြင်း

ကျိယွမ်တွင် အရင်ကထက် အထုပ်အပိုး အနည်းငယ် ပိုများလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင် အိတ်ထဲတွင် သိုင်းလောကသားများ သွေးချောင်းစီးသည်အထိ လုယူကြမည့် သိုင်းကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ် တိုးလာသည်။ ဆီစိမ်စက္ကူထီးကို လက်ကြားတွင် ညှပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ နွယ်စိမ်းဓားကိုမူ အိတ်ထဲမှ အဝတ်စိမ်းတစ်စဖြင့် ပတ်ကာ ကျောတွင် လွယ်ထားသည်။ ဖိနပ်သေတ္တာအရွယ်အစားရှိသော လေးလံသည့် နံ့သာသစ်သားသေတ္တာမှာ အိတ်ထဲထည့်ရန် အဆင်မပြေသဖြင့် လက်ဖြင့်သာ ကိုင်ထားရတော့သည်။

အရင်က ခရီးတစ်လျှောက် မကြာခဏ နားနားနေနေ သွားခဲ့သော်လည်း၊ သူရဲကောင်းကြီးကျော့ ထားရစ်ခဲ့သည့် ရတနာကို စဉ်းစားနေရသဖြင့် အနည်းငယ် လောနေခဲ့သည်။ ယခု ဓားလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ ကျိယွမ်၏ စိတ်မှာ များစွာ ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပြီ။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အကုန်တွင် အိမ်စာအားလုံးကို နောက်ဆုံး၌ အပြီးသတ်လိုက်ရသည့် မူလတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူ ခံစားနေရသည်။

ဓားအသိကမ္ပည်းစာအရ ကျော့လီ၏ ဇာတိမှာ ရီပြည်နယ်၊ ကျွင်းထျန်းစီရင်စုဖြစ်ပြီး၊ သူသည် ကျွင်းထျန်းစီရင်စု၏ မြို့တော်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"ဆင်းရဲလျှင် စာပေ၌ ထူးချွန်နိုင်သော်လည်း၊ ချမ်းသာမှသာ သိုင်းပညာ၌ ကျွမ်းကျင်နိုင်သည်" ဟူသော စကားပုံအတိုင်း၊ ကျော့လီသည် သိုင်းပညာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် သင်ယူနိုင်ရုံသာမက ထူးကဲသော အောင်မြင်မှုများ ရရှိခဲ့ခြင်းက ကျော့လီကိုယ်တိုင် ပါရမီရှင်ဖြစ်ရုံသာမက ကျော့မိသားစုမှာလည်း အလွန်ကြွယ်ဝချမ်းသာသူများ ဖြစ်ရမည်ကို ပြသနေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့်ဆိုရသော် "အရူးတပည့် ကျော့" ဟူသော အမည်မှာ ကျွင်းထျန်းစီရင်စုတွင် အတော်အတန် ကျော်ကြားနေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ကျော့မိသားစု ယခု မည်သို့ရှိနေမည်ကိုမူ သူ မသိသေးပေ။ ကျော့လီ တစ်ကိုယ်တည်း တရားအားထုတ်ရင်း ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့မိသားစုမှာ သိုင်းလောကသားများ၏ မကြာခဏ လာရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းကို အချိန်အတော်ကြာ ခံခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

မင်းလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ကျိယွမ်၏ ခြေလှမ်းများသည် နှေးကွေးစွာ လျှောက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မြေပြင်နှင့် ကပ်ကာ အလွန်ကျဲသော ခြေလှမ်းများကို လှမ်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ မြင့်မားသော သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း လိုအပ်ရုံသာမက၊ ကျိယွမ်ကဲ့သို့ သဘာဝကျကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် သူ၏ "လေလွင့်နဂါး" သိုင်းကွက်ကိုလည်း နားလည်သဘောပေါက်ထားရန် လိုအပ်သည်။ နှေးကွေးဟန်ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည့် ထိုဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေက သူသည် မြေကျုံ့မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုနေသလားဟုပင် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေနိုင်သည်။

တစ်ညလုံးနှင့် တစ်နေ့ခင်းလုံး လျှောက်လာခဲ့ပြီးနောက်၊ နံနက်ခင်း အရုဏ်ဦးအလင်းရောင်သည် မွန်းတည့်နေ၏ ပူပြင်းမှုအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျိယွမ်သည် အိုက်တူးတောင်တန်းကို အဝေးတွင် ထားရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာပြီးနောက်၊ ရှေ့ဆီမှ ခရီးသွားများ၏ အသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည်လည်း ခရီးသွားတစ်စု ဖြစ်ပုံရသည်။

ကျိယွမ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူသည် လူစည်ကားသော နေရာတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီဖြစ်သဖြင့် အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်ပြီး သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ မြန်သော အရှိန်ဖြင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။

"ဒီပွဲအတွက် ရွာက သိုးနှစ်ကောင်နဲ့ ဝက်တစ်ကောင် သတ်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အသားတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ!"

"တော်စမ်းပါ၊ အဲဒါကြီး မပြောနဲ့ဦး၊ ငါ တံတွေးတွေတောင် ထွက်လာပြီ!"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအချို့လည်း တံတွေး မြိုချလိုက်ကြသည်။ ကြီးကျယ်သော ပွဲလမ်းသဘင်များတွင်သာ ဝဝလင်လင် စားသောက်နိုင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျောက်တုန်းမုကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ ဘေးရွာက ရှောင်လျန့်နဲ့ လက်ထပ်ရတယ်လေ၊ အဲဒီမိန်းကလေးက လယ်ယာအလုပ်ဆိုရင် ယောက်ျားတွေထက်တောင် သာသေးတယ်!"

"ဟုတ်ပ၊ လူအတော်များများက သူ့ကို တောင်းရမ်းခဲ့ကြပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ တုန်းမုက အလကားရသလို ဖြစ်သွားတာပေါ့!"

အခြားသူများကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံကြသည်။

"မြန်မြန် သွားကြစို့၊ နေဝင်တော့မယ်! မြန်မြန် ပြန်မှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် ဦးလေးကျောက် စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်!"

"အေးလေ၊ အခုဆို စားကြတော့မှာ၊ ဝိုင်တွေ လုံလုံလောက်လောက် ယူမလာနိုင်ရင် ဦးလေးကျောက်က ငါတို့ကို ဆူမှာ သေချာတယ်!"

"ဟားဟား၊ မပူပါနဲ့၊ အချိန်မီမှာပါ။ ငါတို့ လေးယောက်ဆိုရင် နောက်မှ ဆုကြေးအနေနဲ့ စာအိတ်အနီတောင် ရဦးမှာ!"

"ဟားဟားဟား၊ ငါကတော့ ဘယ်လောက်တောင် စားချင်နေပြီလဲပဲ တွေးနေတာ၊ ဦးလေးကျောက်က ငါ့ကို ဒင်္ဂါးပြား အနည်းငယ်ပဲ ပေးမှာပါ!"

"ဟားဟားဟား၊ ဟုတ်တာပေါ့!"

......

သူတို့လေးယောက်မှာ စကားတပြောပြောနှင့် လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူသံနှင့် ခြေသံများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လေးလံသော အရာတစ်ခုခုကို ထမ်းလာကြပုံရသည်။

ကျိယွမ် အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သောအခါ အရက်အိုးကြီး နှစ်လုံးကို လူနှစ်ယောက်စီ ထမ်းလာကြသည်ကို ခပ်ရေးရေး မြင်လိုက်ရသည်။ သူတို့ပြောစကားများအရ ဤအိုးများထဲတွင် အရက်များ ပါလာမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

မင်္ဂလာပွဲဆိုလျှင် သူလည်း တစ်နပ်တစ်လှည့်လောက် မစားချင်ပေဘူးလား။ ပြီးတော့ သူက စာအိတ်အနီ ပေးရမှာကို နှမြောမည့်သူလည်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့တွေးကာ ကျိယွမ် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ရှေ့က ညီအစ်ကိုတို့၊ ခဏလောက် မဆိုင်းပေးကြပါဦး!"

အရက်ထမ်းလာသော လူလေးယောက်မှာ အဝေးမှ လှမ်းအော်သံကို ကြားသဖြင့် မသိစိတ်ဖြင့် အရှိန်လျှော့ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဝတ်ရုံရှည်ကြီး ဝတ်ဆင်ထားသော ပညာရှိသဏ္ဌာန်ရှိသည့် လူတစ်ယောက်မှာ မင်းလမ်းမကြီးအတိုင်း သူတို့နောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ထီးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင်မူ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲလာသည်။

ကျိယွမ်မှာ အနည်းငယ် အမောဖောက်နေဟန်ရှိပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ချွေးများ စိုနေသည်။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ကျွန်တော် ခရီးထွက်လာတာ အတော်ကြာပါပြီ။ ရှေ့မှာလည်း ရွာမတွေ့၊ နောက်မှာလည်း ဘာဆိုင်မှ မဖြတ်ခဲ့ရဘူး။ အခုမှ လူနဲ့တွေ့လို့ လောလောလောလော လိုက်လာခဲ့ရတာပါ။ နောက် နာရီအနည်းငယ်ကြာရင် မှောင်တော့မှာမို့ လမ်းမှာ အတော်လေး စိုးရိမ်နေခဲ့တာ!"

"အို... ဆရာ၊ ဆရာက ဘယ်ကလာတာလဲ?"

ထိုလူတစ်စုမှာ ကျိယွမ် လိုက်မီရုံသာ အရှိန်လျှော့လိုက်သော်လည်း ရပ်မသွားကြပေ။

"ကျွန်တော် ယုံထိုက်ခရိုင်က လာတာပါ၊ ကျွင်းထျန်းစီရင်စုကို သွားမလို့ပါပဲ။"

"ဟိုး... အဲဒါဆို အတော်ဝေးတာပဲ။ ဆရာက တကယ့်ကို သတ္တိရှိတာပဲ!"

ကျိယွမ်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ ညီအစ်ကိုတို့က အနီးအနားက ရွာကလား? ကျွန်တော် ရွာမှာ တစ်ညတာ တည်းခိုခွင့်နဲ့ သောက်ရေတစ်ခွက်လောက် တောင်းလို့ ရနိုင်မလား? အခမဲ့တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သလောက် ပေးပါ့မယ်!"

ကျိယွမ်၏ စကားကြောင့် ရွာသားလူငယ်များမှာ သူ့ကို ကျောက်မိသားစုရွာသို့ လာရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ကြသည်။

"ဆရာသာ စိတ်မရှိရင် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ကျောက်မိသားစုရဲ့ အိမ်တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ အဲဒီမှာ မင်္ဂလာပွဲ ရှိတယ်လေ။ ဆရာ့ကို ကြည့်ရတာ ပညာတတ်တစ်ယောက်နဲ့ တူတယ်၊ ဦးလေးကျောက်က ဆရာ့ကို ပွဲထဲမှာ ပါဝင်ဖို့ သေချာပေါက် ဖိတ်မှာပါ!"

"ဟုတ်တယ်ဆရာ၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာကတော့ အမီလိုက်ရမယ်နော်။ ကျွန်တော်တို့က မြန်မြန်ပြန်မှ ဖြစ်မှာ။ ဦးလေးကျောက်အိမ်မှာ အရက်က သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ဒီအိုးကြီးနှစ်လုံးကို စောင့်နေကြတာ!"

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်။ ကျွန်တော့်အရှိန်ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။ ညီအစ်ကိုတို့သာ လျှောက်ကြပါ၊ ကျွန်တော် နောက်ကျကျန်မနေစေရဘူး!"

ကျိယွမ် ပြုံးကာ အရှိန်မြှင့်ပြီး သူတို့အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။ ကျေးလက်ဒေသ၏ ထူးခြားသော ဟင်းလျာများကို စားရမလားဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူငယ်များနှင့် စကားစမြည်ပြောကာ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ ဘာလို့ နွားလှည်းတို့ ဘာတို့ မသုံးကြတာလဲ? ဒီလို ထမ်းသွားရတာ မပင်ပန်းဘူးလား?"

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော်တို့က ဒီအရက်တွေကို ခုယီမောင်တောင်ရဲ့ ဟိုဘက်ခြမ်းက မြို့ကနေ တောင်လမ်းအတိုင်း ဝယ်လာတာလေ။ အဲဒီလမ်းက နွားလှည်းသွားလို့ အဆင်မပြေဘူး၊ ဒါကြောင့် လူနဲ့ထမ်းတာက ပိုမြန်တယ်!"

"ဩော်... အဲဒါဆို အတော်ဝေးမှာပဲနော်?"

"ဟုတ်ပ၊ လမ်းလျှောက်ရတာ အတော်ကြာတယ်!"

ရွာသားလူငယ်များမှာ စကားအတော်ပြောနိုင်သည်။ ကျိယွမ်မှာ စာတတ်ပေတတ် ပညာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကျီစီရင်စုကဲ့သို့ ဝေးလံသောနေရာများသို့ပင် ရောက်ဖူးသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့မှာ ပို၍ ပျော်ရွှင်သွားကြပြီး ဦးလေးကျောက်က သူ့ကို မင်္ဂလာပွဲသို့ သေချာပေါက် ဖိတ်ခေါ်လိမ့်မည်ဟု ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြကြသည်။

သူတို့သည် စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြသည်။ ကျိယွမ်၏ စကားအပြောအဆို ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူတို့လေးယောက်နှင့် အတော်ပင် ရင်းနှီးသွားခဲ့သည်။

လမ်းဘေးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော မြေရိုင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာပြီး၊ လယ်ကွင်းများနှင့် ရေမြောင်းများမှာ ပို၍ စိပ်လာကာ များပြားလာသည်။

မင်းလမ်းမကြီးမှ လမ်းခွဲကာ လမ်းငယ်အတိုင်း ၁၅ မိနစ်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက်၊ ရှေ့တွင် ကျောက်မိသားစုရွာ၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လမ်းဘက်သို့ မျှော်ကြည့်နေသည်။ သူတို့လေးယောက် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

"ဟေ့... မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ? နောက်ထပ် အနည်းငယ်သာ ကြာရင် မင်္ဂလာပွဲက နှောင့်နှေးသွားတော့မှာ!"

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသားမှာ ကျိယွမ်ရှိနေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး "ဒါက ဘယ်သူလဲ?" ဟု အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။

ကျိယွမ်ကလည်း ထုံးစံအတိုင်း အလျင်အမြန်ပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ကျိယွမ်လို့ ခေါ်ပါတယ်။ ခရီးသွားတစ်ယောက်ပါ၊ မိုးချုပ်တော့မှာမို့ တစ်ညတာ တည်းခိုခွင့်နဲ့ သောက်ရေတစ်ခွက်လောက် တောင်းခံချင်လို့ပါ!"

"ဒုတိယဦးလေး၊ မစ္စတာကျိက ကျီစီရင်စုက လာတဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်ဗျ!"

လူငယ်တစ်ယောက်က အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ကျိယွမ်၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော်လည်း လောကအတွေ့အကြုံရှိပုံရသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ကာ ထိုအမျိုးသားမှာ ကျိယွမ်၏ စကားကို အတော်အတန် ယုံကြည်သွားသည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့လျှင်ပင် ယနေ့သည် ရွာ၏ ပျော်ရွှင်စရာနေ့ဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မောင်းမထုတ်နိုင်ပေ။

"ဩော်... ဆရာ၊ ဆရာက အဝေးကြီးက လာတာပဲ။ ဒီနေ့က ပျော်စရာနေ့ပဲ၊ ဒါကြောင့် အိမ်တော်ထဲကို ကြွပြီး မင်္ဂလာအရက် သောက်ရင်း လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပါဦး..."

ထိုအမျိုးသားမှာ ကျိယွမ်ကို ပြန်လည်ဦးညွှတ်ကာ လက်လှမ်းလျက် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး!"

သူတို့ ခြောက်ယောက်မှာ ယဉ်ကျေးစွာ စကားဖလှယ်ရင်း အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ အထဲတွင်မူ လူစည်ကားလှသည်။ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးမှာ ကောင်းမြတ်သော အချိန်တွင် ဂါရဝပြုပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်း၏ အတွင်းနှင့် အပြင်တွင် ဝိုင်းဝန်းသောစားပွဲနှင့် လေးထောင့်စားပွဲ အလုံးနှစ်ဆယ်ကျော် ချထားသည်။ အနီရောင် အလှဆင်မှုများနှင့် "ပျော်ရွှင်ခြင်း" ဟူသော စာလုံးများကို နေရာအနှံ့တွင် တွေ့ရသည်။ ရွာသားများမှာ စကားတပြောပြောနှင့် စားသောက်ပွဲ စတင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ဒါဇင်ခန့်မှာလည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောခြင်းနှင့် ဟင်းချက်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ နွေးထွေးလှသည်။

"ဧည့်သည် ရောက်လာပြီ!"

အထဲမှ အော်ဟစ်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် အဝေးမှလာသော ဧည့်သည် မစ္စတာကျိယွမ် ရောက်ရှိလာခြင်းကို အိမ်ရှင်က သိသွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်၍ နှုတ်ဆက်ပြီး ကျိယွမ်ကို စားပွဲတစ်ခုတွင် စိတ်အေးလက်အေး ထိုင်စေသည်။

ကောင်းကင်မှာ လင်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤခေတ်တွင် လျှပ်စစ်မီးသီးများ မရှိသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် ကျင်းပသော စားသောက်ပွဲမှာ မမှောင်ခင် စတင်မည်မှာ သေချာသည်။

စားသောက်ပွဲ မစတင်သေးပေ။ ကျိယွမ်မှာ ဘေးဘက်ရှိ စားပွဲတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအများစုမှာ ရွာသားစိမ်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ခုနက အရက်ထမ်းလာသော လူငယ်တစ်ယောက်မှာမူ သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် ကျိယွမ်ကို ကျီစီရင်စု၏ အကြောင်းများ မေးမြန်းရင်း ရွာပြင်ပလောကကို တောင့်တနေဟန်ဖြင့် စကားမပြတ် ပြောနေသည်။

သူ စကားပြောနေစဉ် အိမ်မကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး "မှားနေပြီ၊ ရေးတာ မှားနေပြီ၊ ဘာလို့ ဘယ်ဘက်က စာလုံးက ညာဘက်ထက် နှစ်လုံး ပိုနေရတာလဲ?" ဟု တစ်စုံတစ်ဦး အော်ပြောနေသည်ကို ကျိယွမ် ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါတော့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီ၊ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီ..." ဟု ပြောသံများကိုလည်း ကြားရသည်။

"ငါတို့ ခုနကပဲ အပြင်ကလာတဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ် မဟုတ်လား? သူ ရေးပေးနိုင်မလား? သူ့ကို ရေးခိုင်းကြည့်ရင် ရတယ်မလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်။ အဲဒီပညာရှိက ကြည့်ရတာ သူ့ခရိုင်မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးတောင် ဖြစ်နိုင်တဲ့ ပုံပဲ။ သူက အတော်လေး ပညာတတ်မှာ သေချာတယ်!"

"ဦးလေးကျောက်၊ သွားပြီး အဲဒီပညာရှိကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပါဦး!"

စားသောက်ပွဲမတိုင်မီ မင်္ဂလာဦးကဗျာများ ရေးခြင်းမှာ ဤဒေသ၏ ဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် မတတ်နိုင်သူမှလွဲ၍ ဂုဏ်အသရေရှိသော မည်သည့်မိသားစုမဆို လက်ထပ်ပွဲတွင် ယင်းကို ချန်လှပ်ထားလေ့မရှိပေ။

အခန်းတစ်ဖက်မှ ဟေးလားဟားလား အသံများ ကြားနေရပြီး လူကြီးတစ်ယောက်နှင့်အတူ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားအချို့မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အပြုံးများဖြင့် ကျိယွမ်ထံသို့ လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျိယွမ်က ပြုံးလျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာဦးကဗျာ ရေးပေးစေချင်လို့လား? ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ဖိတ်ခေါ်တဲ့အတွက် ဦးလေးကျောက်ကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရေးခွင့်ပြုပါ။"

"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဆရာ!"

"လာကြ၊ လာကြ၊ ပညာရှိကြီး မင်္ဂလာဦးကဗျာ ရေးတာကို သွားကြည့်ကြရအောင်!"

"ငါလည်း သွားကြည့်ဦးမယ်!"

ရွာလူကြီးမှာ ကျောက်မိသားစုရွာတွင် စာဖတ်တတ်သူ တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်သည်။ အရင်က အရေးကြီးသော ကိစ္စများ သို့မဟုတ် စာရေးရန် လိုအပ်ပါက ရွာလူကြီးကိုသာ ခိုင်းစေလေ့ရှိသည်။ သူသည် ပညာအဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စာကို ရှင်းလင်းအောင် ရေးနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ အသက်ကြီးလာသဖြင့် သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝါးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည်လည်း ရွာသားများ၏ ရိုးသားဖြူစင်သော တက်ကြွမှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

သူသည် အိမ်မကြီးအတွင်းရှိ "ရှစ်ပါးနတ်မင်းစားပွဲ" ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ဖြတ်ထားသော စက္ကူစအချို့ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ စက္ကူစ နှစ်ခုပေါ်တွင် ပုံမှန်စာလုံးများ ရေးထားသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် "သင်တို့၏ အိမ်ထောင်ရေးတွင် ပျော်ရွှင်မှုများစွာ ရှိပါစေ" ဟု ရေးထားပြီး၊ ညာဘက်တွင်မူ "ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်း သားယောက်ျားလေး အမြန်ရပါစေ" ဟု ရေးထားသည်။ "ကလေး" ဟူသော စာလုံးမှာ အခြားစာလုံးများထက် စာလုံးချက်နည်း နည်းပါးပြီး များစွာ သေးငယ်နေသဖြင့် ကျိယွမ် ပြုံးမိသွားသည်။

"ဆရာ... ဒီမှာ မင်စုတ်တံပါ!"

ကျိယွမ်က ကြည့်လိုက်ရာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် အနီရောင်ပန်းစည်းဖဲကြိုး ချည်နှောင်ထားသော သတို့သားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“သတို့သား... သေသေချာချာ ကြည့်ထားနော်။”

ကျိယွမ်သည် ညာဘက်လက်ဖြင့် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ၊ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် အင်္ကျီလက်ကို မတင်လိုက်ပြီး ပြန့်ပြူးနေသော စက္ကူအချပ်နှစ်ချပ်ပေါ်တွင် မင်္ဂလာလင်္ကာကို ရေးသားလိုက်သည်။

“ရာသက်ပန် တည်မြဲစေမည့် ချစ်သံယောဇဉ်။”

“မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာသော်လည်း ကံကြမ္မာကြိုးမျှင်ဖြင့် ဆုံစည်းရခြင်း။”

ထို့နောက် သူသည် နောက်ထပ် အနီရောင်စက္ကူတစ်ချပ်ကို ယူကာ အလျားလိုက်ချလိုက်ပြီး “မင်္ဂလာမောင်နှံ ရွှေလက်မြဲပါစေ” ဟူသော စာလုံးလေးလုံးကို ထပ်မံရေးသားလိုက်သည်။

စုတ်တံ၏ အားအင်မှာ စက္ကူနောက်ကျောအထိ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်လောက်အောင် အားပါလှပြီး သာမန်လူသားများ မမြင်တွေ့နိုင်သော ထူးခြားမြင့်မြတ်သည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အငွေ့အသက်များက စာမျက်နှာပေါ်တွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

သူရေးသားနေစဉ် ဘေးနားရှိ ကျေးရွာသူကြီးက အသံထွက်ဖတ်ပြနေသည်။ ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ စာမတတ်ကြသော်လည်း ဤလူကြီးမင်း၏ လက်ရေးမှာ အလွန်တရာ လှပကာ အမှန်တကယ် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ခံစားသိရှိနိုင်ကြသည်။

အနီးအနားရှိ ကလေးငယ်များက လက်ခုပ်တီးကြပြီး လူကြီးများကလည်း ဝိုင်းဝန်းသြဘာပေးကြသည်။

အဘိုးအို ကျောက်က ကျန်လူများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ကျိယွမ်ကို ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ညစာစားပွဲ စတင်တော့မည်ဖြစ်ရာ မီးဖိုချောင်ရှိ ကူညီပေးသူများက ဟင်းလျာများကို စတင်တည်ခင်းကြတော့သည်။

“မင်္ဂလာစားပွဲတော် စတင်ပါပြီ။”

အခမ်းအနားမှူး၏ ကြွေးကြော်သံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး နီရဲနေသော နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်တော့သည်။

ကျိယွမ်က မျက်လုံးများကို ဝိုင်းစက်အောင်ဖွင့်ကာ ပြုံးရွှင်သောမျက်နှာဖြင့် ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ အထူးသဖြင့် မင်္ဂလာလင်္ကာများကို ချိတ်ဆွဲပြီးနောက်တွင် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် “ကြည်နူးမှု” အဟုန်များ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက်ဝင်လာပြီး သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲမှ စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်ရာ လွင့်ပြယ်စပြုနေသော ကြည်နူးမှုများမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် စုစည်းလာပြီး စစ်တုရင်ရုပ်ဆီသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

“ကောင်းလေစွ... ကောင်းလေစွ။ တကယ့်ကို ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးစရာပါပဲ။”

သူ၏ကျောတွင် အမြဲတမ်း အဝတ်ဖြင့် ပတ်၍ လွယ်ထားတတ်သော မြစိမ်းရောင် နွယ်ပင်ဓားသည်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။