လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်
အခန်း (၈) - ကျားရှေ့က ဝိညာဉ်ဇာတ်လမ်း
ကျိယွမ်ဟာ ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်ရတဲ့အတွက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ မူးဝေမှုတွေကနေ ပြန်လည်သက်သာအောင် လုပ်နေတုန်းမှာပဲ နတ်ကျောင်းအပြင်ဘက်ကနေ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
“အစ်ကိုရှီလင်း! အစ်ကိုရှီလင်း!”
နတ်ကျောင်းထဲက လူတွေဟာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပါတယ်။
“ဒါ ရှောင်တုံးပဲ! ရှောင်တုံး ပြန်လာပြီ!”
မကြာခင်မှာပဲ ဝမ်တုံးရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ နတ်ကျောင်းထဲကို အပြေးအလွှား ဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ စိုးရိမ်ပူပန်နေတဲ့ ကျန်းရှီလင်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ဟာ သူ့ကို ချက်ချင်း ဝိုင်းလိုက်ကြပါတယ်။
“ရှောင်တုံး၊ မင်းတစ်ယောက်တည်းလား? လောင်ကျင်းတို့ကော အဆင်ပြေရဲ့လား? ပညာရှိလေးကော ဘယ်မှာလဲ? အခုနက သားရဲဟိန်းသံကို မင်းကြားလိုက်လား?”
ကျန်းရှီလင်းက ဝမ်တုံးဆီက အဖြေရဖို့ မေးခွန်းတွေကို တရစပ် မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်တုံးကတော့ အမောတကော ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာအမူအရာကလည်း တစ်မျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က ပေးတဲ့ ရေခွက်ကိုလည်း သူ ငြင်းပယ်လိုက်ပါတယ်။
“လောင်ကျင်းတို့က ဆရာလုနဲ့အတူ ရှိနေတယ်၊ ဂျင်ဆင်းတူးတာလည်း အဆင်ပြေနေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့...”
“ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဟောဒီ ရှောင်တုံးကတော့ကွာ၊ ပုံမှန်ဆို စကားအရမ်းများတဲ့ကောင်က အခုမှ ဘာလို့ ထစ်နေတာလဲ!”
“စကားဖြတ်မပြောနဲ့!”
ကျန်းရှီလင်းက အော်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖြူဖျော့နေတဲ့ ဝမ်တုံးကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှောင်တုံး၊ ဆက်ပြောပါဦး”
“အဲဒါက... ရင့်မှည့်နေတဲ့ ဂျင်ဆင်းက မတ်စောက်တဲ့ ကုန်းစောင်းပေါ်မှာ ရှိနေတာ။ ကျွန်တော်တို့ တူးနေတုန်းမှာပဲ အဝေးကနေ ကျားဟိန်းသံကြီး ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါက တကယ် ကြောက်စရာကြီး။ အဲဒီမှာတင် လောင်ကျင်းရယ်၊ ပညာရှိရယ်၊ လျိုချွမ်ရယ်က အရမ်းလန့်သွားပြီး ခြေချော်ပြီး ချောက်ထဲ ကျသွားကြတယ်!”
ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောနေတဲ့ ဝမ်တုံးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျန်းရှီလင်းနဲ့ အဖွဲ့သားတွေ အရမ်းကို စိုးရိမ်သွားကြပါတယ်။
“ဘာ? သူတို့ ပြုတ်ကျသွားတယ် ဟုတ်လား?”
“လောင်ကျင်းနဲ့ လျိုချွမ်တို့ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ချောက်က အရမ်းနက်လား?”
“ရှောင်တုံး၊ မြန်မြန်ပြောစမ်း!”
ကျန်းရှီလင်းက ဝမ်တုံးရဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
ဒီလို လှုပ်ရမ်းလိုက်တာက ဝမ်တုံးကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေရာကနေ နိုးကြားလာစေပုံရပြီး သူ့ရဲ့ စကားပြောပုံက ပိုပြီး သွက်လက်လာပါတယ်။
“ကုန်းစောင်းက သိပ်မမြင့်ပါဘူး၊ အရမ်းလည်း မမတ်စောက်ဘူး။ လောင်ကျင်းတို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ခြေကျင်းဝတ်တွေ အပြင်းအထန် လည်သွားကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် လောင်ကျင်းက ကျွန်တော့်ကို အဖွဲ့ထဲက နှစ်ယောက် သုံးယောက်လောက် ခေါ်ပြီး သွားကူဖို့ လွှတ်လိုက်တာ။ လီကွေကတော့ အဲဒီမှာ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်နေတယ်။ ဘယ်သူ လိုက်မလဲ?”
“ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမလဲ၊ သွားကြစို့!”
“ဟုတ်တယ်!”
“ငါလည်း လိုက်မယ်!”
ကျန်တဲ့သူတွေဟာ သားရဲနဲ့ မတိုးခဲ့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ အတော်လေး စိတ်အေးသွားကြပြီး ကူညီဖို့ ဆန္ဒထုတ်ဖော်ကြပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းကလည်း အတူတူပါပဲ။
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါရယ်၊ ရှောင်တုနဲ့ အဟွာရယ်က ရှောင်တုံးနောက်ကို လိုက်ပြီး အခြားလူတွေကို သွားကူမယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျောင်းထဲမှာပဲ စောင့်ကြည့်နေကြ”
သူတို့ စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ကျန်းရှီလင်းနဲ့ ကုန်သည်တွေဟာ မီးတုတ်အချို့ကို ထုတ်ပြီး ထွန်းလိုက်ကြပါပြီ။
ကျိယွမ်ရဲ့ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးတွေ ထသွားပါတယ်။
သူက ဒီကုန်သည်လေးရဲ့ အသံကို မှတ်မိပေမယ့် အသံကလွဲလို့ ဝမ်တုံးရဲ့ ခြေသံကို ကျိယွမ် လုံးဝ မကြားရပါဘူး။
ဒါတင်မကဘဲ ကျိယွမ်က သူ့ရဲ့ မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ အမြင်အာရုံထဲမှာ ဝမ်တုံးရဲ့ ပုံရိပ်နှစ်ခုကို မြင်နေရပါတယ်။ တစ်ခုက ပုံမှန်ဖြစ်ပေမယ့် နောက်တစ်ခုကတော့ သူ့လည်ပင်းက ကျိုးပြီး တစောင်းကြီး ဖြစ်နေကာ ရံဖန်ရံခါ တွန့်ခါနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ကျိယွမ်ရဲ့ ကြက်သီးတွေက မပြယ်နိုင်တော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှီလင်းနဲ့ အခြားသူတွေကတော့ လုံးဝ သတိမထားမိကြပါဘူး။
ဒီလူဟာ လူမဟုတ်တော့ပါဘူး!
အစောနက ကျားဟိန်းသံကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ ကျိယွမ် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
သူက သေရမှာကို သဘာဝအတိုင်း ကြောက်ပေမယ့် ကျန်းရှီလင်းတို့ တစ်ဖွဲ့လုံး ဒီသရဲနောက်ကို လိုက်သွားဖို့ ပြင်နေတာ မြင်တော့ သူ ဘာမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။ ကျန်းရှီလင်းကို မသေစေချင်တာအပြင် နတ်ကျောင်းထဲမှာ ငါးယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့ရင်လည်း အန္တရာယ်ရှိတယ်ဆိုတာ သူ နားလည်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ အဖွဲ့သားတွေက မီးတုတ်တွေထွန်းပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ကြပါတယ်။
“သွားကြစို့! ရှောင်တုံး၊ လမ်းပြစမ်း၊ ငါတို့...”
“နေဦး!”
ရုတ်တရက် မရင်းနှီးတဲ့ အသံတစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး အသံလာရာကို ရှာကြည့်လိုက်တော့ ထိုအသံဟာ သူတောင်းစားဆီက လာတာမှန်း သိလိုက်ရပါတယ်။ သူ ဘယ်တုန်းက နိုးလာမှန်း မသိပေမယ့် နတ်ရုပ်ကို မှီပြီး ကျောင်းအဝင်ဝဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ကျိယွမ်ရဲ့ အခုအသံက သူ့ရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေပြီး သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ရှင်းလင်းကာ တည်ငြိမ်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ရှိလှပါတယ်။
“ကျန်းရှီလင်း၊ ဝမ်တုံးမှာ ပြဿနာရှိနေတယ်၊ သူ့နောက်ကို မလိုက်နဲ့!”
ကျိယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သူ့အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဝမ်တုံးက သူ့ခေါင်းကို အလွန် တောင့်တောင့်ကြီး လှည့်ကြည့်တာကို မြင်လိုက်ရပြီး ကျိယွမ်ရဲ့ ဦးရေပြားတွေပါ ထုံသွားပါတယ်။
“သူတောင်းစား၊ မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ? အစ်ကိုရှီလင်း သွားကြစို့၊ လောင်ကျင်းတို့ စောင့်နေတယ်!”
“အေးပါ”
သူ့ရဲ့ အဖော်ကို ယုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျားနာနေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကို ယုံမလားဆိုတဲ့ ကြားမှာ ကျန်းရှီလင်းကတော့ သိပ်မစဉ်းစားဘဲ ပထမလူကိုပဲ ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။ ကျန်းရှီလင်း နတ်ကျောင်းတံခါးအပြင်ကို ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ရပ်လိုက်စမ်း! ဝမ်တုံးက သေနေပြီ!!”
ဒီဟိန်းဟောက်သံက ကျန်းရှီလင်းနဲ့ အဖွဲ့ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေပြီး သူတို့ ဝမ်တုံးကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်မိပါတယ်။ သူက နတ်ကျောင်းအပြင်ဘက်မှာ သူတို့ကို မျက်နှာမူပြီး ရပ်နေပေမယ့် ညမှောင်ရိပ်ကြောင့် သူ့မျက်နှာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပါဘူး။
“အစ်ကိုရှီလင်း၊ သွားကြစို့၊ လောင်ကျင်းတို့က ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေတာ။ ဒီသူတောင်းစားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို နားမယောင်ပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ကို မယုံဘူးလား?”
ဝမ်တုံးက ရှေ့ကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်တော့ မီးတုတ်အလင်းရောင်က သူ့မျက်နှာအောက်ပိုင်းကို ဟပ်သွားပါတယ်။ သူက သွားဖြဲပြပြီး ပြုံးဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖြူဖျော့နေတဲ့ သူ့အရေပြားတွေက ကွဲအက်နေသလိုပါပဲ။
တစ်ခုခုတော့ လုံးဝ မှားနေပြီ!
ကုန်သည်တိုင်းရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်မှုတွေ ပြန့်နှံ့သွားပြီး လိုက်သွားဖို့ ပြင်နေတဲ့ လူအနည်းငယ်ကလည်း မသိမသာ နောက်ဆုတ်သွားကြပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချပြီး ဝမ်တုံးကို ကြည့်လိုက်ကာ သူတောင်းစားဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ရှောင်တုံး... မင်း... မင်း တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား?”
ဒါပေမဲ့ ဝမ်တုံး စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ နတ်ကျောင်းထဲမှာ ထိုင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ ကျိယွမ်က အေးစက်စက်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူက ကျားအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ! ဝမ်တုံးက အခုနက ပညာရှိ လု လိုပဲ သရဲဖြစ်နေပြီ၊ သူက မင်းတို့ကို ကျားစားဖို့ ခေါ်သွားနေတာ! မင်းတို့ သူ့နောက်လိုက်သွားရင် ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး!”
“သရဲ!”
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ အခြားသူတွေဟာ အရမ်းလန့်သွားပြီး နောက်ကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြပါတယ်။ ကျားဟိန်းသံကြီးနဲ့ ဝမ်တုံး ပြန်လာပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်စဉ်းစားမိတော့ ကုန်သည်တွေရဲ့ ဦးရေပြားတွေပါ ထုံကျဉ်သွားပါတယ်။
“အစ်ကိုရှီလင်း၊ သူ့ကို မယုံပါနဲ့။ လောင်ကျင်းတို့ စောင့်နေတုန်းပဲ”
ဝမ်တုံးက နတ်ကျောင်းတံခါးဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်လာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အသံထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မပါတော့ပါဘူး။
“ရှောင်တုံး၊ ရှေ့ကို ဆက်မလာနဲ့တော့!”
ကျန်းရှီလင်းက သူ့ရှေ့မှာ မီးတုတ်ကို မြှောက်ပြလိုက်တော့ ဝမ်တုံး ရပ်သွားပါတယ်။
သူက နတ်ကျောင်းအဝင်ဝက လူအုပ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျောင်းထဲက လူတွေကလည်း ပြန်စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ဝမ်တုံးရဲ့ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီး မီးခိုးငွေ့တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ နတ်ကျောင်းအပြင်ဘက် ညကောင်းကင်ယံထဲကို လွင့်ပါးပျောက်ကွယ်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လူတိုင်း အသက်ရှူမှားမတတ် ဖြစ်သွားကြပါတယ်။
“ဒုတ်...”
ဓားမတစ်စင်း မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး ကုန်သည်နှစ်ယောက်ကတော့ ထိတ်လန့်လွန်းလို့ လဲကျသွားပါတယ်။
“သရဲ၊ သရဲ!”
“အား!!”
“ဘုရား ဘုရား!”
“ကျောင်းထဲဝင်! ကျောင်းထဲကို ဝင်ကြစမ်း!!”
“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ မြန်မြန်၊ ကျောင်းထဲကို ဝင်ကြ! အကုန်လုံးကို ဆွဲခေါ်ခဲ့!”
ကျန်ရှိနေတဲ့ ကုန်သည်ရှစ်ယောက်ဟာ နတ်ကျောင်းထဲကို အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြပြီး အားလုံးက နတ်ရုပ်ကြီးနဲ့ သူတောင်းစားရဲ့ ဘေးမှာ မသိမသာ စုရုံးလိုက်ကြပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းကတော့ အမောမပြေသေးပါဘူး။ သူက ကျောင်းအပြင်ဘက်က မှောင်မိုက်တဲ့ ညကို တစ်လှမ်း၊ ပြီးတော့ ကျိယွမ်ကို တစ်လှမ်း ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီက... ဆရာကြီး၊ ခင်ဗျားက...”
ကျန်းရှီလင်း စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကျိယွမ်က သူ့လက်ကို မြှောက်ပြီး တားလိုက်ပါတယ်။ ကျိယွမ်ရဲ့ ဖျားနာနေတဲ့ မျက်နှာက အတော်လေး ဆိုးဝါးနေပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပေမယ့် အခန်းထဲက မှောင်နေတာကြောင့် အခြားသူတွေက သူ့အမူအရာကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပါဘူး။
“ရှူးးး... ရှူးးး...”
လေက ပိုပြင်းလာပြီး တောအုပ်ထဲက မြက်ပင်တွေနဲ့ သစ်ပင်တွေက အပြင်းအထန် ယိမ်းထိုးနေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ နားထဲမှာတော့ တည်ငြိမ်ပြီး အားပါတဲ့ ခြေသံတွေ ဆက်တိုက် နီးကပ်လာနေတာကို ကြားနေရပါတယ်။ သားရဲတစ်ကောင်ရဲ့ ဟိန်းသံနဲ့ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံတွေက ကျောင်းအပြင်ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာနေပြီး ရံဖန်ရံခါမှာ ဟိန်းသံတိုးတိုးကိုလည်း ကြားနေရပါတယ်။
ကျိယွမ်က တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး နတ်ကျောင်းအဝင်ဝကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးအေးတွေနဲ့ စိုရွှဲသွားပါတော့တယ်။
“စကားမပြောနဲ့တော့... အဲဒါ လာနေပြီ...”