လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၄၃) - မြို့ထဲမှ ကောလာဟလများ

ကျိယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဤစာမူ၏ တန်ဖိုးမှာ လုရှန်းကျွင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ တန်ဖိုးနှင့် လုံးဝကွာခြားနေပြီး သူသည် ၎င်းကို ချက်ချင်းပင် စွဲလန်းသွားတော့သည်။

'ဓားအသိ ကမ္ပည်းစာ' ပေါ်ရှိ စာလုံးတိုင်းမှာ မတူညီသော တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေကြသည်။ စုတ်ချက်တစ်ခုချင်းစီတွင် ထက်မြက်မှုများ ကိန်းအောင်းနေသော်လည်း စုစည်းလိုက်သောအခါတွင်မူ မလှုပ်မယှက်ရှိနေသော စာလုံးရာပေါင်းများစွာတို့သည် အတူတကွ ကပြနေကြသကဲ့သို့ တစ်သားတည်းကျနေသည့် ပုံရိပ်ယောင်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ကျိယွမ်သည် အလွန်အမင်း စွဲလန်းသွားသဖြင့် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ။ ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ မြေခွေးမှာ ကျိယွမ်တစ်ယောက် စာမူထဲ၌ နစ်ဝင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ခဏအကြာတွင် တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားသော်လည်း သူသည် ကျိယွမ်ကို မနှောင့်ယှက်ရဲပေ။

ကျိယွမ်သည် အချိန်တော်တော်နှောင်းသွားမှပင် စာလုံးများကို ဖတ်ရှုရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"လက်ရေးလှလည်းကောင်းသလို ဓားသိုင်းကလည်း တကယ့်ကို ထူးကဲတာပဲ! ကိုယ်ခံပညာ ဓားသိုင်းက ဒီလောက်ထိ နက်နဲနိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါဟာ တာအိုနဲ့ တော်တော်လေး နီးစပ်နေပြီပဲ!"

ဤစာမူကို မသေမျိုးကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤစာမူကို စတင်ထိတွေ့လိုက်ကတည်းက ကျိယွမ် ခံစားမိသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သို့မဟုတ် ဆန်းကြယ်သော နည်းစနစ်များ လုံးဝမပါရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စာလုံးများထဲတွင် ထည့်သွင်းထားသော အဓိပ္ပာယ်မှာ ကလောင်တံကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်အသုံးပြုထားသည့် ဟန်ပန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤစာမူကို ရေထဲတွင် စိမ်လိုက်ရုံဖြင့် ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။ ကျိယွမ်၏ ဝါးစာလိပ်များမှာပင် သာမန်မီးနှင့် ရေကြောင့် အလွယ်တကူ မပျက်စီးနိုင်ချေ။

ထို့အပြင် စာမူထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာရှိ ဓားသိုင်းနည်းစနစ်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည် — ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် မသေမျိုးများက အထင်သေးတတ်ကြသော သာမန်လူသားတို့၏ အတတ်ပညာအသေးအဖွဲမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စာလုံးများအတွင်းရှိ ကွဲပြားသော ချဉ်းကပ်မှုများရှိသော်လည်း တူညီသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် ဤဓားဆန္ဒများ ပေါင်းစပ်မှုသည် စစ်တုရင်ကစားပွဲတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။ ကျိယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ၎င်းသည် ဉာဏ်ပညာနှင့် စိတ်ဆန္ဒများ ကိန်းအောင်းနေသော လှုပ်ရှားနေသည့် နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသက်ဝင်လာပုံရသည်!

'ဒီစာကို ရေးထိုးခဲ့တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်ဟာ ဘယ်လိုမှ သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူဟာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပါရမီထူးချွန်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ သူ ခုထက်ထိ လောကကြီးထဲမှာ အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား မသိဘူး? '

ကျိယွမ်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

'နေပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ အတွေးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှေးဆန်ပြီး လေးနက်နေရတာလဲ? အမလေး... ဒါက ကူးစက်တတ်တာပဲ!'

ကျိယွမ်သည် သူ၏ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ပင် အားတက်သရော ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ ခေါင်းအလှည့်တွင် စားပွဲပေါ်၌ ငိုက်မျည်းနေသော မြေခွေးမှာ အတော်အတန် နိုးကြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ နေမှာ အနောက်ဘက်သို့ ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

"ဟားဟားဟား... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ အချိန်ကို မေ့သွားလို့။ မင်းအတွက် ဆေးကျိုပေးရဦးမယ်! အင်း... ငါ့မှာ ဆေးဖိုရော ဆေးအိုးရော မရှိဘူးပဲ..."

ကျိယွမ်သည် သူ၏အိမ်တွင် မည်သည့်ပစ္စည်းများ ရှိသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သူ၏ အိမ်တွင် ဆေးကျိုသည့် အိုးနှင့် ဖို မရှိသဖြင့် ယင်းမိသားစု အိမ်ထံမှသာ ခေတ္တချေးယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာပဲနေနော်၊ လျှောက်မသွားနဲ့။ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်!"

ထိုသို့ပြောလိုက်ရာ မြေခွေးမှာ လိမ္မာစွာဖြင့် နားထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိယွမ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ယင်းမိသားစုအိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။

ယင်းမိသားစု၏ ခြံရှေ့သို့ပင် မရောက်သေးမီမှာပင် ယင်းချင်း တစ်ယောက် အားတက်သရော ပြောဆိုနေသံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။

"အမေ! အမေ! ဒီနေ့ အဖေနဲ့အတူ ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ လူတွေက ဦးလေးကျိအကြောင်း ပြောနေကြတာ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့မနက် စျေးထဲမှာ မြေခွေးနီတစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ခွေးဝါကြီးတစ်ကောင်က တစ်လမ်းလုံး လိုက်ကိုက်တာတဲ့။

ဒါပေမဲ့ မြေခွေးက လွတ်သွားပြီး အဲဒီနားက ဖြတ်သွားတဲ့ ဦးလေးကျိရဲ့ ခြေရင်းကို ပြေးသွားပြီး ဦးလေးကျိကို တတွတ်တွတ်နဲ့ ဦးချနေသတဲ့ဗျ!"

"ဟင်!? တကယ်ကြီး အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား?"

ယင်းမိသားစု အိမ်အတွင်းမှ မိခင်ဖြစ်သူက အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးခြစ်ဆံဖြင့် ဖယောင်းတိုင် ထွန်းနေသော ယင်းကျောက်ရှန်း ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်၊ ချင်းအာ ပြောတာ တကယ်ပဲလား?"

ယင်းကျောက်ရှန်းသည် ဖယောင်းတိုင်ထွန်းခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဖို့တော့ မရှိပါဘူး။ လူအများကြီးက ကျွန်တော့်ဆီလာပြီး ဦးလေးကျိအကြောင်း လာမေးကြတယ်။ အဲဒီမြေခွေးနီက သွေးတွေ အဆက်မပြတ် ကျနေတာတဲ့။ သူက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လူအုပ်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလာတာ၊ ပြီးတော့မှ ဦးလေးကျိရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ဦးချတာတဲ့။ ဘေးနားမှာ ခွေးဝါတွေ အများကြီး ရှိနေပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ရှေ့ကို မတိုးရဲကြဘူးတဲ့၊ ပြီးတော့..."

"ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်! အမေ၊ ကျွန်တော် ပြောပြဦးမယ်၊ ဦးလေးကျိက စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောလိုက်တာ၊ အဲဒီခွေးကြီးတွေက သူတို့ဘာသာ နောက်ဆုတ်သွားကြတာတဲ့။ ဦးလေးကျိက မြေခွေးကို လွှတ်ပေးဖို့အတွက် မြေခွေးလိုက်တဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ပိုက်ဆံတောင် ပေးလိုက်သေးတယ်။ ဟွန့်... သူတို့ကို ဘာလို့ ပိုက်ဆံပေးရမှာလဲ?"

ယင်းချင်း၏ စကားလုံးများမှာ သူကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရသည့်အလား ကလေးတစ်ဦး၏ စိတ်ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အင်း... နောက်တော့ ကျိဆေးခန်းက အဲဒီမြေခွေးကို ကယ်လိုက်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်"

...

ခြံပြင်ပတွင် ယင်းမိသားစုက ထိုနေ့၏ အဖြစ်အပျက်များကို ဆွေးနွေးနေသည်ကို နားထောင်ရင်း ကျိယွမ်လည်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်..."

"ဆရာယင်း၊ မမယင်း အိမ်မှာ ရှိပါသလား? ကျိယွမ် လာလည်တာပါ!"

ကျိယွမ်၏ အားပါသော အသံမှာ ခြံပြင်ပမှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေကြသော ယင်းမိသားစုမှာ လန့်သွားကြသည်။ ယင်းကျောက်ရှန်းသည် အလျင်အမြန်ပင် တံခါးသွားဖွင့်ပေးပြီး ယင်းချင်းကလည်း ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကျိယွမ်မှာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။ အထူးသဖြင့် သိသာနေသည်မှာ သူ၏ ဝတ်ရုံလက်များနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ သွေးကွက်များပင် ဖြစ်သည်။

"ဆရာယင်း!"

ကျိယွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်၍ အသာအယာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာကျိ ရောက်လာတာပဲ၊ ဝင်ခဲ့ပါ၊ ဝင်ခဲ့ပါ! ချင်းအာ၊ မင်းအမေကို လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ဖျော်ခိုင်းဖို့ ကူညီပေးလိုက်ဦး!"

"မလိုပါဘူး ခင်ဗျာ! ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ဆီကနေ ဆေးအိုးနဲ့ ဆေးဖိုလေး ခေတ္တချေးချင်လို့ပါ။ ဆရာယင်းတို့ အိမ်မှာ အဲဒီလို အရာမျိုး ရှိနိုင်မလားလို့ပါ?"

ဒီနေ့ ပြန်လာစဉ်က စျေးထဲမှ ကောလာဟလများကို ပြန်သတိရလိုက်သဖြင့် ယင်းကျောက်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်တော် သွားယူပေးပါ့မယ်!"

"အဖေ၊ ဆေးဖို ဒီမှာ!"

ယင်းကျောက်ရှန်း သွားရှာသည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ယင်းချင်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆေးဖိုနှင့် ဆေးအိုးကို ကိုင်ကာ ပြေးလာပြီး ကျိယွမ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးကျိ၊ ဆေးဖို ရပါပြီ!"

"ကောင်းပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယင်းချင်းလေး!"

ကျိယွမ်သည် ပြုံးလျက် ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးဖို၏ အသေးစိတ်ကို မမြင်ရသော်လည်း ထိတွေ့ကြည့်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ မြေအိုးအကြမ်းစား တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။ မီးသွေးပြာနံ့ အနည်းငယ်ကိုလည်း သူ ရရှိလိုက်သည်။ ဆေးဖိုနှင့် အိုးမှာ သိပ်မကြီးပေ။

"ဆရာယင်း၊ ကျွန်တော့်ဆီက အကူအညီ လိုအပ်တာ ရှိရင်လည်း အားမနာဘဲ ပြောပါနော်!"

"ကောင်းပါပြီ ဦးလေးကျိ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။ တကယ်လို့ တခြား ကူညီပေးနိုင်တာ ရှိရင်လည်း အချိန်မရွေး ပြောနိုင်ပါတယ်။ အချိန်မရွေးလည်း လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်!"

ယင်းကျောက်ရှန်းသည် လက်အုပ်ချီကာ ဂါရဝပြုလိုက်စဉ် သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ ခြံထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာပြီး ကျိယွမ်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ချင်းအာ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ? ပြန်လာခဲ့!"

"ဦးလေးကျိ၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ချင်တယ်။ ကျွန်တော် မြေခွေးနီလေးကို မြင်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မြေခွေးမမြင်ဖူးဘူး။ လိုက်ကြည့်လို့ ရမလား? ကျွန်တော် လိမ္မာပါ့မယ်လို့ ကတိပေးပါတယ်!"

"ချင်းအာ!!"

"ဟဲဟဲဟဲ... ဆရာယင်း၊ အံ့သြမနေပါနဲ့၊ ယင်းချင်းလေးက အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အရွယ်ဆိုတော့ စူးစမ်းချင်စိတ် ရှိတာ သဘာဝပါပဲ။ ကောင်းပါပြီ၊ သူ့ကို ကျူအန်းဆောင်ဆီ ခဏလိုက်ခဲ့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ညစာ မစားခင် ကျွန်တော် ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်!"

"ဟားဟားဟား! ကောင်းလိုက်တာ!"

ယင်းချင်းသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေပြီး ယင်းကျောက်ရှန်းမှာမူ အားနာစွာ ပြုံးနေခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် ဦးလေးကျိကို အားနာရပြီဗျာ"

'ဒီကောင်လေး၊ မင်းအဖေကိုပါ အတူတူ လိုက်ကြည့်ဖို့ ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ!! ငါလည်း မြင်ချင်တာပေါ့!'

သို့သော်လည်း သူ၏ သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ခြင်းနှင့် ကျိယွမ်အပေါ် အားနာခြင်းတို့ကြောင့် ယင်းကျောက်ရှန်းသည် သူ၏ အတွေးများကို ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျိယွမ်နှင့် ယင်းချင်းတို့ ထွက်သွားသည်ကို နှမြောတသစိတ်နှင့် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ်ဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့တော့သည်။

. . .

ကျူအန်းဆောင်၏ ခြံဝင်းအတွင်းတွင် ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ မြေခွေးနီသည် ခြံအပြင်ဘက်မှ နီးကပ်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ယင်းချင်း၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် ကျိယွမ်ကို မြေခွေးအကြောင်း စူးစမ်းမေးမြန်းနေသည်ကိုလည်း သူ ကြားနေရသည်။ သူသည် အနည်းငယ် သတိထားလိုက်ပြီး ထရပ်ချင်သော်လည်း ထွက်မပြေးခဲ့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ကျိယွမ်သည် ဆေးအိုးကို ကိုင်ကာ ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီး၊ နောက်မှ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ယင်းချင်း လိုက်လာသည်။

"အို၊ မင်း ထရပ်နိုင်ပြီလား?"

ကျိယွမ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ မြေခွေးသည် ယင်းချင်းကို သတိထားနေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မြေခွေးနီလေး၊ ဒါက ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ သားလေးပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ယင်းချင်းလေး၊ ဒါက မြေခွေးနီပဲ။ သူ အခု ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားလို့ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နဲ့ဦး၊ ပြီးတော့ သူ့ကိုလည်း သွားမကိုင်နဲ့၊ နားလည်လား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ နားလည်ပါပြီ!"

ယင်းချင်းကဲ့သို့ ကလေးတစ်ဦးအတွက် အမွေးဖွဖွ မြေခွေးနီကို မြင်ရခြင်းမှာ မခံစားနိုင်လောက်အောင်ပင် စွဲမက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မြေခွေး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပတ်တီးများ ပတ်ထားခြင်းက မြေခွေး၏ သားရဲဆန်သော အရှိန်အဝါကို လျော့ကျစေသည်။

သူသည် မြေခွေးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ အသေအချာ စစ်ဆေးနေသည်။ သူသည် မြေခွေးကို လက်နှင့် ထိရန်ပင် ကြိုးစားလိုက်သေးသော်လည်း မြေခွေး၏ မျက်လုံးများမှာ ယင်းချင်းထံသို့သာ အမြဲ စိုက်ကြည့်နေပြီး လုံးဝ သတိမလွတ်ဘဲ နေနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ယင်းချင်းက "နာနေလား?" ဟု မေးလိုက်ရာ မြေခွေးက ဒေါသတကြီး မာန်ဖီလိုက်သဖြင့် သူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် အလွန်အင်အားကြီးသော ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် မြေခွေးက သူ့ကို မဲ့ရွဲပြကာ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေလိုက်သည်။ ဤလူသားနှင့် ဤမြေခွေးမှာ လှိုင်းချင်း လုံးဝ မတူကြပေ။ ကျိယွမ်ကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလွန် ရယ်ချင်နေခဲ့သည်။

...

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် မည်းနက်ပြီး ပျစ်ချွဲနေသော ဆေးရည်တစ်ခွက်မှာ ကျိယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ မြေခွေးများ၏ အစာအိမ်မှာ သေးငယ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူသည် ဆေးရည်ကို တမင်တကာ ပျစ်အောင် ကျိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဝူး... ဝူး..."

ဆေးနံ့မှာ သိပ်မကောင်းသော်လည်း ကျိယွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် မြေခွေးနီမှာ သောက်ရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။ သူသည် စားပွဲထောင့်တွင် တင်ထားသော ဆေးရည်ခွက်ကို လိမ္မာစွာပင် လျှာဖြင့် ရက်ကာ သောက်လိုက်သည်။ ဘေးမှ ကြည့်နေသော ယင်းချင်းမှာမူ ပို၍ပင် သဘောကျသွားတော့သည်။ ဤမြေခွေးသည် ခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ လိမ္မာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆေးရည်ထဲတွင်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ မြေခွေးနီသည် ၎င်းစွမ်းအင်များ မလွင့်ပါးမီ အလျင်အမြန် သောက်နိုင်ပါက ဆေး၏ အစွမ်းကို စုပ်ယူရန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူသည် သာမန်သားရဲတစ်ကောင် မဟုတ်တော့ပေ။ အချိန်မီ ကုသမှုနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ အကူအညီကြောင့် မြေခွေးနီ၏ ဒဏ်ရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ညစာစားရန် အချိန်နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ပြန်ချင်စိတ် မရှိသော ယင်းချင်းကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ယနေ့အတွက် သူ၏ ပထမဆုံး အစားအစာကို စားရန် အချိန်ရသွားတော့သည်။ သူသည် ဤအချိန်တွင် မြေခွေးအတွက် အသားအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူလာခဲ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။