အခန်း ၆၁ - တောအုပ်ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းခြင်း

မူလက ကျီယွမ်သည် မိုးမလင်းမီ ထွက်ခွာသွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်းက သူ့အား လိုက်ရှာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ခေတ္တမျှ ဆိုင်းငံ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လမ်းခရီးကို မေးမြန်းလို၍လည်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မိုးလင်းသည့်တိုင် မရဏဌာနမှ တမန်တော်တစ်ဦးမျှ ရောက်မလာသဖြင့် ကျိယွမ်လည်း ဆက်မစောင့်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယခုအခြေအနေမှာ နင်အန်းခရိုင်တွင် နေထိုင်စဉ်ကနှင့် မတူပေ။ ထိုစဉ်က သူသည် ထူးဆန်းသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ကောလာဟလများ မည်မျှပင် ထွက်ပေါ်နေပါစေ၊ လူအများကြား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုကြရုံသာ ဖြစ်သည်။ အရပ်သူအရပ်သားများ၏ နေ့စဉ်ဘဝနှင့်လည်း တိုက်ရိုက်မသက်ဆိုင်သဖြင့် လမ်းဘေးစကားဝိုင်းများသဖွယ် ပြီးသွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ အပြင်ထွက် စားသောက်ချိန်များတွင် လူတို့နှင့် ဆုံတွေ့နိုင်သေးသဖြင့် သူသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ဟု အထင်အမြင် ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မိစ္ဆာကောင်နှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းမှာ ရွာသားများအပေါ် ပိုမိုကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိသွားစေသည်။ ရွာသားများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။

မြွေမိစ္ဆာအနေနှင့်လည်း သေမသွားခဲ့လျှင်ပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားမည်မှာ သေချာသည်။ ထို့ပြင် ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်း လက်အောက်ရှိ ဌာနအသီးသီးကလည်း အဆင်သင့် ပြင်ထားကြမည်ဖြစ်ရာ ကြီးမားသော ပြဿနာရှိမည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ကုန်သည်အချို့ကို တားဆီးကာ ချွန်းဟွေ့စီရင်စုသို့ မည်သို့သွားရမည်၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရပ်နားကာ မည်သည့်နေရာမှ ကွေ့ရမည်ကို အသေးစိတ် မေးမြန်းလိုက်သည်။ မေးမြန်းပြီးနောက် ရွာထိပ်ရှိ တဲအိမ်လေးတွင် ခေတ္တမျှ အိပ်စက်အနားယူဦးမည်ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လှည့်ကွက်တစ်ခုသုံးကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ရွာသူကြီးက ကျိယွမ်ကို နေ့လယ်စာ ကျွေးရန် လာရောက်ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရတော့ပေ။ အနီးအနားရှိ ရွာသားများကို မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြောင်းသာ ပြောကြသည်။

ကျိယွမ်မှာမူ ရွာမှ ထွက်သွားသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။

ကုန်သည်များ၏ အကြံပြုချက်အရ ရွှန်းပေါင်ခရိုင်သို့ ပြန်လှည့်သွားခြင်းထက် ယခုဦးတည်ချက်အတိုင်း ဆက်သွားခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။ တယ်ယွမ်၊ ချန်းကျိုးနှင့် ထန်ရှုခရိုင်တို့ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျိုသောက်ခိုခရိုင်ကို အမှီပြု၍ လောင်ဟွာတောင်ကို ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှောက်ရွှန်းမြစ်ဟု ခေါ်သော မြစ်ကို အမီလိုက်လျှင် ချွန်းမုမြစ်အတွင်း စီးဝင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ချွန်းမုမြစ်အတိုင်း လိုက်သွားလျှင် ချွန်းဟွေ့စီရင်စုသို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက် အသေးစိတ်အချက်အလက်များနှင့် လမ်းညွှန်အမှတ်အသားများ ရှိသကဲ့သို့ လူသူမရှိသော နေရာများကိုလည်း ရှောင်ကွင်းသွားရမည် ဖြစ်သည်။ နားထောင်ရသည်မှာ ရှုပ်ထွေးသယောင် ရှိသော်လည်း ကျိယွမ်ကမူ လက်တွေ့ခရီးစဉ်မှာ သိပ်မခက်ခဲဟု ယုံကြည်သည်။ လူသူကင်းမဲ့သော နေရာများနှင့် တောင်ကျစမ်းချောင်းများတွင် တည့်တည့်သာ သွားရန် လိုအပ်သည်။ လမ်းကြောင်းမမှားသရွေ့ လမ်းခရီးရှိ ခရိုင်များတွင် သင့်တော်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာတွေ့နိုင်ပေမည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုသောက်ခိုခရိုင်မှာ လူစည်ကားသော ဗဟိုချက်ဖြစ်သဖြင့် လွဲချော်ရန် မလွယ်ကူပေ။

လက်ရှိတွင် ကျိယွမ်၏ ခြေတစ်လှမ်းမှာ တစ်မီတာမှ ငါးမီတာအထိ ခရီးရောက်သဖြင့် သူသွားခဲ့သည့် အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ရန် လွယ်ကူပြီး အမှတ်တမဲ့ဖြင့် လိုရာထက် ပိုမရောက်သွားနိုင်ပေ။ သူ၏ ခွန်အားကိုလည်း ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ခွဲဝေအသုံးပြုနိုင်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ လှပသော ရှုခင်းများကိုလည်း ခံစားနိုင်ပေသည်။

ကုန်းမြင့်တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ရှေ့တွင် တောအုပ်ငယ်တစ်ခု ရှိသည်။ သို့သော် အဝေးမှ ကြည့်လျှင် သစ်ပင်ရိပ်များမှာ အနည်းငယ် ထူထပ်လွန်းနေပြီး မှောင်အတိ ကျနေသကဲ့သို့ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသည်။

ကျိယွမ်သည် မျက်လုံးကို ပွတ်သပ်ကာ သေချာကြည့်လိုက်သည်။

"အိုး... ဒုက္ခပါပဲ"

ရှေ့မှ တောအုပ်မှာ ဆွေ့ယွမ်ခရိုင်နှင့် တယ်ယွမ်ခရိုင်၏ နယ်နိမိတ်နားတွင် ရှိသည်။ သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် ဆုလာဘ်ပေးဌာန၊ အပြစ်ပေးဌာနမှ အရာရှိနှစ်ဦးတို့ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ထီးနက်ကြီးများ ဆောင်းထားပြီး ဝိညာဉ်ဖမ်းကြိုးများ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝိညာဉ်ဖမ်းတမန်တော် အများအပြားလည်း ရှိနေသည်။ ထိုကြိုးများမှာ မြွေမိစ္ဆာကြီး၏ ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်။

ကျီယွမ်သည် ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်းကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် မြို့စောင့်နတ်၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါမှာ လက်အောက်ငယ်သားများထက် ပိုမိုထင်ရှားမြင့်မားသဖြင့် ခွဲခြားရ လွယ်ကူလှသည်။

ချည်နှောင်ခံထားရသော မြွေမိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ ငိုင်ကျနေသော အခြေအနေကို ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းသည် တော်တော်လေး ခံစားသွားရပုံပေါ်သည်။ ဤအခြေအနေမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သိမ်မွေ့လှသည်။

ကျီယွမ်သည် တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် သွက်လိုက်ကာ တောအုပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။

အနည်းငယ် လှမ်းသော နေရာမှပင် ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများကလည်း ကျိယွမ်ကို မြင်လိုက်ကြရာ သူတို့အားလုံး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျိယွမ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ သိနားလည်မှု ရှိသူဖြစ်သည်။ မနေ့ညက အခြေအနေမှာ အရေးပေါ်ဖြစ်နေသော်လည်း ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ မရဏလောကကို လျစ်လျူရှုထားရလောက်အောင် ခေါင်းမာသူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် တောအုပ်နှင့် သင့်တော်သော အကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ လက်နှစ်ဖက်ကို စုံမိုးကာ အရိုအသေပေးရင်း အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်နာမည် ကျိယွမ်ပါ။ ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မြို့စောင့်နတ်မင်းနဲ့ အရာရှိမင်းတို့အားလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။ မနေ့ညက အခြေအနေက အရေးပေါ်ဖြစ်နေပြီး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မြွေနောက်ကို မလိုက်နိုင်တော့တာကြောင့် ဆွေ့ယွမ် မရဏဌာနကို အကူအညီ တောင်းခံခဲ့တာပါ။ တကယ်ပဲ မြွေမိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။ ကျွန်တော့်အတွက် ဒီကိစ္စကို ရှင်းလင်းပေးတဲ့ မြို့စောင့်နတ်မင်းနဲ့ မရဏဌာနကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်"

ကျိယွမ်၏ စကားမှာ ရိုးသားပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသလို မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်မှန်ကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။

ချက်ချင်းပင် မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် အရာရှိနှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားများမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားသည်။

"ဒါဆို မင်းက ကျိယွမ်ဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပေါ့။ ဒီခရိုင်ထဲမှာ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး သူ့အကြံက အောင်မြင်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ။ ကူညီပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျိယွမ်။ အခုတော့ မြွေမိစ္ဆာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ၊ သူ့ဝိညာဉ်ကလည်း ဒီမှာပါ။ ကြည့်ရှုပါဦး"

မြို့စောင့်နတ်အရာရှိများကလည်း ကျိယွမ်ကို ပြန်လည်ဂါရဝပြုကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ကျိယွမ်သည် တကယ်ပင် မျက်မမြင်တစ်ဦးလားဟု သံသယရှိသည့်အလား ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးများထံတွင်သာ မကြာခဏ ဝဲနေတတ်သည်။

လူဆိုသည်မှာ မိမိကို ရိုသေလျှင် ပြန်လည်ရိုသေတတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်၏ စကားများက သူတို့အတွက် မျက်နှာပန်းလှစေသလို ဆွေ့ယွမ်ခရိုင် မရဏလောကအတွက်လည်း သိက္ခာရှိရှိ ထွက်ပေါက်တစ်ခု ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ "ကျွန်တော် မလိုက်နိုင်လို့ အကူအညီတောင်းတာပါ" ဆိုသည့် စကားမှာ လိမ်ညာထားမှန်း သိသာသော်လည်း ယင်းကပင် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော အခြေအနေကို အဆင်ပြေပြေ ပြီးဆုံးသွားစေသည်။ အပြစ်ပေးဌာနမှ အရာရှိပင်လျှင် ကျိယွမ်သည် ရိုးသားလှသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျိယွမ်၊ ကြည့်ပါဦး။ ဒါ အဲဒီမိစ္ဆာလား"

ဆုလာဘ်ပေးဌာနမှ အရာရှိက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်တမန်တော်များက မြွေဝိညာဉ်ကို ရှေ့သို့ ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒီမိစ္ဆာပါပဲ။ ဒီနေ့ မိုးမလင်းခင်က သူဟာ မျက်လှည့်ပြကွက်တွေသုံးပြီး ကုန်သည်တွေကို လှည့်စားခဲ့တယ်။ သူဟာ အဆင့်တက်ဖို့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ ယင်နဲ့ယန် ပေါင်းစပ်မှုကို အထောက်အကူဖြစ်ဖို့ လူတွေရဲ့ ရာဂစိတ်ကို နှိုးဆွချင်နေတာလို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းပါတယ်"

"ဟင်း... ကျိယွမ်ပြောတာ မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒီမိစ္ဆာကောင်ဟာ အမြော်အမြင်မရှိဘဲ ကျီယွမ်ရဲ့ ဓားသွားရှေ့ကို ရောက်သွားရတာ နှမြောစရာပဲ"

အပြစ်ပေးဌာန အရာရှိက ဝိညာဉ်ဖမ်းကြိုးကို ဆွဲကာ မြွေမိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို အနားသို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ အမြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ကျိယွမ်ရဲ့ အရည်အချင်းက တကယ်ကို ထူးကဲလှပါတယ်။ ကင်းလှည့်တမန်တော် ပြောကြားချက်အရ မြွေအမြီးပေါ်က မီးလျှံဟာ မရပ်မနား တောက်လောင်နေတာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။ ဒီဓားသိုင်းရဲ့ အလှတရားကို မမြင်တွေ့လိုက်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ"

ကျီယွမ်သည် မြွေဝိညာဉ်၏ အခြေအနေကို သေချာကြည့်ရင်း သက်စောင့်မီးနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုနက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားသည်။ ဤမြွေမိစ္ဆာမှာ စွမ်းအား သိပ်မကြီးလှပေ။ စွမ်းအားကြီးသော မိစ္ဆာဆိုလျှင် သူ၏ လှည့်ကွက်များကို လျစ်လျူရှုနိုင်ရုံသာမက ကျိယွမ်ကိုယ်တိုင်ပင် ရင်ဆိုင်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် အရာရှိက သူ၏ နည်းလမ်းကောင်းများကို မြင်တွေ့ချင်သည်ဟု ဆိုသောအခါ ကျီယွမ်၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသည်။

"အရာရှိမင်းက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်က တောသားတစ်ယောက်ပါ။ ကျင့်ကြံတာလည်း သိပ်မကြာသေးသလို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေလည်း မရှိပါဘူး။ သက်စောင့်မီးကို လောင်မြဲအောင် မီးထိန်းညှိတဲ့ နည်းလမ်းအသေးစားလေးတစ်ခု သုံးခဲ့တာရယ်၊ လူသားတွေရဲ့ သိုင်းပညာထဲက ဓားကွက်အချို့ကို သုံးပြီး တိုက်ဆိုင်စွာနဲ့ မြွေမိစ္ဆာကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တာပါ"

"မီးထိန်းညှိတဲ့ နည်းလမ်းအသေးစားလား? လူသားတွေရဲ့ သိုင်းပညာလား?"

မြို့စောင့်နတ်မင်း အပါအဝင် မရဏဌာနမှ အရာရှိများ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လူသားတို့၏ သိုင်းပညာက မိစ္ဆာများကို အနိုင်ယူနိုင်သည်ကို သူတို့ မသံသယဖြစ်ကြပေ။ အမှန်စင်စစ် ထူးချွန်သော သိုင်းပညာရှင်များတွင် ပြင်းထန်သော သွေးသားအရှိန်အဝါ ရှိသဖြင့် သာမန်တစ္ဆေနှင့် မိစ္ဆာများမှာ သူတို့အနား မကပ်နိုင်ကြပေ။ စွမ်းအား အလွန်မကြီးမားသော မိစ္ဆာဆိုလျှင် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်။ သူတို့ အံ့ဩသည်မှာ ကျိယွမ် ရရှိခဲ့သည့် ရလဒ်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှေးစကားအတိုင်း သက်စောင့်မီးဟာ အဆုံးမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့တဲ့ ဓားကွက်တွေဟာလည်း ထူးချွန်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ သူ့ရဲ့ ပညာရပ်တွေဟာ လောကနိယာမနဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်တယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ လူသားလောကက ပညာရပ်တွေကိုလည်း လျှော့မတွက်သင့်ပါဘူး"

ဤအချက်မှာ ကျိယွမ် တကယ်ယုံကြည်သည့် အချက်ဖြစ်သည်။ သူသည် 'ဓားအသိဝိညာဉ် ကမ္ပည်းစာ' ကို အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ ယင်းသည် သူ စတင်ရရှိခဲ့သော ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဝါးစာလိပ်နှစ်ခုထက်ပင် သာလွန်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ရူးသွပ်သောတပည့် ဇော့၏ စစ်မှန်သော ဓားသိုင်းပညာကို အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် အရာရှိများမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ကျိယွမ်၏ စကားကို အလုံးစုံ မယုံကြည်ကြပေ။

"ကျိယွမ်ရဲ့ မီးထိန်းညှိတဲ့ ပညာက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းပါတယ်"

"ဒီကိစ္စလည်း ပြီးပြတ်သွားပြီဆိုတော့ ကျိယွမ်ရဲ့ ခရီးစဉ်ကို ကျွန်တော်တို့ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန် ဆွေ့ယွမ်ကို ပြန်ဖြတ်ဖြစ်ရင် အကူအညီ လိုအပ်တာရှိရင် အားမနာဘဲ ပြောပါ"

မြို့စောင့်နတ်မင်းက ပြောပြီးနောက် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကလည်း တစ်ဖန် ပြန်လည်ဂါရဝပြုကြသည်။ သူတို့ ပြန်ရန် ပြင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်း စိတ်ကျေနပ်မှု ရနေကြပြီဖြစ်ရာ ဟန်ဆောင်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

'မဖြစ်သေးဘူး! သူတို့ဆီက တစ်ခုခု တောင်းရဦးမယ်!'

ကျိယွမ်သည် ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် မျက်နှာပြောင်တတ်သူဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် အရှက်အကြောက် မထားတော့ဘဲ သူတို့ကို အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။

"မြို့စောင့်နတ်မင်းနဲ့ အရာရှိမင်းတို့ ခဏလောက် ဆိုင်းငံ့ပေးပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ အားနာစရာ တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိလို့ပါ။ ဟို... မရဏဌာနမှာများ နတ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် မန္တန်တွေ ရှိမလားလို့ပါ။ စည်းမျဉ်းတွေကို မဖောက်ဖျက်ဘူးဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို လေ့လာခွင့် ပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်ပဲ သေးငယ်တဲ့ ပညာရပ်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုစာအုပ်မျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်ခင်ဗျာ!"

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိယွမ်သည် အလွန်တရာ ရိုးသားသော ဟန်ပန်ဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ရေထိန်းညှိနည်းပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အလားတူ ပညာရပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရလျှင် သူ အရှက်မရှိ ယူမည်သာ ဖြစ်သည်။