အခန်း ၉၀ - ဇော့လီ၏ အမွေအနှစ်

အခန်း ၉၀ - ဇော့လီ၏ အမွေအနှစ်

အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ရထားလုံးများ ပြန်လည်စတင် ထွက်ခွာလာကြသည်။ သို့သော်လည်း ခရီးသည်များနှင့် ရထားလုံးမောင်းသမားများ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ခုနက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ထူးဆန်းသော စွန့်စားခန်းအကြောင်းက ဖျောက်ဖျက်မရအောင် စွဲထင်နေဆဲပင်။

မြူနှင်းများ ကင်းစင်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် မြင်းများကို ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်ဆွဲရန် မလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ရထားလုံးမောင်းသမားများအားလုံး ရထားလုံးပေါ် ပြန်တက်ကာ ခရီးကို ဆက်လက်နှင်ကြတော့သည်။

ရထားလုံးများအားလုံး ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်၌ အရိပ်တစ်ခု လှုပ်ရှားသွားသည်။ ကျိယွမ်သည် သစ်ကိုင်းများပေါ်မှ အောက်သို့ ခပ်ဖွဖွ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

“သူတို့တွေ ငါ့အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်မလား၊ ပြီးတော့ အဲဒါကရော ဘယ်လောက်အသုံးဝင်မလဲဆိုတာ ငါဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စ မဟုတ်တော့ဘူး”

ကျိယွမ်သည် ငါးကြင်းပြာလေးအပေါ် အထူးပင် အထင်ကြီးမိသည်။ ဤအထင်ကြီးမှုမှာ လုရှန်းကျွင်း၊ မြေခွေးနီနှင့် လိပ်အိုကြီးတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ခံစားချက်မျိုးနှင့် မတူသလို၊ နဂါးဖြူ မြစ်စောင့်နတ်မင်းအပေါ် ထားရှိသည့် လေးစားမှုထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ ၎င်းသည် စင်ကြယ်လှသော စိတ်စေတနာသက်သက်ပင် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုငါးကြင်းလေးသည် အရက်ကို မက်မောသောကြောင့် လှေပေါ်သို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းသည် ဆန်အရက်ကဲ့သို့ လှပသော အရာများကို လိုလားတောင့်တသည့် စိတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဖားလိုသည့် စိတ်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။ ကျိယွမ်၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းသည် ရှားပါးလှသော ‘စင်ကြယ်မှု’ တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

‘တစ်နေ့နေ့မှာ ငါတို့ ပြန်ဆုံကြဦးမှာပါ’

ဤသို့ တွေးတောရင်း ကျိယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ အိတ်ထဲမှ မုန့်ခြောက်တစ်ခုကို ထုတ်၍ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် မုန့်ခြောက်မှာ မပုပ်မသိုးဘဲ လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်ရာ သူသည် ယုံကြည်စိတ်ချစွာပင် စားသုံးလိုက်သည်။

သူသည် လမ်းမကြီးအတိုင်းသာ လျှောက်လာပြီး အခွင့်အရေးရလျှင် လမ်းမေးလေ့ရှိသည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ကျိယွမ်သည် လမ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားရသည့် အဆင်ပြေမှုကို မမက်မောတော့ဘဲ တောင်ကြားထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မဝင်မိစေရန် လမ်းဝေးမှပင် ပတ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

မှန်ပါသည်၊ ၎င်းသည် ကျိယွမ်၏ ခရီးစဉ်နှင့် နေ့စဉ်အချိန်ဇယားပေါ်တွင်လည်း မူတည်နေသည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ခရီးသွားနေရသလို ခံစားနေရသော်လည်း လမ်းဘေးမျက်လှည့်ပြပွဲများ၊ မျောက်ပြပွဲများကို ကြည့်ရှုခြင်း၊ ရွာခံစားပွဲများသို့ တက်ရောက်ခြင်းနှင့် ဒေသထွက်အရက်များကို လိုက်လံရှာဖွေခြင်းတို့ကြောင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာနေတတ်သည်။

. . .

ဇွန်လ ၂၁ ရက်၊ တာ့ရှူရာသီ။

မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် တစ်နှစ်တာ၏ အပူဆုံးအချိန်ဖြစ်သော နွေလယ်ခေါင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ကျိယွမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် 'လူမိုက်ကျစ်' ၏ ဂူဗိမာန်ရှိရာ အိုက်တုတောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

တောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါမှသာ ၎င်း၏အမည်က အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ထူးဆန်းနေရသနည်းဆိုသည်ကို ကျိယွမ် နားလည်သွားတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အိုက်တုတောင်တန်းရှိ ကုန်းမြင့်များအားလုံးမှာ ပြန့်ပြူးကာ နိမ့်ဆင်းနေပြီး ဖောင်းကြွနေသော ဝမ်းဗိုက်သားများနှင့် တူနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များ အလွန်နည်းပါးလှပြီး ရွာသားများက ပေးထားသော အမည်များမှာလည်း ရိုးရှင်းကာ ကြမ်းတမ်းလှသည်။

“ဒီလူမိုက်ကျစ် သေဆုံးသွားတာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ သူ့ဂူဗိမာန်ကို စောင့်ရှောက်မယ့်သူ ရှိမရှိ၊ ဒါမှမဟုတ် ပြိုကျပျက်စီးပြီး မြေမြုပ်သွားပြီလားဆိုတာ ငါမသိဘူး...”

ကျိယွမ်သည် လမ်းမကြီးဘေးမှ တောင်ထဲသို့ ဝင်နိုင်မည့်နေရာကို ရှာဖွေရင်း တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ‘ချက်တောင်ထိပ်’ ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည့် နေရာကို ရှာဖွေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

မနက်ခင်းမှသည် ညနေစောင်းအထိ ရှာဖွေပြီးနောက်မှသာ ကျိယွမ်သည် ချက်တောင်ထိပ်ဟု ဆိုသော နေရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့မှ ကျောက်တုံးများကို ကြည့်ရင်း ကျိယွမ် စကားမဲ့သွားရသည်။ ထိုကျောက်တုံးများမှာ ငါးပေခန့်သာ မြင့်ပြီး ဆယ်ပေခန့်သာ ကျယ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါင်းပင်များနှင့် တောပန်းများ ဝန်းရံနေသည်။

၎င်းကို ‘ချက်တောင်ထိပ်’ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ဆရာကြီးကျစ်၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော ဟန်ပန်ကို အမှန်တကယ် ပေါ်လွင်စေသည်။ တောင်စောင်းတစ်ခုလုံးကို သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် အိုက်တုတောင်တစ်ခုလုံးတွင် ချက်တောင်ထိပ်ဟု ခေါ်နိုင်သည့် နေရာပေါင်း တစ်ဒါဇင်ခန့် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ကျိယွမ်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ၏ ဆီစိမ်စက္ကူထီးဖြင့် မြင့်မားနေသော ပေါင်းပင်များကို ဘေးသို့ ဖယ်လိုက်ရာ အရောင်အသွေး မှေးမှိန်နေသော ဂူဗိမာန် ကျောက်စာတိုင်နှင့် ၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ ပြိုကျနေသော မြေပုံဂူကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ရှိ စာလုံးများကို ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားပုံရသည်။ အစွန်းများတွင် ထင်ရှားသော ဓားချက်ရာများကို မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ၎င်းတွင် - “ကျွန်ုပ်၏ဖခင် ကျစ်လီ၏ ဂူဗိမာန်။ မိဘအပေါ် ဝတ္တရားမကျေပွန်သော သား ကျစ်ချိုးလီမှ ဂါရဝပြုလျက်” ဟု ရေးသားထားသည်။

‘လူမိုက်ကျစ်ရဲ့ နာမည်အရင်းက တကယ်တော့ ကျစ်လီ ဖြစ်မှာပါ။ ဆယ်စုနှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားတဲ့အခါမှာတော့ သိုင်းလောကထဲမှာ သူ့ရဲ့နာမည်အရင်းကို သိတဲ့သူ အများကြီး မရှိတော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်’

ဂူဘေးရှိ ပေါက်ရောက်နေသော ပေါင်းပင်များကို ကြည့်ရင်း ကျိယွမ် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“ဆရာကြီးကျစ်... ခင်ဗျားက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့မှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ချင်းမင်ပွဲတော်မှာတောင် ခင်ဗျားဂူပေါ်ကို မြေကြီးတစ်ဆုပ်လောက် လာဖို့ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဘူးပဲ...”

ကျစ်မိသားစုသည် တစ်စုံတစ်ရာသော ကံဆိုးမှုနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် ကျစ်လီကိုယ်တိုင်က နောက်ဆုံးအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ မှာကြားခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် မျိုးဆက်သစ်များက ဤဂူဗိမာန်ကို မေ့လျော့သွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သာမန်လူသားများအတွက် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်သော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ကျစ်လီသည် တစ်ချိန်က ကမ္ဘာ့အထွတ်အထိပ်တွင် ရပ်တည်ခဲ့သူဖြစ်ရာ ကျိယွမ်အနေဖြင့် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းမိသည်။

ကျစ်လီ၏ ကျောက်စာတိုင်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ဂူနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်သည်။

ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် မြေကြီးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။ ကျိယွမ်သည် ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ကျောက်တုံး၏ အောက်ခြေရှိ ပေါ်ထွက်နေသော နေရာကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်သည်။

“ဘုန်း!”

မြည်ဟည်းသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် သေချာနားစွင့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် ကျောက်တုံးကြီးများ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားကာ ပေါင်းပင်များကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်ပြားလေးတစ်ခုဖြင့် မြေကြီးကို တူးလိုက်သည်။ ဆယ်ကြိမ်ခန့် တူးပြီးနောက် မာကျောသော အရာတစ်ခုကို ထိမိသွားသည်။

လမ်းပိတ်နေသော ကျောက်တုံးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သောအခါ အောက်ဘက်တွင် အဝါရင့်ရောင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ သစ်သားသေတ္တာ၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ဆွေးမြည့်နေသော အပိုင်းအစတစ်ခုရှိပြီး ၎င်းမှာ ဓားရိုးတစ်ခုနှင့် တူသည်။

ကျိယွမ်သည် ဝမ်းသာသွားကာ လေးလံသော သစ်သားသေတ္တာကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို မြှောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဓားရိုးကို ကိုင်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းမှာ လုံးဝဆွေးမြည့်နေပြီဖြစ်ရာ ထိလိုက်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အနည်းငယ် သံချေးတက်နေသော ဓားနှလုံးသားတံ ကိုသာ ကိုင်ကာ မြှောက်လိုက်ရသည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ‘ချင်းရင်’ ဓားရှည်မှာ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုနှင့် လုံးဝမတူပေ။ ဓားရိုးမှာ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေပြီး ဓားအိမ်မှာလည်း ဟောင်းနွမ်းနေကာ ဓားသွားမှာပင် သံချေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သာမန်သိုင်းသမားတစ်ဦးဆိုလျှင် စိတ်ပျက်သွားနိုင်သော်လည်း ကျိယွမ်၏ အမြင်တွင်မူ ဤအရာအားလုံးမှာ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်မျှသာဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ဤဓားရှည်မှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေပြီး ဓားသွားအတွင်း၌ သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော အသိစိတ်တစ်ခုပင် စီးဆင်းနေသည်။

ကျိယွမ်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဓားကို တောက်လိုက်သည်။

“တိန်း...”

အသံမှာ အလွန်ကြည်လင်လှပြီး ဓားသွားမှာ တုန်ခါသွားကာ လေထဲတွင် မမြင်နိုင်သော လှိုင်းအစက်အပျောက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျိယွမ်သည် လက်ကိုဆန့်ကာ ဓားသွားတစ်လျှောက် အဖျားအထိ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အချို့ ဓားအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသော အသံဖြင့် ကျိယွမ်က ဓားကို ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။

“မင်း ငါနဲ့အတူ ဒီလောကကြီးရဲ့ အလင်းရောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချင်ရဲ့လား”

ထိုစကားအဆုံးတွင် -

“ဝူး...”

ဓားသွားမှာ အလိုအလျောက် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ဓားပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါချလိုက်သည်။

“ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်! တကယ်ကို အကောင်းစား ဓားပဲ! သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ဝိညာဉ်အသိဉာဏ် ရှိတာပဲ!”

ဤချင်းရင်ဓားရှည်က ကျိယွမ်ကို အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့ရာ ဓားသိုင်းလျှို့ဝှက်ကျမ်းမှာ ပို၍ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုကဲ့သို့ ပြင်းပြသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကျိယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ချင်းရင်ဓားကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး နန်မုသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော သေတ္တာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စနစ်တကျ ဖွင့်လိုက်သည်။

သေတ္တာ၏ အနားသတ်များကို ဖယောင်းအထူဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သေတ္တာအတွင်းမှ နန်မုသစ်၏ သင်းပျံ့သောရနံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေတ္တာ၏ အောက်ခြေတွင် သိုင်းလျှို့ဝှက်ကျမ်းတစ်စောင် ရှိနေသည်။

ကျိယွမ်သည် ၎င်းကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းတွင် “ကျစ်လီဓားသိုင်း” ဟု ဟန်ပါပါ အမည်ပေးထားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေသည်ကို သိသော်လည်း စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ စာမျက်နှာများကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျစ်လီသည် ဤလျှို့ဝှက်ကျမ်းကို ရေးသားရာတွင် အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်းခဲ့ပုံရသည်။ အဆင့်မြင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းဆရာကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းတွင် ဓားဆန္ဒ အငွေ့အသက်အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။ ထိုဓားဆန္ဒမှာ ‘ဓားဆန္ဒ ကျောက်စာ’ ထဲရှိ အရာကဲ့သို့ မကြည်လင်သော်လည်း ကျိယွမ်သည် အမြင်အာရုံ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေလင့်ကစား စာလုံးအများစုကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း သူ ဆက်လက်ဖတ်ရှုလေလေ၊ ထိုအံ့ဩဝမ်းသာမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စာအုပ်ကို သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ။ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်အာရုံကို တခြားပုံစံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျော်လွန်သွားစေတဲ့ ‘ဓားဆန္ဒကျောက်စာ’ မှာပါတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်မှာလဲ။ ဒီသိုင်းကျမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ လက်ရာမြောက်ပါစေ၊ သာမန်အတွင်းအားကျမ်းနဲ့ ဓားကွက်အချို့ ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ကျမ်းတွေနဲ့ ဘာများထူးခြားလို့လဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ ပညာသားပါပါ... ဒါမှမဟုတ် ကျောက်တုံးအောက်မှာ တခြားလျှို့ဝှက်အခန်း ရှိနေသေးတာလား”

ကျိယွမ်သည် စိတ်မလျှော့နိုင်ဘဲ မြေကျင်းလေးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောက်တုံးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။

“ဗုန်း!”

ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်နေသည်။ သေချာနားစွင့်ကြည့်သော်လည်း ကျောက်တုံးထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် နေရာကို မတွေ့ရပေ။ ဤသို့ ရိုက်နှက်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားခြင်းမျှသာဖြစ်ကြောင်း ကျိယွမ် နားလည်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် စိတ်ပျက်မှုအနည်းငယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“ဟားဟား... ငါ့မှာ ဓားဆန္ဒကျောက်စာနဲ့ ချင်းရင်ဓားရှည် ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေဦးမှာလဲ။ ဆရာကြီးကျစ်က ငါ့အပေါ်မှာ တကယ်ကို ကောင်းခဲ့တာပဲ!”

သိုင်းလျှို့ဝှက်ကျမ်းကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ဓားရှည်နှင့် နန်မုသေတ္တာကို ကောက်ယူကာ ကျောက်တုံးပေါ်မှ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။

ဓားရိုးမပါသော ဓားရှည်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ကြည့်ရင်း ကျိယွမ်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သူသည် အနီးနားရှိ သင့်တော်သော အထူရှိသည့် နွယ်ပင်တစ်ခုကို ဖြတ်ယူကာ ဓားနှလုံးသားတံတွင် ပတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နှင့် မှော်စွမ်းအားတို့ကြောင့် လေထဲတွင် မြူမှုန်အချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နွယ်ပင်မှာ တဖြည်းဖြည်း စိမ်းလန်းစိုပြည်လာကာ ထူးခြားသော နွယ်ပင်စိမ်းဓားရိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“မင်းမှာ ထူးကဲတဲ့ ဝိညာဉ်အသိရှိပေမဲ့ သတ္တုဖြစ်နေတဲ့အတွက် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိတယ်။ ဒီနွယ်ပင်စိမ်းဓားရိုးက မင်းရဲ့ ‘ချီ’ စွမ်းအင်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး စွမ်းအားတွေ တိုးပွားစေလိမ့်မယ်။ နောင်မှာ ဒါက မင်းရဲ့ဓားရိုးဖြစ်လာပြီး မင်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ အခါအားလျော်စွာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမယ်”

စကားအဆုံးတွင် ကျိယွမ်သည် လက်ထဲတွင် ဓားကိုကိုင်ကာ ကျစ်လီ၏ ဂူရှေ့၌ ရပ်နေသည်။ မူလက သူသည် ဂူဗိမာန်မှ ပေါင်းပင်များကို ရှင်းလင်းပေးရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း ဂူဘေးတွင်ရပ်၍ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ယခုအတိုင်း ရှိနေခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိယွမ်သည် သူ၏မုန့်ခြောက်အချို့နှင့် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ယုန်ပေါင်တစ်ခုကို ကျောက်စာတိုင်ရှေ့တွင် ချထားပေးခဲ့ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

“ဆရာကြီးကျစ်... သုံးဆောင်တော်မူပါဦး!”

ဂူထဲတွင် ဝိညာဉ်များ မရှိမှန်း သိသော်လည်း ကျိယွမ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ၏စကားသံမှာ ကျောက်စာတိုင်ရှေ့၌ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤနန်မုသေတ္တာကို ငွေအချို့နှင့် လဲလှယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သိုင်းလျှို့ဝှက်ကျမ်းကိုမူ... အကယ်၍ ကျစ်မိသားစု၏ မျိုးဆက်များ ကျန်ရှိနေသေးပါက ၎င်းတို့ထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။