လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၃၄) - ထိုသူပင် ဖြစ်ပုံရသည်

ကျိယွမ်သည် မိမိမေးနေသော မေးခွန်းအချို့မှာ အသိဉာဏ်နည်းပါးကြောင်း သိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သူ အနှေးနှင့်အမြန် သိထားရမည့် အရာများ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမြို့စောင့်နတ်မင်းမှာ အဘယ်ကြောင့် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တစ်ဖန် ပြန်၍ ရိုသေပြနေရသနည်း? ၎င်းမှာ သိမ်မွေ့သော ခံစားချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း မြို့စောင့်နတ်မင်းအို၏ စကားလုံးများမှာ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မရှိတော့သည်မှာ သိသာလှသည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုသည် သူသိထားသော သမိုင်းကြောင်းများကို စနစ်တကျ အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် နိုင်ငံအတွင်းရှိ မင်းဆက်အသီးသီး၏ တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းကြောင်းများ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်နှင့် မြစ်ချောင်းများ၏ ဒေသန္တရဓလေ့များ ပါဝင်ပြီး အချိန်နှင့်အမျှ အမည်ပြောင်းလဲသွားသော နေရာအချို့၏ အမည်များကိုပင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားများနှင့် မိစ္ဆာလောကအကြောင်း အစောပိုင်းက ရှုပ်ထွေးခဲ့သော်လည်း ယခုပြောပြချက်မှာ ကျိယွမ်အတွက် ဤလောကကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားစေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူသားတို့၏ အဆင့်အတန်းမှနေ၍ သူ၏ နားလည်မှုမှာ ပို၍ ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး ရှင်းလင်းလာခဲ့သည်။

သူ ယခုရောက်ရှိနေသော နိုင်ငံမှာ စုစုပေါင်း ပြည်နယ် ၁၃ ခုရှိသည့် ကျယ်ပြောသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ "တာကျန့်" နိုင်ငံ၏ မင်းဆက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော်တိုင်အောင် ခိုင်မြဲနေခဲ့ပြီး ယခုအခါ ရှစ်ဆက်မြောက် မင်းကောင်းမင်းမြတ် "ယွမ်" မင်းဆက် လက်ထက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနိုင်ငံသည် ဝူ၊ ထုံ၊ ချူ နှင့် ခွမ်း မင်းဆက်များ အပါအဝင် အခြားသော မင်းဆက် ၉ ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုထက် ပို၍ ရှေးကျသော အချိန်ကမူ အခြားသော မဟာမင်းဆက်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုသည် ထိုအကြောင်းကို ရှင်းပြရင်း ခေတ္တရပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရတော့ အဲဒီ မဟာမင်းဆက် အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ နယ်မြေကို 'တာကျိုး' လို့ ခေါ်ခဲ့ကြတယ်"

"တာကျိုး ဟုတ်လား?"

ကျိယွမ်မှာ စိတ်ဝင်စားသွားသည်မှာ သိသာသော်လည်း ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ ဤ 'တာကျိုး' ဆိုသည်မှာ သူသိထားသော တာကျိုးနှင့် မတူပေ။ ဤနေရာ၏ တောင်၊ မြစ်၊ ပထဝီဝင်နှင့် သမိုင်းကြောင်းအားလုံးမှာ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။

မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အုပ်ချုပ်မှုကာလက အရမ်းကို ကြာညောင်းခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့လို ဒေသခံ နတ်တွေတောင် လောကရဲ့ အပြောင်းအလဲအားလုံးကို ပြန်မမှတ်မိနိုင်တော့ပါဘူး။ လောကကြီးက ကျယ်ပြောလွန်းတော့ စကားလုံး ထောင်သောင်းချီနဲ့တောင် ဖော်ပြဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဆိုရိုးစကား ရှိသလိုပဲ၊ ကောင်းကင်ထက်မှာ နောက်ထပ် ကောင်းကင်တစ်ခု ရှိနေသေးတာမို့ အရာအားလုံးကို သိဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှပါတယ်!"

ကျိယွမ်က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။

"မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်ပါတယ်!"

ယခုလေးတင် သူတို့ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်များအရ ကျိယွမ်သည် ဤလောကတွင် 'မြို့စောင့်နတ်မင်း' ရာထူးမှာ အငြင်းပွားစရာ အကောင်းဆုံးနှင့် အပြောင်းအလဲ အမြန်ဆုံး နတ်ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

နင်အန်းခရိုင်ကို ဥပမာထားကြည့်လျှင် ယခင် နင်အန်းခရိုင်၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းမှာ 'လီ' မျိုးရိုး ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လက်ရှိမင်းဆက်က စနစ်ဟောင်းကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဆုန့်ရှီချန်သည် နင်အန်းခရိုင်တွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး မင်းဆက်သစ်တွင် အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကာ ဘိုးဘေးတို့ကို ဂုဏ်တက်စေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုလူကြီး ဆုန့် ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်က သူ့ကို နင်အန်းခရိုင်၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းအဖြစ် ဘွဲ့အပ်နှင်းခဲ့ပြီး ဒေသခံ အရာရှိများကို သူ၏ နတ်ကွန်းနှင့် ဗိမာန်များ တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

မူလ မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုမှာမူ သူ၏ ကျင့်စဉ် မြင့်မားပါက အခြားသော တိုးတက်ရာလမ်းကို ရှာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ် မလုံလောက်ပါက ယုံကြည်မှု စွမ်းအား အနည်းငယ် ဆုံးရှုံးသွားပေမည်။ အကယ်၍ သူ မတိုးတက်နိုင်ဘဲ ဆုတ်ယုတ်သွားပါက လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤလောက၏ ဧကရာဇ်သည် နတ်ဘုရားများကို သူ၏ စကားအတိုင်း နာခံရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေနိုင်သည့် စွမ်းအား ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အဆုံးတွင်မူ အရာအားလုံးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်မှာ လူသားတို့၏ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိ ပူဇော်လိုသည့် ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်၊ မင်းဆက်များစွာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း မြို့စောင့်နတ်မင်းများ မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ နိုင်ငံ၏ ဧကရာဇ်သည် ထိုမျှအထိ အားလပ်နေသူ မမဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ ကျေးဇူးရှိသော အမတ်များကို ဂုဏ်ပြုသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဧကရာဇ်များသည် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရာများကို သတိမပြုမိကြ သို့မဟုတ် လုံးဝ နားမလည်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်ငြားလည်း မြို့စောင့်နတ်မင်းများနှင့် သူတို့၏ မင်းဆက်များသည် အတူတကွ ကြီးပွား၍ အတူတကွ ဆုတ်ယုတ်ကြသည်။ ယင်လောက (ဝိညာဉ်လောက) နှင့် ယန်လောက (လူ့လောက) မှာ ကွဲပြားနေသော်လည်း မြို့စောင့်နတ်မင်း အများစုမှာ ကုန်းမြေနှင့် ရေထုပေါ်ရှိ လူသားများကို အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ပေးကာ မိစ္ဆာများ ရှုပ်ယှက်ခတ်ခြင်းမှ တားဆီးပေးကြသည်။

အဆုံးတွင်မူ ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ဖြစ်စေ၊ လူထု၏ ထောက်ခံမှုဖြင့် ဗိမာန်တည်ဆောက်၍ ဖြစ်စေ မြို့စောင့်နတ်မင်း ဘွဲ့အပ်နှင်းခံရသူ အများစုမှာ သီလရှိသူ သို့မဟုတ် ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ကြသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်အပေါ်တွင်လည်း သက်ရောက်မှု ရှိသည်။

သို့သော် လူ့လောကရှိ အရာရှိများက အရာအားလုံးကို မဂရုစိုက်နိုင်သကဲ့သို့ မြို့စောင့်နတ်မင်းသည်လည်း ဖုံးကွယ်နေသော ဘေးအန္တရာယ်အားလုံးကို မရှောင်လွှဲနိုင်ပေ။ အချို့အချိန်များတွင် ပြန်လည် ခုခံတိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲတတ်သည်ကိုလည်း မပြောလိုတော့ပေ။

စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ မြို့စောင့်နတ်မင်းတို့၏ ကံကြမ္မာနှင့် လက်ရှိမင်းဆက်တို့ကြားတွင် နီးကပ်သော ဆက်နွှယ်မှု ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ ဧကရာဇ်၏ အမတ်များ မမဟုတ်ကြပေ။ ယင်နှင့် ယန်မှာ ကွဲပြားနေသဖြင့် ပဋိပက္ခ မရှိပေ။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် မင်းဆက်တစ်ခု၏ အင်အားအကြီးဆုံး လူသားများပင်လျှင် သာမန်လူသားများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများဖြင့် ဝိညာဉ် သို့မဟုတ် နတ်ဘုရားများကို မမြင်နိုင်သလို သူတို့၏ အာဏာစက်မှာလည်း ယင်နှင့် ယန်၏ အတားအဆီးကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ပေ။ နတ်ဘုရားများနှင့် ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရာများကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသူများမှလွဲ၍ မြို့စောင့်နတ်မင်း၊ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာများအကြောင်း သိသူ အလွန်နည်းပါးသည်။ သူတို့အတွက်မူ ထိုစကားလုံးများမှာ နတ်ကွန်းများရှိ ရွှံ့ရုပ်တုများ ဘေးတွင် ရေးသားထားသော အတ္ထုပ္ပတ္တိများသာ ဖြစ်သည်။

...

ကျိယွမ်နှင့် မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုတို့သည် နတ်ကွန်းအပြင်ဘက် အဆောက်အအုံ၏ တတိယထပ်တွင် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ရှုခင်းများကို ကြည့်ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။ သဟဇာတဖြစ်သော စကားဝိုင်းကြောင့် အချိန်ကုန်မှန်း မသိဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျိယွမ်သည် အဓိက သတင်းအချက်အလက် အများအပြားကို ရရှိခဲ့ပြီး မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုကလည်း သူသည် ဤ ဦးလေးကျိအကြောင်းကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နားလည်သွားပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ထိုနေ့အတွက် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

မူလက မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုက ကျိယွမ်ကို ဤအဆောက်အအုံတွင် နေ့လယ်စာ စားရန် အကြံပြုသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်များနှင့်တင် မွန်းတည့်သွားသဖြင့် ကျိယွမ်က ထပ်မံ စားသောက်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား အဆောက်အအုံမှ ထွက်ခွာကာ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။

"မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး... ဒီနေ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!"

"ဆရာကျိ ဒီမှာ နေထိုင်တာက နင်အန်းခရိုင်အတွက် ကံကောင်းခြင်းတစ်ခုပါ။ စိတ်ချပါ ဆရာ... ဆရာလိုအပ်တဲ့ စာအုပ်တွေကို ကျူအန်းဆောင်ကို အမြန်ဆုံး ပို့ပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး!"

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် နောက်တစ်နေ့မှ ထပ်ဆုံကြတာပေါ့။ အခုတော့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်!"

မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုက စကားပြောရင်း ကျိယွမ်ကို လက်အုပ်ချီကာ အနည်းငယ် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်သည်။ ကျိယွမ်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"နောက်မှ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့!"

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုသည် မြို့စောင့်နတ်ကွန်းဆီသို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော အမူအရာဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ ကျိယွမ်သည် မြို့စောင့်နတ်မင်း လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သည်အထိ ကြည့်နေပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြုံးလျက် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

မြို့စောင့်နတ်ကွန်းမှာ အလွန် စည်ကားသော နေရာဖြစ်သော်လည်း ပွဲတော်များမှာ ညဘက်မှသာ ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ အမွှေးတိုင် ထွန်းရန် မလိုအပ်ပေ။ အိမ်ပြန်ပြီး သွားတိုက်ကာ စာအုပ်များ ရောက်လာမည်ကို စောင့်နေခြင်းကသာ ပို၍ သင့်လျော်ပေမည်။

'မြို့စောင့်နတ်မင်း ပို့ပေးမယ့် စာအုပ်တွေက ထူးခြားလိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ကန်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ကော ဖတ်နိုင်ပါ့မလား? အဲဒါ အဆင်မပြေရင်တော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖတ်ခိုင်းရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့စောင့်နတ်မင်းကိုပဲ ဝိညာဉ်စေတမန် တစ်ပါးလောက် လွှတ်ပြီး ကူညီခိုင်းရမလား'

မနီးမဝေးရှိ လမ်းကြားတစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ယင်ချင်း၏ လက်ကို ဆွဲထားသော ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ယင်ချင်းက ရုတ်တရက် သူ၏ ဖခင်လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားပြီး မလွှတ်ပေးပေ။

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် သားဖြစ်သူက သူ့ကို ပြန်ဆွဲထားသည်ကို ခံစားရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ယင်ချင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

"အဖေ... ဟိုမှာ၊ ဟိုက လူကြီးက ဟိုမှာ ရှိနေတယ်!"

အစောပိုင်းက ထိုလူကြီးလား?

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် သားဖြစ်သူ ညွှန်ပြနေသော နတ်ကွန်းအပြင်ဘက်ရှိ အဆောက်အအုံဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် 'လူကြီး' ဟု ဆိုသူမှာ မည်သူမှန်း မသိသော်လည်း ကျိယွမ်နှင့် မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးတို့ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် အာရုံရောက်သွားသည်။ သူတို့၏ အမူအရာနှင့် ရုပ်ရည်မှာ လူအများကြားတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။

"ချင်းအာ... မင်းပြောတဲ့ လူကြီးက ဘယ်သူလဲ? သေချာမြင်လိုက်ရဲ့လား? တစ်ဖက်လူကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲတာမျိုး မလုပ်နဲ့ဦး"

"ဟို အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ လူကြီးလေ၊ ဟို အဘိုးကြီးနဲ့ နှုတ်ဆက်နေတာ! သား သေချာမြင်ပါတယ်၊ ဘယ်တော့မှ မမှားဘူး!"

ယင်ချင်းသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် ပုန်းကာ လမ်းကြားထဲမှ ချောင်းကြည့်ရင်း ကျိယွမ်နှင့် အဘိုးအို နှစ်ဦးစလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် နတ်ကွန်းအပြင်ဘက်ရှိ လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့သည် အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ပြီး လမ်းခွဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ မြို့စောင့်နတ်ကွန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူမှာ အလွန် ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ဖခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သား၏ ခံစားချက်ကို သဘာဝအတိုင်း ဂရုစိုက်မိသည်။

"ကောင်းပြီ၊ သူတို့ သွားကြပြီပဲ၊ ငါတို့ မြို့စောင့်နတ်ကွန်းထဲ သွားရအောင်!"

"ဟုတ်ကဲ့!"

ယင်ကျောက်ရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သားဖြစ်သူ ယခင်က မှားယွင်းမြင်တွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားမိသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ သူနှင့် မရင်းနှီးသော်လည်း ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိကြသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ သူတို့မှာ မကောင်းသောသူများဟု မထင်ရပေ။

'အဲဒီ အဘိုးကြီးက ဘယ်သူပါလိမ့်? နင်အန်းခရိုင်ထဲက ထင်ရှားတဲ့သူ အားလုံးကို ငါ သိသင့်တာ။ သူကလည်း သူစိမ်းပဲလား?'

ယင်ချင်း၏ လက်ကို ဆွဲပြီး သူတို့သည် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ကာ မြို့စောင့်နတ်ကွန်းဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့ကြသည်။ သားအဖ နှစ်ဦးမှာ ကျိယွမ်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သော ဝတ်ရုံနက်နှင့် အဘိုးအိုကို မြင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သားအဖ နှစ်ဦးစလုံးမှာ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအဘိုးအိုထံ ချဉ်းကပ်လိုသည့်အလား ခြေလှမ်းကို အနည်းငယ် မြန်လိုက်ကြသည်။

"အမွှေးတိုင် ရောင်းပါတယ်၊ အကောင်းဆုံး စန္ဒကူးနံ့သာတိုင်ပါ! မြို့စောင့်နတ်မင်းကို အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်နဲ့ ပူဇော်ပါ! အကောင်းဆုံး စန္ဒကူးတိုင်တွေ ရောင်းပါတယ်ခင်ဗျာ!"

နတ်ကွန်းအဝင်ဝတွင် ဈေးသည်တစ်ဦးက စန္ဒကူးတိုင် ရောင်းရန် အော်ဟစ်နေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို သုံးတိုင် ပေးပါ"

"ဟုတ်ကဲ့ ရပါပြီ၊ မကျိုးစေနဲ့ဦးနော်!"

ယင်ကျောက်ရှန်းက ဈေးသည်ကို အကြွေစေ့ တစ်စေ့ ပေးလိုက်သည်။ ငွေရှင်းသည်မှ အမွှေးတိုင် လက်ခံရရှိသည်အထိ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့မှ အဘိုးအိုဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အမွှေးတိုင် ရပြီးနောက် သူသည် ယင်ချင်းကို ခေါ်၍ နတ်ကွန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

"ဟင်? သူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ? ချင်းအာ... ခုနက သူ ဘယ်ဘက်သွားလဲဆိုတာ မင်းမြင်လိုက်လား?"

"မမြင်လိုက်ဘူး၊ နတ်ကွန်းထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ ပျောက်သွားတာပဲ... အဖေ... သူက ဝိညာဉ်လား မသိဘူး..."

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ! ဒါက မြို့စောင့်နတ်ကွန်းလေ!"

ယင်ကျောက်ရှန်းက ယင်ချင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ပင်မဆောင်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ဤမြို့စောင့်နတ်ကွန်းမှာ အလွန် မကြီးမားလှပေ။ ရှေ့ဆောင်မှာ မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ လက်အောက်ရှိ ဌာနခွဲအသီးသီးအတွက် ဖြစ်ပြီး ပင်မဆောင်မှာမူ မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ ရုပ်တု ရှိသည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ပင်မဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ရှေ့ဆောင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်လည်း သူ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ လူအများအပြားမှာ အမွှေးတိုင်ထွန်း၍ မြို့စောင့်နတ်မင်းကို ပူဇော်ရန် အဝင်အထွက် ရှိနေကြသော်လည်း သူနှင့် ဆင်တူသော မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သူသည် နတ်ကွန်း၏ ဘေးဘက်ရှိ နောက်ပေါက်ဆီသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သစ်သား တံခါးနှစ်ချပ်မှာ ပိတ်ထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုဘက်မှ ထွက်သွားပုံ မရပေ။ ထို့အပြင် ထိုလမ်းမှာ နတ်ကွန်း ဝေယျာဝစ္စ ဆောင်ရွက်သူများ နေထိုင်ရာသို့ ဦးတည်ထားသဖြင့် မည်သူမျှ ထိုနေရာသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြတ်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

'ထူးဆန်းလိုက်တာ...'

မြို့စောင့်နတ်ကွန်းအတွင်း ရောက်နေသော်လည်း ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ် ဝင်နေသည်။

"ချင်းအာ... မြို့စောင့်နတ်မင်းကို ပူဇော်ရအောင်!"

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် စိတ်ထဲရှိ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ယင်ချင်းကို ခေါ်ကာ ပင်မဆောင်ထဲသို့ ဝင်၍ စန္ဒကူး အမွှေးတိုင်များကို ထွန်းလိုက်သည်။

ပထမဦးစွာ သူတို့သည် စန္ဒကူးတိုင်များကို အမွှေးတိုင်အိုးထဲတွင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် သားအဖနှစ်ဦးမှာ ကူရှင်များပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆုတောင်းကြသည်။

ပူဇော်ပြီးနောက် ယင်ကျောက်ရှန်း ထွက်ခွာရန် ထလိုက်သည့်အခါ ယင်ချင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ဒူးထောက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး၏ ရုပ်တုကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ချင်းအာ?"

"အဖေ... ကြည့်ရတာ..."