အခန်း ၈၄ - နိမိတ်မကောင်းသော အလင်းတန်းအား တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့ခြင်း

အချို့သောအရာများတွင် ကျိယွမ်၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ယုံကြည်မှုမှာ လွဲချော်နေတတ်ကြောင်း အဖြစ်မှန်များက သက်သေပြနေသည်။ ထိုအရာမှာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းပိုင်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ပို၍ နက်နဲသော အရာတစ်ခုကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည် သူသွားနေသည့် လမ်းကြောင်း မမှားကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေခဲ့သည်။ မြို့ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် တောင်ကုန်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ တောင်ကြောအတိုင်း တောင်ဘက်သို့ သူ ပြေးဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ကျိယွမ်သည် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်၊ ၎င်းမှာ သူသိထားသော မြေပုံသည် တိကျချင်မှ တိကျမည်ဟူသောအချက်ပင်။

အဆုံးတွင်တော့ သူ၏ ယခင်ဘဝက အစွဲအလမ်းများမှာ အမြစ်တွယ်လွန်းနေခဲ့ပြီး ရှေးဟောင်းမြေပုံများသည် တစ်ခါတလေတွင် အလွန်စိတ်ကူးယဥ်ဆန်ကာ ယခင်ဘဝက ခေတ်သစ်ဓာတ်ပုံပညာနှင့် ဂြိုဟ်တုမြေပုံများ၏ တိကျမှုမျိုးကို မယှဥ်နိုင်ကြောင်း သူ မေ့လျော့နေခဲ့မိသည်။

ကျိယွမ် အားကိုးခဲ့သည့် အကြီးဆုံး မြေပုံမှာ နဥ်အန်းခရိုင် မြို့စောင့်နတ် အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ တရားသူကြီးဝူ ထွင်းထုပေးထားသည့် မြေပုံဖြစ်ပြီး ဤနေရာတွင် ပြဿနာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တရားသူကြီးဝူ ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်နှင့်ချီနေပြီ ဖြစ်ကာ သူ၏သက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း အဝေးကြီး ခရီးလှည့်လည်ခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။ သူထွင်းထုထားသည့် မြေပုံများသည် သူတွေ့ရှိခဲ့သည့် မြေပုံဟောင်းများမှတစ်ဆင့် ကူးယူထားခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ထိုမြေပုံအချို့မှာ မြို့စောင့်နတ်၏ နတ်နန်းတွင် သိမ်းဆည်းထားသည့် ရှေးဟောင်းမူကွဲများ ဖြစ်နေနိုင်သည်။

ထိုမြေပုံကို ထွင်းထုသူသည် အမွှေးတိုင်မီးနှင့် ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုစွမ်းအားကို သုံးသည့် ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေရုံမျှဖြင့် ထိုဒီဇိုင်းမှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိကျလိမ့်မည်ဟု သူ မမှတ်ယူသင့်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် ထိုမြေပုံ၏ တိကျမှုမှာပင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ထင်ထားတာနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွဲလွဲနေပြီ... ဒါဆို... လမ်းက ဘယ်မှာလဲ"

'ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ' ဟူသော မေးခွန်းက ကျိယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

သူ့အနေဖြင့် မြစ်တစ်စင်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ကြာသင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူလာခဲ့သည့် လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်တွင် သိသာထင်ရှားသည့် ရေလမ်းကြောင်းမျိုး မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် ကျိယွမ်မှာ ယခုအချိန်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ဆက်လက်ပြေးလွှားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ကျဲပါးသော တောအုပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ တောင်ကုန်းနိမ့်များ ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်ကုန်းမှာပင် မီတာအနည်းငယ်သာ မြင့်သဖြင့် တောင်ထိပ်ဟုပင် ခေါ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် မြေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းကြောင်းအချို့ ရှိနေပြီး အချို့မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ သွားလာထားသည့် လမ်းကြောင်းများဖြစ်ကာ အချို့မှာမူ လူများ သွားလာထားသည့် လမ်းများဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ မြက်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ကျိယွမ် ခြေလှမ်းလိုက်သည့်အခါ လှည်းဘီးရာအချို့ကို ခံစားသိရှိနိုင်သေးသည်။

ဖိနပ်စီးရသည့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုနှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျိယွမ်သည် သူ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် အားသာချက်ကိုယ်စီ ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤခေတ်တွင် ဖိနပ်များကို ချုပ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ သို့မဟုတ် သာမန်အရပ်သူ အမျိုးသမီးများက ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖိနပ်အောက်ခံမှာ ပျော့ပြောင်းပြီး အပေါ်ပိုင်းကို အဝတ်အထပ်ထပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် စီးရသည်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာလည်း ကျိယွမ်သည် ယခင်ဘဝက ဖိနပ်များ၏ အသေးစိတ်ကို သိပ်နားမလည်ခဲ့သလို ပိုက်ဆံလည်း သိပ်မရှိခဲ့သဖြင့် တန်ဖိုးကြီးဖိနပ်များကို မစီးခဲ့ဖူးခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ ဦးတည်ချက်သာ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် မှန်ကန်နေမည်ဆိုလျှင် ကျိယွမ်သည် ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ပေ။ ဗိုက်ဆာလာလျှင်ပင် သူ၏ အကြားအာရုံနှင့် အနံ့ခံအာရုံကို အားကိုး၍ အစားအသောက် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနေရာတွင် ကျိယွမ်သည် ပြေးနေရာမှ ရပ်လိုက်သည်။ ယင်းအစား အနားယူရန်အတွက် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူသွားလိုသော ဦးတည်ချက်အတိုင်းရှိသည့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ သွားလာထားသော လမ်းကျဥ်းလေးတစ်ခုကို သူ ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ စပျစ်ရည်ဘူးကို ထုတ်ကာ အဖုံးကိုဖွင့်၍ နှစ်ငုံခန့် သောက်လိုက်ပြီးနောက် အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ခြောက်သွေ့နေသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်စဥ် ကျိယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက ခြေလှမ်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မြက်ခြောက်များကို ဂရုတစိုက် ဖယ်ရှားကြည့်လိုက်ရာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဖမ်းသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် မျက်နှာကို အနီးကပ်ကပ်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။ ထောင်ချောက်၏ ပင်မအစိတ်အပိုင်းတွင် ချွန်ထက်သော သံကွင်းနှစ်ကွင်း ပါရှိကြောင်း သူ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်လိုက်ရသည်။ အလယ်တွင် အပေါက်ငယ်အချို့ ရှိပြီး ဝါးချောင်းငယ်အချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထိုဝါးချောင်းများမှာ လက်ရှိတွင် အလွန်အမင်း ကွေးညွတ်နေပြီး တိရစ္ဆာန်အကြောများဟု ထင်ရသော အရာတစ်ခုဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝက စပရိန်နည်းပညာနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း ၎င်းမှာ သားကောင်ဖမ်းသည့် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

"စပရိန်မပါဘဲ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် အားပြင်းမှာမလို့လဲ"

သိချင်စိတ်ဖြင့် ကျိယွမ်သည် လက်မခန့်အထူရှိသော သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကို ယူကာ ထောင်ချောက်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ သံပြားပေါ်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

"ဂျောက်..."

ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ သူ၏ လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းလေးမှာ ထက်ပိုင်းကျိုးသွားပါတော့သည်။

"ရှူး..."

ကျိယွမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုအရာကို တက်နင်းမိပါက ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း ကြက်သီးမွှေးညင်းများ ထသွားရသည်။

သို့သော် ထောင်ချောက်များ ရှိသည့်နေရာတွင် မုဆိုးများလည်း ရှိရမည် ဖြစ်သောကြောင့် အနီးအနားတွင် လူများရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ခဏမျှ စဥ်းစားပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် မရှုပ်ထွေးလှသော ထိုထောင်ချောက်ကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သည်။ ဝါးနှင့် တိရစ္ဆာန်အကြောများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဤကဲ့သို့သော ထောင်ချောက်မျိုးသည် မကြာခဏ အလုပ်လုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဘဲ ဝါးမှာလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပျော့သွားပေလိမ့်မည်။

မြက်ခြောက်များဖြင့် ပြန်လည်ဖုံးအုပ်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ခရီးကို ဆက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် တိရစ္ဆာန်သွားလမ်းအတိုင်း မလိုက်တော့ပေ။

မီတာအနည်းငယ်မြင့်သည့် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပေါ်သို့ တက်လိုက်သည့်အခါ ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသော်လည်း လှုပ်ရှားနေသည့် အရာများကိုမူ သူ ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်သည်။ အဝေးတစ်နေရာတွင် မီးခိုးအမည်းရောင်များ တက်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရရာ တစ်စုံတစ်ဦးက မီးမွှေးနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

. . .

သုံးလီခန့်အကွာရှိ တောင်ကုန်း၏ လေကွယ်ရာအရပ်တွင် သားရေရင်ဖုံးနှင့် သားရေခြေစွပ်၊ လက်စွပ်များကို တင်းကျပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသား လေးဦးသည် မီးပုံဘေးတွင် အနားယူနေကြသည်။ အများစုမှာ လေးနှင့် မြှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အချို့မှာ ကျောတွင် လွယ်ထားကာ အချို့မှာ ဘေးတွင် ချထားကြသည်။ အချို့မှာမူ ဓားရှည်နှင့် လှံကဲ့သို့သော လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

မီးပုံပေါ်ရှိ တံစို့များတွင် အရေခွံဆုတ်ထားသော ယုန်တစ်ကောင်နှင့် အမွှေးနှုတ်ထားသော တောကြက်တစ်ကောင်တို့ကို ကင်နေကြသည်။

"ဟေ့၊ ဒီကို ရောက်နေတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီ၊ အကောင်ကြီးကြီးမရတဲ့အပြင် ငါ့အမေပေးထားတဲ့ ပုတီးစေ့လေးပါ ပျောက်သွားသေးတယ်။ တကယ် ကံဆိုးတာပဲကွာ!"

"အေးပါကွာ၊ ဘုရားကျောင်းနားက ဆိုင်မှာ ငါးပြားပေးပြီး ပုတီးတစ်ကုံး ပြန်ဝယ်လိုက်ပေါ့။ ဘာလို့ အဲဒါကိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတာလဲ"

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ! အဲဒါက ငါ့အမေက ဘုရားကျောင်းထဲကနေ ရလာတာ၊ ဆိုင်က ဝယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ မတူဘူးကွ!"

"ကြည့်စမ်းပါဦး။ ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး။ မင်း အမေကို လိမ်ဖို့ပဲ ဝယ်လိုက်ပါ၊ မဟုတ်ရင် မင်း အဆူခံရမှာ သေချာတယ်"

"အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်သားပဲ!"

သူတို့ဘေးက လူနှစ်ယောက်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်မောကြသည်။ သားကောင်မရခြင်းအပေါ် စိတ်ပျက်နေပုံလည်း မရပေ။ တောင်ပေါ်တောထဲတွင် အမဲလိုက်သည့်အခါ တိုင်းတွင် သားကောင်များစွာနှင့် ပြန်လာနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင်။

"ရှူး... စကားမပြောနဲ့တော့၊ ဟိုမှာ လူတစ်ယောက် လာနေတယ်!"

မီးပုံဘေးမှ အသံများ ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မုဆိုးအချို့မှာ လေးကို ပြင်လိုက်ကြသလို အချို့မှာလည်း လှံများကို ကိုင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် မိုးမချုပ်သေးသဖြင့် သူတို့မှာ သတိထားနေကြသော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိကြပေ။

"ညီအစ်ကိုတို့၊ ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်လာရင်း လမ်းမှားသွားလို့ပါ။ ဒီမှာ မီးပုံတွေ့တာနဲ့ လမ်းလာမေးတာပါ"

ကျိယွမ်၏ ကြည်လင်သော အသံသည် အနည်းငယ် အကွာအဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ လာနေသည်ကို သူတို့ သိစေရန် သူသည် တမင်တကာ အသံမြည်အောင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုအုပ်စုနှင့် ဆယ်လှမ်းခန့်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်ကို သွားမှာလဲ"

လှံကိုင်ထားသည့် မုဆိုးတစ်ဦးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သလို ကျန်ရှိသော လူများကလည်း ကျိယွမ်ကို အကဲခတ်နေကြသည်။

ရောက်လာသူသည် အိတ်တစ်လုံးနှင့် ထီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝတ်အစားများမှာ တောင်ပေါ်တွင် ခရီးသွားရန် မသင့်တော်ပေ။ သူ၏ ပုံစံမှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံ ရသော်လည်း သံသယဖြစ်ဖွယ်တော့ ရှိနေသေးသည်။

"အားနာပါတယ်၊ ချင်းရွှေခရိုင်က ဘယ်ဘက်မှာလဲခင်ဗျာ။ ကျွန်တော် တွေးကြည့်တာတော့ လော့ယွဲ့တောင်ကြောကို ဖြတ်ပြီး တောင်ဘက်ကို လျှောက်လာရင် မြစ်တစ်စင်းကို မြင်ရမယ်လို့ ထင်ထားတာ။ အဲဒီမြစ်အတိုင်း လျှောက်ရင် ချင်းရွှေခရိုင်ကို ရောက်နိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်မှာ ဘာမြစ်မှ မတွေ့လို့ပါ"

"မြစ် ဟုတ်လား"

မုဆိုးအချို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

ထိုအခါ သူတို့အထဲမှ အသက်အကြီးဆုံး တစ်ဦးက တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပုံ ရသည်။

"မင်းပြောနေတာ ချင်းရွှေမြစ်ဟောင်းအကြောင်း မဟုတ်လား"

ကျိယွမ်သည် ထိုမြစ်၏ အမည်ကို မသိသော်လည်း ဤအခြေအနေတွင် သူပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

"ရွာထဲက လူကြီးတွေ ပြောတာတော့ ချင်းရွှေမြစ်ဟောင်းက ချင်းရွှေခရိုင်ကနေ ချန်တောင်တန်းဒေသကို ဖြတ်ပြီး စီးဆင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လယ်ကွင်းတွေ ရေသွင်းရလွယ်အောင် လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကျော်က ခရိုင်ဝန်က ရွာသားတွေကို စုရုံးပြီး မြစ်ကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အခုတော့ အဲဒီမြစ်က ဒီတောင်ဘက်ကို မစီးတော့ဘူး"

ကျိယွမ်သည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဪ... ဒါကြောင့်ကိုး။ ဒီနေရာကနေ ချင်းရွှေခရိုင်ကို ဘယ်လောက် ဝေးသေးလဲခင်ဗျာ"

"အရှေ့ဘက်ကို လီ ၂၀ ကနေ ၃၀ လောက် လမ်းလျှောက်ရဦးမယ်"

လီ ၂၀၊ ၃၀ ဆိုသည်မှာ သိပ်မဝေးလှပေ။

"ပြောပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

ကျိယွမ်သည် ဂါရဝပြုပြီး ထွက်ခွာခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေရန် သို့မဟုတ် အသားကင်များကို တောင်းစားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ဤလူများသည် သူ့ကို သတိဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ လီ ၂၀၊ ၃၀ ဆိုသည်မှာ အနည်းငယ် ပြေးလိုက်ရုံမျှဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

ကျိယွမ်သည် ထိုမျှ ပြတ်ပြတ်သားသား ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် မုဆိုးများမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ဟေ့ လူကြီးမင်း၊ အခုပဲ ထွက်သွားတော့မလို့လား။ လီ ၂၀၊ ၃၀ ဆိုတာ တောင်ပေါ်လမ်းပါ၊ ပြီးတော့ မိုးကလည်း ချုပ်တော့မယ်!"

အဆုံးတွင်တော့ စိတ်ရင်းကောင်းသည့် မုဆိုးတစ်ဦးက ကျိယွမ်ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပုတီးစေ့ ပျောက်သွားသည့် လူပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလှမ်းအော်လိုက်သည့် အသံကြောင့် ကျိယွမ်သည် ပြောဆိုသူကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုသို့ကြည့်လိုက်သည့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

သူ၏ စွမ်းအားဗဟိုချက် ဖြစ်တည်လာပြီးနောက် ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သူသည် သာမန်လူတို့၏ "အသက်ဓာတ်" ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ကျိယွမ်၏ အခြေအနေတွင်မူ ၎င်းမှာ သူ၏ ပါရမီကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သူ ကောက်ချက်ချထားသည်။

အတည်ပြုရန်အတွက် ကျိယွမ်သည် သူ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေခြင်းမှာ လျော့ပါးမသွားသော်လည်း မုဆိုးများ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ "အရှိန်အဝါ"မှာမူ ပို၍ ရှင်းလင်းလာသည်။

ယခုလေးတင် စကားပြောလိုက်သည့် လူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မထင်မရှားသော အနီရောင်နှင့် အနက်ရောင် ရောယှက်နေသည့် အငွေ့အသက်အချို့ လွင့်ပျံနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ သေချာမကြည့်လျှင် သတိထားမိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိယွမ်သည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုလူကို သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာလည်း တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။ အခု မမြန်မြန်ရင် ဒီတောထဲမှာပဲ ညအိပ်ရတော့မှာလား။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ လက်ထဲက လေးတွေနဲ့ လှံတွေကလည်း ကြောက်စရာကြီး..."

ကျိယွမ်၏ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေပုံရသော အသွင်အပြင်ကြောင့် မုဆိုးများ၏ သတိထားမှုမှာ လျော့ကျသွားသည်။

"ဟားဟားဟား၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ လူကြီးမင်းရယ်။ ကျွန်တော်တို့က မုဆိုးတွေပါ၊ စစ်သည်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ညဘက်မှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေ လာရင် ကျွန်တော်တို့ကပဲ အမဲလိုက်မှာပေါ့။ စိတ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒီမှာ လာထိုင်ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ မနက်ကျမှ ရွာကို ပြန်ကြမှာ။ အဲဒီကနေ ချင်းရွှေခရိုင်ကို သိပ်မဝေးတော့ပါဘူး"

ကျိယွမ်သည် ဝမ်းသာသွားပုံပြသော်လည်း အနားသို့ တိုးမသွားရဲသေးသည့် အမူအရာကို လုပ်ပြလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ အဆင်ပြေပါ့မလား"

"ဟားဟားဟား... လာပါ လူကြီးမင်းရယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ကြည့်စဥ်း၊ တောကြက်နဲ့ ယုန်သားက ကောင်းကောင်းကျက်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ တောမုဆိုးတွေရဲ့ လက်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦးလား"

ကျန်ရှိသော မုဆိုးများကလည်း လိုက်လံ ရယ်မောကြသည်။

ယခုအခါ အခြေအနေမှာ ပြေလည်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် သတိထားမှုများကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။ ကျိယွမ်သည်လည်း ကျေးဇူးတင်ရှိသည့် အမူအရာဖြင့် သူတို့ရှိရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားပါတော့သည်။