လန်ခေ့စစ်တုရင် အစွန်းတစ်ဖက်
အခန်း (၁၁) - သူတို့ တမင်ရိုင်းပျခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး
အပြင်ဘက်မှာ ဘာအသံမှ မကြားရတော့လောက်အောင် အချိန်တော်တော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ ရုတ်တရက် အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားပြီး တောင်စောင့်နတ်ရုပ်တုကို မှီကာ ချွေးတွေ တရွှဲရွှဲ စီးကျလာပါတော့တယ်။
၅ ကီလိုမီတာ အကွာအဝေးကို အပြေးပြိုင်ပွဲ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လွှတ်ထားရသလိုမျိုး အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်တော့ဘဲ နတ်ရုပ်တုကို မှီပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို အမောတကော ဖြစ်နေပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ တခြားလူတွေကတော့ အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်သေးပါဘူး။ အစကတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်လို့ ဝမ်းသာနေကြပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပျာယာခတ်လာကြပါတယ်။
“ဆရာကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား?”
“ရေ...”
“ရေ၊ ရေ၊ ရေ! မြန်မြန်၊ ဆရာကြီးအတွက် ရေယူခဲ့ကြဦး!”
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ ကုန်သည်တစ်စုဟာ အလုအယက် ဖြစ်သွားကြပါတယ်။ တစ်ယောက်က ပုဝါကို ဆွဲယူတယ်၊ တစ်ယောက်က ဝါးကျည်တောက်ခွက်ကို လှမ်းယူတယ်။ တချို့ကတော့ ကျိယွမ်ကို အင်္ကျီတွေနဲ့ ယပ်ခတ်ပေးနေကြပါတယ်။
“ရေရပါပြီ၊ ရေရပါပြီ၊ ဆရာကြီး... သောက်ပါဦး!”
ကျန်းရှီလင်းက ဝါးကျည်တောက်ကို ကျိယွမ်လက်ထဲ ထည့်ပေးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အမောဆို့နေတဲ့ ကျိယွမ်က လက်မမြှောက်နိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက် ဝါးကျည်တောက်ကို ကျိယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်မှာ အသာအယာ တေ့ပေးပြီး စောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဂလု... ဂလု... ဂလု...”
ရေအနည်းငယ် သောက်ပြီးတဲ့နောက် ကျိယွမ် အတန်ငယ် သက်သာသွားပါတယ်။ ကျန်းရှီလင်းကတော့ အရမ်းကို စိုးရိမ်နေတုန်း ဖြစ်တာကြောင့် ရေခွက်ကို ပြန်မရုပ်သေးပါဘူး။ ကျိယွမ်ရဲ့ ပါးစပ်ဟာ ဝါးကျည်တောက်နဲ့ ပိတ်မိနေပြီး လက်တွေ ခြေထောက်တွေကလည်း မလှုပ်နိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေပါတယ်။
'ဟေ့လူ... မျက်စိမပါဘူးလား?'
ကျိယွမ်မှာ အသက်ကို အောင့်ထားပြီး ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိပါဘူး။ ရေတွေ ဘေးကို လျှံကျလာတာကို မြင်မှပဲ ကျန်းရှီလင်းက ဆရာကြီး ထပ်မသောက်ချင်တော့ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီး ဝါးကျည်တောက်ကို အမြန် ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟူး... ဟူး...”
ကျိယွမ်ဟာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်လာပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ တခြားကုန်သည်တွေလည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြပါတယ်။ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားတဲ့ ကျန်းရှီလင်းဟာ ကျိယွမ်ရှေ့မှာ တိုက်ရိုက်ပဲ ဒူးထောက်လိုက်ပါတယ်။
တခြားကုန်သည်တွေကလည်း ဒါကို မြင်တဲ့အခါ အတုယူပြီး လိုက်လုပ်ကြပါတယ်။
“ဆရာကြီး... ကျွန်တော်တို့ အသက်ကို ကယ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ဦးချပါတယ်၊ ဦးချပါတယ်!”
“ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး!”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး...”
ကျန်ရှိနေတဲ့ ကုန်သည်ရှစ်ယောက်စလုံး အသံထွက်အောင် ဦးတိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့တွေဟာ ဟန်ဆောင်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီလို ဦးတိုက်နေကြတာက ကျိယွမ်ကို အနေရခက်စေပါတယ်။ သူ့လို အသက်အရွယ်နဲ့ လူအများကြီးက ဒီလိုမျိုး ပျပ်ဝပ်ဦးတိုက်နေတာဟာ ရှက်စရာကောင်းနေပါတယ်။
“မြန်မြန်ထကြပါ၊ ဦးမတိုက်ပါနဲ့တော့၊ ဝမ်တုံးနဲ့ တခြားလူတွေကို မကယ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မတင်ကြပါနဲ့...”
ကျိယွမ်က ရင်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ။ သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝမှာ အကူအညီတွေ အလွန်အကျွံ ပေးမိတာကနေ ရန်ငြိုးရန်စတွေ ဖြစ်လာတာကို သူ အများကြီး မြင်ဖူးပါတယ်။ ကုန်သည်တွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးအမျိုးမျိုး ဝင်မလာခင်မှာပဲ အခြေအနေကို ကြိုတင်ရှင်းပြထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ကုန်သည်တွေဟာ သူ့စကားကြောင့် မှင်တက်သွားကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတာကြောင့် လေထုက အနည်းငယ် အနေရခက်သွားပါတယ်။
သူတို့မှာ ဝန်ခံဖို့ သတ္တိမရှိပေမဲ့ အဲဒီလို မတွေးမိဘူးလို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။ တကယ်တော့ ကျန်းရှီလင်းကိုယ်တိုင်တောင်မှ 'ဆရာကြီးသာ အစောကြီးကတည်းက ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရင် ဝမ်တုံးနဲ့ ကျင်းရွှန်းဖူတို့ သေမှာမဟုတ်ဘူး' လို့ တွေးမိခဲ့ပါတယ်။
ကုန်သည်တွေရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျိယွမ်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနေပါတယ်။ သူဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နစ်နာခံပြီး သူရဲကောင်း လုပ်ချင်တဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး။ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကောင်းမှုအတွက် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မလိုသလို၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အထင်မှားတာကိုလည်း မလိုလားပါဘူး။
ကျိယွမ်က ဆက်ပြီး တွေးနေမိပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒီလူတွေထဲက တချို့က အငြိုးအတေး ထားခဲ့ရင်ကော? တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ အာဃာတက သေဆုံးသူတွေရဲ့ မိသားစုတွေဆီကို ပြန့်သွားရင်ကော? သူတို့တွေက ကျားနတ်ဆိုးကို အပြစ်တင်ရမယ့်အစား ကျိယွမ်ကိုပဲ အပြစ်လွှဲချကြပါလိမ့်မယ်။
“အစောနက အဲဒီလေးယောက်ကို မကယ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ။ ကျားနတ်ဆိုး ပြောတာကို ခင်ဗျားတို့ ကြားတယ်မလား။ သေမယ့်လူကို အသက်ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ဖို့က ဘယ်လိုလုပ် လွယ်ပါ့မလဲ? သရဲ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ကို ရောက်နေတာ၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက လှုပ်လို့မရဘူး!”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက လိမ်လည်နေတာဆိုတော့ နောက်ထပ် လိမ်တာကလည်း မခက်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ကျိယွမ်က အခြေအနေကို ပိုပြီး လေးနက်သွားအောင် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဆက်ပြီး လုပ်ကြံလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ကို ကယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်က ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အကုန်သုံးပြီး အဲဒီအပိတ်အဆို့ကနေ ရုန်းထွက်ခဲ့ရတာ။ ကံမကောင်းတာက အဲဒီလေးယောက်က ထွက်သွားနှင့်ပြီ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတောင် ခင်ဗျားတို့ကို ကယ်နိုင်ခဲ့တာဟာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလို့ပါ!”
သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့စကားတွေက အရမ်းကို ယုံကြည်ဖို့ ကောင်းသွားပါတယ်။ ကျန်းရှီလင်းနဲ့ တခြားလူတွေဟာ ရှက်ရွံ့သွားကြပါတယ်။
“ဟေ့... နောက်ဆို သတိထားကြဦး။ တောအုပ်အလယ်မှာ ရုပ်ချောတဲ့ ပညာရှိ ဒါမှမဟုတ် လှပတဲ့ မိန်းမပျိုနဲ့ ဆုံတာကတော့ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။”
ကျိယွမ်ရဲ့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောတဲ့စကားတွေက ကုန်သည်တွေကို သတိပေးဖို့တင် မဟုတ်ဘဲ သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးဖို့လည်း ပါဝင်ပါတယ်။
“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာကြီး!”
“ဆရာကြီး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား? ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ စားစရာတွေ ရှိပါသေးတယ်။”
“ကျွန်တော့်ကို ဆရာကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့၊ 'ဆရာ' လို့ပဲ ခေါ်ပါ...”
ကျိယွမ်က “ဆရာကြီး” ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို နတ်ဘုရားဆန်ဆန် လက်နက်တစ်ခုလို ခံစားနေရပါတယ်။ ကျားနတ်ဆိုး လုရှန်းကျွင်း ခေါ်ခဲ့တဲ့ “ဆရာ” ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်က ပိုပြီး သင့်တော်တယ်လို့ သူ ထင်ပါတယ်။
စားစရာနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူ အားနည်းနေတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ အစာစားချင်စိတ် လုံးဝ မရှိပါဘူး။
အဲဒီညက အန္တရာယ်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီဆိုတာ သိကြပေမဲ့ အရမ်းပင်ပန်းနေတဲ့ ကျိယွမ်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မအိပ်ရဲကြပါဘူး။ သူကတော့ ခဏလောက်ပဲ မှေးမယ်လို့ ကျိန်ဆိုခဲ့ပေမဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာတင် အိပ်ပျော်သွားပါတော့တယ်။
. . .
နောက်တစ်နေ့ မိုးလင်းတဲ့အခါ တစ်ညလုံး ကြောက်လန့်ပြီး တုန်လှုပ်နေခဲ့ကြတဲ့ ကုန်သည်တွေဟာ တစ်မိနစ်တောင် ဆက်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ အားလုံး ထပြီး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ကြပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းနဲ့ တခြားလူတွေက သေဆုံးသွားတဲ့ လေးယောက်ရဲ့ ခြင်းတောင်းထဲက ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့ အိတ်တွေထဲကို ထည့်လိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒီနောက် အလွတ်ဖြစ်သွားတဲ့ ခြင်းတောင်းတွေကိုတော့ သူတို့ရဲ့ ကျောပိုးအိတ်တွေအောက်မှာ ထားခဲ့ကြပါတယ်။
“ဟူး... ရှောင်တုံးတော့ မရှိတော့ဘူး၊ ဝမ်ဦးလေးကို ဘယ်လို သတင်းပြောရမလဲ မသိဘူး...”
“ဟုတ်တယ်၊ လောင်ကျင်းမှာလည်း ကလေးနှစ်ယောက် ရှိတာ... အခုတော့... ဟူး...”
“လျိုချွမ်နဲ့ လီကွေ့ဆိုရင် အိမ်ထောင်တောင် မပြုရသေးဘူး၊ ငယ်ငယ်လေးတွေပဲ ရှိသေးတာ...”
“နောက်ဆို သူတို့ရဲ့ မိသားစုတွေကို ပိုပြီး ကူညီပေးကြတာပေါ့!”
“အေးဗျာ... ဒါပဲ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပေးနိုင်တာ ရှိတော့တာပဲ...”
ကုန်သည်တွေက သက်ပြင်းချကြပါတယ်။ မိုးလင်းလာတဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ လျော့ပါးသွားပြီး အခြေအနေက ဝမ်းနည်းစရာ ဖြစ်လာပါတယ်။
ကျန်းရှီလင်းက တောင်စောင့်နတ်ရုပ်တုရဲ့ နောက်ဘက်ကို လမ်းလျှောက်သွားပါတယ်။ ဆရာကြီးကတော့ အိပ်ပျော်နေတုန်းပါပဲ။ ကျိယွမ် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာ ကျန်းရှီလင်းတို့က ဝတ်ရုံနဲ့ မိုးကာအင်္ကျီကို လွှမ်းပေးထားခဲ့တာပါ။
'ဆရာကြီးဆိုတာ တကယ်ပဲ' လို့ သူတို့ တွေးမိကြပါတယ်။ မနေ့ညက ဘယ်သူမှ မအိပ်ရဲကြဘဲ အပြင်ထွက်ပြီး အပေါ့အပါးတောင် မသွားရဲကြပေမဲ့ သူကတော့ ဘာမှမကြောက်ဘဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေနိုင်ပါတယ်။
“ဆရာကြီး... အဲ... ဆရာကျိ၊ ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။ ဆရာကော ဘာအစီအစဉ် ရှိပါသလဲ? ဆရာ?”
ကျိယွမ်က အရမ်းပင်ပန်းနေတာကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်နေတာကို ဝေဝေဝါးဝါးပဲ ကြားနေရပါတယ်။
“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ သွားတော့မယ်။ ဆရာ ခိုင်းစရာ ရှိပါသလား? ဆရာ...”
“ဟေ့... မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့... အရမ်း နားငြီးတာပဲ...”
အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ ကျိယွမ်က သူ့မျက်နှာပေါ်က ယားယံတာကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကုတ်လိုက်ပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်နဲ့ ယင်ကောင် မောင်းသလိုမျိုး ဝေ့ယမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ရှီလင်း၊ ဆရာကျိရဲ့ အနားယူမှုကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့!”
“ဟုတ်တယ် ကျန်းထို၊ ဆရာက ဒီမှာ နေလာတာ တစ်လတောင် ရှိပြီပဲ! ကျွန်တော်တို့ တောင်အောက်ကို မြန်မြန် ဆင်းကြရအောင်!”
“အစ်ကိုရှီလင်း၊ ဆရာက သွားတော့လို့ ပြောနေပြီပဲ၊ သွားကြရအောင်!”
ကျန်းရှီလင်းက ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်ချင်နေတာဖြစ်ပြီး အကာအကွယ် လက်ဖွဲ့တစ်ခုခု တောင်းချင်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်ဝံ့တော့ပါဘူး။
ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးတဲ့နောက် သူက မုန့်ခြောက်အိတ်တစ်အိတ်၊ ပေါက်စီတွေနဲ့ ရေပါတဲ့ ဝါးကျည်တောက်ကို ထုတ်ယူပြီး နတ်ရုပ်တုဘေးမှာ အသာအယာ ချထားပေးလိုက်ပါတယ်။
“မသွားခင် ဆရာကျိကို ဦးချခဲ့ကြရအောင်!”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒါက သင့်တော်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ!”
ကျန်းရှီလင်း အပါအဝင် ကုန်သည်တစ်စုဟာ နတ်ကျောင်းဘေးမှာ စုဝေးလိုက်ကြပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ ကျိယွမ်ဆီကို လှည့်ကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဒူးထောက် ဦးချလိုက်ပါတယ်။
“ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”
“ဟေ့... ဆူညံလိုက်တာ...”
ကျိယွမ်က တစ်ဖက်ကို လှည့်ရင်း ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
“ဒုက္ခပဲ၊ ဆရာကျိ စိတ်ဆိုးသွားပြီ! မြန်မြန်သွားကြစို့၊ မြန်မြန်!”
“သွားကြစို့!”
“ဟေ့၊ ငါ့ကို စောင့်ဦး။”
“ရှူး... အသံတိုးတိုးလုပ်!”
…
ကုန်သည်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ အိတ်တွေကို ကျောပိုးပြီး ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့တဲ့ ဒီနတ်ကျောင်းကနေ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်။ သူတို့အားလုံးကတော့ ဒီ နျူခွေတောင်လမ်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မလာတော့ဘူးလို့ စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါတော့တယ်။
. . .
နေထွက်ပြီး သုံးလေးနာရီလောက် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ကျိယွမ်ဟာ နတ်ကျောင်းထဲမှာ နိုးလာပြီး အကြောဆန့်လိုက်ပါတယ်။
“ဟူး... ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ရတယ်!”
ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသလိုပါပဲ။ ကျိယွမ်က မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံက အရမ်း ဝေဝါးနေပေမဲ့ မိုးလင်းနေပြီဆိုတာကိုတော့ သူ မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ သူ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ဟေ့! လူတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ? အားလုံး ဘယ်သွားကြတာလဲ?
တောက်! ကျန်းရှီလင်း၊ မင်း တကယ်ကို ကောက်ကျစ်တာပဲ! ဒီလူယုတ်မာက ငါ့ကို ထားခဲ့တယ်ပေါ့လေ!