လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်
အခန်း (၇) - မျက်စိတစ်ဝက် ကွယ်ခြင်း
'တောင်းပန်ပါတယ်! မိုက်မဲမနေကြစမ်းပါနဲ့၊ မသွားကြပါနဲ့ဦး!'
နတ်ရုပ်နောက်ကွယ်မှာ ကျိယွမ်တစ်ယောက် အရမ်းကို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိပါတယ်။ အကယ်၍ ဒီကုန်သည်တွေသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် နောက်တစ်ယောက်က သူပဲ ဖြစ်လာတော့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူက အသံမထွက်နိုင်ပါဘူး။ ခြေသံတွေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားပြီး သူ့ရဲ့ အကြားအာရုံ နယ်ပယ်ထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိပဲ သူ နားစွင့်နေနိုင်ပါတယ်။
ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်တွင်းတိုက်ပွဲကြားမှာ ကျိယွမ်ရဲ့ မျက်ခွံတွေဟာ အပြင်းအထန် တုန်ခါလာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေလည်း ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားလာပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်သူကြွယ်လေးဟာလည်း အနည်းငယ် တွန့်ခါသွားပါတယ်။
ကျိယွမ်ဟာ ဒီအပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်းခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာပါတယ်။
သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သေသေချာချာ ပြန်စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ ပြင်းထန်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကြောင့် 'ဝိညာဉ်ဖိစီးမှု' က အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး လက်နှစ်ဖက်လုံးက လက်ချောင်းလေးတွေကို လှုပ်ရှားလို့ ရနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရပါတယ်။ ဒါဟာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု မဟုတ်သေးပေမယ့် တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ တိုးတက်မှုပါပဲ။
ကျိယွမ်ဟာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားပါတယ်။ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ ကုန်သည်လေးယောက်ကတော့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်နဲ့ ကြုံရဖို့ သေချာသလောက် ရှိနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူသာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ကျန်ခဲ့တဲ့ ကုန်သည်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းနိုင်ရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်ပါသေးတယ်။
နတ်ကျောင်းအဝင်ဝမှာ ကျန်းရှီလင်းက မီးတုတ်နှစ်ချောင်းကို ထွန်းလိုက်ပြီး ပထမတစ်ချောင်းကို ဝမ်တုံးကို ပေးလိုက်ပါတယ်။ အေးစက်တဲ့ ညလေကြောင့် မီးတောက်တွေဟာ ဘေးဘယ်ညာကို ယိမ်းထိုးနေပါတယ်။
“သတိထားကြဦး၊ ဆရာလုကိုလည်း ကာကွယ်ပေးလိုက်ကြ”
“ရပါတယ် အစ်ကိုရှီလင်း!”
“လောင်ကျင်း၊ သတိထားနော်!”
“စိတ်မပူပါနဲ့ ရှီလင်း! ငါ သတိထားပါ့မယ်!”
ကျင်းရွှန့်ဖူက မီးတုတ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့အုပ်စုဟာ ကျန်းရှီလင်းကို စိတ်ချဖို့ ပြောကြပါတယ်။ သူတို့က ခရီးသွားကုန်သည်တွေပဲလေ၊ တောင်ပေါ်သားတစ်ဝက် ဖြစ်နေကြပါပြီ။
ကျန်းရှီလင်းက ဒုတိယမီးတုတ်ကို လမ်းပြမယ့် ပညာရှိ လု ကို ပေးဖို့ လုပ်ပေမယ့် ပညာရှိကတော့ လှမ်းမယူပါဘူး။
“မယူတော့ပါဘူး၊ မီးတုတ်က ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံကို လောင်သွားမှာ ကြောက်လို့ပါ၊ ညီလေး ရှောင်တုံးကိုပဲ ကိုင်ခိုင်းလိုက်ပါ!”
“ရပါတယ်၊ ရပါတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို ပေး၊ ဟီးဟီး...”
ဝမ်တုံးက ရယ်မောရင်း မီးတုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒီကလေးကတော့!”
ကျန်းရှီလင်းက ရယ်မောရင်း ဆူလိုက်ပြီး ကျန်တဲ့ မီးမထွန်းရသေးတဲ့ မီးတုတ်တွေကို လျိုချွမ်ရဲ့ ကျောပိုးခြင်းထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ခြေလှမ်းတွေကို သတိထားဖို့ တစ်ခေါက် ထပ်မှာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အုပ်စုဟာ ရင့်မှည့်နေတဲ့ ဂျင်ဆင်းကို တူးဖို့ ထွက်ခွာသွားကြပါပြီ။
နတ်ကျောင်းအတွင်းထဲမှာတော့ ကျိယွမ်ရဲ့ မျက်နှာ၊ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေဟာ ဆက်တိုက် တွန့်ခါနေပါတယ်။ ဒါဟာ ရောဂါကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့ အပြင်းအထန် ကြိုးစားနေတာကြောင့်ပါ။
တံခါးဝက ကျန်ခဲ့တဲ့ ကုန်သည်ရှစ်ယောက်ဟာ မီးပုံလေး သေးသွားတော့မှ အတွင်းထဲကို ပြန်ဝင်လာကြပါတယ်။ သူတို့မျက်နှာတွေမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ ပြည့်နေပါတယ်။
ဆယ်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်း မဟုတ်ရင်တောင် တစ်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဂျင်ဆင်းကလည်း တန်ဖိုးအတော်ရှိပါတယ်။ ချမ်းသာတဲ့သူတွေက သူတို့အသက်ကို နှမြောကြတာမို့ ဆေးကောင်းဝါးကောင်းတွေအတွက် ငွေအမြောက်အမြား အကုန်အကျ ခံချင်ကြတာပဲလေ။
“ကျန်းခေါင်းဆောင်၊ ဒီသူတောင်းစား ဘာဖြစ်နေတာလဲ?”
မီးဖိုဘေးက လူတစ်ယောက်က ကျိယွမ်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အမူအရာကို မြင်ပြီး အလန့်တကြား အော်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်း ချက်ချင်း ပြေးလာပြီး အခြားကုန်သည်တွေလည်း ဝိုင်းလာကြပါတယ်။ ကျိယွမ် တွန့်ခါနေတာကို မြင်တော့ သူတို့လည်း နည်းနည်း ထိတ်လန့်သွားကြပါတယ်။
“သူ ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတာပဲ...”
“ဒါ ဝက်ရူးပြန်ရောဂါလား?”
“သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်း ယူလာခဲ့၊ သူ့ပါးစပ်ကို ဖြဲထားကြ၊ လျှာကို ကိုက်မမိပါစေနဲ့!”
ကျန်းရှီလင်းက ကျိယွမ်ရဲ့ တွန့်ခါနေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိထားရင်း အခြားသူတွေကို အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
တစ်ယောက်က မီးပုံထဲကနေ သင့်တော်တဲ့ သစ်သားချောင်း တစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း နှိုက်ယူလာပါတယ်။
“ငါ သူ့ပါးစပ်ကို ဖြဲထားမယ်၊ မင်းက ချက်ချင်း ထည့်လိုက်!”
“အူးအူးအူး...”
ကျိယွမ်က ဗီဇအရ ခုခံနေမိပါတယ်။ သူက ဝက်ရူးပြန်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြီးတော့ အဲဒီ သစ်သားချောင်းကလည်း အရမ်းညစ်ပတ်နေတာပဲ!
“သူ့ကို ဖိထားပေးကြစမ်း!”
အတင်းအကျပ် ကြိုးစားမှုတွေအပြီးမှာတော့ သစ်သားချောင်းဟာ ကျိယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ရောက်သွားပါတော့တယ်။ တော်သေးတာက သူတို့က ဘေးတိုက် ထည့်ပေးလိုက်တာမို့ သူ ခဲထားလို့ ရသွားပါတယ်။
ကုန်သည်တွေက ခဏလောက် ကြည့်နေပြီးမှ မီးပုံဘေးကို ပြန်သွားကြပါတယ်။
တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“ဒီသူတောင်းစား ဒီညတော့ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူ့ကို မြှုပ်ပေးဖို့ ကျင်းတစ်ကျင်းလောက် တူးထားရအောင်။”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနတ်ကျောင်းကို နောက်လည်း ငါတို့ ခိုလှုံဖို့ သုံးရဦးမှာဆိုတော့ အလောင်းကြီး ထားခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။”
'မင်းတို့တွေကတော့ တကယ့်ကိုပဲ!'
သူတို့က စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာမှန်း သိပေမယ့် ကျိယွမ်ရဲ့ နဖူးက အကြောတွေကတော့ လှုပ်ခတ်နေပါတယ်။
ကုန်သည် လေးယောက် ထွက်သွားတာ ဆယ်မိနစ်လောက် ရှိသွားပါပြီ။
“ဝေါင်းးးးးးးးးးးးးးးး!”
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ဝေးကွာတဲ့ တစ်နေရာကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတာကြောင့် နတ်ကျောင်းထဲက လူတိုင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြား သွားကြပါတယ်။
“ကျွက်... ကျွက်...”
“တကျိကျိ... တကျိကျိ...”
ဘေးပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်ထဲက ငှက်အပေါင်းတို့ဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံထွက်သွားကြပြီး နတ်ကျောင်းပတ်လည်မှာ ဆူညံစွာ အော်ဟစ်နေကြပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တံခါးဝကနေ အေးစက်တဲ့ လေတစ်ချက် တိုးဝင်လာပြီး နတ်ကျောင်းထဲက မီးပုံကို ငြိမ်းလုနီးပါး ယိမ်းထိုးသွားစေပါတယ်။
“ကျန်းခေါင်းဆောင်!”
“ရှီလင်း! အဲဒါ ဘာအသံကြီးလဲ?”
“အဲဒါ သားရဲတစ်ကောင်လား?”
ကျန်းရှီလင်းရဲ့ မျက်နှာဟာ အတော်လေး ဖြူဖျော့သွားပြီး တံခါးဝကနေ နောက်ကို ဆုတ်လိုက်ကာ အပြင်ဘက်က မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညဥ့်ဦးယံကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
“တောတောင်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေတဲ့ ကြားဟိန်းသံပဲ... ဒါ တောဘုရင် သားရဲကြီးပဲ!”
“ရှူးးး...”
လူတိုင်း အသက်ရှူအောင့်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြပါတယ်။
“ဒါဆို ရှောင်တုံးနဲ့ လောင်ကျင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ!?”
ဘယ်သူမှ ဆက်မပြောဝံ့ကြတော့ပါဘူး။
ကျန်းရှီလင်းက လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး ကျောင်းအပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“သားရဲဘုရင်ရဲ့ ဟိန်းသံက အဝေးကြီးက လာတာ၊ ရှောင်တုံးတို့ကတော့... ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး။ ဟုတ်တယ်၊ သူတို့မှာ မီးတုတ်တွေလည်း ပါသွားတာပဲလေ။ အားလုံးပဲ သတိနဲ့ စောင့်ကြ၊ ဒီညတော့ ငါတို့ အိပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး!”
အဲဒီ ကြားဟိန်းသံက ကျိယွမ်ကိုလည်း တုန်လှုပ်သွားစေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ထိတ်လန့်မှုအပြီးမှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ညာဘက်လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ထားနိုင်ပါပြီ။ လှုပ်ရှားမှုတွေက နည်းနည်း တောင့်တင်းနေပေမယ့် သူ ထိန်းချုပ်လို့ ရနေပါပြီ။ သူက ရုတ်တရက် ထမရပ်လိုက်ဘဲ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိလာတဲ့ ဒီခံစားမှုကို သေသေချာချာ ခံစားနေမိပါတယ်။
ပြီးနောက်မှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ မျက်ခွံတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အကယ်၍သာ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်လုံးတွေကို သူ ပြန်မြင်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ မျက်သူငယ်တွေဟာ အရောင်ဖျော့ပြီး ကြည်လင်တဲ့ မီးခိုးရောင် သန်းနေတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။
အခန်းထဲမှာ အလင်းရောင်က အရမ်းအားနည်းနေပြီး ဝေဝါးလွန်းတာကြောင့် ဘာကိုမှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပါဘူး။ အကယ်၍သာ အစောနက သူ ဘာမှမမြင်ခဲ့ရတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျိယွမ်ကတော့ သူ မျက်စိကွယ်သွားပြီလို့ ထင်မိမှာပါ။
သူ ခေါင်းကို ဘေးဘက်ကို စောင်းလိုက်ပြီး မီးပုံကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့နှလုံးသားက ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရပါတယ်။
သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မီးပုံဟာ အရမ်းဝေဝါးနေပြီး မြင်ရတဲ့ မီးရောင်ဟာ မှုန်မှိုင်းနေတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ကို ဖြတ်ကြည့်ရသလိုပါပဲ။ အလင်းရောင်က သူ့မျက်လုံးထဲကို သိပ်မရောက်ပါဘူး။
သူ့မျက်စိက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ဆိုးသွားတာလား?
'အနည်းဆုံးတော့ လုံးဝ ကွယ်မသွားသေးတာပဲ...'
ကျိယွမ်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ပြီး နှစ်သိမ့်နေမိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ခဏလေး မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ့မျက်လုံးတွေက စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာပါတယ်။ ခံလို့မရတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် တကယ်ကို နေလို့မကောင်းပါဘူး။
“ကျန်းခေါင်းဆောင်၊ ဟိုသူတောင်းစား နိုးလာပြီ!”
ကျန်နေတဲ့ ကုန်သည်တွေဟာ အခုအချိန်မှာ အရမ်းကို စိုးရိမ်နေကြပေမယ့် လူအနည်းငယ်ကတော့ ကျိယွမ်ရဲ့ အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိကြပါတယ်။ ထိုအသံကြောင့် အားလုံးက သူတောင်းစားရှိရာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ သူ လှုပ်ရှားနေတာကို အားလုံး မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှီလင်း အပါအဝင် ဘယ်သူမှ မိသားစုဝင်လည်း မဟုတ်၊ သူငယ်ချင်းလည်း မဟုတ်တဲ့ သူတောင်းစားကို ဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ လူတိုင်းက ခြင်းတောင်းထဲကနေ ဓားမတွေနဲ့ တုတ်တိုတွေကို ထုတ်ပြီး လက်ထဲမှာ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ နတ်ကျောင်းတံခါးဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေကြပါတယ်။
ကျိယွမ်မှာလည်း သူ့မျက်စိအကြောင်း တွေးနေဖို့ အချိန်မရှိပါဘူး။ အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးက သူ့အသက်ပါပဲ။ သူ ထထိုင်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လမ်းတစ်ဝက်မှာတင် အရမ်းကို မူးဝေသွားပြီး လက်တွေက အားပျော့သွားပါတယ်။
“ဒုတ်...” ရုတ်တရက် ကျိယွမ်ဟာ နောက်ကို ပြန်လဲကျသွားပြီး ဦးခေါင်းနောက်စေ့နဲ့ မြေကြီးနဲ့ ဆောင့်မိသွားပါတယ်။
“ရှူးးး... ဟူးးး...”
ကျိယွမ် နာကျင်လွန်းလို့ အံကြိတ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်မိပါတယ်။
သူ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီ ဆိုပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရောဂါပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားပြီးမှ နာလန်ထစ လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သူ ဘာအားမှ မရှိသေးသလို အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူကမှလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြပါဘူး။
ကျိယွမ်က အကူအညီတောင်းဖို့လည်း မကြိုးစားတော့ပါဘူး။ သူက ညာဘက်လက်နဲ့ နတ်ရုပ်ရဲ့ အောက်ခြေကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ကိုယ်ကို တွန်းတင်လိုက်ပါတော့တယ်။