အခန်း ၈၈ - တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပါတယ်

အခန်း ၈၈ - တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပါတယ်

ကျိယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း နားခိုရန် သင့်တော်သောနေရာကို မတွေ့သဖြင့် ရှေ့သို့ အရှိန်အနည်းငယ်မြှင့်ကာ လှမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လိပ်ပြာတစ်ကောင်အလား ပျံဝဲကာ ဝေဆာနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ သစ်ရွက်ကြွေတစ်ရွက်ကဲ့သို့ အသာအယာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

သူသည် ထူထဲသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ကျိယွမ်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်နေလျက်ပင် ကျောက်စစ်ရုပ်ကို ပြန်လည်ထုတ်ယူကာ ယင်ကျောက်ရှန်းကြောင့် ပေါ်ထွက်လာသော ထိုအရာကို အသေအချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေမိသည်။

ယခုအခါ ကျိယွမ်၌ စုစုပေါင်း ကျောက်စစ်ရုပ် သုံးရုပ်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ရုပ်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး ဝေဝါးနေကာ၊ နောက်တစ်ရုပ်မှာ ကိုင်တွယ်၍မရသော အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတစ်ရုပ်မှာ ယင်ကျောက်ရှန်းနှင့် သက်ဆိုင်ကာ ရုတ်တရက် ပိုမိုခိုင်မာထင်ရှားလာသည့် အရောင်မဲ့ကျောက်စစ်ရုပ် ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ခုနက ခံစားလိုက်ရသော ထူးဆန်းသည့် ခံစားချက်ကြောင့် ကျိယွမ်သည် သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ အတွေးများကို ခံစားသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူတွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော တာအိုမှော်ပညာ သို့မဟုတ် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ မရှိသော်လည်း၊ သူ့ဘာသာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေသည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းအတွက်မူ ဤသည်မှာ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နိုးကြားမှုကြောင့် ရရှိလာသော ရလဒ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် နင်အန်းခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ နယ်ပယ်တွင် တိုက်ရိုက်ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး ကျိယွမ်ကမူ ၎င်းကို ပိုမိုသိသိသာသာ ခံစားသိရှိနေရခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဖော်ပြရမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိတို့တွင် ကိန်းအောင်းနေသော "ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သည့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား" နိုးထလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ကျောက်စစ်ရုပ်၏ အရောင်ပြောင်းလဲမှုမှာ ကျိယွမ်နှင့် သက်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း၊ ကျောက်စစ်ရုပ် ပိုမိုခိုင်မာလာခြင်းမှာ ယင်ကျောက်ရှန်းကိုယ်တိုင်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ခုနက ခံစားချက်ကို ရရှိပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ဤတွေးဆချက်ကို ပိုမိုယုံကြည်သွားသည်။

ကျိယွမ်သည် မိမိ၏ ကျောက်စစ်ရုပ်များအကြောင်းကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုအကြောင်းကို အလေးအနက် မစဉ်းစားတော့ဘဲ ကျောက်စစ်ရုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဒီလို သူငယ်ချင်းမျိုး ရထားတာ ငါ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ!”

သူ၏သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ ယင်ကျောက်ရှန်းကြောင့် ကျောက်စစ်ရုပ်မှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေသော ကျိယွမ်သည်လည်း သိမြင်နားလည်မှုအသစ်များ ရရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာမှ ထွက်မသွားတော့ဘဲ နှစ်ကျန့်ခန့်မြင့်သော သစ်ပင်ထက်၌ပင် ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဤကမ္ဘာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းများနှင့် နည်းစနစ်များသည် ကျိယွမ်၏ ယခင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးသော လူကြိုက်များသည့် ဝတ္ထုများထဲမှ နည်းလမ်းများနှင့် များစွာကွာခြားလှသည်။ အခြေခံ "ချီ" ကျင့်စဉ်များနှင့် အဆင့်မြင့် "ချီ" ကျင့်စဉ်များအကြား အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ အခြေခံဓာတ်ငါးပါးကို ယင်နှင့်ယန်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် "ချီ" စွမ်းအင် သန့်စင်ခြင်း၏ ထိရောက်မှုတို့သာ ဖြစ်သည်။ ဤကျင့်စဉ်တွင် အဆင့်ခွဲငယ်လေးများ သို့မဟုတ် အဆင့်ကျော်ဖြတ်ခြင်းဟူသော သတ်မှတ်ချက်များ မရှိပေ။

မသေမျိုးနယ်ပယ်သို့ ဦးတည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်းတိုးတက်မှုကို တိုင်းတာရာတွင် ရှင်းပြရန်ခက်ခဲလှသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အခြေအနေတစ်ခုသာ ရှိသည်။ အချို့သူများသည် အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းမှု တစ်ခုကြောင့် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်သွားကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း မည်သည့်တိုးတက်မှုမျှ မရှိဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။

အချို့သော ကျင့်ကြံသူများက ပါးနပ်မှုကို ကျော်လွှားရန် အင်အားကို အသုံးပြုသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသလို၊ အချို့ကမူ အခြားသူများ၏ စိတ်နှလုံးကို ထိတွေ့နိုင်ရန် အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် အများစုမှာမူ မိမိတို့၏ အစွမ်းအစများကို ထက်မြက်အောင် ပြုလုပ်ရင်း၊ အပ်စိုက်မှတ်များကို တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဖွင့်လှစ်ကာ အမျိုးမျိုးသော မှော်အတတ်များကို လေ့ကျင့်ကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တက်လှမ်းမှုမှာ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိလာတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ မသေမျိုးဂိုဏ်းအသီးသီးနှင့် ကျော်ကြားသော ကျင့်ကြံသူမျိုးနွယ်စုများတွင်လည်း ကိုယ်ပိုင်ရှင်းပြချက်နှင့် လမ်းညွှန်ချက်များ အသီးသီး ရှိကြသည်။

အပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ နာမ်ဝိညာဉ်များ၊ မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဆိုးများအတွက် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှသည်။ သူတို့အတွက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုဆောင်းရခြင်းမှာ လူသားကျင့်ကြံသူများနှင့်နှိုင်းစာလျှင် များစွာပို၍ ခက်ခဲပင်ပန်းလှသည်။ လူသားခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတို့တွင် မှီခိုအားထားရမည့် သတ်မှတ်ထားသော လမ်းစဉ်မရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ရသည့် နာကျင်မှုကို ခံစားကြရသည်။ အများစုမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ကြမ်းတမ်းသော အင်အားများအဖြစ် စုဆောင်းကာ ရှင်သန်ကြရသည်။ အချို့သော အစိတ်အပိုင်းများမှာ မသေမျိုးကျင့်စဉ်များထက် လူသားတို့၏ ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်မှုနှင့် ပို၍ဆင်တူသည်။

ထို့ပြင် နတ်ဆိုးများနှင့် မိစ္ဆာများမှာ သူတို့၏ အသိဉာဏ်မပွင့်လင်းမီက ရှိခဲ့သော အလေ့အထများကို ဖျောက်ပစ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ အများစုမှာ စိတ်ထားဖြူစင်ကြသော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများ ဖြစ်လာရန် သို့မဟုတ် မကောင်းသော ကံကြမ္မာများ၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံရရန် ပို၍လွယ်ကူသည်။ နတ်ဆိုးများသည် အခြားသတ္တဝါများကို၊ အထူးသဖြင့် အသိဉာဏ်ရှိသော သတ္တဝါများကို အန္တရာယ်ပြုခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အားဖြည့်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ မူးယစ်ဆေးစွဲသကဲ့သို့ ထိုလုပ်ရပ်ကို ပို၍စွဲလမ်းလာကြသည်။ သူတို့၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် စားသောက်ခြင်း လုပ်ရပ်များသည် ဝံပုလွေက အသားစားခြင်း၊ သိုးက မြက်စားခြင်းကဲ့သို့ သဘာဝနယ်ပယ်တွင် မရှိတော့ဘဲ၊ မိမိကိုယ်တိုင်ရော အခြားသူများကိုပါ ထိခိုက်စေပြီး အခြားလူသားများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ မုန်းတီးကြောက်ရွံ့မှုကို ခံရသူများ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လူသားလောကရှိ ကိုယ်ခံပညာနယ်ပယ်မှာ ကျိယွမ်၏ ယခင်ဘဝက သိရှိခဲ့သော ဗဟုသုတများနှင့် များစွာဆင်တူသည်။ သွေးကြောများကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် "ကျိ" စွမ်းအင်ကို စုစည်းခြင်းတို့တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ အကန့်အသတ်များကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် သတ်မှတ်ထားသော စံနှုန်းများနှင့် အဆင့်များ ရှိကြသည်။

ကျိယွမ်အတွက်မူ ထိုအရာများကို သူ အများကြီး မစဉ်းစားတော့ပေ။ ကျပ်တစ်သန်းပင် မရှိသေးသောသူက ကုဋေတစ်ရာ အမြတ်ရဖို့ကို ဘာကြောင့် အပူတပြင်း စဉ်းစားနေရဦးမည်နည်း။ သူ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ ဤသည်မှာ မသေမျိုးဖြစ်လာရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ အလေးအနက် မစဉ်းစားချင်ခြင်းမှာ ရည်မှန်းချက်မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ တောင့်တသော "လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှု" သည် သူ၏ စိတ်နှလုံးအတွက် မည်မျှ အရေးကြီးသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျောက်စစ်ရုပ် သုံးရုပ်မှာ ကျိယွမ်၏ ရှေ့မှ မြင်ယောင်နေသော စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် (ဖျင်) ဟူသော တရုတ်စာလုံးပုံစံအတိုင်း နေရာယူထားကြသည်။ သူ၏ အတွေးများ ထိုအရာသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မှိန်ပျပျ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာတော့သည်။

သူသည် မြေကမ္ဘာနှင့် မိုးကောင်းကင်၏ "ချီ" စွမ်းအင်ကို လမ်းညွှန်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွင်းယူလိုက်သည်။ သူ စိတ်ကူးပုံဖော်ထားသော ဆေးဖိုအတွင်း၌ စစ်မှန်သော မီးတောက်များ လောင်မြိုက်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကမ္ဘာမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် အလင်းတန်းများသည် ဆေးဖိုအတွင်းသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏ ဒန်တျန် အတွင်း၌ "ချီ" စွမ်းအင်များ ပိုမိုပြည့်လျှံလာသည်။

သူ သတိမပြုမိခင်မှာပင် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြူများ ဆိုင်းလာပြီး၊ နေဝင်မိုးချုပ်ကာ လမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

***

လမ်းမကြီးပေါ်တွင် မြင်းလှည်းသုံးစီး ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်လာသည်။ မြင်းလှည်းဆရာများသည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် မထိုင်ဘဲ မြင်းများကို ရှေ့မှ ဦးဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ ဤကဲ့သို့ မြူထူထပ်သော ရာသီဥတုမှာ မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းနှင်ရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆုံးမြင်းလှည်းပေါ်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ် လူငယ်တစ်ဦးသည် စာဖတ်လျက် ထိုင်နေသည်။ မြင်းလှည်းမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေသဖြင့် လှုပ်ခါမှု မရှိလှပေ။ သူ၏ဘေးမှ အစေခံမှာမူ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် မြင်းလှည်းနံရံကို မှီကာ မိန်းမောနေသည်။

“ဒီလှည်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှေးနေရတာလဲ...”

ညည်းတွားပြီးနောက် အစေခံသည် မြင်းလှည်းလိုက်ကာကို မကာ ရှေ့မှ မြင်းလှည်းဆရာကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး... နည်းနည်းလောက် မြန်မြန်မောင်းလို့ မရဘူးလား? ချင်းရွှေခရိုင်ကို ကျော်လာကတည်းက အခုထိ နှေးနေတုန်းပဲ!”

မြင်းလှည်းဆရာက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အတင်းပြုံးလိုက်ရသည်။

“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ညီလေးရာ။ ငါလည်း မြန်မြန်သွားချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမြူတွေကို ကြည့်ဦး၊ အခုတော့ သိပ်မများသေးဘူး ထင်ရပေမဲ့ ရှေ့ကိုသွားလေ ပိုထူလာလေပဲ။ ဒီမြူတွေထဲက လွတ်မှပဲ အရှိန်မြှင့်လို့ ရမှာ!”

အစေခံသည် အပြင်သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။ မြူများကြားမှ ဆယ်ကျန့်ခန့်အကွာအဝေးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူက သံသယဝင်နေသည်။

“ဟုတ်လို့လား? ခင်ဗျားတို့ ပိုက်ဆံပိုရအောင် အချိန်ဆွဲနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်?”

ဤမြင်းလှည်းငှားခကို နေ့တွက်ဖြင့် ပေးချေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ သခင်လေးသည် လမ်းတွင် နားချင်ခြင်း သို့မဟုတ် တခြားလမ်းသို့ ပတ်သွားချင်ခြင်းများ ရှိနိုင်သဖြင့် အကွာအဝေးနှင့် တွက်ပါက မြင်းလှည်းဆရာများ နစ်နာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစေခံ၏ စွပ်စွဲမှုကို ကြားရသောအခါ မြင်းလှည်းဆရာမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသော်လည်း ဒေါသကို ထိန်းကာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

“ညီလေး၊ ချင်းရွှေခရိုင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ မင်းလည်း ကြားသားပဲ။ ကောင်းကင်က အုံ့ဆိုင်းနေတာ ကြာပြီ၊ မြူတွေကလည်း အခုထိ မပြယ်သေးဘူး။ အခုတော့ သိပ်မဆိုးသေးပေမဲ့ ညဘက်ဆိုရင် ပိုထူလာတတ်တယ်။ လမ်းသွားလမ်းလာတွေနဲ့ ကုန်သည်တွေ သတိထားကြရတာ။ မြန်မြန်သွားမိရင် လမ်းပျောက်ဖို့က အရမ်းလွယ်တယ်!”

“ကဲပါ... ကဲပါ... တတ်နိုင်သလောက်တော့ မြန်မြန်သွားပေးပါ!”

“အေးပါ... အေးပါ... တတ်နိုင်သလောက်ပေါ့!”

အစေခံက စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း မြင်းလှည်းဆရာကမူ ပြုံးလျက်သာ တောင်းပန်နေရသည်။

“ကဲ... ဝေထုံ၊ လှည်းဆရာကို အခက်မတွေ့စေနဲ့။ ရာသီဥတုဆိုတာ သူ ဖန်တီးလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ တိတ်တိတ်လေး နေစမ်းပါဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါပြီ ဆရာ!”

ရှေ့လှည်းတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း အလယ်လှည်းရှိ အစေခံမလေးမှာမူ မြင်းလှည်းဆရာနှင့် စကားစမြည် ပြောနေသည်။ သူမ၏ လေသံမှာ ရှေ့လှည်းမှ အစေခံထက် ပိုမိုယဉ်ကျေးလှသည်။

“ဦးလေးကြီး၊ ချင်းရွှေခရိုင်မှာ ဒီလိုမြူမျိုးက ခဏခဏ ဖြစ်တတ်တာလား?”

အသက်ငါးဆယ်ကျော် မြင်းလှည်းဆရာက နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူဌေးအိမ်မှ အစေခံမလေးမှာ ဆင်းရဲသားမိန်းကလေးများနှင့်မတူဘဲ လှပသွက်လက်သော်လည်း သူ၏ မြေးမလေးလောက်တော့ အားမသန်လှပေ။ သူသည် လိုက်ကာကြားမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လှည်းထဲမှ အမျိုးသမီးငယ်မှာလည်း အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ အသေအချာ နားထောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ငါက ချင်းရွှေခရိုင်သား မဟုတ်ပေမဲ့ ဒီလမ်းကို ခဏခဏ သွားလာနေကျပါ။ အရင်ကလည်း မြူတွေကို တွေ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို နေ့ဘက်မှာတောင် ဆယ်ရက်ကျော်ကြာအောင် မြူတွေမပြယ်ဘဲ ရှိနေတာမျိုးကတော့ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။”

မြင်းလှည်းဆရာသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆက်ပြောပြသည်။

“ကြားရသလောက်တော့ ချင်းရွှေခရိုင်မှာ မြူတွေ ရက်အတော်ကြာ ဆိုင်းနေတုန်းက လူကြီးတွေကတော့ ဒါဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကောင်ကြောင့် ဖြစ်တာလို့ ထင်ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ဖြတ်သွားတဲ့ ကုန်သည်တွေမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မဖြစ်ခဲ့ကြဘူး။ လူတော်တော်များများ ပြောတာကတော့ မြူအထူဆုံးနေရာကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းတက်ကြွလာသလို ခံစားရတယ်တဲ့၊ အဲဒါကြောင့်...”

မြင်းလှည်းဆရာက သူ၏ အဖြေကို ရပ်တန့်ကာ ဆိုင်းထားလိုက်သည်။

“အဲဒါကြောင့် ဘာဖြစ်လဲ?”

အစေခံမလေး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ကျယ်သွားသည်။ လှည်းသုံးစီးမှာ နီးကပ်စွာ ရှိနေသဖြင့် ရှေ့လှည်းနှင့် နောက်လှည်းမှ လူများပါ နားစွင့်နေကြသည်။

“ဟားဟားဟား... အဲဒါကြောင့် လူကြီးတွေကတော့ အဲဒီနေရာမှာ မသေမျိုးနတ်ဘုရားတွေက ဂါထာတွေရွတ်ပြီး ကျင့်ကြံနေကြတာ၊ မြူထဲကို ဖြတ်သွားတဲ့သူတွေက ကံကောင်းခြင်းတွေ ရကြလိမ့်မယ်လို့ ပြောနေကြတာပေါ့!”

“ဦးလေးကြီး၊ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? မသေမျိုးတွေဆိုတာ နတ်ဂူတွေ၊ မြင့်မားတဲ့ တောင်တန်းတွေနဲ့ လျှိုမြောင်တွေထဲမှာပဲ ကျင့်ကြံကြတာ မဟုတ်ဘူးလား? ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို ဝေးလံတဲ့နေရာမှာ လာပြီး ကျင့်ကြံမှာလဲ?”

ရှေ့လှည်းမှ အစေခံ ဝေထုံက နောက်တစ်ကြိမ် ကန့်ကွက်လိုက်ပြန်သည်။ အဘိုးကြီး မြင်းလှည်းဆရာမှာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားပြီး ပြန်ရှင်းပြသည်။

“ငါကြားဖူးတာကတော့ လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ မသေမျိုးတွေက တစ်ခါတလေ လူသားတွေအသွင် ဖန်တီးထားတတ်ကြတယ်တဲ့။ ငါလို အဘိုးကြီးကတော့ ဒီမှာ မသေမျိုးတွေ ရှိ၊ မရှိ တပ်အပ်တော့ မပြောနိုင်ဘူးပေါ့ကွာ...”

ဝေထုံ၏ ကြားဖြတ်ပြောဆိုမှုကြောင့် အဘိုးကြီးမှာ ဆက်ပြောရန် စိတ်ကုန်သွားပြီး လှည်းသုံးစီးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ မြူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပိုမိုထူထဲလာသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လှည်းဆရာသည် နောက်လှည်းမှ ဝေထုံ ခေါင်းပြူကြည့်နေသည်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ သူ၏ စကားများ မမှားကြောင်း ယခုအခါ သက်သေပြလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

လှည်းသုံးစီးပေါ်မှ လူများအားလုံးသည် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကြရာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စွမ်းအင်များ အတားအဆီးမရှိ စီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခုနက စကားများခဲ့သည့် စိတ်အနှောင့်အယှက်များ ပျောက်ကွယ်သွားရုံသာမက၊ ခရီးဝေးမှ လားခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများပါ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

“ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ...”

ရှေ့ဆုံးလှည်းမှ လူငယ်လေးနှင့် နောက်လှည်းမှ လူများအားလုံးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်နေကြတော့သည်။