လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၃၉) - အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်လှမ်းခြင်း

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျိယွမ်သည် ယင်ချင်းအကြောင်းကိုသာ ဆက်တိုက်တွေးနေမိသည်။

အကယ်၍ သူသည် လော့မိသားစု၏ တတိယသခင်လေးကို သူ၏မျက်လုံးများဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ထိုသူ၏ ကိုယ်ခံပညာ မြင့်မားလွန်း၍သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထား ထူးခြား၍သော်လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယင်ချင်း၏ အခြေအနေမှာမူ သူ၏ ပါရမီ သို့မဟုတ် အလားအလာကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆရသည်။ သို့သော် မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကိုမူ သူ အတိအကျ မပြောနိုင်သေးပေ။

ယင်ချင်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်သို့ လိုက်လှမ်းနိုင်သည့် အလားအလာရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျိယွမ် ခန့်မှန်းမိသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း စာပေပညာ သို့မဟုတ် စစ်ပညာရပ်များတွင် ထူးချွန်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဤကောက်ချက်မှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သူ စောင့်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

ကျိယွမ်အတွက်မူ ယင်မိသားစုမှာ နင်အန်းခရိုင်တွင် အခြေချပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံးသော အိမ်နီးချင်းအစစ်အမှန်များ ဖြစ်ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ပန်းကိတ်မုန့်တစ်သေတ္တာနှင့် ဟွားတျောင်ဝိုင်နှစ်ပုလင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယင်ချင်းကို ခေါ်ပြီး ကျူအန်းဆောင်၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သားအဖနှစ်ဦးသည် ခြံဝင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ယခင်က မှောင်မှောက်မှိုင်မှိုင် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လန်းဆန်းပြီး သဘာဝကျသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။ သူတို့၏ အသက်ရှူရသည်မှာပင် ထူးခြားစွာ ချောမွေ့နေပြီး စိတ်ထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် မုန့်သေတ္တာ၏ ကြိုးလက်ကိုင်ကို ညာဘက်လက်သို့ ပြောင်းကိုင်လိုက်သည်။ သူ တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အတွင်းဘက်မှ ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝင်လာခဲ့ပါ၊ ခြံတံခါးကို သော့ခတ်မထားပါဘူး"

ယင်ကျောက်ရှန်း ခဏမျှ မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် အဝတ်အစားများကို အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။

"ယင်ကျောက်ရှန်းနဲ့ သားဖြစ်သူ ယင်ချင်းတို့ စာဆိုကျိဆီ လာရောက်လည်ပတ်ပါတယ်!"

"ဟားဟား... ဆရာကြီးယင်၊ လာပါ... ဝင်လာပါ။ ဘာမှ ယူလာဖို့ မလိုပါဘူး"

ကျိယွမ်သည် သူ၏လက်ထဲမှ ဝါးပေလွှာများကို ချလိုက်ပြီး ယင်ကျောက်ရှန်းကို အလေးပြုလိုက်သည်။ ယင်ကျောက်ရှန်းကလည်း လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ကိုင်ထားလျက်ပင် လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးကာ ပြန်လည် အလေးပြုလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ ပထမဆုံးအကြိမ် လာတာဆိုတော့ ရိုင်းရာကျမှာ စိုးလို့ပါ။ ဒါ့အပြင် မနေ့က စာဆိုကျိရဲ့ ပြောစကားတွေက ကျွန်တော့်ကို အသိအမြင် ပွင့်လင်းစေခဲ့ပါတယ်။ ဒီလက်ဆောင်လေးကို လက်ခံပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

စကားအဆုံးတွင် ယင်ကျောက်ရှန်းသည် အနီးသို့ တိုးသွားပြီး ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဆောင်ကို တင်လိုက်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ လိပ်ထားသော စာလိပ်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်ကာ အာမေဍိတ်သံလေး ထွက်သွားသည်။

"ဝါးပေလွှာတွေလား?"

ယခုခေတ်တွင် စာပေပညာရှင်များကြား၌ စက္ကူမှာ ခေတ်စားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ဝါးပေလွှာပေါ်တွင် စာရေးခြင်းမှာ အလွန်ရှားပါးလာပြီ သို့မဟုတ် ကွယ်ပျောက်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့... ဝါးပေလွှာတွေပါ"

ကျိယွမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီဝါးပေလွှာတွေက သူငယ်ချင်းတွေဆီက ရတဲ့ လက်ဆောင်တွေပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်စိအမြင် အကန့်အသတ်ကြောင့် သာမန်စာအုပ်တွေကို မဖတ်နိုင်လို့ပါ။ ဆရာကြီးယင်နဲ့ ယင်ချင်းလေး... မတ်တပ်ရပ်မနေကြပါနဲ့၊ ထိုင်ပါဦး"

ယင်ကျောက်ရှန်းက ယင်ချင်းကို ခေါ်ကာ ကျောက်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိယွမ်က စကားစတင်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီးယင် နင်အန်းခရိုင်က ကျောင်းရဲ့ ကျောင်းအုပ်ဖြစ်တော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားပါတယ်။ ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် လာရောက်တာကို ဝမ်းသာပါတယ်။ အခု ကျောင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေ ဘယ်လိုရှိလဲ?"

"ဟုတ်ကဲ့... နင်အန်းခရိုင်က လူတိုင်းရဲ့ ကူညီပံ့ပိုးမှုကြောင့် ကျောင်းက အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျောင်းသားအသစ်တွေကို စတင်သင်ကြားပေးတော့မှာပါ"

ဤသည်မှာ ယင်ကျောက်ရှန်း အလွန် ဂုဏ်ယူရသော အချက်ဖြစ်သဖြင့် သူက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ဘေးမှ ယင်ချင်းမှာမူ လက်ရှိတွင် သစ်သားပြားဖြင့် ဖုံးအုပ်ကာ ကျောက်ခဲများဖြင့် ဖိထားသော ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေတွင်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"စာဆိုကျိ... ခင်ဗျားရဲ့ ခြံထဲမှာ ရေတွင်းရှိတာပဲ၊ ဘာလို့ ရေခပ်ဖို့ အပြင်ကို သွားနေရတာလဲ?"

ကျူအန်းဆောင်၏ မီးဖိုချောင်ရှေ့တွင် ရေစည်ပိုင်း နှစ်လုံးရှိပြီး တစ်လုံးမှာ ကြီးကာ တစ်လုံးမှာ သေးငယ်သည်။ ရေစည်ပိုင်း အကြီးမှာ တစ်ဝက်ခန့် ပြည့်နေပြီး အတွင်းရှိရေမှာ သူ အပြင်မှ သွားခပ်ထားခဲ့သည့် ဆယ်ရက်ခန့် ကြာနေပြီဖြစ်သော ရေများဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေတွင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီရေတွင်းက မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ ညစ်ညမ်းနေလို့ပါ။ ကျွန်တော်က အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းရေး ကြိုက်တတ်သူ မဟုတ်ပေမဲ့လည်း ဒီရေတွင်းက ရေကိုတော့ မသောက်ချင်ဘူး"

အချို့သောအရာများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနေရန် မလိုပေ။ ထက်မြက်သူများသည် အမြဲတမ်း နားလည်နိုင်ကြသည်။ ကျူအန်းဆောင်၏ ယခင်က ကောလာဟလများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ယင်ကျောက်ရှန်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေတွင်းဝနှင့် အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ တိမ်းစောင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝါးပေလွှာစာလိပ်တစ်ခု၏ ထိပ်ဖျားကို ထိလိုက်သည်။

'ဒီဝါးပေလွှာက အရမ်းအေးတာပဲ! '

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ဝါးပေလွှာပေါ်တွင် ရေးထားသော စာလုံးများမှာ "စစ်တုရင်ကစားနည်း ၃၆ ကွက်" ဖြစ်နေသဖြင့် ကျိယွမ်နှင့် စကားပြောစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု သူ ချက်ချင်း ထပ်မံတွေ့ရှိသွားသည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် မြို့စောင့်နတ်မင်းကဲ့သို့ တစ္ဆေများ သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများအကြောင်းကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူ၌ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိသည်၊ ၎င်းမှာ ကျိယွမ်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ရှိခဲ့သော ထိန်းချုပ်မှုများ လျော့ပါးသွားပြီးနောက် ယင်ကျောက်ရှန်းသည်လည်း သူ၏ တင်းမာမှုများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။ ကျိယွမ်မှာ တကယ့်ကို ပေါင်းသင်းရ လွယ်ကူသူဖြစ်ပြီး လူများကို သူ၏အနီးအနားတွင် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေသည်။ ဤခြံဝင်းမှာလည်း ထိုင်နေသည်ဖြစ်စေ၊ မတ်တပ်ရပ်နေသည်ဖြစ်စေ သို့မဟုတ် လဲလျောင်းနေသည်ဖြစ်စေ လူများကို သက်သောင့်သက်သာရှိသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ထိုခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ အရာရာကို စုံလင်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြပြီး ယင်ချင်းကမူ ဘေးမှ ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

သူတို့ စကားပြောလေလေ ယင်ကျောက်ရှန်းသည် စာဆိုကျိမှာ တကယ့်ကို နက်နဲလှသည်ဟု ပိုမို ခံစားရလေလေဖြစ်သည်။ ကျိယွမ်သည် နက္ခတ်ဗေဒမှသည် ပထဝီဝင်အထိ အရာအားလုံးကို သိရှိနေပြီး ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ သူ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အများစုကို တစ်ခါမျှပင် မကြားဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ တကယ့်ကို ထူးခြားပြီး နက်နဲလှသည်။ သို့သော် သူသည် အရာအားလုံးကို သိရှိနားလည်ဟန် ရှိသော်လည်း လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များတွင်မူ မကြာခဏ အားနည်းနေတတ်သည်။ သူသည် အခြေခံ ဗဟုသုတအချို့ ကင်းမဲ့နေပြီး ယင်ကျောက်ရှန်းထံမှ မကြာခဏ အကြံဉာဏ် တောင်းခံတတ်သည်။

သားအဖနှစ်ဦးမှာ မွန်းတည့်ချိန်အထိ မပြန်ကြသေးပေ။ ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ မခွဲခွာချင်သေးသော်လည်း ယင်ချင်းမှာမူ ပျင်းရိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်မှာလည်း အလွန် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော စကားဝိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဘုရားကျောင်းသို့ သွားခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူ စကားအများဆုံး ပြောဖြစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယင်ကျောက်ရှန်းကဲ့သို့ ဗဟုသုတရှိသော်လည်း မာန်မာနမရှိသော ပညာရှိတစ်ဦးနှင့် စကားပြောရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်သည်။ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့မှာ တူညီသော ဘာသာစကားကို မျှဝေသုံးစွဲနေကြသကဲ့သို့ ရှိပြီး မြို့စောင့်နတ်မင်းကို မေးမြန်းခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ သူ အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်နေရန် မလိုပေ။

ကျောက်စားပွဲပေါ်ရှိ ဟွားတျောင်ဝိုင်ကို ကြည့်ကာ ကျိယွမ်သည် အိုးတစ်လုံးကို ယူပြီး အနီရောင် အဆို့ကို ဖွင့်ကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အရက်နံ့မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူသည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

"အရက်က ပြင်းအားနည်းပေမဲ့ အရသာကတော့ မဆိုးပါဘူး!"

ကျိယွမ်သည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် သူ၏ အဖိုးနှင့်အတူ ရံဖန်ရံခါ အရက်သောက်ခဲ့သော်လည်း ဝိုင်သည် အရသာရှိသည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မထင်ခဲ့ဖူးကြောင်း မှတ်မိနေသည်။

ဝိုင်အိုးကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ အိုးဝကို ထိလိုက်ပြီးနောက် လက်ချောင်းကို အပေါ်သို့ အသာအယာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

ဝိုင်အချို့မှာ အိုးထဲမှ ထွက်လာပြီး ကျိယွမ်၏ လက်ချောင်းများ ကွေးညွှတ်လိုက်သည်နှင့် လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ သူ၏ ခံတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

'ကဲ... ဒီရေထိန်းညှိနည်းလေးကိုတော့ အခြေခံအဆင့်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့။'

ဤရေထိန်းညှိနည်းလေးမှာ ရေကို အုပ်စိုးသည့် နည်းစနစ်တစ်ခုဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကျိယွမ်မှာမူ ဤလုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။

. . .

နွေရာသီ၏ အစဖြစ်သော ဧပြီလ ဒုတိယရက်တွင် ကျူအန်းဆောင်ရှိ ဆီးသီးပင်မှာ အပွင့်များ ပွင့်လာခဲ့သည်။

. . .

နျူခွေတောင်တန်းမှ မိုင်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော် ဝေးကွာသော နေရာ၊ တဲရှန့်ပြည်နယ်၏ အစွန်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တင်းယွမ်ပြည်နယ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ထျန်းယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာရာ စုစုပေါင်း ပြည်နယ်သုံးခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ထိုညတွင် တင်းယွမ်ပြည်နယ်ရှိ နျူခွေတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် -

"ဝူးးးးးးးးးးး!"

ကျားဟိန်းသံမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ရာနှင့်ချီသော ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များမှာ ထွက်ပြေးကြကုန်သည်။

"ဂျိမ်း... ဂျိမ်း..."

မိုးတိမ်တိုက်အမှောင်ထုမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် စုရုံးလာပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ လျှပ်စီးများနှင့် မိုးခြိမ်းသံများ လည်ပတ်နေသည်။ တစ်နာရီကျော်ကြာပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားပြီး တောင်ပေါ်မိုးအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တင်းယွမ်ပြည်နယ်၊ ချန်ဇယ်ခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်နတ်ကွန်း၏ အပေါ်ဘက်တွင် ကျင်ကောင်းကွမ်းသည် အနီးရှိ နျူခွေတောင်တန်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ အမြင်အာရုံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားသော မိုးတိမ်များဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

"ဟေး... မိစ္ဆာတစ်ကောင် အဆင့်တက်တော့မယ် ထင်တယ်!"

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ ကိုယ်ပွားခန္ဓာမှာ ရပ်နေသည့် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တောင်တန်းများအတွင်း၌ သာမန်ကျားတစ်ကောင်ထက် နှစ်ဆ၊ သုံးဆခန့် ပိုမိုကြီးမားပြီး မျက်စိကျစရာ ကောင်းသော ကျားကြီးတစ်ကောင်မှာ လမင်းကို မော့ကြည့်နေသည်။ ထိုကျားမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ကျားနတ်ဆိုး လူရှန်းကျွင်း ပင်ဖြစ်သည်။

တောင်ထိပ်တွင် စုရုံးလာသော မိုးတိမ်များမှာ တောင်တန်းကို မိုးစက်များဖြင့် လွှမ်းခြုံထားစေရာ လူရှန်းကျွင်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး သူသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော လုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး မိုးခြိမ်းသံမှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အပင်များ၊ သစ်ပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များအားလုံးမှာ မိုးခြိမ်းသံကို အထူး ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းနေသော ဝိညာဉ်များသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် ပုန်းကွယ်ရှောင်ရှားကြသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့အပြင် ဤဝိညာဉ်များ၊ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာများသည် ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုတွင် အဆင့်တက်ခါနီးဖြစ်ပါက၊ ၎င်းတို့ရှိရာ နေရာတိုင်းတွင် မိုးသက်မုန်တိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်တတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်ပါက ရာသီမဟုတ်ဘဲပင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။

အမှန်စင်စစ် မိုးခြိမ်းသံမှာ မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းစေကာမူ ၎င်းမှာ ရာသီဥတုမျှသာ ဖြစ်သည်။ မိုးသက်မုန်တိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော မိစ္ဆာနှင့် နတ်ဆိုးအများစုမှာ အလွန်ထက်မြက်ကြပြီး ၎င်းကို ရှောင်ရှားရန် နည်းလမ်းများ ရှိကြသည်။

မိုးကြိုးပစ်၍ သေဆုံးသွားသော ကံဆိုးသူ အနည်းငယ် ရှိတတ်သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ အခြေခံ အသိဉာဏ် ကင်းမဲ့သူများကဲ့သို့ ရှားပါးလှသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိုးကြိုးပစ်နေစဉ် သစ်ပင်အောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး သူတို့၏ သစ်ပင်မှာ လျှပ်စီးအပစ်ခံရသူမျိုး ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျားနတ်ဆိုးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သူ ရပ်နေသော ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူသည် မိစ္ဆာများ၏ အနှောင်အဖွဲ့ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် သော့ချက်ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါတွင် သူသည် ပြင်ပကမ္ဘာတွင် တကယ့်ကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်တော့မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းယွဲ့ပြည်နယ်နှင့် နျူခွေတောင်တန်း၏ နယ်စပ်တွင် ကိုယ်ခံပညာရှင် အုပ်စုနှစ်စုသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အသေအလဲ လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေကြပြီး နျူခွေတောင်တန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်အထိ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြကာ ကိုယ်ခံပညာ ရတနာတစ်ခု၏ သဲလွန်စကို ရရှိရန် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသည်။