လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၁၆) - ထူးခြားထက်မြက်လှသော ဆရာ ကျိ

ကြမ်းကြုတ်လှသော ကျားမိစ္ဆာ လုရှန်းကျွင်းသည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံခုန်အုပ်ရန် အားမထုတ်တော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသည့် လူငါးယောက်ထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပါသည်။

ဒါဟာ သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့ ရန်သူမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ ကျားကြီးရဲ့ ခုနက ထူးဆန်းတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ အတော်လေး ခက်ခဲမယ့်ပုံပေါ်ပါတယ်။

လုရှန်းကျွင်းရဲ့ လည်ချောင်းသံပေးဟိန်းသံက ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး သွားစွယ်အရှည်ကြီးတွေကို ဖော်ထုတ်ကာ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်တဲ့အခါ လူချန်းဖုန်းနဲ့ တခြားသိုင်းသမားတွေဆီကို မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေ ရစ်ပတ်သွားပြီး သူတို့မှာ ကြီးမားတဲ့ ဖိအားကြီးကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျားကြီးဆီက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ဖိအားဟာ သူတို့အရင်က ရင်ဆိုင်ဖူးသမျှ သိုင်းဆရာတွေထက် အများကြီး ပိုမိုမြင့်မားနေပါတယ်။ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူအနည်းငယ်ဟာ ခုခံဖို့ သတ္တိတွေ အကုန်ပျောက်ဆုံးသွားရသလို လဲကျနေတဲ့ အပေါင်းအဖော် လေးယောက်ကိုတောင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။

"ဒိန်း... ဒိန်း..."

လူချန်းဖုန်းရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေက မြန်ဆန်နေပြီး အသက်ရှူသံတွေကလည်း ပြင်းထန်နေပါတယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာ ချွေးစက်တွေ စီးကျလာပြီး ဦးနှောက်ကလည်း ဘာမှစဉ်းစားလို့ မရတော့ဘဲ ဗလာဖြစ်နေပါတယ်။

သူက ကျားနဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတာဖြစ်လို့ ကျားကြီးရဲ့ စူးရှတဲ့ အနံ့အသက်ကိုတောင် ရနေရပါတယ်။

"ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်..."

ကျားမိစ္ဆာက ပိုပိုပြီး နီးကပ်လာတာကို မြင်တဲ့အခါ လူချန်းဖုန်းဟာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး လုမိသားစုရဲ့ လက်ဝှေ့ကွက်ကို ပြင်လိုက်ပါတယ်။ သူ ဒီအတိုင်းတော့ အသေမခံနိုင်ပါဘူး။ ရှုံးမှာ သိနေပေမဲ့လည်း အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သွားမှာပါ။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်ကနေ ကြည့်လိုက်တော့ ယွီကွမ်ကျုံးနဲ့ ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ကလည်း သူ့နည်းတူ သိုင်းကွက်တွေ ပြင်နေကြတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

"ဟဲ... သိုင်းသမားတွေနဲ့ ဆုံဖူးတာ ဒါပထမဆုံးပဲ။ ငါ့ဆရာရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်သာ မရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ အသားက သာမန်လူတွေထက် ပိုစားကောင်းမကောင်း ငါ စမ်းကြည့်ချင်သေးတယ်။"

နီးကပ်လာတဲ့ ကျားကြီးက စကားပြောရင်း သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို လျှာနဲ့ သပ်လိုက်ရာ သွားရည်တွေတောင် ကျနေပါတယ်။

"ဒီလို တောင်နက်ထဲမှာ ဒီလို ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျရတာကတော့ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ။"

လူချန်းဖုန်းနဲ့ အဖွဲ့သားတွေဟာ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ဟန်ဆောင်ပြီး ခုခံဖို့ ပြင်နေတာကို လုရှန်းကျွင်းက အကဲခတ်မိပြီးသားဖြစ်ပြီး သူတို့တွေဟာ တကယ်တော့ သေမတတ် ကြောက်နေကြမှန်းလည်း သိနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ လုရှန်းကျွင်းရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လူချန်းဖုန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ စောစောက ဖုန်းစားကြီး ပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်က လျှပ်စစ်စီးသွားသလို လက်ခနဲ ပေါ်လာပါတယ်။

"ဟိန်းးးးးးးး -"

ကျားကြီးက ပါးစပ်ကို ဟပြီး ဟိန်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ လူချန်းဖုန်းက အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ဆုံးနဲ့ အကျယ်ဆုံး အော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ငါတို့က ဆရာ ကျိ နဲ့ သိတယ်!!"

လူချန်းဖုန်း စကားဆုံးသွားတဲ့အခါ မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျားကြီးရဲ့ ပါးစပ်ကြီးက သူ့မျက်နှာနဲ့ လက်မအနည်းငယ်အကွာမှာတင် ရပ်တန့်သွားတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ကျားကြီးရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အသက်ရှူငွေ့ကိုတောင် သူ ခံစားနေရပါတယ်။

"ဆရာ ကျိ? မင်းတို့ တောင်နတ်ကျောင်းကို ရောက်ခဲ့တာလား?"

"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်!"

လူချန်းဖုန်းဟာ မလှုပ်ရဲပေမဲ့ အမြန်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်တို့ နတ်ကျောင်းထဲမှာ ဖုန်းစားကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပါတယ်။ သူက လူစားကျားကို မလိုက်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ကို အကြံပေးခဲ့သလို ဒီတောင်ပေါ်က ကျားက မိစ္ဆာဖြစ်နေပြီဆိုတာကိုလည်း ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က နားမထောင်ခဲ့ပါဘူး... ဒါတောင်မှ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခွာလာတဲ့အခါ သူက ပြောလိုက်ပါသေးတယ်၊ တကယ်လို့ အခြေအနေ အရမ်းဆိုးလာရင် ကျွန်တော်တို့က ဆရာကျိ နဲ့ သိတယ်လို့ အော်ပြောလိုက်ပါတဲ့!"

သူ့ကိုယ်သူ တုန်ယင်နေပေမဲ့လည်း လူချန်းဖုန်းဟာ စကားကို အမြန်ပြောပြီး အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။

တကယ်လို့ ကျိယွမ်သာ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရင် လူချန်းဖုန်းရဲ့ အပိုတွေ လုပ်ပြီး လုပ်ကြံဇာတ်လမ်းတွေ ပြောနေတာကို ဆဲဆိုနေမိမှာ အသေအချာပါပဲ။ ဒီကောင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းနေရတာလဲ?

အခုတော့ ကျန်ရှိနေတဲ့ လူငါးယောက်စလုံးဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်ခွင့်က ကျားကြီးရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေါ်မှာပဲ မူတည်နေမှန်း သိနေကြတာကြောင့် အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့ပြီး ကျားကြီးရဲ့ အဆုံးအဖြတ်ကို စောင့်နေကြပါတယ်။

"ဝူး... ဝူး..."

တောင်ပေါ်လေက တိုက်လိုက် ငြိမ်သွားလိုက် ဖြစ်နေတာဟာ ကျားမိစ္ဆာရဲ့ စဉ်းစားတွေးတောနေမှုကို ထင်ဟပ်နေသလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ စိမ်းဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတွေက လူချန်းဖုန်းဆီကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရင်ကရှိခဲ့တဲ့ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

"ဒါဟာ ဆရာကျိ ပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ် ဖြစ်နေတာကြောင့် ငါ သေချာ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က ငါ့ကို လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါ့ကို တောင်နတ်ကျောင်းကို ခေါ်သွားကြ၊ စီရင်စုကြပ် ကျိ ကို ကိုယ်တိုင် သွားမေးမယ်!"

လူချန်းဖုန်း အသက်ဝဝ ရှူလိုက်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလူက နတ်ကျောင်းထဲမှာ ရှိနေသေးသရွေ့တော့ ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး။

ကျားမိစ္ဆာရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျန်တဲ့ ၅ ယောက်ဟာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရထားတဲ့ အပေါင်းအဖော် ၄ ယောက်ကို အမြန်ရှာဖွေပြီး သူတို့ကို ထမ်းပိုးကာ နတ်ကျောင်းဘက်ကို ပြန်လှည့်လာကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ နောက်မှာ ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင် ပါလာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင် ကျားကြီးကို မမြင်ရပေမဲ့ သူတို့နောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်လာနေမှန်းတော့ သူတို့ သိနေကြပါတယ်။

ရန်ဖေးနဲ့ တခြားလူတွေကတော့ မသေသေးပါဘူး။ သူတို့တွေဟာ ငယ်စဉ်ကတည်းက သိုင်းကျင့်လာကြသူတွေ ဖြစ်တာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံက ကောင်းမွန်ကြပါတယ်။ သာမန်လူသာဆိုရင် အခုလောက်ဆို ကိုယ်ခန္ဓာ အေးစက်နေလောက်ပါပြီ။ သူတို့တွေဟာ လူထမ်းလာရပြီး ခဏခဏ သွေးတွေ အန်နေကာ အခြေအနေ စိုးရိမ်ရပေမဲ့လည်း သူတို့ရဲ့ အတွင်းအားက အသက်အန္တရာယ်ကို ထိန်းထားပေးနိုင်ပါတယ်။ အချိန်မီ ဆေးကုသမှု ခံယူနိုင်ရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ ဒီလူ ၉ ယောက် သေသလား ရှင်သလား၊ သူတို့ အောင်မြင်သွားမလားဆိုတာကို တွေးတောနေတုန်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ပြန်လာတဲ့ သိုင်းသမားတွေရဲ့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ကနေ ကပ်ပါလာတဲ့ ကျားကြီးရဲ့ ခြေသံဖွဖွကိုလည်း ကြားလိုက်ရပါတယ်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကုလားအုတ်အုပ်ကြီး ဒုန်းစိုင်းပြေးလွှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျိယွမ်ဟာ သိုင်းသမားတွေရဲ့ ဘိုးဘေးဘီဘင်တွေကို အကုန်လုံး လှည့်ပတ်ဆဲဆိုမိပါတော့တယ်။

'ဒီကောင်တွေ သေချင်းဆိုးတွေပဲ! ငါ့ဆီကို အဲဒီ လုရှန်းကျွင်းကြီးကို ခေါ်လာကြတယ်ပေါ့!'

ကျိယွမ် ထိတ်လန့်သွားသလား? အသေအချာပါပဲ!

ဒါပေမဲ့ ကျိယွမ်က အဲဒါကို အပြင်ပန်းမှာ မပြရဲပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်ခြေ တော်တော်များများကို စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

လူချန်းဖုန်းနဲ့ အဖွဲ့သားတွေဟာ တောင်နတ်ကျောင်းနဲ့ အထဲမှာ လင်းနေတုန်းဖြစ်တဲ့ မီးပုံကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားကောင်းလာပါတယ်။ သူတို့တွေ ခြေလှမ်းကို မြှင့်လိုက်ကြပေမဲ့ အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက သူတို့ထက် တစ်လှမ်း ဦးသွားပါတယ်။

ကျားမိစ္ဆာက နောက်ကနေ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်နေတဲ့ သိုင်းသမားလေးတွေကို ကျော်ကာ နတ်ကျောင်းရဲ့ အပြင်ဘက် ဝရန်တာနားမှာ ဆင်းသက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့နောက်က အဖွဲ့သားတွေကတော့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး ဘာမှ မလှုပ်ရဲကြတော့ပါဘူး။

နတ်ကျောင်းထဲမှာတော့ ကျိယွမ်ရဲ့ စိတ်အခြေအနေကလည်း သူတို့ထက် မသာပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတာကြောင့် ဝေဝေဝါးဝါး မြင်ကွင်းကြားကနေ ကျားကြီးရဲ့ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ မီးခိုးငွေ့လို အငွေ့အသက်တွေကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ လူချန်းဖုန်းနဲ့ အဖွဲ့သားတွေရဲ့ မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေရှေ့မှာ ကျားမိစ္ဆာက သူ့ရဲ့ နောက်ခြေထောက်တွေနဲ့ မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ကို စုကာ လူသားတစ်ယောက်လို အရိုအသေ ပေးလိုက်ပါတယ်။

"လုရှန်းကျွင်းက ဆရာ ကျိ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်!"

လူတော်တော်များများ မျက်လုံးပြူးသွားကြပြီး သူတို့ရဲ့ ကြောက်စိတ်ကိုတောင် ခဏတာ မေ့သွားကြပါတယ်။ ကျားမိစ္ဆာက နတ်ကျောင်းထဲက ဖုန်းစားကြီးကို တကယ့်ကို ရိုရိုသေသေ ဂါရဝပြုနေတာပါ။ ကျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လူသားတစ်ယောက်လို အရိုအသေပေးတာက ကြည့်ရတာ အနည်းငယ်တော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်ကတော့ တကယ့်ကို ရိုသေမှု အပြည့်ရှိနေပြီး ပညာတတ် တစ်ယောက်ဆီက သင်ကြားထားသလိုမျိုးပါပဲ။

နတ်ကျောင်းထဲမှာတော့ ကျိယွမ် အသက်ဝဝ ရှူလိုက်နိုင်ပါပြီ။ စကားနဲ့တင် ဖြေရှင်းလို့ ရမယ့်ပုံပါပဲ!

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး လုရှန်းကျွင်း။ ငါက နေမကောင်းဖြစ်နေတာကြောင့် မင်းကို ထွက်ပြီး မကြိုဆိုနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ။"

"ကျွန်တော်မျိုး မနှောင့်ယှက်ရဲပါဘူး ဆရာကြီး။"

ကြမ်းကြုတ်လှတဲ့ ကျားကြီးက လူချန်းဖုန်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ရှေ့ခြေတွေကို ပြန်ချကာ နတ်ကျောင်းဘက်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော်မျိုး လုရှန်းကျွင်း အခု ရောက်လာတာကတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယတွေကို ရှင်းလင်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်!"

ကျားမိစ္ဆာက သိုင်းသမားတွေ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လိမ်မလိမ်ဆိုတာကို ဘာမှ မပြောပါဘူး။ လူချန်းဖုန်းနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကလည်း ကြားထဲက ဝင်မပြောရဲကြပါဘူး။

"ပြောပါဦး။"

ကျိယွမ် အနေနဲ့ တခြား ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ မပြောနဲ့လို့ တားရမှာလား? သူ မလုပ်ရဲပါဘူး!

"ဆရာကြီးရဲ့ အရင်က သွန်သင်ချက်တွေက ကျွန်တော့်ကို အသိအမြင်တွေ ပွင့်လင်းစေခဲ့ပါတယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ကိုယ်ကျင့်တရား လမ်းစဉ်အတိုင်းပါပဲ။ ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရမယ်၊ မကောင်းမှုကို ရှောင်ရမယ်။ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာရမယ်၊ ဘယ်တော့မှ မယိမ်းယိုင်ရဘူး။ နောက်ဆုံးမှာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ နှလုံးသား ရှိဖို့ဆိုရင် ကြည်လင်တဲ့ စိတ်ထား ရှိရမယ်။ ဒီညမှာ ဒီလူ ၉ ယောက်က ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းပြီး သတ်ဖို့ ချောင်းမြောင်းခဲ့ကြပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော်က သာမန်ကျားတစ်ကောင်သာဆိုရင် သူတို့ အောင်မြင်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာဖြစ်လို့ သူတို့ကို သတ်တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်နဲ့ ကိုယ်ကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါဆိုရင် ဘာဖြစ်လို့ ဆရာကြီးက သူတို့ကို ကယ်ဖို့ မှာကြားခဲ့တာလဲ?"

ဟာ... မင်းက ကျားမိစ္ဆာပဲ၊ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အတွေးအခေါ်တွေ မြင့်မားနေရတာလဲ...

ကျိယွမ်ဟာ မနေ့က သူ လေဖမ်းဝမ်းဖမ်း ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေက ကျားမိစ္ဆာရဲ့ စကားတွေနဲ့ တကယ့်ကို ထပ်တူကျနေတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်တောင် အဲဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ခဲ့ဘဲ ဝေဝေဝါးဝါးပဲ ပြောခဲ့တာပါ၊ လုရှန်းကျွင်းရဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်မှု အဆင့်ကိုတော့ သူ လုံးဝ မမှီပါဘူး။

အခု လုရှန်းကျွင်းက သူ ဘာလို့ သိုင်းသမားတွေကို ကယ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးနေပြီဆိုတော့ သူက တောင်အောက်ဆင်းဖို့ လူလိုလို့ ကယ်တာပါလို့တော့ သွားပြောလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ သူက သင့်တော်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးရပါမယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က မကောင်းနိုင်ပါဘူး။

ကျိယွမ်ဟာ စကားလုံးတွေကို စဉ်းစားနေပုံပေါ်ပေမဲ့ တကယ်တော့ သူ့မှာ ဘာအဖြေမှ မရှိသေးဘဲ ခေါင်းပဲ ကုတ်ချင်နေပါတယ်။ သူ အသည်းအသန် စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘယ်လို ပြန်ဖြေရမလဲဆိုတဲ့ အကြံတစ်ခု ရသွားပါတော့တယ်။