လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၃၅) - စစ်တုရင်နယ်ရုပ်အမည်း

"အရမ်းဆင်တာပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘာနဲ့လဲ?"

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ခေါင်းမော့ကာ ယင်ချင်း ကြည့်နေသည့်ဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်တုမှာ ပူဇော်စင်ရှေ့တွင် မြင့်မားစွာ စံပယ်နေပြီး သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်လည်း ရှင်းပြရခက်သော ရင်းနှီးမှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"အဖေ..."

"အိမ်ပြန်ရအောင်!"

ယင်ချင်းမှာ ကြောက်လွန်း၍ စကားပင် ဆက်မပြောရဲတော့ပေ၊ ယင်ကျောက်ရှန်းကလည်း ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နတ်ကွန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းသို့ အဝင်အထွက် ပြုနေကြသော ဘုရားဖူးများစွာကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပြီး လမ်းဘေးရှိ ဈေးသည်များ ရောင်းချနေသော ကုန်ပစ္စည်းများကိုလည်း လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ ဦးလေးယင်၏ ခြေလှမ်းများမှာ လာစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ မြန်နေတော့သည်။

နတ်ကွန်းအုပ်ချုပ်ရေး လမ်းကြားမှ ထွက်လာပြီးနောက်မှသာ ယင်ကျောက်ရှန်းသည် သူ၏ နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို အနားပေးရန် ခြေလှမ်းကို လျှော့လိုက်တော့သည်။

"ချင်းအာ... ခုနက မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ?"

ယင်ချင်းသည် ဖခင်၏ အကြည့်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ရင်ဆိုင်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ခုနက အဘိုးကြီးက နတ်ကွန်းထဲက မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောတာပါ! အဖေ... သား တကယ် မြင်လိုက်တာပါ၊ သား လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး!"

"အေးပါ!"

ယင်ကျောက်ရှန်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သဖြင့် ဖခင်၏ ဆူပူမှုကို စောင့်နေသော ယင်ချင်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားရသည်။

"အဖေလည်း ခုနက တစ်ခုခု ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေချာတော့ မသိဘူး"

သာမန်လူတစ်ယောက်သည် မိမိ ကိုးကွယ်နေသော မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ ရုပ်သွင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လေ့မရှိပေ။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ထိုအဘိုးအိုကို တစ်ချက်နှစ်ချက်သာ လှည့်ကြည့်ခဲ့မိသဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ကောင်းကောင်း မမှတ်မိကြပေ။ ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ မသေချာသော်လည်း ယင်ချင်းကမူ သေသေချာချာ မှတ်မိနေသည်။

"ချင်းအာ... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရဘူးနော်၊ မင်းအမေကိုတောင် မပြောရဘူး။ နားလည်လား?"

"အော်..."

"ဟမ်?"

"နားလည်ပါပြီ အဖေ..."

ယင်ချင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဘာကြောင့် သူ့အမေကိုတောင် ပြောလို့မရတာလဲ? သို့သော် ဖခင်ကိုမူ ပြန်မပြောရဲပေ။

"ချင်းအာ... မင်း မှတ်ထားရမှာက မိန်းမသားတွေဟာ ဆံပင်ရှည်ပေမဲ့ အမြင်တိုတတ်ကြတယ်၊ မင်းအမေကတော့ အဲဒီထက် တော်ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့လည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတာပါပဲ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ အတင်းပြောတဲ့အခါ မင်းပြောသမျှ အကုန်လုံး ပြန့်သွားလိမ့်မယ်!"

ယခုမှ ယင်ချင်း နားလည်သွားပုံရသည်။

"ဒါနဲ့ နောက်ဆိုရင် မင်းပြောတဲ့ အဲဒီလူကြီးကို ထပ်တွေ့ရင် သေချာ ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်ရမယ်၊ သိလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သား မှတ်ထားပါ့မယ်!"

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် ယင်ချင်းကို ခေါ်၍ အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျူအန်းဆောင်၏ အိမ်ငှားသစ်မှာ လဝက်လောက်အတွင်း ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ယင်ချင်းကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်သွားပြီး ကန်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အချို့လူများက ဝိညာဉ်နှင့် နတ်ဘုရားကို ယုံကြည်ကြပြီး အချို့ကမူ လှောင်ပြောင်ကြသည်။ ပါးစပ်ရာဇဝင်များမှာ ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ကိုယ်တိုင် မြင်ဖူးသူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း လူအများစုမှာ ယုံကြည်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်ကြပြီး ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို ထိန်းသိမ်းထားကြသည်မှာ ငြင်းမရသော အချက်ပင်။

သို့သော် ယင်ကျောက်ရှန်းအတွက်မူ ဤဖြစ်ရပ်များမှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းနက်နဲလှပေသည်!

. . .

ကျိယွမ် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီ။ အပြင်ထွက်ချိန်တွင် ခြံဝင်း သို့မဟုတ် အခန်းတံခါးကို သော့မခတ်ခဲ့သော်လည်း ခိုးယူစရာ ဘာမှမရှိသလို၊ ကျူအန်းဆောင်သို့ မည်သည့် သူခိုးမှလည်း မလာရဲပေ။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လမ်းဘေးမှ ချိုးလာသော မိုးမခခက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည်။ လက်စွပ်ကို မတင်ကာ နောက်ကျမှပင် သွားတိုက်ခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်ကတည်းက ကျိယွမ်အတွက် အဆင်မပြေဆုံး အရာများထဲတွင် သွားတိုက်ခြင်းမှာ တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ မိုးမခခက်ကို ဒီအတိုင်း သုံး၍မရပေ။ သွားမတိုက်မီ မိုးမခခက်ကို အပိုင်းလိုက် ချိုးရပြီး အပိုင်းနှစ်ခုကို ထိပ်ဖျားတွင် အမျှင်လေးများ ဖြစ်သွားအောင် ပျော့ပြောင်းအောင် လုပ်ရသည်။ ထို့နောက် စုတ်တံသေးသေးလေးကဲ့သို့ သွားများကို လိုက်တိုက်ရပြီး ပို၍ သေးသွယ်သော အခက်လေးများဖြင့် သွားကြားထိုးရသည်။

အချိန်အတော်ကြာ လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် သစ်သားရေမှုတ်ကို ယူကာ ရေဖြည့်ပြီး တစ်ဝက်ခန့်ကို ပါးစပ်ထဲ ငုံလိုက်သည်။

"အု... ပလုတ်... ပလုတ် ပလုတ်..."

စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်ရှိသော ရေများကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲ စင်ကြယ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်အထိ အကြိမ်ကြိမ် ဆေးလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ဆားကို သုံးခြင်းက ပို၍ ထိရောက်သော်လည်း ဆားမှာ ဈေးကြီးလှသည်။ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီး မဟုတ်ပါက သွားတိုက်ရန် ဆားသုံးခြင်းမှာ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်ပေသည်။ ကျိယွမ်မှာ ထိုကဲ့သို့ အသုံးအဆောင်မျိုးနှင့် မထိုက်တန်ဟု သူကိုယ်တိုင် ခံစားရသည်။

သွားတိုက်ပြီးနောက် တစ်နေ့လုံး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ကြောင်း ကျိယွမ် သတိထားမိသွားသည်။ အင်တာနက်မရှိ၊ လက်ကိုင်ဖုန်းမရှိ၊ စကားပြောဖော် စကားပြောဖက်လည်း မရှိပေ။ ညဘက် နတ်ကွန်းပွဲရှိမှ အပြင်ထွက်၍ ဈေးပတ်ကြည့်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

'ဟင်း... ငါတော့ တစ်ကိုယ်တည်းသမား အဘိုးကြီး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ ငါ့အဘိုးနဲ့ ဦးလေးတို့တုန်းက အချိန်တွေကို ဘယ်လိုများ ကုန်လွန်စေခဲ့ကြပါလိမ့်?'

ထိုမေးခွန်းကို တွေးလိုက်သည်နှင့် အဖြေက စိတ်ထဲသို့ ပေါ်လာသည်။

စစ်တုရင် ကစားတာပဲ!

ဒါက သူ အားကိုးနေရတဲ့ စွမ်းအားနဲ့လည်း ဆက်နွှယ်နေတာမို့ မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုကို စစ်တုရင် ကျမ်းစာအုပ်တွေအကြောင်း မေးခဲ့မိတာ ကျိယွမ်အတွက် တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပါပဲ။

ထိုသို့ တွေးမိရင်း ကျိယွမ်သည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်သားခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆန့်ကာ လက်ချောင်းများကို ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး စစ်တုရင်နယ်ရုပ်ကို စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်လိုက်သည်။

ရင်းနှီးနေသော လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကလေး ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက် ဓားလက်ချောင်း ထိပ်ဖျားတွင် စစ်တုရင်နယ်ရုပ်၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်လာသည်။

'ဒါ... အမည်းရောင်ပဲ!'

ကျိယွမ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မူလက စစ်တုရင်နယ်ရုပ်မှာ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်ယောင်မျှသာ ဖြစ်ပြီး အဖြူ သို့မဟုတ် အမည်း ခွဲခြားရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ စစ်တုရင်နယ်ရုပ်မှာ ပုံရိပ်ယောင် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ အမည်းရောင် ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

အရောင် ပြောင်းသွားရုံသာမက နယ်ရုပ်မှာ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် တကယ့် အစစ်အမှန်နှင့် ပို၍ နီးစပ်လာသလို ခံစားရသည်။ ဤကျောက်ခဲလေးသည် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ တကယ်ပင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ 'ကျ' ဆင်းသွားနိုင်မည်လားဟု ကျိယွမ် မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

ဘာကြောင့် ဤသို့ ပြောင်းလဲသွားရသနည်း ဆိုသည်မှာ ယမန်နေ့ညက မိစ္ဆာဝိညာဉ်ကို သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြခဲ့ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်နိုင်ပေသည်။ လက်မောင်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု လည်ပတ်ဝင်ရောက်လာသော အေးစက်စက် ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် စစ်တုရင်နယ်ရုပ်က မည်သည့်အရာကို စုပ်ယူလိုက်သည်ကို သိရှိရန် မခက်ခဲပေ။

'ယင်စွမ်းအင်လား? မြေနိယာမ မိစ္ဆာဝိညာဉ်လား? ရန်လိုမှုတွေတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်'

တကယ်တော့ ကျိယွမ်သည် ယခင်က ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် နယ်ရုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စုဆောင်းလျှင် စစ်တုရင်နယ်ရုပ်အတွင်းသို့ စုပ်ယူသလို ခံစားရသော်လည်း ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဘယ်သောအခါမှ မစုပ်ယူခဲ့ဘဲ အနည်းငယ်သာ စုပ်ယူလေ့ရှိသည်။ ဤအကြောင်းကို သူ နောက်မှ ရှာဖွေရပေမည်။

နားမလည်နိုင်သော အရာများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားပြီး ကျိယွမ်သည် သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် လန်ခဲ့စစ်တုရင် ကစားပွဲကို စတင်ပုံဖော်လိုက်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ လျော့နည်းလာပြီး ပိုမို အာရုံစူးစိုက်လာသည်နှင့်အမျှ ခြံဝင်းငယ်လေးအတွင်း လေပြေလေးတစ်ခု စတင် တိုက်ခတ်လာသည်။

လေသည် အလွန် မပြင်းသော်လည်း စဉ်ဆက်မပြတ် တိုက်ခတ်နေသည်။ ၎င်းသည် ကျိယွမ်၏ ပတ်လည် ၁၀ ပေဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်နေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ စုဝေးလာကြသည်။ ပိုမို ထူထပ်လာသော စိမ်းရောင် အလင်းတန်းများမှာ အမည်းရောင် နယ်ရုပ်လေးဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာသည်။

'ကောင်းပြီ၊ အရမ်းကောင်းတယ်!'

ယခုအကြိမ်တွင် မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်း မရှိသဖြင့် ကျိယွမ်သည် ကန့်သတ်ချက် ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဝူး... ဝူး...

လေသည် အစောပိုင်းကကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ကျိယွမ်သည် ထိုအသံကို ကြားနေရပြီ ဖြစ်သည်။ ခြံဝင်းထဲရှိ ဆီးသီးပင်၏ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များမှာ ယိမ်းခါနေပြီး လေနှင့်အတူ သစ်ရွက်ကြွေသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။

ကျိယွမ်၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် အလယ်ဗဟိုရှိ အနက်ရောင် အစက်လေးမှလွဲ၍ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလုံးကြီးတစ်ခု စုဝေးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရှိနေပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ဝဲဂယက်တစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျိယွမ် ဆက်ပြီး မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ စိတ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်လာပြီး သူ၏ လက်မောင်းမှာလည်း လေးလံသော အလေးတုံးကြီးကို မထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

အရာအားလုံးမှာ အတန်အသင့်သာ လုပ်သင့်သည်။ မိမိအသက်ကို တန်ဖိုးထားသော ကျိယွမ်ကဲ့သို့ လူစားမျိုးမှာ ထိုမျှလောက်များပြားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို မစုပ်ယူရဲပေ။

'အရင်ဆုံး အချို့ကို ပြန်ထုတ်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးမှ နည်းနည်းချင်း စုပ်ယူမယ်!'

သူသည် စစ်တုရင်ကစားပွဲဆီသို့ စိတ်ကို အတင်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး ခြံဝင်းအတွင်း လှည့်ပတ်နေသော ဝိညာဉ်လေစီးကြောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မူလကထက် သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ကျန်ရှိတော့မှသာ ကျိယွမ်သည် နယ်ရုပ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဖြစ်သကဲ့သို့ ခံစားရပြီးနောက် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ နာကျင်လာသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဝင်လာပြီး ထိုနာကျင်မှုမှာ သူ၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက်သို့ တက်လာသည်။

"ရှူး..."

ကျိယွမ်သည် တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်မိသည်။

ထိန်းထားစမ်း!

၎င်းမှာ အလွန် နေရခက်သော ခံစားချက် ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြောင်း ပြသနေသည့် အချက်ပြမှုပင်။ အစာ အလွန်အကျွံ စားလျှင်ပင် အဆိပ်ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် တောင်ပေါ်နတ်ကွန်းတွင် နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယခုလည်း တောင့်ခံနိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်သည် စွမ်းအင်များ လည်ပတ်ခြင်းအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်ထားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုမနေစေရန် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်ပေးကာ ဖိအားကို လျှော့ချလိုက်သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် နာကျင်မှုမှာ စတင် သက်သာလာသည်။ ကျိယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ ကြွက်တက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

'ကံကောင်းလို့ ငါ ပါးနပ်ပြီး စိမ်းရောင်စွမ်းအင် အများစုကို အရင် ပြန်ထုတ်လိုက်တာ။ မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာက တကယ့်ကို မိုက်မဲရာ ရောက်မှာပဲ!'

နောက်ထပ် ၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုများ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"ဟူး... ဟူး... ဟူး..."

ကျိယွမ်သည် သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းနှင့် ပင်ပန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှ မလုပ်ချင်တော့ဘဲ ကျောက်သားခုံတန်းပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။