အခန်း ၈၇ - အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှခြင်း​ကို​ (သို့မဟုတ်) အခန်း ၈၇ - အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှခြင်း

အခန်း ၈၇ - အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှခြင်း

ချင်းရွေခရိုင်၏ မင်းလမ်းမပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေသော်လည်း ကျိယွမ်သည် ချင်းရွေခရိုင်ရှိ မည်သည့်မြို့သို့မျှ ဝင်ရောက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

သူသည် ဝါဆန်းရွာတွင်ရှိစဉ်ကပင် သွားရမည့်လမ်းကြောင်းကို သေချာအောင် ပြုလုပ်ထားပြီးသားဖြစ်သည်။ သူ၏ မီးခိုးရောင်အိတ်ထဲတွင် မုန့်ခြောက်အချို့နှင့် တင်းရှင်းပေးလိုက်သည့် ယုန်ခြေထောက်ဟင်းထုပ်တစ်ထုပ်မှာ ဖောင်းကားနေ၏။ ကျိယွမ်အဖို့ ချင်းရွေခရိုင်သို့ ဝင်ရန် အကြောင်းရင်း လုံးဝမရှိသဖြင့် မင်းလမ်းမအတိုင်းသာ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ကျိယွမ်အနေဖြင့် ဒုက္ခမများလို၍ ရှောင်ကွင်းသွားခြင်းဖြစ်သော်လည်း တင်းရှင်းမှာမူ အစပိုင်းတွင် လမ်းမှားကာ လိုက်မိသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နတ်ဘုရားများကို မယုံကြည်တတ်သော တင်းရှင်းတစ်ယောက် ချင်းရွေခရိုင်ထဲအထိ တိုက်ရိုက်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း ကျိယွမ်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။

. . .

နင်အန်းခရိုင်ကျောင်းတွင် ကလေးငယ်များသည် စာအုပ်များထဲမှ ဆောင်းပါးများကို ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။

“ယခုကိုကြည့်၍ အတိတ်ကို သင်ခန်းစာယူပါ၊ ကြားသိသမျှကို မှတ်သားပါ၊ သင်ယူသမျှကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးပါ၊ ဇွဲမလျှော့ပါနှင့်... ပညာရှိသူတော်ကောင်းဟူသည် စကားပြောရာတွင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာရမည်ဖြစ်ပြီး အပြုအမူတွင် သစ္စာတရားနှင့် ပြည့်စုံရမည်...”

ဤအုပ်စုထဲတွင် အသက်အရွယ်စုံသော ကလေးများ ပါဝင်သည်။ အငယ်ဆုံးမှာ ဆယ်နှစ်ပင်မပြည့်သေးဘဲ အကြီးဆုံးမှာ တစ်ဆယ့်လေး၊ တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ဝန်းကျင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် လူကြီးလေးများကဲ့သို့ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် အလေးအနက် ရွတ်ဖတ်နေကြသည်။

“ရပ်လိုက်ကြတော့!”

တစ်ခန်းလုံး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယနေ့သည် ဆရာဖြစ်သူက သူတို့၏အိမ်စာများကို စစ်ဆေးမည့်နေ့ဖြစ်သဖြင့် ကလေးအများအပြားမှာ စိုးရိမ်စိတ်ဝင်နေကြသည်။ ယင်ချင်းပင်လျှင် စိတ်မအေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေ၏။

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် အသက်အရွယ်စုံကာ ရိုးသားပြီး ကြောက်ရွံ့နေသည့် အမူအရာများရှိသည့် ကလေး ၃၀၊ ၄၀ ခန့်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့စာမေးပွဲက အရင်ကနဲ့မတူဘူး။ ငါ ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်မယ်...”

ဤစာမေးပွဲမှာ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးပေါက်၍ လုပ်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဤအကြံမှာ ကျူးအန်းဆောင်တွင် ကျိယွမ်နှင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့သည့် နေ့တစ်နေ့တွင် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့ဆွေးနွေးခဲ့သည့် ခေါင်းစဉ်မှာ ယင်ကျောက်ရှန်း ယူလာခဲ့သော "သင်ကြားခြင်း၏ လမ်းမှန်" အမည်ရှိ စာအုပ်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ဥပဒေတို့ကို သင်ကြားပေးလိုသူတိုင်း ဖတ်ရမည့်စာအုပ် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်ပါ လမ်းညွှန်ချက်များမှာ သူ့ဘာသာသူ မှန်ကန်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဥပဒေကို သိရှိလိုက်နာခြင်းထက် အာဏာရှိသူနှင့် ချမ်းသာသူများကို ရိုသေလေးစားရမည်ဟူသော အချက်များကသာ ပို၍များပြားနေသည်။ အဆုံးသတ်တွင် ဗဟိုချက်မမှာ အာဏာရှိသူများကို ဖားယားရန် အလွန်အမင်း တိုက်တွန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိုစဉ်က ကျိယွမ်သည် ယင်ကျောက်ရှန်းနှင့် ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သလို သူ၏စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း နားလည်ထားပြီးဖြစ်ရာ ယင်ဆရာကြီးအား ဤစာအုပ်အပေါ် မည်သို့မြင်သလဲဟု ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သောစာအုပ်မျိုးကို အဘယ်ကြောင့် "ဖတ်ရမည့် ဆောင်းပါး ခြောက်စောင်" ထဲတွင် တစ်ခုအပါအဝင်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ သတ်မှတ်ထားရသနည်း၊ မည်သူကမျှ ပြုပြင်ရန် မကြိုးစားကြသနည်း၊ မပြုပြင်လိုကြခြင်းလား သို့မဟုတ် မပြုပြင်ရဲကြခြင်းလားဟုလည်း မေးမြန်းခဲ့သည်။

ထိုမေးခွန်းကြောင့် ယင်ကျောက်ရှန်း အံ့အားသင့်သွားရုံသာမက ထိုစာအုပ်အပေါ် သူကိုယ်တိုင် ခံစားနေရသည့် မတင်မကျဖြစ်မှုများကိုလည်း ရှင်းလင်းသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယင်ဆရာကြီးသည် သာမန်ပြည်သူများ၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ အရာရှိလောကနှင့် ပြည်သူ့ဘဝတို့ကြားရှိ သိမ်မွေ့သောကွာခြားချက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်စဉ်းစားလာမိသည်။ သူသည် ကျိယွမ်နှင့်အတူ ဤ "တော်လှန်သော" အတွေးအခေါ်များကို အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ထိုအမှတ်တရများကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ယင်ဆရာကြီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိယွမ်က "နိုင်ငံတော်၏ ပျိုးပင်ငယ်များ" ဟု တင်စားခဲ့သည့် ကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မြောက်ပင်လယ်မှာ ဝူထုံပင်တစ်ပင် ရှိတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်၊ အဲဒီအပင်ဟာ ပင်လယ်အလယ်မှာ ပေပေါင်း ၃၀,၀၀၀ မြင့်တယ်။ ဒါဟာ ဖီးနစ်ငှက်တွေ နားခိုရာနေရာပဲ။ ပင်လယ်တစ်ခွင်မှာ ဖီးနစ်ငှက်တွေနဲ့ တခြားငှက်တွေ နေထိုင်ရာ တောင်တွေ၊ ကျွန်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အဝေးတစ်နေရာက တောင်ပိုင်းတောင်တန်းပေါ်မှာတော့ ငှက်ကျားကြီးတစ်ကောင် ရှိတယ်၊ သူကတော့ အဲဒီက ငှက်တွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်ပေါ့...”

ယင်ကျောက်ရှန်း၏ စကားများ စတင်လိုက်သည်နှင့် ကလေးများမှာ အံ့သြတကြီးဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး မှော်ဆန်သည့်ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို နားထောင်ရတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“ဖီးနစ်ငှက်က လှည့်လည်သွားလာရတာ ဝါသနာပါတော့၊ ငှက်ကျားကြီးက သူ့နေရာမှာ အစားဝင်ပြီး ငှက်အုပ်ကို ဦးဆောင်တယ်၊ သစ်သီးတွေ၊ ငါးတွေ၊ ပုစွန်တွေကို စားသောက်ကြတာပေါ့။ အချိန်အတန်ကြာတော့ ငှက်ကျားကြီးက တခြားငှက်တွေကို အထင်သေးလာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဖီးနစ်ငှက်အသေးစားလေးလို့ မှတ်ယူလာတော့တယ်။ သူက တခြားငှက်တွေရဲ့ အသိုက်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ အတောင်တွေကို ဆိတ်ဆွရတာကို ပျော်မွေ့လာတော့တယ်...”

ယင်ကျောက်ရှန်းက သူ၏ခေါင်းစဉ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော ဒဏ္ဍာရီပုံစံဖြင့် ပြောပြနေစဉ် ကလေးများမှာ ယခင်ကထက် ပို၍အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြသည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းက သူဖန်တီးထားသည့် ပုံပြင်ကို ပြောပြပြီးနောက် ပြုံးလျက် ကလေးများကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီငှက်ကျားကြီးနဲ့ သူ့ရဲ့ငှက်အုပ် တကယ်ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ မင်းတို့ထင်သလား။ တကယ်လို့ အဲဒီပုံပြင်ထဲက ငှက်ကျားကြီးနေရာမှာ မင်းတို့သာဆိုရင် ဘယ်လိုဖြေရှင်းကြမလဲ။”

ယခင်က ယင်ကျောက်ရှန်း မေးခွန်းထုတ်သည့်အခါ မည်သူမဆို ဖြေဆိုနိုင်ပါသည်ဟု ဟန်ပြသာ မေးလေ့ရှိသည်။ ယင်ချင်းအပါအဝင် မည်သည့်ကလေးမျှ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် ဖြေဆိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင် တိုက်ရိုက်ပြောရဲသူ မများသေးသော်လည်း ၎င်းမှာ ကျင့်သားရနေသည့် အမူအရာကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ကလေးများ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရဲရင့်မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိသည့် အမူအရာများကိုကြည့်ကာ သူတို့ဖြေဆိုရန် အလွန်ဆန္ဒရှိနေကြသည်ကို ယင်ကျောက်ရှန်း ခံစားမိလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... ယင်ချင်း၊ မင်း အရင်ဖြေကြည့်စမ်း!”

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ!”

ယင်ချင်းသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ခံယူချက်အတိုင်း ဖြေဆိုခဲ့သည်။ ငှက်အုပ်အပေါ် သနားမိကြောင်းနှင့် ငှက်ကျားကြီးကိုမူ ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယင်ကျောက်ရှန်းသည် စကားပြောစွမ်းရည်ရှိသည့် တခြားကျောင်းသားအချို့ကိုလည်း ခေါ်ယူမေးမြန်းခဲ့သည်။ အရင်ဖြေသွားသူများမှာ မည်သို့ပင်ဖြေစေကာမူ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း မခံရသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျန်ရှိသောကလေးများမှာလည်း ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ဖြေဆိုလာကြသည်။

ဤဆွေးနွေးမှုမှာ တစ်မနက်လုံးနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ကျောင်းအတွင်းရှိ လေထုအခြေအနေကို အလွန်ကျေနပ်မိသည်။

'ကျိရဲ့ ပျော်ရွှင်စွာ သင်ယူစေခြင်း အကြံဉာဏ်က တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲ!'

အားလုံး ဖြေဆိုပြီးသွားသောအခါ ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ဆရာ့စားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ကျောင်းသားများကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ဒီနေ့ဖြေခဲ့တဲ့ အဖြေတွေကို စာနဲ့ ပြန်ရေးစေချင်တယ်။ တကယ်လို့ စာလုံးအသုံးအနှုန်း မချောမွေ့တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် မသိတဲ့စာလုံးတွေရှိရင် သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ကိုတိုက်ရိုက်ဖြစ်ဖြစ် မေးလို့ရတယ်။ ဒါကို မင်းတို့ရဲ့ အရေးအသား စစ်ဆေးမှုတစ်ခုအနေနဲ့ ငါသတ်မှတ်မယ်။”

စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော ကလေးများသည် "အရေးအသား စစ်ဆေးမှု" ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သွားကြသည်။ ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ပြုံး၍ ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းများမှာမူ ပို၍လေးနက်ကာ ပြတ်သားလာသည်။

'လူတွေကို ပညာသင်ပေးခြင်းက တကယ့်ကို ကြီးမြတ်တဲ့အလုပ်ပဲ၊ တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးပြုတာနဲ့ ထပ်တူပါပဲ!'

သူသည် စုတ်တံကိုကိုင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ စက္ကူပေါ်တွင် အစပျိုးစာလုံးအချို့ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရေးသားလိုက်သည် - "ငှက်တို့အကြောင်း - စာမေးပွဲဖြေဆိုသူတစ်ဦး၏ အဖြေလွှာ"

. . .

ထိုအချိန်တွင် နင်အန်းခရိုင် မြို့စောင့်နတ်၏ ဝိညာဉ်လောက၌ဖြစ်သည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် ဆုပေးဌာန၊ ဒဏ်ပေးဌာနတို့ကို တာဝန်ယူရသည့် စာပေနှင့် စစ်ရေးတရားသူကြီးတို့သည် မှတ်တမ်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးနေကြသည်။ ၎င်းတွင် ဌာနအသီးသီး၏ အကျဉ်းချုပ်၊ နေ့ခင်းနှင့် ညဖက် ကင်းလှည့်အရာရှိများ တင်ပြသည့် အဖြစ်အပျက်များ၊ ခရိုင်အတွင်း သေဆုံးတော့မည့်သူများစာရင်း၊ အာရုံစိုက်ရန်လိုအပ်သည့် လူထုထင်မြင်ချက် အပြောင်းအလဲများ၊ ဌာနအသီးသီး၏ အလုပ်ခွင် ပြဿနာနှင့် လိုအပ်ချက်များ စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ ဤရှုပ်ထွေးလှသော အခြေအနေအားလုံးကို မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ အကူအညီဖြင့် တရားသူကြီးနှစ်ပါးက အသေးစိတ် ခွဲခြားစိစစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။

စာရွက်အထပ်လိုက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် တရားသူကြီးဝူသည် သူ၏စုတ်တံဖြင့် အချက်အလက်အများစုကို ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီး စာအုပ်အငယ်လေးများအဖြစ် စုစည်းလိုက်သည်။

“သယ်သွားတော့၊ သယ်သွားတော့။ နောက်တစ်ထပ် ယူခဲ့!”

ကိုင်တွယ်ရမည့် ကိစ္စများမှာ မကုန်နိုင်မခမ်းနိုင် ဖြစ်နေပြီး တရားသူကြီးဝူမှာ စိတ်မရှည်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏စာရွက်စာတမ်းများကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးနေသော တရားသူကြီးဝမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ။ တရားသူကြီး မလောပါနဲ့။ သူတို့ ယူလာနေကြပါပြီ!”

အနီးအနားရှိ ဝိညာဉ်စေတမန်ငယ်လေးများမှာလည်း အလွန်အလုပ်များနေကြသည်။ စာရွက်စာတမ်းများကို ဌာနအလိုက် ခွဲခြားပြီး ဌာနမှူးများထံ ပို့ဆောင်ရန် အချိန်အတော်ပေးရသည်။ သူတို့အချိန်အများစုမှာ လမ်းသွားရင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးနေသည်။

ထို့ပြင် စာလုံးများ ဖျက်လိုက်သည့် စာရွက်များမှာ အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း စာသားများပါသည့် စာရွက်များမှာမူ အတော်အတန် လေးလံလှသည်။ လူတစ်ဦး၏ ကောင်းမှု သို့မဟုတ် မကောင်းမှု ပိုများလေလေ၊ ထိုစာရွက်မှာ ပို၍လေးလေလေဖြစ်သည်။ ထိုအရာများကို မသည်မှာ မလွယ်ကူသဖြင့် အတော်ပင် ပင်ပန်းလှသည့် အလုပ်ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်စေတမန်နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်လောက၏ မှတ်တမ်းခန်းမသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသော်လည်း အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် စာပေဌာနမှ စေတမန်အချို့ အလောတကြီး ထွက်လာသည်နှင့် တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာလဲ။”

“ဒီမှတ်တမ်းမှာ တစ်ခုခုမှားနေပြီ! ထူးဆန်းတာတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်! ငါတို့ ဒါကို မလို့မရဘူး! တရားသူကြီးမင်းနဲ့ ကံကြမ္မာဌာနမှူးကို အမြန်သွားရှာရမယ်!”

စေတမန်အချို့၏ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်များ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုက်မိသွားကြသော်လည်း သူတို့သည် ချက်ချင်းပြန်လည် ပြင်ဆင်ကာ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနမှူးများရှိရာသို့ ပြေးသွားကြတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဌာနအသီးသီးမှ အရာရှိကြီးများသည် ဆုပေးဒဏ်ပေးဌာနခန်းမတွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ တရားသူကြီးဝူ၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာအုပ်နှစ်အုပ် ရှိနေသည် - တစ်အုပ်မှာ ကုသိုလ်နှင့် ပြစ်ဒဏ်မှတ်တမ်းဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်အုပ်မှာ ကံကြမ္မာနှင့် ကံကောင်းမှုမှတ်တမ်း ဖြစ်သည်။ ထိုစာအုပ်နှစ်အုပ်လုံးမှာ မှိန်ပျပျ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

တရားသူကြီးဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြည့်လိုက်ပြီး စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့စာမျက်နှာများကို ကျော်ကာ အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် စာမျက်နှာနှစ်ခုကို တိုက်ရိုက်လှန်လိုက်သည်။

စာအုပ်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော စွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ အလွန်မှိန်သော်လည်း အလွန်ဆန်းကြယ်လှသည်။ စာမျက်နှာပေါ်ရှိ စာလုံးအချို့မှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးနေသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ကံကြမ္မာ၊ ကံကောင်းမှုနှင့် ကုသိုလ်တရားများမှာမူ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်လောကအရာရှိ အားလုံးသည် ထိုစာမျက်နှာများ၏ ပိုင်ရှင်အမည်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ယင်ကျောက်ရှန်း!”

. . .

ချင်းရွေခရိုင်၏ တောင်ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာ မင်းလမ်းမပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော ကျိယွမ်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် စစ်တုရင်နယ်ရုပ်တစ်ခုကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် ပေါ်လာသည်။

ကျိယွမ်သည် ဤနယ်ရုပ်မှတစ်ဆင့် စုတ်တံနှင့် စက္ကူကိုကိုင်ကာ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်ကို ရေးသားနေသည့် သွယ်လျသော လက်တစ်စုံကို မြင်ယောင်နေရသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျိယွမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ ထုံကျဉ်သွားပြီး စစ်တုရင်နယ်ရုပ်မှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ဝေဝါးမနေတော့ဘဲ ပို၍ အစစ်အမှန်နှင့် တူလာသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

“ယင်ဆရာကြီး!”