အခန်း ၈၂ - လစ်ထွက်သွားခြင်း​

ချွန်းမုမြစ်သည် ချွန်းဟွေမြို့၏ တောင်ဘက် မိုင်တစ်ရာခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် တောင်ကုန်းများ ဝန်းရံထားသည့် ရှည်လျားကွေ့ကောက်သော မြစ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤမြစ်အပိုင်းသည် တစ်မြစ်လုံးတွင် အကျယ်ဆုံးအပိုင်း မဟုတ်သော်လည်း အနံ ကျန်းတစ်ရာကျော် ရှိပြီး ချွန်းမုမြစ်၏ အနက်ဆုံးအပိုင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ မြစ်ရေစီးဆင်းမှုမှာလည်း အတော်အတန် ငြိမ်သက်အေးဆေးလှသည်။

မြစ်အောက်ခြေရှိ ရေမှော်ပင်များနှင့် ကျောက်တုံးများအောက်တွင်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေသော ပူဖောင်းကြီးတစ်ခုသည် မြစ်အောက်ခြေတွင် ကပ်ငြိလျက် ရှိသည်။ ထိုပူဖောင်းကြီးကို သဲများ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် ရေမှော်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော်လည်း ၎င်း၏အောက်တွင်မူ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ရှိနေသည်။

ဤနေရာတွင် ချွန်းဟွေမြို့အပြင်ဘက်ရှိ ဘုရားကျောင်းထက်ပင် ပိုမိုကြီးမားသော စံအိမ်တော်ကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။

စံအိမ်တော်၏ အစိတ်အပိုင်းအများစုကို ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အချို့အပိုင်းများကို တောင်မှ ထွင်းထုထားသော ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော်လည်း ညီညွတ်မျှတပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည်။ သာမန်အဆောက်အအုံများကဲ့သို့ပင် ၎င်းတွင် ပြာသာဒ်များ၊ မျှော်စင်များ၊ ခန်းမဆောင်ကြီးများနှင့် အခန်းများ ပါဝင်သည်။

အကြေးခွံမရှိသော အဖြူရောင် နဂါးတစ်ကောင်သည် နောက်ဖေးခြံအလယ်ရှိ နူးညံ့သော သဲပြင်ကျယ်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ အနားယူနေသည်။ ၎င်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်အရ အကြေးခွံမရှိသည်ကလွဲလျှင် ဤနဂါးသည် စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာရန် အလွန်နီးစပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အဖြူရောင်နဂါး၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရံဖန်ရံခါ လှုပ်ခတ်သွားချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ပူဖောင်းလေးများသာ မရှိပါက ဤစံအိမ်တော်ကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော မည်သည့်လူသားမဆို ထိုနေရာတွင် ရေမရှိဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမည်။ ၎င်းသည် စံအိမ်တော်ကို ဝန်းရံထားသော ရေများ မည်မျှကြည်လင်ကြောင်း ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။

စံအိမ်တော်ဝန်းကျင်ရှိ ပူဖောင်း၏ အဝင်ဝတွင် ဖျော့တော့သော အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်သလင်း ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထားပြီး ၎င်းပေါ်တွင် "ချွန်းမုစံအိမ်" ဟုသော စာလုံးကြီးများကို သေသပ်စွာ ရေးထိုးထားသည်။

လိပ်အိုကြီးတစ်ကောင်သည် ကောင်းမွန်သော ဝိုင်အရက်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး ထိုနေရာသို့ ကူးခတ်လာသည်။ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော ဝိုင်အိုးတစ်ဒါဇင်ကျော်မှာ ရေမှော်အတတ်ဖြင့် ချည်နှောင်ထားသောကြောင့် ရေထဲတွင် မျောပါသွားခြင်း သို့မဟုတ် မြစ်ရေ စိမ့်ဝင်ခြင်းမျိုး မရှိပေ။

လိပ်အိုကြီး၏ ခြေလေးချောင်း မြစ်အောက်ခြေသို့ နင်းမိရုံရှိသေးစဉ် စူးရှသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

မှောင်မည်းသော အရိပ်နှစ်ခုသည် ဘယ်နှင့်ညာမှ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် အပြာရောင်မျက်နှာ၊ စူးရှသော သွားများနှင့် အစွယ်များရှိပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် ရှည်လျားသော ဆံပင်များ ရေထဲ၌ လွင့်မျောနေသော လူသားသဏ္ဌာန် သတ္တဝါနှစ်ကောင် ဖြစ်သည်။

"ဘီလူးအရှင်နှစ်ပါးခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုး လိပ်အိုကြီးပါ! ကျွန်တော်မျိုး လိပ်အိုကြီးပါ!"

လိပ်အိုကြီးသည် ၎င်း၏ ကျောပေါ်မှ ဝိုင်များကို အလျင်အမြန် ချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ရှေ့တွင် လွင့်မျောနေစေရန် ရေကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေက တာ့ကျန့်တစ်ပြည်လုံးမှာ အကောင်းဆုံး ဝိုင်တွေပါ။ ချန်းရိချွန်း အပြင် ကျုကျင်းရှောင်နဲ့ တုခန်း တို့လည်း ပါပါတယ်။ အားလုံးက ဝိုင်ကောင်းတွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး လိပ်အိုကြီးက ဒါတွေကို ရအောင်ရှာဖွေပြီး မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးထံ ဆက်သဖို့ အထူးတလည် လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး လိပ်အိုကြီး မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ တွေ့ခွင့်ရအောင် ယက္ခအရှင်တို့က သတင်းပို့ပေးပါဦးခင်ဗျာ!"

လိပ်အိုကြီးသည် ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြွလိုက်ပြီး ရေလှိုင်းများနှင့် ရေမှော်ပင်များကြားတွင် လူသားတို့ကဲ့သို့ လက်အုပ်ချီကာ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"လိပ်အိုကြီး၊ မင်းက လက်မလျှော့သေးဘူးပဲ။ မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးက ခဏတာ အိပ်စက်အနားယူနေတာ၊ ငါတို့ကတော့ သူ့ကို အမှတ်မထင် မနှောင့်ယှက်ရဲဘူး!"

"ဘီလူးအရှင်ကလည်း အရေးကြီးတာတွေကို အမေ့လွယ်လိုက်တာ။ မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးက နွေရာသီတိုင်း မြစ်တစ်လျှောက် လှည့်လည်တတ်တာပဲလေ။ အခုလည်း နွေယဉ်စွန်းချိန် ရောက်တော့မှာဆိုတော့ အရှင်နိုးနေလောက်ပါပြီ။ ဘီလူးအရှင်တို့ နည်းနည်းလောက် ကူညီပေးကြပါဦး။ မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးလည်း ဝိုင်ကောင်းကောင်း သောက်ရရင် ဝမ်းသာသွားမှာပါ!"

လိပ်အိုကြီးသည် ဆက်တိုက် အရိုအသေပြုရင်း အပြောကောင်းကောင်းဖြင့် ဖျောင်းဖျလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဘီလူးနှစ်ကောင်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သွားသည်။

"ကဲပါလေ၊ ဒါဆိုရင် ခဏစောင့်ဦး၊ ငါသွားပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် ဘီလူးတစ်ကောင်သည် ရေထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားပြီး မြစ်စောင့်နတ်မင်း၏ စံအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် ဘီလူးသည် အဖြူရောင်နဂါး လဲလျောင်းနေသော သဲပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အဖြူရောင်နဂါးက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီလိပ်ကြီး ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား?"

ဘီလူးသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

"သတင်းပို့ပါတယ် အရှင်၊ လိပ်အိုကြီးပါပဲ။ သူ ဒီနှစ်မှာ ဝိုင်ကောင်းတွေ အများကြီး ယူလာပါတယ်။ တာ့ကျန့်တစ်ပြည်လုံးကနေ ရလာတာလို့ ပြောပါတယ်"

အလျား ပေနှစ်ဆယ်ကျော်ရှိသော အဖြူရောင်နဂါးသည် မျက်ခွံကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ရာ ပယင်းရောင် မျက်လုံးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ငါ သူ့ဆီက ဝိုင်ကို သောက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီပဲ၊ ဒီနှစ်တော့ သူ့ကို တွေ့သင့်ပါတယ်။ သွားပြီး ခေါ်လာခဲ့လိုက်!"

"အမိန့်အတိုင်းပါ အရှင်!"

ယက္ခသည် အရိုအသေပြုပြီးနောက် စံအိမ်တော်တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်ပြေးသွားသည်။

"မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးက မင်းကို ဝင်ခဲ့ဖို့ မိန့်ကြားလိုက်ပြီ၊ ငါ့နောက်က လိုက်ခဲ့!"

ဤသတင်းကြောင့် လိပ်အိုကြီးမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ သူသည် ဝိုင်များကို ဆွဲယူရင်း ဘီလူးကို တတွတ်တွတ် ကျေးဇူးတင်ကာ မြစ်စောင့်နတ်မင်း စံအိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

ဤစံအိမ်တော်တွင် မျှော်စင်များနှင့် ပြာသာဒ်များ ရှိသော်လည်း လိပ်အိုကြီးနှင့် ဘီလူးတို့သာ သွားလာနေသကဲ့သို့ အလွန်တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသည်။ အခြားငါး သို့မဟုတ် ပုစွန်များကိုလည်း မတွေ့ရပေ။

"အရှင့်ရဲ့ နဂါးရှိန်ဝါက ပြင်းထန်လွန်းတယ်။ သာမန် ရေသတ္တဝါတွေ ဒီမှာ ကြာကြာနေရင် အလွန်နေရခက်မယ်ဆိုတာ သူသိလို့ သူတို့ကို စံအိမ်အပြင်ဘက်မှာပဲ နေခိုင်းထားတာ။ ဒါကြောင့် ဒီနေရာက နည်းနည်း ခြောက်ကပ်နေသလို ဖြစ်နေတာ"

ဘီလူးသည် လိပ်အိုကြီး ဘာတွေးနေသည်ကို သိပုံရသဖြင့် ဤသို့ ရှင်းပြလိုက်သည်။

နောက်ဖေးခြံရှိ သဲဥယျာဉ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လိပ်အိုကြီးသည်လည်း ဖိအားကို ပိုမိုခံစားလာရသည်။ တံခါးကြီးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူ၏ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ကာ နံရံတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အကြည့်က ဘေးတစ်ဖက်စီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နဂါးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အရှင်၊ ကျောမည်းလိပ်အို ဝူချုံ ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး ပြန်ပါရစေ!"

ဘီလူးက အရိုအသေပြုပြီး ဆုတ်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လိပ်အိုကြီးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ကန့်လန့်ကာ နံရံဘက်သို့ အလျင်အမြန် ဦးချလိုက်သည်။

"ချွန်းမုမြစ်ရဲ့ ကျောမည်းလိပ်အို ဝူချုံက မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ!"

"အင်း... ဒီဘက်ကိုလာပြီး ငါနဲ့ စကားပြောပါဦး!"

အဖြူရောင်နဂါးက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် လိပ်အိုကြီးသည် ဝိုင်များကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူကာ ကန့်လန့်ကာကို ပတ်ပြီး သွားလိုက်သည်။ အဖြူရောင်နဂါး တစ်ကိုယ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဝူချုံ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မင်းဘာသာမင်း ပေးထားတာလား?"

အဖြူရောင်နဂါးသည် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်သည်။ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် လိပ်အိုကြီးမှာ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

"မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ပါတယ်၊ ဒီလိပ်အိုကြီးက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဒီနာမည် ပေးထားတာပါ"

အဖြူရောင်နဂါး၏ ခေါင်းသည် အနည်းငယ် ကြွလာပြီး ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ စူးရှအေးစက်သော သွားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လိပ်အိုကြီးမှာ ဝါးမြိုခံရတော့မည့်အလား အသက်ရှူရ ကျပ်လာသည်။ နဂါးနှင့် ၎င်းနှင့် မျိုးနွယ်တူ သတ္တဝါများသည် ထိုသို့ ပြုမူတတ်ကြသည်။

"မင်း လိပ်အိုကြီး၊ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က သိသိသာသာ တိုးတက်မှုမရှိဘဲ ကြာရှည်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ မင်းက ဗေဒင်ဟောတာမှာတော့ ကျွမ်းကျင်သားပဲ။ အကြေးခွံတွေ အကုန်ကျွတ်သွားတဲ့ ငါလို နဂါးတစ်ကောင်က မင်းထက် အဆင့်သုံးဆင့်လောက်ပဲ ပိုသာတယ်ဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား?"

လိပ်အိုကြီးသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝပ်စင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ရှေ့ခြေလက်များပေါ်တွင် တင်ကာ ဦးချလိုက်သည်။

"မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီး ခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့လို မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို အရှင်သိပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝသက်တမ်းကို ဒီအတိုင်း အလဟဿ ကုန်ဆုံးသွားမှာကိုပဲ ထိုင်ကြည့်နေရပါတယ်။ အရှင်ကပဲ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် လမ်းစတစ်ခု ပြပေးပါဦးလို့ တောင်းပန်ပါတယ်"

အဖြူရောင်နဂါးသည် လိပ်အိုကြီး တရစပ် ဦးချနေသည်ကို ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

"မင်းက ဒီနှစ်တွေမှာ လူသားတချို့ကို ချမ်းသာကြွယ်ဝအောင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ဒါအတွက်လည်း ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုကို မေးမြန်းဖို့ တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူကများ မင်းကို ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ?"

အဖြူရောင်နဂါး၏ မေးခွန်းကြောင့် လိပ်အိုကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ငါ မင်းကို ဘုရားကျောင်းမှာ လိပ်ရုပ်တုတစ်ခု စိုက်ထူပေးနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ လူတွေရဲ့ ဆုတောင်းမေတ္တာနဲ့ အမွှေးတိုင် အရှိန်အဝါကို သုံးပြီး မင်းကို အသွင်ပြောင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အသွင်ပြောင်းဖို့အတွက် မင်းပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးကိုကော မင်းသိရဲ့လား..."

အဖြူရောင်နဂါးက ပြောရင်းနှင့် ခေါင်းကို မော့ကာ လိပ်အိုကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နဂါးမုတ်ဆိတ်မွေးများကို ယမ်းလိုက်သည်။

ချန်းရိချွန်း ဝိုင်အိုးတစ်လုံးသည် ရေထဲတွင် လွင့်တက်လာပြီး အိုးအဖုံးမှာ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။ ကြည်လင်သော ဝိုင်အရက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။

"ဝိုင်က တော်တော်ကောင်းသားပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝါဂွမ်းရောင် အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် စံအိမ်တော်၏ အပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော မီးခိုးငွေ့များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာသည်။ အဖြူရောင်နဂါးသည် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ထိုအရှိန်အဝါသည် နဂါး၏ ခေါင်းထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပြီး သူ့ကို မူးဝေသွားစေသည်။

"အိုး..."

သဲပြင်ပေါ်ရှိ ရေများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ နုညက်သော သဲများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကြည်လင်သော ရေစီးကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်...

လိပ်အိုကြီးသည် မြေပြင်ကို ခြေလေးချောင်းဖြင့် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကုပ်တွယ်ထားသော်လည်း ရေစီးကြောင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

သူ့ရှေ့မှ အဖြူရောင်နဂါးသည် မူးယစ်နေသကဲ့သို့ ဟိုဒီယိမ်းထိုးနေသည်။

'ဒီဝိုင်က ဒီလောက်တောင် ပြင်းတာလား? '

ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အတွေးဝင်လာသည်နှင့် လိပ်အိုကြီးက ချက်ချင်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်မှုများသည် အသက်ရှူသံ သုံးလေးကြိမ်စာ ခန့်အကြာတွင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ အဖြူရောင်နဂါးမှာမူ ဆေးဝိုင်အိုးကြီးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်သော လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ရမ်းခါနေဆဲ ဖြစ်သည်။

လိပ်အိုကြီးမှာမူ ခြံဝင်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ မလှုပ်ဝံ့ဘဲ ရှိနေသည်။

"အရှင်၊ အဆင်ပြေရဲ့လားခင်ဗျာ?"

ယက္ခတစ်ကောင်သည် အပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာသည်။

"ငါလည်း မသိဘူး... ရုတ်တရက် ခေါင်းကို တစ်ခုခုနဲ့ အပြင်းအထန် အရိုက်ခံလိုက်ရသလို မူးသွားတာပဲ..."

အဖြူရောင်နဂါးသည် ခေါင်းကို ခါလိုက်သည်။ မြင်ကွင်းများ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူသည် လိပ်အိုကြီးနှင့် ယက္ခကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေ၊ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်!"

ပြောပြီးသည်နှင့် အဖြူရောင်နဂါးသည် ရေလှိုင်းများကို တိုးဝှေ့ကာ ချွန်းမုစံအိမ်တော်မှ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ အဖြူရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ချွန်းမုစံအိမ်တော်နှင့် နီးကပ်သော မြစ်အပိုင်းတစ်ခုတွင် ရေလှိုင်းများ ထကြွလာပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော နဂါးရိပ်တစ်ခုသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားသည်။

အနီးအနားရှိ သင်္ဘောတစ်စင်းပေါ်မှ လူအများအပြားမှာ အဝေးမှ မြစ်ရေများ အကြောင်းမဲ့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

ခဏအကြာတွင် အသက်ငါးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး ကောင်းမွန်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် မြစ်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်း၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက ဘုရားဖူးလာသူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမတွေ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရုပ်တုရှေ့ရှိ အမွှေးတိုင်အိုးကြီးဆီသို့ သွား၍ စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်ပေါ်တွင် ခဏချင်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုအမွှေးတိုင်သည် အခြားအမွှေးတိုင်များ၏ တွန်းထုတ်မှုကြောင့် အိုး၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်နေသည်။ ထိုအမွှေးတိုင်သည် အနည်းငယ်သာ လောင်ကျွမ်းပြီး ငြိမ်းသွားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အလှူရှင်၊ အခြားအလှူရှင်တွေ အမွှေးတိုင်ပူဇော်တာကို မပိတ်ဆို့ပါနဲ့။ အလှူရှင်၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ? မြစ်စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ အမျက်တော်ကို သတိထားပါဦး!!"

ဘုရားကျောင်းစောင့်သည် အစပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်စွာ ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဤသူဌေးကြီးက အမွှေးတိုင်အိုးထဲသို့ လက်နှိုက်ရန် ပြင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူကြီးမှာ ဘုရားကျောင်းစောင့်၏ စကားကို နားမထောင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ လက်ချောင်းများက အမွှေးတိုင်ကို ထိမိရုံရှိသေးစဉ် ထိုအမွှေးတိုင်သည် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ပါနဲ့ အလှူရှင်၊ လက်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်ထုတ်ပါ! မဟုတ်ရင်တော့..."

ထိုအချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းစောင့်မှာ အနားသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှေ့မှ လူကြီးက သူ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"ဘုရားကျောင်းစောင့်၊ ငါ့ကိုပြောစမ်း၊ အခုလေးတင် ဒီမှာ အမွှေးတိုင်လာထွန်းသွားတဲ့ ထူးထူးခြားခြား လူတစ်ယောက် ရှိလား? သူ ဘယ်လိုပုံစံလဲ? ဘယ်အချိန်က ထွက်သွားတာလဲ? ဘယ်ကို သွားတာလဲ?"

အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ထိုလူကြီး၏ မျက်လုံးများမှ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ဘုရားကျောင်းစောင့်မှာ ကြောက်လန့်ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘုရားဖူးများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ထိုလူကြီးသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားကာ ဘုရားကျောင်းစောင့်၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ..."

မြစ်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းနှင့် ဝေးကွာသော တစ်နေရာတွင် ကျိယွမ်သည်လည်း ထိုနေရာသို့ ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်နေသည်။ နဂါးအိုကြီး ရောက်ရှိလာစဉ်က သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ "ငါရောက်ပြီ" ဟု ကြေညာနေသကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

"ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ တစ်လှမ်း စောပြီး ထွက်လာခဲ့လို့..."

ကျိယွမ်သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး မြစ်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကြည့်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်တော့သည်။