လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၃၁) - မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးအို

ရှောင်ယင်ချင်၏ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို သေချာဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ထင်နေသော ထိုကလေးသည် ကျိယွမ်ကို ခဏတာ တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေခဲ့မိသည်။ သို့သော် သူကြည့်လေလေ စိတ်ထဲတွင် ပို၍ မသက်မသာ ဖြစ်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ မနေသာတော့ဘဲ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ယင်ချင်သည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် အတူတူထွက်ကစားနေကြသော သူ၏သူငယ်ချင်းများကိုပင် ပြန်သွားမရှာဝံ့တော့ပေ။ ကလေးများ ကြောက်လာလျှင် ဘာလုပ်ကြသနည်း? သူတို့သည် မိဘများရှိရာ အိမ်သို့သာ တန်းပြေးကြသည်မဟုတ်ပါလား!

ထို့ကြောင့် ယင်ချင်သည်လည်း အိမ်သို့သာ အမောတကော ပြေးပြန်သွားတော့သည်။

ယင်ချင်၏ မိသားစုသည်လည်း ထျန်းနျုရင်ပြင်တွင်ပင် နေထိုင်ကြသည်။ ကျူအန်းဆောင်နှင့် လမ်းအကွေ့အကောက်အချို့ ခြားနေသော်လည်း တည့်တည့်တိုင်းလျှင် မီတာအနည်းငယ် ရာဂဏန်းခန့်သာ ဝေးကွာသည်။

ယင်မိသားစု၏ အိမ်ကလေးမှာ နံရံနိမ့်နိမ့်များရှိသည့် ရင်ပြင်လေးတစ်ခု၊ ရှေ့ခန်းဆောင် တစ်ဆောင်နှင့် နောက်ဘက် အခန်းများ ပါဝင်သည်။ ကျယ်ဝန်းသော ရှေ့ခန်းဆောင်ကို ရိုးရှင်းသော အကာအရံတစ်ခုဖြင့်သာ နေရာများ ခွဲခြားထားသည်။

ဧည့်ခန်းအတွက် နေရာတစ်ခု၊ ဖခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ စာဖတ်ရန် နေရာတစ်ခုနှင့် မီးဖိုချောင်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသည်။ အိမ်မကြီး၏ အပြင်ပန်းမှာ အလယ်အလတ်တန်းစား မိသားစုတစ်စု၏ အသွင်အပြင်မျိုး ရှိသည်။

ယင်ချင်သည် အိမ်သို့ အမောတကော ပြေးဝင်လာပြီး ရင်ပြင်တံခါးကို ဝုန်းခနဲ တွန်းဖွင့်ကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားရာ အိမ်တွင် ရက်ကန်းရက်နေသော ယင်မိခင်မှာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"အမေ! အမေ! ဟိုမှာလေ... လူကြီးတစ်ယောက်က... သူက... ဟူးးး... ဟူးးး... ပြီးတော့ အဲဒီလူကြီးနဲ့ သရဲက... ဟူးးး... ဟူးးး..."

"မလောနဲ့ဦး၊ သေသေချာချာပြောစမ်းပါ၊ အဲဒီလူကြီးက ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

မိခင်က ပုဝါထုတ်ပြီး ယင်ချင်၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းလည်း အသက်ကြီးနေပြီ၊ စကားပြောတာကိုက ဗလုံးဗထွေးနဲ့!"

တင်းမာသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ယင်ချင်မှာ လန့်သွားပြီး သရဲမြင်ခဲ့ရသည့် ကြောက်စိတ်များပင် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားသည်။

"အဖေ... အဖေ အိမ်မှာရှိနေတာပဲ..."

ယင်ချင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ဖခင်မှာ အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်နားရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချင်းအာ... မင်းအဖေကို ဆရာကျူနဲ့ ဆရာကျိုးတို့က မြို့ထဲက ကျောင်းသစ်မှာ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးအဖြစ် အကြံပြုထားကြတယ်။ အခုကစပြီး သူ ဆရာကျူတို့အိမ်မှာ အိမ်တွင်းဆရာ သွားလုပ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

"ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး? တကယ်လား အဖေ? ဘယ်တော့ စလုပ်မှာလဲ?"

ယင်ချင်သည် ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဟဟ၊ တကယ်ပေါ့ကွ။ ရက်နည်းနည်းတော့ လိုသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့ မကြာပါဘူး!"

ယင်ချင်၏ဖခင်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို ကျေနပ်စွာ သပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အချိန်တန်ရင် ငါတို့ကျောင်းကို အတူတူသွားကြမယ်။ အပြင်မှာ တစ်နေကုန် လျှောက်မဆော့နဲ့တော့။ ကျမ်းစာတွေနဲ့ ပညာရှိတွေရဲ့ လက်ရာတွေကို လေ့လာ၊ နာမည်ကျော်ကြားအောင်လုပ်ပြီး စာမေးပွဲတွေမှာ အောင်မြင်အောင် ကြိုးစားစမ်း။ အဲဒါမှ လမ်းမှန်ပဲ!"

"ဟုတ်ကဲ့......"

ယင်ချင်သည် တကယ်တော့ စာကျက်ရသည်ကို မုန်းသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို ပြန်မပြောဝံ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် နင်အန်းခရိုင်တွင် စာသင်ကြားနိုင်သော နေရာများစွာ ရှိသော်လည်း အများစုမှာ ပညာအရည်အချင်း ထူးထူးခြားခြားမရှိသော စာဆိုဟောင်းများ ဖွင့်လှစ်ထားသည့် ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤကျောင်းသစ်မှာမူ နင်အန်းခရိုင်တွင် အဆင့်မြင့်ပြီး တရားဝင်သော ပညာသင်ကြားရာ နေရာတစ်ခုဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။ မူအရဆိုလျှင် ၎င်းသည် တက္ကသိုလ်များထက်သာ အဆင့်တစ်ဆင့် နိမ့်ကျသည်။ ထို့အပြင် ဤကျောင်းမှာ ငယ်ရွယ်သော ကလေးများအတွက် ရည်ရွယ်ပြီး တက္ကသိုလ်များမှာမူ လူကြီးများအတွက် ဖြစ်သည်။ မိသားစုများစွာမှာ သူတို့၏ ကလေးများကို ငယ်စဉ်တွင် ဤကျောင်း၌ ထားရှိကာ ကြီးလာမှ တက္ကသိုလ်သို့ ဆက်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်ကြလိမ့်မည်။

ယင်ကျောက်ရှန်းမှာ ပြည်နယ်စာမေးပွဲတွင် ဒုတိယရရှိထားသော ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် နင်အန်းခရိုင်ရှိ ပညာတတ်များထဲတွင် အတော်ဆုံးဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူသည် ကျောင်းအုပ်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရခြင်းမှာ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သော ကိစ္စဟု ခံယူထားပြီး ဂုဏ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့၊ ခုနက မင်း ဘာတွေ အလန့်တကြား ဖြစ်နေတာလဲ?"

ယင်ကျောက်ရှန်းသည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး ယင်ချင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ အဖေ၊ ဟိုဘက်က ကျူအန်းဆောင်မှာ လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်နေတယ်။ သူက ရိုးသားပြီး စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အထဲက သရဲနဲ့ စကားပြောနေတာ..."

"ရှူးးး!!!!"

ယင်ချင်၏မိခင်က ယင်ချင်၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းပိတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?"

ယင်ကျောက်ရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း မကောင်းတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း၊ ရွာသားများ မသိနိုင်သော အကြောင်းအရာများကို သိသော်လည်း ကျူအန်းဆောင်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ တကယ်ပင် ထူးထူးခြားခြား ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ယင်ကျောက်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး သားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"ဟို... ဒါက... အဲဒီဦးလေးက မျက်စိသိပ်မကောင်းဘူး။ ခုနက ရေတွင်းနားမှာ ရေခပ်နေရင်း ရေပုံးမှောက်သွားလို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ရေကူသယ်ပေးခဲ့တာ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ သူက ကျူအန်းဆောင်မှာ နေတာလို့..."

ယင်ချင်က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ဖြင့် အသံကို နှိမ့်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အထဲကို ဝင်သွားတာလား?"

ယင်မိခင်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ နေသာသောနေ့တွင် ကျူအန်းဆောင်ထဲ ဝင်ခြင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်နိုင်သော်လည်း ထိုနေရာမှာ အလွန်ပင် ကျိန်စာသင့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ယင်ချင်မှာ နုနယ်သော ကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် လူကြီးများမှာ သူ၏ကိုယ်စား စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဝင်ပါဘူး၊ မဝင်ပါဘူး၊ အဖေနဲ့အမေက မဝင်နဲ့လို့ အခါခါမှာထားတာပဲ၊ ကျွန်တော် ဘယ်ဝင်ရဲပါ့မလဲ? တံခါးဝမှာပဲ ထမ်းပိုးကို ချပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပြေးထွက်လာပြီးမှ မြင်လိုက်ရတာက အဲဒီဦးလေးက ရင်ပြင်အပြင်ဘက်မှာတင် တစ်ဖက်ကို မျက်နှာမူပြီး စကားပြောနေတာ။ သူက ရေပုံးတွေကို အထဲသယ်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နောက်က လိုက်နေသလိုမျိုး လမ်းလျှောက်ရင်း စကားတွေ ပြောနေတာ။ ပြီးတော့ သေခြင်းရှင်ခြင်းအကြောင်း ကြောက်စရာကောင်းတာတွေလည်း ပြောသေးတယ်။ ကျွန်တော် အရမ်းကြောက်သွားလို့ အိမ်ကို တန်းပြေးလာတာ!"

စကားအဆုံးတွင် ယင်ချင်က သူ၏ဖခင်ကို ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့နှင့် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျူအန်းဆောင်ထဲက သရဲက အဲဒီဦးလေးနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာတယ်လို့ ထင်လား?"

ယင်ကျောက်ရှန်းမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြက်သီးများ ထသွားပြီး ယင်မိခင်မှာ ယင်ချင်၏ ပါးစပ်ကို ထပ်မံ ပိတ်လိုက်ပြန်သည်။

"ကဲပါ၊ ကဲပါ၊ နောက်ဆို အဲဒီနားကို သွားမဆော့နဲ့တော့။ ပြီးတော့ အပြင်မှာလည်း ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောနဲ့၊ ကြားလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကြားပါပြီ!"

ယင်မိခင်က ယင်ချင်ကို ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှင်... ချင်းအာကို မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း ခေါ်သွားပြီး နတ်မင်းကြီးကို ဂါရဝပြုခိုင်းပါလား။ ကံနိမ့်နေတာတွေ ပျောက်သွားအောင်လို့လေ"

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကလေးမှာ သူ၏သားအရင်းဖြစ်သဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားသည်အထိ ယင်ကျောက်ရှန်း စောင့်ကြည့်နေမည်မဟုတ်ပေ။ အချို့သော အစွန်းရောက် ပညာတတ်များမှာ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို လှောင်ပြောင်ကောင်း လှောင်ပြောင်ကြလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ကျူအန်းဆောင်ကလေးမှာမူ တကယ်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

"ကောင်းပြီလေ! နေ့လယ်စာစားပြီးရင် ချင်းအာကို မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းခေါ်သွားပြီး အမွှေးတိုင် သွားထွန်းခိုင်းလိုက်မယ်!"

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ခန့်က ဘာသာရေး အခမ်းအနားတစ်ခု ပြုလုပ်စဉ် တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါးက နင်အန်းခရိုင်ရှိ မြို့စောင့်နတ်မင်းမှာ သူ့ကို နှိမ်နင်းထားကြောင်း မိန့်ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထျန်းနျုရင်ပြင်ရှိ လူများမှာ နှစ်သစ်ကူးနှင့် ပွဲတော်ရက်များတွင် မြို့စောင့်နတ်မင်းကို အမြဲမပြတ် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

. . .

ကျိယွမ်သည် နေ့ခင်းကင်းလှည့်အရာရှိ၏ နောက်မှ လိုက်ပါရင်း နင်အန်းခရိုင်၏ တဝက်ခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဘုရားကျောင်းလမ်းကြားရှိ မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူစည်ကားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျိယွမ်နှင့် အရာရှိတို့မှာ စကားပြောခြင်းကို ရပ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် စည်ကားလှသော မြို့စောင့်နတ်ကျောင်းသို့ ရောက်သောအခါ အမွှေးတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်များ ရောင်းချသော ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နေ့ခင်းကင်းလှည့်အရာရှိမှာ အမြန်ပင် ရှေ့သို့တိုးကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး... ဦးလေးကျိ ရောက်ပါပြီ!"

ဘုရားဖူးများနှင့် ဖြတ်သန်းသွားလာသူများ ရှိနေသဖြင့် မြို့စောင့်နတ်မင်းအိုမှာ အရာရှိကို ခေါင်းတစ်ချက်သာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ထိုအရာရှိက "ကျွန်တော်မျိုး ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး!" ဟု ပြောကာ ကိုယ်ပျောက်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျိယွမ်မှာ မြို့စောင့်နတ်မင်းနှင့် နတ်ကျောင်း၏ ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခုခုတွင် တွေ့ရမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း နတ်မင်းမှာ လူသားအဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့် နတ်ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် တိုက်ရိုက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။

သူသည် မြို့စောင့်နတ်မင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျိယွမ်၏ တစ်ဝက်သာပွင့်သော မျက်လုံးများကြောင့် သူ၏ အကြည့်မှာ တစ်နေရာတည်းကို စူးစိုက်နေသလား သို့မဟုတ် ဝေဝါးနေသလား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် မလွယ်ကူပေ။ သူ၏ ပုံစံမှာ တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ဟောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှိုင်းကြက်ခွပ် တစ်ချက်မျှပင် မရှိပေ။

မြို့စောင့်နတ်မင်း၏ ကိုယ်ဘေးတွင်လည်း စန္ဒကူးနံ့ သင်းသင်းလေး ထွက်နေသော်လည်း ပြီးခဲ့သည့်ညက အရာရှိလေးဦးထံမှ ရသလောက် မပြင်းထန်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြို့စောင့်နတ်မင်းကလည်း ကျိယွမ်ကို အကဲခတ်နေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများမှာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း သူ၏ အပြုအမူများမှာ သာမန်လူများနှင့် မခြားနားပေ။ သူသည် မျက်မမြင်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ ပေါ့ပါးသော ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကိုသာ ပြသနေသည်။ သူသည် သာမန်လူသားတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်!

အပြန်အလှန် အကဲခတ်ခြင်းမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် အဘိုးအိုက စတင်၍ စကားပြောဆိုကာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"နင်အန်းခရိုင်ရဲ့ မြို့စောင့်နတ်မင်း 'ဆုန့်ရှီချန်' က ဆရာကျိရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းရာမှာ ကူညီပေးခဲ့မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်း ပြောကြားလိုပါတယ်!"

အဘိုးအိုက လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိယွမ်မှာလည်း လျစ်လျူမရှုဝံ့ပေ။ သူ၏ရှေ့မှ လူမှာ မြို့စောင့်နတ်မင်း ဖြစ်သလို နတ်ဘုရားများနှင့် ဝိညာဉ်များအကြား ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူကလည်း အမြန်ပင် ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထိုအဘိုးအိုထက်ပင် ပို၍ ရိုသေလေးစားမှု ရှိရမည်ဟု မိမိကိုယ်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး... ကျွန်တော် အရှက်ရမိပါတယ်။ ကျွန်တော်က နည်းနည်းပါးပါး ကူညီပေးခဲ့တာပါ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အရာရှိတွေကို တိုက်ဆိုင်လို့ ကူညီဖြစ်သွားတာပါ။ ဒါက ပြောပလောက်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး!"

"ဟားဟားဟား...ဆရာကျိက အရမ်း နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ။ ဆရာကျိ အခုထိ ဘာမှမစားရသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ နတ်ကျောင်းအပြင်ဘက်က အဆောက်အအုံမှာ စားစရာတွေ ပြင်ဆင်ထားခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီကို သွားပြီး စကားပြောကြတာပေါ့။ ကြွပါ!"

ကျိယွမ်သည်လည်း မြို့စောင့်နတ်မင်းကို အတုယူကာ ငြင်းဆန်ခြင်း သို့မဟုတ် ဆင်ခြေပေးခြင်းများ မပြုလုပ်ဝံ့ဘဲ လက်ကမ်းကာ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"အရိုအသေပေးတာထက် အမိန့်ကို နာခံတာက ပိုကောင်းပါတယ်၊ ကြွပါ!"

ကျိယွမ်သည် မြို့စောင့်နတ်ကျောင်း၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်သော ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူအများမှာ မြို့စောင့်နတ်မင်းကို ဝတ်ပြုရန် နတ်ကျောင်းထဲသို့ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေကြသည်ကို ခဏခဏ မြင်တွေ့နေရသည်။ မိမိ၏ဘေးတွင် ရှိနေသူမှာ ထိုမြို့စောင့်နတ်မင်းကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည် ရောက်စကထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

'စိတ်လျှော့ထားစမ်း... ခြေထောက်တွေ တုန်မနေစေနဲ့ဦး...'