လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်
အခန်း (၄၆) - ဒုတိယမြောက်တစ်ခု

နင်အန်းခရိုင်တွင် နျူထုံတောင်တန်းနှင့် အနီးဆုံးမြို့မှာ နာစစ်ဆပ်မြို့ဖြစ်ပြီး ထိုမြို့မှလွဲလျှင် တောင်ခြေရှိ ကျေးရွာများသာ ရှိလေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိယွမ်သည် ရှောင်ယင်ချင်နှင့် မြေခွေးလေးကိုခေါ်ကာ ကျေးရွာများမှတစ်ဆင့် နျူထုံတောင်တန်းသို့ သွားရာတောလမ်းအတိုင်း အထူးတလည် ခရီးထွက်ခဲ့သည်။

ကျိယွမ်နှင့်အတူ ရိုးရှင်းသော နေ့လည်စာကို စားသောက်ပြီးနောက် ယင်ချင်သည် အိမ်ပြန်၍ ကျောင်းဝတ်စုံလဲကာ ကျိယွမ်နှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာခဲ့သည်။

မြို့ထဲမှ မထွက်မီအထိ မြေခွေးနီသည် ကျိယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး မြို့ပြင်သို့ရောက်မှသာ အောက်သို့ ဆင်းခွင့်ရတော့သည်။

နင်အန်းခရိုင်မှ နျူထုံတောင်ခြေအထိ တည့်တည့်တိုင်းလျှင် ဆယ်မိုင်ခန့် ဝေးသည်။ ကျိယွမ်၏ လက်ရှိစွမ်းရည်ဖြင့်ဆိုလျှင် အားအကုန်မသုံးဘဲ သွားလျှင်ပင် တစ်နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံ (၁၅ မိနစ်) ခန့်သာ ကြာမည် ဖြစ်သော်လည်း မြေခွေးနီနှင့် ယင်ချင်တို့ ပါလာသောကြောင့် အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ထွက်သည့် ခရီးတစ်ခုဟုသာ မှတ်ယူနိုင်ပေသည်။

ဤခေတ်ကာလမှ ကလေးငယ်များ၊ အထူးသဖြင့် ယင်ချင်ကဲ့သို့ စာပေသင်ကြားနေရသည့် ကလေးများအတွက် ငယ်စဉ်တွင် အဝေးသို့ ခရီးသွားခွင့်မှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ နင်အန်းခရိုင်တွင် နေထိုင်သော်လည်း ကျေးလက်တောရွာ မြင်ကွင်းများမှာ ယင်ချင်အတွက် အလွန်ပင် ထူးခြားဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။

ကလေးများ ကစားနေချိန်တွင် သူတို့၏ ခွန်အားမှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။ ပင်ပန်း၍ ခဏနားလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်လည် အားအင်ပြည့်ဝလာတတ်ကြသည်။ ထို့အပြင် ယင်ချင်၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားမှာလည်း အနည်းငယ် ထူးခြားနေပြန်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ရေဒလက်များကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်တကြီး ရယ်မောတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ မြေခွေးကို မျက်နှာချိုသွေးရန် လယ်ကွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ဖားနှင့် ပိုးကောင်များကို ဖမ်းပေးတတ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွာကကလေးများကဲ့သို့ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ရေချိုးတတ်ပြီး၊ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် တောအုပ်ထဲသို့ အော်ဟစ်ကာ အသံပေးတတ်သေးသည်။

ကျိယွမ်သည်လည်း မုန့်များနှင့် ကိတ်မုန့်များကို အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လာခဲ့ရာ၊ အကျင့်စာရိတ္တ ထိန်းသိမ်းမှု တင်းကျပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာရသည့် ရှောင်ယင်ချင်အတွက် ဤခရီးစဉ်မှာ အလွန်ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အပြင်ထွက်ခြင်း ဖြစ်နေသည်။ စားစရာ၊ သောက်စရာနှင့် အဖော်ပြုဖို့ ခွေး— မဟုတ်ပါ၊ မြေခွေးတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသည်လေ!

တစ်နာရီခွဲခန့် ကစားရင်း လမ်းလျှောက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ နျူထုံတောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထို့နောက် တောင်တက်သမားများ ဖောက်လုပ်ထားသော တောင်လမ်းအတိုင်း တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုပေါ်သို့ နာရီဝက်ခန့် ထပ်မံ တက်ခဲ့ကြသည်။

တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိယွမ်သည် ယင်ချင်ကို လျှောက်မပြေးစေတော့ပေ။ အကယ်၍ အဆိပ်ရှိသော ပိုးမွှား သို့မဟုတ် မြွေကိုက်ခံရပါက ယင်ကျောက်ရှန်းအား ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်လေမှာ အောက်ခြေရှိ ချိုင့်ဝှမ်းထက် ပို၍ အေးမြလှသည်။ တောင်ကုန်းများမှာ အလွန်မမြင့်သော်လည်း မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးများနှင့် ထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသည်။

ကျိယွမ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မြေခွေးနီကို ကြည့်ကာ တောအုပ်ထဲသို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။

"သွားတော့... မင်းက ငါ့ဘဝထဲမှာ ခဏတာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကံပါရင် နောက်တစ်ခါ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့!"

"ကျွန်တော်လည်း ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်တော်လည်း ပါတယ်! ကျွန်တော့်ကို မမေ့နဲ့ဦးနော် မြေခွေးလေး! မမေ့နဲ့နော်!"

ယင်ချင်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသည်ကို အောင့်ထားရင်း အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"အင်း၊ ရှောင်ယင်ချင်ကိုလည်း မမေ့နဲ့ပေါ့"

ကျိယွမ်သည် ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ယင်ချင်၏ ပုံစံမှာ သူ၏ ယခင်ဘဝက သေဆုံးသွားသည်အထိ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သော လိပ်သုံးကောင်၊ ယုန်နှစ်ကောင်နှင့် ကြက်တူရွေးလေးတို့ကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။

မြေခွေးနီသည် နှစ်ချက်ခန့် အော်မြည်ကာ ကျိယွမ်ထံမှ ထွက်ခွာသွားသည်။ သူသည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ခုန်ကူးသွားပြီးနောက်၊ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မခွဲနိုင်မခွာရက် ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

ကျိယွမ်နှင့် ယင်ချင်တို့မှာ ထိုနေရာတွင် ခဏတာ ရပ်ကြည့်နေသော်လည်း မြေခွေးလေးမှာ ထွက်ခွာသွားလိုသည့် ဆန္ဒ မရှိသယောင် ဖြစ်နေသည်။

"ဦးလေးကျိ၊ မြေခွေးလေးက မသွားချင်သေးဘူး ထင်တယ်!"

"သူက ငါတို့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ချင်နေတာ ဖြစ်မှာပါ"

ပြောပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ဘာမှထပ်မပြောဘဲ၊ ခဏခဏ နောက်လှည့်ကြည့်နေသော ယင်ချင်ကို ခေါ်ကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်း တစ်ဆယ်ကျော်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် ကျိယွမ် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေခွေးနီမှာ ထိုထူးဆန်းသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူတို့ကို ကြည့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ သိကျွမ်းခဲ့တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့... ငါ ကျိယွမ်က မင်းကို လက်ဆောင်တစ်ခု ထပ်ပေးမယ်..."

ကျိယွမ်သည် ကောင်းကင်မှ တိမ်တိုက်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြေခွေးနီကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"မင်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်နေပြီဆိုတော့ မင်းက အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ တိရစ္ဆာန် မဟုတ်တော့ဘူး။ တခြားအရာတွေ မရှိရင်နေပါစေ၊ နာမည်တစ်ခုတော့ မရှိလို့ မဖြစ်ဘူး။ မင်း မကန့်ကွက်ဘူးဆိုရင် နောက်ကို မင်းနာမည်က 'ဟူယွင်' ဖြစ်တယ်!"

ကျိယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မြေခွေးနီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားသည်။ ခဏတာအတွင်း သူသည် ကျိယွမ်၏ ယခင်ညွှန်ကြားချက်များကို မေ့လျော့သွားပြီး ယင်ချင်၏ ရှေ့တွင်ပင် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို စုကာ ကျိယွမ်အား ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးချနေတော့သည်။

"ဟာ!! ဦးလေးကျိ၊ မြေခွေးလေးက လူတွေကို တကယ်ပဲ ရှိခိုးတတ်တာပဲ!! အားးး!"

ဦးလေးကျိ၏ စကားများကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော ယင်ချင်မှာ မြေခွေးလေးက ဦးချနေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်တကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။

"ဟားဟားဟား! ကဲ အိမ်ပြန်ကြစို့"

ကျိယွမ်သည် ရှောင်ယင်ချင်၏ ကျောကို ပုတ်ပေးကာ၊ အစောပိုင်းက ဝမ်းနည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကလေးငယ်ကို ခေါ်ကာ တောင်အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျိယွမ်သည်လည်း အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေမိသည်။ သူ၏ အပြုံးထက် ပို၍ပင် စိတ်ထဲတွင် ကြည်နူးနေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သူ မသေချာသော်လည်း၊ ယခုလေးတင် သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက် လျှပ်စစ်စီးသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် စစ်တုရင်ရုပ် အသွင်အပြင်တစ်ခု ခဏတာ လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

. . .

ပင်ပန်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်မည်၊ အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ရှောင်ယင်ချင်မှာ ကျိယွမ်၏ ကျောပေါ်တွင် အိပ်ပျော်သွားသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့ နင်အန်းခရိုင်သို့ ပြန်ရောက်သည့် အရှိန်မှာ အသွားကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို မြန်ဆန်သွားသည်။ ကျိယွမ်သည် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို မြှင့်တင်ပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် မြို့ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယင်ချင်ကို ယင်အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပေးချိန်တွင် ညစာစားချိန်ပင် မရောက်သေးပေ။ ဤခရီးစဉ်မှာ နေ့တစ်ဝက်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျိယွမ်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ အင်္ကျီအစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံကို ချွတ်ကာ၊ လက်စွပ်ကျပ်ကျပ်နှင့် ပိုထူသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်များကိုလည်း ပတ်တီးစများဖြင့် သေသေချာချာ စည်းနှောင်လိုက်သည်။

အဆင်သင့်ဖြစ်သည်နှင့် ကျိယွမ်သည် ဖန်ခါးပင်၏ အကိုင်းအခက်များမှတစ်ဆင့် ကျူအန်းဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိမ်အမိုးပေါ်မှ တစ်ဆင့် ခုန်ကူးကာ မြို့ပြင်သို့ ခဏချင်းအတွင်း ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျိယွမ်သည် ရိုးရှင်းသော ကိုယ်ဖျောက်အတတ် နှစ်မျိုးကိုသာ သိရှိသည်။ တစ်ခုမှာ 'ရုပ်လွှာဖျောက်ဖျက်ခြင်း' ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယတစ်ခုမှာ 'သစ်ရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် အမြင်အာရုံကို ပိတ်ဆို့ခြင်း' ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း တစ်ခုချင်းစီတွင် အသုံးချနိုင်သည့် နယ်ပယ်ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။

ပထမနည်းလမ်းမှာ အခြားသူများ၏ အမြင်အာရုံကို လွဲချော်စေရန် သို့မဟုတ် လမ်းကြောင်းလွှဲရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သာမန်လူများ၏ ရှေ့တွင် သူ အမှန်တကယ် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်ဟု ကျိယွမ် မယူဆပေ။ သို့သော် 'သစ်ရွက်ဖြင့် မျက်စိကွယ်ခြင်း' မှာမူ ပို၍ လက်တွေ့ကျသည်။

'သစ်ရွက်' ဆိုသည်မှာ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သေးငယ်သော အရာတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားခြင်းကြောင့် တစ်ဖက်လူအနေဖြင့် အလုံးစုံသော အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည် သူ၏ ဆံပင်အနည်းငယ်ကို အသုံးပြုကာ ဂါထာမန္တန် တစ်ခုကို မန္တန်ရွတ်လိုက်ရာ၊ သူ့ကို ကြည့်သောသူများမှာ သူ၏ အသွင်အပြင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ အခြားတစ်ယောက်ကဲ့သို့သာ မြင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဤနည်းပညာမှာ အကန့်အသတ် ရှိသော်လည်း ပိုမို စိတ်ချရလေသည်။

ကျိယွမ် အလျင်အမြန် ထွက်လာခြင်းမှာ သူ အပြန်လမ်းတွင် မြင်းရထားတစ်စီးကို အဝေးမှ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြင်းရထားနောက်တွင် မြင်းစီးကာ လိုက်ပါလာသူ နှစ်ဦးမှာ နေ့လည်က ခရိုင်အစိုးရရုံးတွင် သူမြင်ခဲ့သော လူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသံကို ကျိယွမ် မှတ်မိနေသဖြင့် မြင်းရထားအတွင်း မည်သူပါလာသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကျိယွမ်သည် သူ့အကြောင်းကို ကွယ်ရာတွင် ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့် ကလဲ့စားချေလို၍ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ ပြောခဲ့သည်မှာလည်း မကောင်းသတင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်လာရသည့် အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ နေ့လည်က ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့် ထိုလူကြီးတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း သူတို့ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်၏ အကြည့်မှာ ထိုလူကြီး၏ ဝတ်ရုံစအနားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအရှိန်အဝါမှာ ထိုလူကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခုခုသော ထူးခြားသည့်အရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိယွမ်သည် ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို သိလိုစိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း၊ မဆင်မခြင် စုံစမ်းမေးမြန်းခြင်း မပြုဘဲ ထိန်းသိမ်းနေခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အခွင့်အရေးမျိုးကိုမူ သူ လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော အရှိန်အဝါ၏ အရင်းအမြစ်ကို သူ ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုရမည် ဖြစ်သည်။

နေ့လည်က သူ ကြားခဲ့ရသည်မှာ ထိုလူများသည် နောက်တစ်နေ့မှ ထွက်ခွာကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ မြင်းရထားမှာ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

လေများမှာ သူ၏ မျက်နှာကို တိုးဝှေ့နေသည်။ မြို့ထဲတွင် ရှိစဉ်က သူ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းသိမ်းခဲ့သော်လည်း၊ မြို့ပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျိယွမ်သည် သူ၏ စွမ်းရည်များကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုကာ မြင်းရထားနောက်သို့ အားကုန် လိုက်ပါတော့သည်။ နှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မြင်းရထားမှာ ကျိယွမ်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ နင်အန်းခရိုင် နယ်နိမိတ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မိုးမှာ မှောင်စပြုနေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျိယွမ်သည် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ရန်အတွက် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို အနည်းငယ် စဉ်းစားရခက်နေသည်။

'ငါ တည့်တည့်သွားပြီး မိတ်ဆက်ရမလား? ဒါမှမဟုတ် တခြားနည်းလမ်း သုံးရမလား? ဒါမှမဟုတ် သူတို့ကို တားလိုက်ပြီးမှ မေးရမလား? နည်းနည်းတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖမ်းရမလား?'

ကျိယွမ်သည် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိပြီး သူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော ပုံစံကို လေ့ကျင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သရုပ်ဆောင်ရာတွင် အနည်းငယ် ပါရမီရှိသည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

သို့သော် ကျိယွမ် ထပ်မံ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင် အခြေအနေသစ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ လမ်း၏ ဘယ်ဘက် တောအုပ်အတွင်းမှ လျှော်တေအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်းရထားကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး! ဒီလူတွေက အတော် သန်မာကြတာပဲ!"

ခြံရံပါလာသော အစောင့်နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ မြင်းများကို နှင်ထုတ်ကာ တိုက်ခိုက်သူများကို ပြန်လည် ခုခံကြသည်။

အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစောင့်မှာ မြင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ အခြားမြင်းတစ်ကောင်ပေါ်သို့ နင်းပြီး အားယူကာ တစ်ဖက်လူကို လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။

"သေပေတော့!"

"တန်—!"

ပြင်းထန်လှသော လက်သီးချက်ကို တစ်ဖက်လူက ဓားကျောဖြင့် ခံလိုက်သည်။ သူသည် ဓားကို ခဏချင်းအတွင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဓားဦးမှာ လည်ပတ်သွားပြီး ပြိုင်ဘက်ထံသို့ တစောင်း ခုတ်ဝင်သွားသည်။ ထိုဓားချက်မှာ သုံးချက်ခွဲထွက်သွားသယောင် ထင်မှတ်ရသည်။

"ရှပ်— ရှပ်— ရှပ်... ဖျန်း..."

ဓားချက် သုံးချက်မှာ အစောင့်၏ လက်သီးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး၊ တစ်ချက်မှာ သူ၏ ပုခုံးမှ သွေးများကို ပန်းထွက်စေခဲ့သည်။

"ငှက်မွှေးတစ်ချောင်းလို ပေါ့ပါးတဲ့ သုံးချက်ခုတ်ချက်! မင်းက 'ယန်ဒီ' ရဲ့ ခိုးသူတစ်ကျိပ်သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ 'ရှန့်ဖုန်း' ပဲ!"

အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် အစောင့်သည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ၊ အခြားဓားပြနှစ်ဦး၏ ပူးတွဲတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အပေါင်းအဖော်များမှာလည်း အခြေအနေ မဟန်တော့ဘဲ တစ်ယောက်နှင့် လေးယောက် တိုက်ခိုက်နေရကာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထုရိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ အစောင့်တစ်ဦးမှာ အကန်ခံလိုက်ရပြီး မြင်းရထားကိုယ်ထည်ကို "ဘုန်း!" ကနဲ သွားရောက် ရိုက်မိလေသည်။

"မြင်းရထားကို ရပ်လိုက်စမ်း!"

ဓားပြတစ်ဦးက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"အူးးးး..."

မြင်းရထား မောင်းနှင်သူမှာ ဇက်ကြိုးကို အလျင်အမြန် ဆွဲရပ်လိုက်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ထိုင်နေကာ ဘာမှမလုပ်ရဲတော့ပေ။ မြင်းရထားအတွင်းမှ လူများမှာလည်း ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် အသံပင် မထွက်နိုင်ကြတော့ချေ။

ရှန့်ဖုန်းသည် ရန်သူကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးကိုပင် လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ၊ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် မြင်းရထားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝေဝူဝေ၊ မင်းတို့ ဝေမိသားစုမှာ မိစ္ဆာတွေကို ကာကွယ်နိုင်တဲ့ အပြာရောင် ကျောက်စိမ်းတစ်တုံး မျိုးဆက်အလိုက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတယ်လို့ သတင်းကြားတယ်။ မင်း အဲဒါကို ကိုယ်နဲ့မကွာ ဆောင်ထားတယ် မဟုတ်လား?"