လန်ခဲ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်

အခန်း (၁၄) - သူတို့ကို ဖျောင်းဖျ၍ မရနိုင်ခြင်း

အဖွဲ့သားတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုဟာ မျက်မမြင် ဖုန်းစား ကျိယွမ်ဆီကနေ မကြာခင်မှာပဲ ဖယ်ခွာသွားပါတယ်။ သူတို့ လာရင်းရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြပြီးတဲ့နောက် နတ်ကျောင်းထဲမှာ ကိုယ်စီ အလုပ်ရှုပ်နေကြပါတော့တယ်။

“ဘုန်း! ဘုန်း!”

အိတ်ကြီး နှစ်အိတ်ကို ထောင့်တစ်နေရာမှာ ချထားလိုက်ပါတယ်။ အိတ်ထဲကနေ ထွက်လာတဲ့ ဝက်အော်သံနဲ့ သိုးအော်သံတွေကို နားစွင့်ကြည့်ပြီး အထဲမှာ ဝက်ကလေးတစ်ကောင်နဲ့ သိုးတစ်ကောင် ပါဝင်နေတာကို ကျိယွမ် သိလိုက်ရပါတယ်။

“ဖုန်းစားကြီး၊ ဒီက ထင်းတွေက မင်းပိုင်တာလား? ငါတို့ သုံးလို့ရမလား? မင်းဆီကနေ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်း ပြန်ဝယ်ပါ့မယ်။”

အမြှောင့်ပါတဲ့ ဓားကို ကိုင်ထားတဲ့လူက မလှမ်းမကမ်းကနေ လှမ်းမေးပါတယ်။ အဲဒီစကားကို ကြားတော့ ကျိယွမ် အံ့သြသွားပါတယ်။ သူက လက်ကို အမြန်ဝေ့ယမ်းပြပြီး သူတို့ စိတ်ကြိုက် သုံးနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်ပါတယ်။

ရန်ဖေးက ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့အနေနဲ့ မေးလိုက်တာသာ ဖြစ်ပြီး နောက်ထပ်လည်း ထပ်မကမ်းလှမ်းတော့ပါဘူး။ ကျိယွမ်ကလည်း ပိုက်ဆံတောင်းရအောင်အထိ မိုက်မဲတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။

တခြားလူတွေကတော့ နတ်ကျောင်းထဲက ဖုန်းစားကို ထပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ တချို့က နေရာရှင်းလင်းနေကြပြီး တချို့ကတော့ မီးမွှေးနေကြကာ မကြာခင်မှာပဲ ကိုယ်စီ ထိုင်နားဖို့ နေရာရှာတွေ့သွားကြပါတယ်။

ဒီလူတွေ သေရတော့မယ်ဆိုတာ ကျိယွမ် သေချာပေါက် သိနေပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်မလာသေးပါဘူး။

သူတို့က လူကောင်းတွေလို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျန်းရှီလင်းလောက်တော့ သူ့အပေါ် ငဲ့ညှာမှု မရှိကြပါဘူး။ တကယ်လို့ သူတို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို တောင်အောက် ခေါ်မသွားဘူးဆိုရင် ဒုက္ခ။

ဒါကြောင့် အရင်ဆုံး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ပြီး သေသေချာချာ နားစွင့်ဖို့ လိုပါတယ်။

တကယ်လို့ သူတို့က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်ပြီး လုရှန်းကျွင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ရင်ကော?

ကျိယွမ်ဟာ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဒီလူ ၉ ယောက်ဆီက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကို နားစွင့်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ သံလက်နက်တွေ မြေကြီးပေါ် ချလိုက်တဲ့အသံကို ကြားရတာကြောင့် သူတို့မှာ လက်နက် အပြည့်အစုံ ပါတယ်ဆိုတာ သူ သိလိုက်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ရဲ့ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်ပုံအရ သူတို့ဟာ သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ရပါမယ်။

ဒီကမ္ဘာက သိုင်းပညာရှင်တွေဟာ သူ့အရင်ဘဝကလိုပဲလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို အမိုးတွေ နံရံတွေပေါ် ပျံတက်နိုင်ကြတာလား? သူတို့ ကျားနတ်ဆိုးကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား? သူတို့မှာ ဂါထာမန္တန်တွေ ဘာတွေ ပါမလား?

ကျိယွမ်ဟာ ဒီလူတွေ ဘာလုပ်ကြမလဲဆိုတာကို စိုးရိမ်စိတ်ရော သိချင်စိတ်ပါ ရောထွေးနေပါတယ်။

မီးပုံကို ပြန်မွှေးလိုက်ကြပြီး အဖွဲ့သားတွေဟာ မီးလှုံနေကြပါတယ်။ တချို့က အပေါ်အင်္ကျီတွေကို ချွတ်ပြီး အခြောက်ခံဖို့ ဘေးနားက သစ်သားတိုင်မှာ ချိတ်ထားကြပါတယ်။ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ အင်္ကျီအနည်းငယ် ချွတ်ထားတာကို အားမနာကြဘဲ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံနေကြပါတယ်။

အပြင်မှာတော့ လုံးဝ မမှောင်သေးပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က သားကောင်နဲ့ ကျားကို မျှားထုတ်ဖို့ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျိယွမ် ခန့်မှန်းပေမဲ့ သူတို့ ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ့်ပုံတော့ မပေါ်သေးပါဘူး။

“နားဆစ်စပ်စ်မြို့က လူတွေ ပြောတာတော့ အဲဒီကျားက ဒုက္ခပေးနေတာ ကြာပြီတဲ့၊ လူတွေလည်း အများကြီး စားပြီးပြီလို့ ကြားတယ်။”

မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ထင်းခက်လေးနဲ့ မီးသွေးတွေကို ထိုးဆွနေတဲ့ လော့မျိုးနွယ်စုဝင် အမျိုးသမီးက ဒူးကို ပွေ့ဖက်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။

ရန်ဖေးက သူ့ရဲ့ ဓားသွားကို အဝတ်တစ်စနဲ့ ဂရုတစိုက် သုတ်ရင်း ပြန်ဖြေပါတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတောင်ပေါ်မှာ ပျောက်သွားတဲ့သူတိုင်းကို ကျားဘုရင် စားလိုက်တာလို့တော့ ငါ မထင်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီက တောင်တန်းတွေနဲ့ တောအုပ်တွေက အရမ်းကို မတ်စောက်ပြီး အန္တရာယ်များတာကိုး။ ရယ်စရာကောင်းတာက နားဆစ်စပ်စ်မြို့က တချို့လူတွေက မကောင်းဆိုးဝါးတွေတောင် ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောကြသေးတယ်။”

ရန်ဖေးရဲ့ စကားကြောင့် သူ့ခြေထောက်ဘေးမှာ ဝိညာဉ်ခေါင်းပုံပါတဲ့ ဓားမကြီး ချထားတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။

“မဟုတ်ပါဘူး၊ ရန်ဖေးနဲ့ ငါ နျူခွေတောင်က ကျားတွေအကြောင်း လိုက်မေးတုန်းက နားဆစ်စပ်စ်မြို့က ဘယ်သူမှ အဲဒီလို မပြောကြပါဘူး။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က အယူသည်းတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ တောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေ ရှိနိုင်တယ်လို့ ပြောတာ။ ဟားဟားဟား၊ တကယ်လို့ ဒီကမ္ဘာမှာ မိစ္ဆာတွေ တကယ် ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် သူတို့အကြောင်း မပြောရင် သူတို့ ရောက်မလာပါဘူး။”

“ဒါကတော့ ရယ်စရာပဲ၊ လူတွေက ဒီတောင်ကို နေ့တိုင်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လုပ်နေကြတာပဲဥစ္စာ!”

လက်နက် ပါပုံမရတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က မီးပုံထဲ ထင်းတစ်ချောင်း ထပ်ထည့်ရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

“ကဲ... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါတို့ ဆုတော်ငွေ စာရင်းကို လက်ခံထားပြီးပြီဆိုမှတော့ ဒီကိစ္စကို အဆုံးအဖြတ်ပေးရမှာပဲ။ တကယ်လို့ မိစ္ဆာဆိုတာ တကယ်ရှိရင်လည်း ငါ လူချန်းဖုန်းက မြင်ဖူးချင်ပါသေးတယ်!”

“ဟားဟားဟား... သေချာတာပေါ့!”

ဘေးနားက လူက လိုက်ရယ်ပါတယ်။ ဒီလူငယ်က ငယ်ရွယ်ပြီး နည်းနည်းတော့ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပေမဲ့ သိုင်းပညာ အခြေခံတော့ ရှိပုံရပါတယ်။ အခုအချိန်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ အတူတူ ခရီးထွက်လာကြတာပါ၊ သူတို့က လောကကြီးမှာ နာမည်တစ်လုံး ကျန်ချင်နေကြတာပါ။

သူတို့ရဲ့ စကားဝိုင်းကို နားထောင်လေလေ ကျိယွမ်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုပြီး လျော့နည်းလာလေလေပါပဲ။ သူတို့ဟာ ဒီတောင်ပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေ၊ ဝိညာဉ်တွေ တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသိကြတဲ့ပုံပါပဲ။

ကျိယွမ်က သူတို့ကို အနည်းဆုံးတော့ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ မိစ္ဆာကို မသတ်နိုင်တဲ့အခါ သူ့မှာပါ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရနိုင်တာကိုး။

သူရဲကောင်းလူငယ် ၉ ယောက်က ဖုန်းစားကြီးကို မေ့နေပုံရတာကြောင့် ကျိယွမ်က သူတို့ အာရုံစိုက်လာအောင် လုပ်လိုက်ရပါတယ်။

“အဟွတ်... အဟွတ်... ခင်ဗျားတို့ သူရဲကောင်းတွေက ကျားကို လာတိုက်ကြတာလား?”

ကျိယွမ်က ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်ပြီး အစမ်းသဘော မေးလိုက်ပါတယ်။

ကျိယွမ်ရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ အားလုံးက သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။

“ဟုတ်တယ်၊ ခရိုင်ရုံးက ဆုတော်ငွေ စာရင်း ထုတ်ထားတာလေ၊ အဲဒါကြောင့် ငါတို့က ခရိုင်အတွင်းက လူတွေအတွက် အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ တကူးတက လာခဲ့တာ။”

“ဪ...”

ကျိယွမ်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြန်ထူးလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လေသံကြောင့် သူတို့ စိတ်မဆိုးသွားအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းရင်း သူတို့ရဲ့ သိချင်စိတ်ကို နှိုးဆွလိုက်ပါတယ်။

တကယ်ပါပဲ၊ ဖုန်းစားကြီးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ရန်ဖေးနဲ့ တခြားလူတွေ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပါတယ်။

“ဖုန်းစားကြီး၊ မင်းမှာ ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ?”

ရန်ဖေးက အလိုအလျောက် မေးလိုက်တဲ့အခါ ကျိယွမ်က ဆက်ပြောပါတယ်။

“ဘာမှ ထူးထူးထွေထွေတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျားကို တိုက်မယ့် ခင်ဗျားတို့လို သူရဲကောင်းတွေကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုရဲ့ ရလဒ်ဆိုတာက ကြိုတင် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးမှ ဖြစ်လာတာမျိုးပါ။ လူတွေအတွက် အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ဆိုတာလည်း ဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူရဲကောင်းတို့မှာ အစီအစဉ် ရှိရဲ့လား?”

ကျိယွမ်က သူ့ကိုယ်သူ အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်အောင် ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ရုပ်သွင်နဲ့ မလိုက်အောင် ထူးခြားတဲ့ အမူအရာမျိုး ပြနိုင်ရင် ဖုန်းစားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါစေ အာရုံစိုက်မှုကို ရနိုင်တာကိုး။

တကယ်ပါပဲ၊ ဖုန်းစားကြီးဟာ အရင်က ပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောနေတာကို မြင်ရပါတယ်။ အဓိကအချက်ကတော့ သူ့ရဲ့ အသံဟာ နက်ရှိုင်းပြီး အားအင်အပြည့် ရှိနေတာကြောင့် အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အထင်အမြင်ကို ပေးစွမ်းလိုက်သလိုပါပဲ။

ရန်ဖေးရဲ့ လူကြီးမိဘတွေက သူ့ကို လောကထဲ ထွက်တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မသေးဖို့ အမြဲ သွန်သင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ရန်ဖေးက သူ့အပေါင်းအဖော်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ဖုန်းစားကြီးဆီကို ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးသွားပါတယ်။ ဖုန်းစားကြီးကို သေသေချာချာ ထပ်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြန်ဖြေပါတယ်။

“လူသားစား ကျားက ညဉ့်နက်မှ ပေါ်လာတတ်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါတို့က တောင်ပေါ်မှာ ဝက်တွေ၊ သိုးတွေကို သားကောင်အဖြစ် သုံးပြီး မျှားထုတ်မယ်၊ ပြီးရင် အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”

ကျိယွမ် ခဏလောက် ကြောင်သွားပါတယ်။

“ဒါပဲလား? တခြား မဟာဗျူဟာတွေ၊ နည်းလမ်းတွေ မရှိဘူးလား?”

ဒီလူတွေက ကျင်းတူးတာ၊ ထောင်ချောက်ဆင်တာ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ကွန်သုံးတာတွေကိုတောင် ထည့်မတွက်ထားကြပါဘူး။

“ငါတို့အားလုံးက ငယ်ငယ်ကတည်းက သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြတာ၊ ငါတို့ရဲ့ ပညာကလည်း ထူးချွန်ပါတယ်။ ကျားက ဘယ်လောက်ပဲ ကြမ်းကြမ်း၊ သူက တိရစ္ဆာန်ပဲလေ။ လက်ထဲမှာ ဓားရှိရင် ငါတို့ အဖွဲ့လိုက် တိုက်ခိုက်ပြီး သူ့ကို မောင်းထုတ်နိုင်တာပေါ့!”

အင်း... ဟုတ်ပါပြီ၊ ဒီလူအုပ်စုက ဒီကို အလကား လာတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို အဖြူထည်လေးတွေပါပဲ!

ကျိယွမ် စိတ်ပျက်သွားပါတယ်။ သူ့အနေနဲ့ နည်းနည်းတော့ သရုပ်ဆောင်ပြဖို့ လိုလာပြီ ထင်ပါတယ်။

ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ပါးစပ်ဟပြီး ရယ်လိုက်ပါတယ်။

“ဟားဟားဟားဟားဟားဟားဟား...”

“ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်း...”

ကျိယွမ်က အသံတိုးတိုးနဲ့ ရယ်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်ပါတယ်။

“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျားက သတ္တိရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ သံသယတော့ ရှိနေသေးတယ်။

တကယ်လို့ ဒီတောင်ပေါ်မှာ နေတဲ့အကောင်က သာမန်ကျား မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်စားနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင် ဖြစ်နေရင်ကော? ခင်ဗျားတို့ အခုလိုပဲ ယုံကြည်ချက် ရှိနေဦးမလား?”

“မိစ္ဆာ?”

“သူပြောတာ အမှန်လား...”

“နားဆစ်စပ်စ်မြို့က တစ်ယောက်ယောက် အဲဒါကို ပြောခဲ့တယ်နော်!”

သိုင်းသမား အနည်းငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြကာ ဖုန်းစားကြီးဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

“ဖုန်းစားကြီး၊ လူပြိန်းစကား မပြောစမ်းနဲ့!”

ကျိယွမ်က အခုတော့ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားပြီး မပြောင်းလဲတဲ့ အပြုံးနဲ့ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဖြူဖျော့ဖျော့ မျက်လုံးတွေက လူ ၉ ယောက်စလုံးကို အလိုအလျောက် ငြိမ်ကျသွားစေပါတယ်။

“ကျွန်တော့်စကားက ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်ပြီး အဆင်အခြင်မဲ့တယ်လို့ ထင်ရတာကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ငြင်းပယ်တာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ခင်ဗျားတို့ကို ဖျောင်းဖျဖို့ သက်သက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ကို ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် ခင်ဗျားတို့မှာ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ်တွေ ရှိနေတာကို ကျွန်တော် မြင်ရတယ်၊ ခင်ဗျားတို့လိုလူတွေက ဒီလောကကြီးက လူတွေအတွက် အများကြီး ပိုလုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ အခုလို နေရာမျိုးမှာ အသက် အချည်းနှီး မပေးသင့်တာကြောင့် ကျွန်တော် ဝင်ပြောလိုက်မိတာပါ။”

လူတစ်ယောက်ကို ဖျောင်းဖျတဲ့အခါ မြှောက်ပင့်စကားက အဓိကပဲဆိုတာ ကျိယွမ် သိတာကြာပါပြီ။

တကယ်ပါပဲ၊ သူ့စကားကြောင့် အဲဒီ ၉ ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေမဲ့ အပြင်ကိုတော့ ထုတ်မပြကြပါဘူး။

“ဖုန်းစားကြီး... အင်း၊ မင်းရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဆုတော်ငွေ စာရင်းကို လက်ခံထားပြီးပြီဆိုမှတော့ အနည်းဆုံးတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်သင့်တာပေါ့။ မိစ္ဆာဆိုတဲ့ ကောလာဟလကတော့ တစ်ဆင့်စကားတွေပဲ ဖြစ်မှာပါ။ တကယ်လို့ မမျှော်လင့်တာတစ်ခုခု ဖြစ်လာရင်တောင် ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ပါ့မယ်!”

ရန်ဖေးက တရားမျှတတဲ့ စကားတွေကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ ဘေးကလူတွေကလည်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နဲ့ ထောက်ခံကြပါတယ်။ ကျိယွမ်ရဲ့ ချီးကျူးစကားတွေက သူတို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ထိမှန်သွားတာကိုး။ ရန်ဖေးရဲ့ ပြောကြားချက်ကို အားလုံးက ကန့်ကွက်သူမရှိ သဘောတူလိုက်ကြပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ဒီကို နာမည်ကြီးချင်လို့ လာကြတာ မဟုတ်လား?

ပြောပြီးတဲ့နောက် ရန်ဖေးက ကျိယွမ်ကို တစ်ချက် ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်။

“မင်းရဲ့ သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”

ပြီးတော့ သူက မီးပုံဘေးကို ပြန်သွားပြီး မျက်စိမှိတ် အနားယူနေလိုက်ပါတယ်။

ကဲ... ဒီလူတွေက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး တက်ကြွနေတာကို မြင်တော့ ကျိယွမ်လည်း ဆက်ပြီး ဖျောင်းဖျဖို့ မကြိုးစားတော့ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် သူက အမုန်းခံရရုံတင်မကဘဲ လုရှန်းကျွင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အထင်မှားစရာတွေ ဖြစ်လာနိုင်သလို သူ့ကိုပါ လူမဟုတ်တဲ့ သတ္တဝါတစ်ခုခုလို့ အထင်မှားသွားကြမှာ စိုးရိမ်တာကြောင့်ပါပဲ။