အခန်း (၂၆) - မိစ္ဆာကျဆုံးခန်း

ကျိယွမ်သည် ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို လုံအောင်မအုပ်ဘဲ ဟာကွက်လေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။ ထိုဟာကွက်မှတစ်ဆင့် အခန်းတံခါးအကြားမှ ဆံပင်လိပ်ကြီးများ စိမ့်ဝင်လာပြီး အထဲတွင် တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုစုပုံလာသည်ကို သူမြင်နေရသည်...

သူ့နှလုံးသားမှာ အေးစက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများထွက်လာကာ အသစ်စက်စက် အိပ်ရာခင်းမှာ ကျိယွမ်၏ ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသွားသည်။

ကျိယွမ် မလှုပ်ရဲပေ။ သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် တုံ့ပြန်ရန်နည်းလမ်းများကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေမိသည်။ အပြင်သို့ ဝုန်းခနဲပြေးထွက်ကာ ထွက်ပြေးရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြံစည်မိသော်လည်း မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

"ဟူး..."

လူသားမဟုတ်သောအသံတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေမတတ်ကြောက်လန့်နေသော ကျိယွမ်မှာ တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

စောင်ကြားမှတစ်ဆင့် ဆံပင်ပုံကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး လူပုံသဏ္ဌာန် အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်ကို သူကြည့်နေမိသည်။ သူ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် အခြားအရာအားလုံး ဝေဝါးနေသော်လည်း ၎င်းကိုမူ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ တကယ်တော့ သူက ဤမျှအထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ချင်ခဲ့ပါပေ။

အရိုးထဲထိစိမ့်သွားသော အေးစက်မှုမှာ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေသည်။ စောင်ထဲတွင် ပုန်းနေသော်လည်း နွေးထွေးမှုကို အနည်းငယ်မျှပင် မခံစားရတော့ပေ။

'ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ? ဘာလုပ်ရမလဲ? ဒါက သာမန်တစ္ဆေတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး! ဒါက သာမန်တစ္ဆေမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုမျိုး သရဲကြီးလဲ?'

ကျိယွမ်သည် စောင်စွန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မြန်ဆန်လှသော နှလုံးခုန်သံတို့ကြောင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လမ်းသွားလမ်းလာ ကုန်သည်များလည်းမရှိ၊ လူငယ်သူရဲကောင်းများလည်း မရှိသလို၊ သူ၏ပြိုင်ဘက်မှာလည်း လုရှန်းကျွင်းကဲ့သို့ စကားပြောဆို၍ရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။

ပြင်းထန်လှသော ယင် စွမ်းအင်နှင့် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ ကျူအန်းဆောင် တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်

။

"ကတ်... ကတ်... ကတ်..."

အရိုးချင်း ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံမှာ ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ စောင်ပါးပါးလေးတစ်ထပ်သာ ခြားတော့သည်ဟု ထင်ရလောက်အောင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သတ်ဖြတ်လိုသော အမုန်းတရား၊ အသက်ဓာတ်အပေါ် လောဘတက်မှုနှင့် တောင့်တမှုတို့ကို သူခံစားနေရသည်။ စောင်အောက်တွင် ပုန်းနေသော ကျိယွမ်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ အပ်နဖားခေါင်းခန့်အထိ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

ငါ သေတော့မယ်! ငါ မလွတ်နိုင်တော့ဘူး!

ဒါက ဖန်သားပြင်ပေါ်ကနေ ထိတ်လန့်စရာရုပ်ရှင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဟောင်ကောင်သရဲကားတွေ ကြည့်နေရတာနဲ့ မတူဘူး။ ဒီကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု ခံစားချက်က အသက်ရှူရကျပ်စေပြီး သူ့ကို အစွမ်းအစမရှိသလို ခံစားရစေသည်။

ရုတ်တရက် ကျိယွမ်သည် ဤအစွမ်းအစမရှိမှုမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဟော်မုန်းများကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဖြူရောင်စွမ်းအင်အငွေ့အသက်များ ထွက်ခွာသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

'ဒါ ငါ့ရဲ့ ယန် စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူနေတာပဲ!'

"ဟူး..."

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းက သူ့ကို တဖြည်းဖြည်း မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်နေကာ မကြာမီ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာတော့သည်။

အကယ်၍ ကျိယွမ်သာ စောင်ဖြင့် အုပ်မထားခဲ့ပါက၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အရိပ်မည်းကြီးက ဖြူဖျော့ပြီး တွန့်လိမ်နေသော လက်တံများဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကိုင်နေသည်ကို မြင်ရပေလိမည်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟီးသံနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မရသော အခြေအနေက ကျိယွမ်ကို ဤကမ္ဘာသို့ သူပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က အချိန်ကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျိယွမ်၏ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရသော ဒေါသများ တလဟော ပေါ်ပေါက်လာသည်။

'ငါ ဟိုတောင်ပေါ်က ဘုရားကျောင်းမှာ ကျားနတ်ဆိုးရှေ့က သေဘေးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီမှာ အကြောင်းမရှိဘဲ သေရတော့မှာလား? ငါ လုံးဝ အရှုံးမပေးနိုင်ဘူး! လုံးဝပဲ!'

သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်၊ သွေးဆုတ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မျက်တောင်များ တဆတ်ဆတ်တုန်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

'ငါ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ မကြာသေးဘူး၊ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားတွေကိုလည်း အခုမှ ရှာတွေ့တာ၊ ငါလုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ငါလုပ်ချင်တဲ့အရာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒီကမ္ဘာက မှော်အတတ်တွေကိုလည်း ငါမြင်ချင်သေးတယ်!'

အလုပ်ဖြစ်မည် မဖြစ်မည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျိယွမ်သည် လန်ခဲ့စစ်တုရင်ဝိုင်းကို စိတ်ထဲတွင် ပုံဖော်ကာ စစ်တုရင်ရုပ်ကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ထိုအချိန်တွင် သူစဉ်းစားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

ကျိယွမ်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပြင်းထန်လာပြီး နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မျက်လုံးများကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်သည်။ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် တုန်ခါစေပြီး မေ့မြောလုနီးပါး အခြေအနေမှ ရုန်းထွက်ကာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်မှုကို ပြန်ရလိုက်သည်။

'ငါက-!'

"-အရှုံးမပေးဘူး!!!"

ထိုစကားလုံးများမှာ သူ၏ပါးစပ်မှ ဟိန်းထွက်လာသည်။ ကျိယွမ်သည် ထိုလှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူပင် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး စောင်ကို လွှင့်ပစ်ကာ လက်ချောင်းများကို ဓားသိုင်ပုံစံလက်ချောင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူသည် စောင်၏နောက်ကွယ်သို့ သေကြေပျက်စီးမည့်အရေးကို အံတုကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်တစ်ခုက သူ၏လက်မောင်းတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏လက်ထိပ်တွင် စိတ်ကူးယဉ် စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း!!!"

ဝုန်း...

ကျိယွမ်၏ လက်မောင်းမှာ မှိန်ပျပျ အဖြူရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသလို ခံစားရပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စစ်တုရင်ရုပ်နှင့် လက်ထိပ်များက သရဲကြီးကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

"အာ့... အားးးးးးးးးးးးးးးးးးး"

သန်လျက်လက်ဟန်နှင့် စစ်တုရင်ရုပ်က သရဲ၏ ဝိညာဉ်ထဲသို့ ထိုးဖောက်သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကျောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အော်ဟစ်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်စူးရှလွန်းသဖြင့် ကျိယွမ်၏ နားစည်များကို နာကျင်စေသည်။

ဝူး... ဝူး... ဝူး...

အေးစိမ့်သော လေပြင်းများမှာ ဝဲဂယက်သဖွယ် တိုက်ခတ်လာပြီး ညစ်ပတ်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ယင်စွမ်းအင်များက ကျိယွမ်၏ ညာဘက်လက်မောင်းကို ပတ်ချာလည် ဝိုင်းရံလိုက်သည်။

ကျိယွမ်သည် သူ၏ညာဘက်လက်တစ်ပြင်လုံး ခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရိုးထဲထိစိမ့်သော အအေးဓာတ်မှာ သံအပ်များဖြင့် သူ၏လက်မောင်းသားထဲသို့ ထိုးဖောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ထိုအအေးဒဏ်ကို ဆက်လက်တောင့်ခံရန် ခက်ခဲလာတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ...

"ဘုန်း!" ဟူသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အရိပ်မည်းကြီးမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ရိုက်မိကာ တံခါးကို ဖောက်ထွက်လျက် ရင်ပြင်ရှိ ရေတွင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ကျိယွမ်မှာမူ သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းကို ဆန့်ထုတ်လျက် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုပုံစံအတိုင်း ဆယ်စက္ကန့်ခန့် တောင့်နေပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် နှစ်ချက်ခန့် ယိုင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေပြီး နောက်သို့ လဲကျသွားသည်။

"ဖတ်" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ကျိယွမ်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

ထိုစူးရှလှသော အော်ဟစ်သံမှာ အလွန်ထူးဆန်းပြီး ညအမှောင်ထုကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ ထျန်းနျူရပ်ကွက်ရှိ ထိုထောင့်နားမှ နေထိုင်သူ မည်မျှပင် ဤညလယ်ကောင်၌ မခွဲခြားနိုင်သော အော်ဟစ်သံကြောင့် ရုတ်တရက် နိုးလာကြပြီး စောင်အောက်တွင် ပုန်းကာ မလှုပ်ရဲဘဲ ရှိနေကြမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

မီးလင်းနေသေးသော အိမ်အချို့မှာပင် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ဆွဲဆောင်မိမည်စိုး၍ ဖယောင်းတိုင်များကို အလျင်အမြန် ငြှိမ်းသတ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နင်အန်းခရိုင်၏ အနောက်မြောက်ဘက်ရှိ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီး ဗိမာန်တည်ရှိရာ ဘုရားကျောင်းလမ်းတွင်...

ဗိမာန်အတွင်းရှိ ရွှေရောင်ရုပ်တုကြီးမှာ တုန်ခါသွားသည်။

သာမန်လူများ မမြင်နိုင်သော လောက၌ နင်အန်းခရိုင်၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးသည် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း မတ်တပ်ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ယဲ့ရွှင်ယို ဘယ်မှာလဲ? မြို့တောင်ဘက်က ထျန်းနျူရပ်ကွက်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း ရေတွင်းဆီကို သွားပြီး စုံစမ်းစမ်း!"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ ဘုရား!"

ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော ယင်တမန် နှစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ တစ်ဦးက ချိတ်ကောက်ဓား ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ခါးတွင် ဓားတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားသည်။ သူတို့သည် အရိပ်နှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြို့စောင့်နတ်မင်း ဗိမာန်မှ ထွက်ခွာပြီး ထျန်းနျူရပ်ကွက်ဆီသို့ အပြင်းနှင်သွားကြတော့သည်။

. . .

ကျူအန်းဆောင်တွင် ကျိယွမ်သည် သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ သတိလစ်သွားစဉ်က ခေါင်းနောက်စိမှာ ကုတင်ဘောင်နှင့် ဆောင့်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ဦးခေါင်းမှာ အတော်လေး မာကျောသဖြင့်သာ၊ မဟုတ်ပါက ဦးနှောက်ထိခိုက်မှု ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။

ကျိယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးအချိန်မှ ပုံရိပ်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် သရဲကဲ့သို့သောအရာကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းက ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ၎င်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုအရာမှာလည်း ဒဏ်ရာရသွားပုံရပြီး တော်တော်လေးလည်း ကြောက်လန့်သွားပုံရသည်။

ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကြောင့် ကျိယွမ်သည် ပို၍ပင် သတ္တိရှိလာသလို ခံစားရသဖြင့် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

သူ၏ညာဘက်လက်မောင်းမှာ အေးစက်ထုံကျဉ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေသော်လည်း၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။

သူသည် သစ်သားတံခါးမင်းတုံးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်ရာ အိမ်မကြီး၏ တံခါးများမှာ တကျွိကျွိ မြည်သံနှင့်အတူ ပွင့်သွားသည်။

အထက်တွင် ကြယ်တာရာများ လင်းလက်နေသည်။ ဆီးသီးပင်၏ ကိုင်းဖျားများမှာ လွင့်မြောနေပြီး အရိပ်အောက်မှ ရေတွင်းမှာမူ မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်နေသည်။

ဝူး... ဝူး...

၎င်းမှာ အေးမြသော လေပြေလား သို့မဟုတ် လေပြင်းလား သူ မသိသော်လည်း ကျိယွမ်မှာ အနည်းငယ် တုန်သွားမိသည်။

သူသည် အိမ်မကြီး၏ တံခါးဝတွင် ရပ်ရင်း စိတ်မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် မရေရာမှုများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။ ယခုပင် ထွက်ပြေးသင့်သလားဟု အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် ဤကဲ့သို့ ကံကောင်းချင်မှ ကံကောင်းတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

"ကျူအန်းဆောင်မှာ လူသားတွေ ပြန်နေနေကြပြန်ပြီလား?"

ရုတ်တရက် ရင်ပြင်အပြင်ဘက်မှ အနည်းငယ် အံ့သြနေသော အသံတစ်ခု လွင့်ပျံ့လာပြီး၊ လက်နက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးကို တိုက်ရိုက်ဖောက်ထွက်ကာ ရင်ပြင်ထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

ကျိယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားကာ ၎င်းတို့ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

'နှာခေါင်းသွေးထွက်အောင် မှန်တာပဲ၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ!'

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ ရင်ပြင်ရှိ ရေတွင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ သူတို့သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျိယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ပြီး လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကြသည်။

"ထူးဆန်းတယ်၊ ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်ခြင်း ရေတွင်းကနေ လျှံထွက်လာတဲ့ ရန်လိုတဲ့ စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံးနီးပါး ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ။ ဒီမှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ?"

"မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးက တစ်ခုခု ထူးခြားတာကို သတိပြုမိလိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်!"

"ကျူအန်းဆောင်ရဲ့ ဖုန်းရွှေပုံစံက မပျက်စီးသေးဘူးဆိုတော့ မကောင်းဆိုးဝါးက လွတ်မထွက်နိုင်သေးပါဘူး။ သူ ရေတွင်းထဲမှာ ရှိနေသေးတာကို ငါ ခံစားလို့ရတယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံက မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတယ်!"

"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီသတ္တဝါကို သတ်ဖို့အတွက် ဒါဟာ နတ်ဘုရားက ပေးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ငါတို့ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးဆီကို ချက်ချင်း ပြန်အစီရင်ခံရမယ်!"

ယင်တမန်နှစ်ဦး ခဏတာ ဆွေးနွေးပြီးနောက်၊ ချိတ်ကောက်ဓား ကိုင်ထားသူမှာ ရေတွင်းဘေးတွင် စောင့်နေခဲ့ပြီး ဓားကိုင်ထားသူမှာမူ ဝေဝါးသော လူပုံသဏ္ဌာန် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တံခါးကို ဖောက်ထွက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အိမ်မကြီး၏ တံခါးခုံပေါ်တွင်ရှိသော ကျိယွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ချလိုက်မိသည်။ ခုနက သူ ထွက်မပြေးခဲ့မိသည်မှာ တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။

'သူတို့က ငါ့ကို မမြင်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေကြတာလား? မကောင်းဆိုးဝါးလား? ဖုန်းရွှေပုံစံလား? မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးလား?'

၂၁ ရာစု၏ အင်တာနက် အချက်အလက်များကြားတွင် ကြီးပြင်းလာသော လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ကျိယွမ်သည် ရိုးရှင်းသော စကားလုံးအချို့မှတစ်ဆင့် အရာများစွာကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။

ကျူအန်းဆောင်၏ ရင်ပြင်ရှိ ရေတွင်းထဲတွင် အစွမ်းထက်သော သရဲတစ်ကောင်ကို ချုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နင်အန်းခရိုင်၏ မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးမှာလည်း ဘုရားကျောင်းထဲမှ ရွှံ့ရုပ်တုသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ဒီကို ရောက်လာတဲ့ နှစ်ယောက်က မြို့စောင့်နတ်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်ခံ ယင်တမန်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်...

သူသည် နတ်ဆိုးများနှင့် သရဲများကို မြင်ဖူးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခုအခါ ခရိုင်၏ မြို့စောင့်နတ်မင်း ချုပ်နှောင်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ခုကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီ။

ကျိယွမ်၏ အတွေးများမှာ အလျင်အမြန် လည်ပတ်နေသည်။

'ဒါဆိုရင် ဒီကမ္ဘာမှာ တောင်စောင့်နတ်တွေ၊ မြစ်စောင့်နတ်တွေ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားတွေ၊ ဗုဒ္ဓတွေလည်း ရှိနိုင်တာပေါ့? ငါ အခု ထွက်ပြေးသင့်လား? ၃၆ တုံးတောင်... ရေတွင်းထဲက အကောင် ဒဏ်ရာရသွားတာက ငါ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေနဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့်များလား?'

ဤအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်သောအခါ၊ ကျိယွမ်သည် ဤနေရာတွင် ဆက်နေပြီး ပွဲကြည့်ပရိသတ် လုပ်ရန် လုံလောက်သော ယုံကြည်မှု ရှိသွားတော့သည်။