အခန်း ၁၀၀ - စော့မိသားစု၏ စိတ်ဓာတ်
ဂျီယွမ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အတော်ကြာသည်အထိ ရန်မိသားစု၏ ဆိုင်ဝန်းကျင်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် လူများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြသည်။ ကျိုမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူများဖြစ်စေ၊ ရန်မိသားစုဝင်များဖြစ်စေ အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တီးတိုးပြောဆိုနေကြတော့သည်။
“ငါတို့ နတ်မင်းတစ်ပါးကို တကယ်တွေ့လိုက်ရတာဟေ့!”
“နတ်မင်းတွေ တကယ်ရှိတာပဲ! ဓားနတ်မင်းကျို... မဟုတ်ဘူး၊ သူရဲကောင်း ကျိုလီက မိစ္ဆာပူးနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ အရူးလည်း မဟုတ်ဘူး!”
“ယွီနျန်၊ မင်း ဘာကို ရွေးမလဲ?”
“နတ်မင်းဆီက လမ်းညွှန်မှုတချို့ ရလိုက်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ကျိုလီတစ်ယောက် ပေါ်လာဦးမှာပဲ!”
“ကျိုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ဘာလို့ ဓားသိုင်းကျင့်တာ မအောင်မြင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေက နတ်မင်းရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကို ရခဲ့တာကိုး။ သူတို့ ဘာလို့ အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ်။”
“ဦးလေး ပေါ်ရန်၊ ဦးလေးကကော ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ချင်လဲ!”
“ယိုထျန်၊ ယိုရှင်း... မင်းတို့ကော ဘယ်လိုထင်လဲ?”
လူတိုင်းက အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသည်။
ထိုစဉ် ခန်းမထဲရှိ အဘိုးအို လက်မှုပညာသည်က အားပြင်းပြင်းဖြင့် ချောင်းအကြိမ်ကြိမ် ဆိုးလိုက်ရာ သူ၏ အတွင်းအား (Qi) ကြောင့် ဆူညံနေသည့် ဆွေးနွေးမှုများအားလုံး ငြိမ်ကျသွားသည်။
“ဒီကိစ္စက ကျိုမိသားစု ဆုံးဖြတ်ရမယ့်ကိစ္စပဲ။ အပြင်လူတွေ အားလုံး ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်သွားပြီး လူစုခွဲကြစမ်း!”
အဘိုးအိုမှာ အားလုံး၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းက တီးတိုးပြောဆိုရင်း လူစုခွဲသွားကြသည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ ကျင့်သုံးလာခဲ့သည့် မိသားစု စည်းမျဉ်းများနှင့် နားလည်မှုများကြောင့် ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို နှုတ်လုံကြရန် သူ ထပ်မံမှာကြားနေစရာ မလိုတော့ပေ။ ရန်မိသားစုဆိုင်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မည်သူမျှ အပြင်သို့ ပေါက်ကြားစေမည်မဟုတ်ပေ။
“ဦးလေးရန်၊ ကျွန်တော်တို့က...”
ကျိုပေါ်ရန် စကားစရုံရှိသေးသော်လည်း အဘိုးအိုက လက်မြှောက်ကာ တားလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်ရှိနေသော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံတည်းဖြင့် ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပြီးမှ စကားပြောလေသည်။
“ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ကြလို့ ငါပြောပြီးပြီလေ။ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး!”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုသည် ဂျီယွမ် ထိုင်သွားခဲ့သည့် ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်သွားကာ လွတ်နေသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲ... အဘိုးရန်၊ ကျွန်တော်တို့ စားပွဲသိမ်းလိုက်ပါ့မယ်!”
အဘိုးအိုက စကားပြောလိုက်သည့် အသက် ၃၀ အရွယ် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဒါကို ပူဇော်ဖို့ ယူသွားမလို့ကွ။ ဒါက နတ်မင်းသောက်ခဲ့တဲ့ခွက်။ မင်းက လူအလား?”
အခြားသူများ မည်သို့ထင်မည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အဘိုးအိုသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဂရုတစိုက် မ၍ ဘိုးဘေးစင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေရာ ကျိုမိသားစုဝင်တစ်စုမှာ ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။
ခန်းမအပြင်ဘက်တွင် တူထုသံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိုမိသားစုဝင်များ စုဝေးလိုက်ကြသော်လည်း ကျိုယွီနျန်၏ ယောက္ခမများမှာမူ ၎င်းတို့နှင့် လာမပူးပေါင်းကြပေ။
၎င်းတို့ရှေ့တွင် ကျိုမိသားစု၏ ကံကြမ္မာကို အလုံးစုံ ပြောင်းလဲစေမည့် ရွေးချယ်မှုနှစ်ခု ရှိနေသည်။ မည်သည့်လမ်းကို ရွေးချယ်သည်ဖြစ်စေ အလွန်သတိထား ဆုံးဖြတ်ရမည်ကို အားလုံး သိကြသည်။ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ညဉ့်နက်သည့်တိုင်အောင် အဖြေတစ်ခု မထွက်ဘဲ ဆွေးနွေးနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျိုမိသားစုဝင်အားလုံးသည် ကျိုပေါ်ရန်၏ အိမ်ခန်းမထဲတွင် အတူတူ ထိုင်နေကြသည်။ ရှစ်ယောက်ထိုင် စားပွဲပေါ်တွင် ဆီမီးတိုင်အချို့ ထွန်းညှိထားသည်။ လူကြီးများက စားပွဲ၏ အထက်ပိုင်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး ကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ သူတို့၏ အဘွားနှင့်အတူ ကုလားထိုင်အရှည်ကြီးပေါ်တွင် အိပ်ငိုက်လျက် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
“လာကြ၊ လာကြ၊ ခေါက်ဆွဲတွေ ရပြီ။ တစ်နေ့လုံး ဘာမှ မစားရသေးဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ဆိုရင် မုန့်ပဲ စားထားရတာ။ တစ်ခုခု စားလိုက်ကြဦး!”
ကျိုယွီနျန်နှင့် ခဲအိုမနှစ်ယောက်သည် သစ်သားလင်ဗန်း သုံးခုကို မကာ ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ လင်ဗန်းများပေါ်တွင် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသည့် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်များ ပါလာသည်။ ဆီဖြင့် ချက်ထားသော ပိန်းဥနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ခေါက်ဆွဲနှင့်အတူ အိုးထဲတွင် ထည့်ချက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အကြီးဆုံး ခဲအိုမ၏ လက်ရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ အစ်ကိုလေး၊ လာကူကြဦး!”
“ကောင်းပြီ!”
“လာပြီ!”
ခေါက်ဆွဲပန်းကန်များကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်နှင့် အိပ်ငိုက်နေသည့် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ချက်ချင်း နိုးကြားသွားပြီး သူတို့အဘွား၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ဆင်းကာ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီသို့ ရောက်လာကြသည်။
“ခေါက်ဆွဲ!”
“မိုက်တယ်! အမေ့ရဲ့ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲကြီး၊ ဟားဟားဟား!”
ကလေးနှစ်ယောက်သည် သူတို့ဖခင်၏ ဘေးတွင် တိုးဝှေ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့အဘိုးက ဘာမှမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီ ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျိုယိုထျန်၏ အကူအညီဖြင့် ပန်းချီကားချယ်ထားသော ပန်းကန်ကြီးနှင့် တူကို ကိုင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ကြတော့သည်။ သုံးနှစ်သားလေးမှာ တူကို မြဲမြဲမကိုင်နိုင်သေးသဖြင့် ခေါက်ဆွဲများကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်နေရာ ဟင်းရည်များ နေရာအနှံ့ စင်နေသော်လည်း ယနေ့တွင် မိဘများက သူတို့ကို မဆူကြပေ။
ဤရွေးချယ်မှုသည် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မသိကြပေ။ သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က သူတို့အဒေါ် လက်မထပ်မီ မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စ အားလုံးဝိုင်းပြီး ဆွေးနွေးကြစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။
“အားလုံးပဲ၊ ခေါက်ဆွဲတွေ မအေးခင် စားလိုက်ကြပါဦး!”
ကလေးများမှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ တူကိုပင် မကိုင်ကြသေးသည်ကို ကျိုယွီနျန် သတိထားမိသဖြင့် ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟင်း... စားချင်စိတ်မရှိရင်တောင် နည်းနည်းလောက်တော့ စားလိုက်ကြပါ!”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုပေါ်ရန်က ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်မိသားစုဝင်များလည်း စားသောက်ကြတော့သည်။ အချို့မှာမူ စားချင်စိတ် လုံးဝမရှိကြပေ။
အမှန်စင်စစ် တစ်နေ့လုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက် ၎င်းတို့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိက သဘောထားကွဲလွဲမှုမှာ ဖခင်နှင့် သားများအကြား ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ကျိုပေါ်ရန်နှင့် သူ၏ဇနီးက ပထမရွေးချယ်မှုကို လိုလားကြသည်။ မိသားစု၏ အေးချမ်းသာယာရေးနှင့် နောင်မျိုးဆက်များအတွက် နတ်မင်း၏ အမိန့်တော်စာကို ရယူရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယိုထျန်နှင့် ယိုရှင်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာမူ ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို ပိုနှစ်သက်ကြသည်။ နတ်မင်းက ဓားသိုင်းပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့လျှင် အနာဂတ်တွင် ဒုတိယမြောက် သို့မဟုတ် တတိယမြောက် အနှိုင်းမဲ့ ကျိုလီများ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပြီး ၎င်းက မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုယွီနျန်က ဘာမှမပြောပေ။ သူမနှင့် ခဲအိုမနှစ်ယောက်မှာ ကျိုမိသားစုသို့ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာသူများ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့တွင် သီးခြားသဘောထား မရှိကြသလို၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ထုတ်မပြောရဲကြပေ။
ခေါက်ဆွဲစားပြီးခါနီးတွင် ကျိုပေါ်ရန်က ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် အားယူလိုက်သကဲ့သို့ စကားပြန်ပြောသည်။
“ကောင်းကင်ဘုံက ငါတို့ကို စောင့်ရှောက်ပြီး ငါတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုလည်း စောင့်ရှောက်ပါစေ။ ဒီစကားကို ငါ ဒီနေ့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ကို ထပ်ပြီး သတိပေးချင်သေးတယ်။ ငါတို့ တကယ်ပဲ လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်ပြီး ကျိုမိသားစုအတွက် တရားမျှတမှု ရှာနိုင်ခဲ့ရင်တောင် အနာဂတ်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲ? မင်းတို့မှာ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးအေကြီး ဘဝနှောင်းပိုင်းမှာ ရခဲ့တဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာမျိုး ရလာလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျိုမိသားစုရဲ့ ဆုတ်ယုတ်မှုက ထပ်ပြီး မဖြစ်လာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောနိုင်မလဲ? အဲဒီအချိန်ကျရင် ရန်မိသားစုက ငါတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါတို့က ရန်မိသားစုကိုပါ ဆွဲချသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!”
ကျိုယိုထျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ဖခင်၏ အတွေးကို ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
“အဖေ၊ ကျွန်တော်တို့က အမှားတွေကနေ သင်ခန်းစာယူမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျိုမိသားစုက အများကြီး ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးပြီ၊ အရင်အမှားမျိုး ထပ်လုပ်ပါ့မလား? ကျွန်တော်၊ ယိုရှင်းနဲ့ ယွီနျန်တို့မှာ အရည်အချင်းတွေကို ပျိုးထောင်ဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ကလေးနှစ်ယောက်ကလည်း နတ်မင်းကို တွေ့ခွင့်ရတဲ့အထိ ကံကောင်းခဲ့ကြတာ။ အရင်တုန်းက ကျိုလီ တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်တို့ အားလုံးမှာ ဒီအခွင့်အရေး ရှိနေပြီ! ရန်မိသားစုက ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးခဲ့တာ ကြာလှပြီ၊ အနာဂတ်မှာ သူတို့ကို ပြန်ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာနိုင်တာပေါ့!”
သူ့နောက်တွင် ကျိုယိုရှင်းက ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ် အဖေ၊ အဖေက အရင်တုန်းက ကျိုမိသားစု ဘယ်လောက် ဂုဏ်ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာ အမြဲပြောပြခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော်နဲ့ အစ်ကိုက အဲဒါကို မမြင်ဖူးခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီမတရားမှုတွေအပေါ် ဒေါသထွက်ခဲ့ရတယ်။ အဖေကိုယ်တိုင်လည်း ဒီကံကြမ္မာကို မကျေနပ်ဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေ အနှိမ်ခံခဲ့ရလွန်းလို့ ကိုယ့်မျိုးရိုးနာမည်ကိုတောင် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော်တို့က ထာဝရ 'ရန်' နာမည်ပဲ ခံယူသွားရတော့မှာလား? 'ကျို' ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မသုံးရတော့ဘူးလား? ဒါကို ဘိုးဘေးတွေ သိရင် ငါတို့ကို ဘယ်လိုကြည့်မလဲ?”
ကျိုယိုရှင်း၏ နောက်ဆုံးစကားက ကျိုပေါ်ရန်၏ စိတ်ကို တော်တော်လေး ထိခိုက်သွားစေသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျိုယွီနျန်က မနေနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲအောက်မှနေ၍ သူမ၏ မောင်လေးကို လှမ်းကန်လိုက်သည်။
ဆွေးနွေးမှုမှာ ထပ်မံ၍ တစ်ဖန် လမ်းစပျောက်သွားပြန်သည်။
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ရန်မိသားစုဆိုင်မှ လူတစ်ယောက်သည် စောစောထ၍ ကျိုပေါ်ရန်၏ အိမ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်မှ အလင်းရောင်များ ထွက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဦးလေးပေါ်ရန်တို့ တစ်ညလုံး မအိပ်ကြသေးဘူးပဲ...”
“ကျွန်တော်လည်း အိပ်မပျော်ဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်သာဆိုရင်လည်း ဘာကို ရွေးရမှန်း သိမှာမဟုတ်ဘူး။”
အပြင်လူများက ထိုသို့ ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြသကဲ့သို့ အိမ်ထဲရှိ ကျိုမိသားစုဝင်များမှာလည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြသည်။ နတ်မင်းက နောက်နေ့ ပြန်လာမည်ဟုသာ ပြောခဲ့ပြီး မနက် သို့မဟုတ် ညနေ ဟု တိတိကျကျ မပြောခဲ့ပေ။
ကလေးနှစ်ယောက်မှလွဲ၍ လူကြီးအားလုံးမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ခဲ့ကြပေ။ သို့သော် မည်သူမျှ နုံးချိနေခြင်း မရှိဘဲ မိုးလင်းလာသည်နှင့်အမျှ အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ထိုနေ့မှာ မိုးအုံ့နေပြီး နေ့လယ်စာစားချိန်ဝန်းကျင်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးခြိမ်းသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂျီယွမ်သည် ညနေပိုင်းတွင် ရန်မိသားစုဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မိသားစုဝင်များမှာ အသင့်စောင့်ကြိုနေကြသည်။ သူတို့သည် ဘိုးဘေးစင်၏ ဘေးတွင် အကောင်းဆုံး အစားအသောက်နှင့် ဝိုင်များကိုပင် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ အကယ်၍ နတ်မင်းက အလိုရှိပါက ချက်ချင်း တည်ခင်းနိုင်ရန်ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် မနေ့က ခန်းမထဲတွင်ပင် ရှိနေကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘေးမှ ကြည့်ရှုသူ မရှိသလောက်ပင်။ အဘိုးအိုရန်က အမိန့်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူပြီး ခန်းမထဲတွင် ကျိုမိသားစုဝင်များနှင့်အတူ ဂျီယွမ်နှင့် အဘိုးအိုရန်တို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ခန်းမထဲတွင် ကျိုမိသားစုဝင်များက တန်းစီရပ်နေကြပြီး ဂျီယွမ်နှင့် အဘိုးအိုရန်တို့က အရှေ့တွင် ထိုင်နေကြသည်။ ကုလားထိုင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်ခွက်များသာမက စုတ်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနှင့် မင်သွေးကျောက်ပြင်တို့ကိုပါ ပြင်ဆင်ထားသည်။
ဂျီယွမ်သည် အသက်အရွယ် အမျိုးမျိုးရှိသော ကျိုမိသားစုဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ သိသိသာသာ နီရဲနေသော်လည်း အားလုံးက စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။
“ကဲ... ကျိုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီလား?”
ကျိုပေါ်ရန်က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ဂျီယွမ်ကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ဖြေကြားပါရစေ အရှင်၊ ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးပါဘူး!”
“ပေါ်ရန်၊ မင်းတို့...!”
ထိုစကားကြောင့် ဘေးမှ အဘိုးအိုရန်မှာ ရုတ်တရက် စိတ်တိုသွားသည်။ ကျိုပေါ်ရန်က ချက်ချင်းပင် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မဆိုးပါနဲ့ ဦးလေးရန်။ ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ဆုံးဖြတ်ချက် ချတော့မှာပါ...”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျိုပေါ်ရန်သည် ဂျီယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရိုသေစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဆရာဂျီ၊ ကျွန်တော်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်ဖို့အတွက် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ?”
“မေးပါ။”
ဂျီယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူတို့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ထပ်စဉ်းစားချင်လျှင်ပင် သူက လက်ခံနိုင်ပါသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤသည်မှာ ကျိုမိသားစုအတွက် အလွန်ကြီးမားသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပါလား။
“ကျွန်တော့် ဘိုးအေကြီး သိုင်းပညာ သင်ယူနေတုန်းက ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးခဲ့လဲ သိချင်လို့ပါ - ဆရာ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းလား?”
ဂျီယွမ်က ထိုစကားကို အမူအရာမပျက်ဘဲ တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။
“ကျိုလီဟာ သိုင်းပညာမှာ ပါရမီထူးတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ သဘာဝအတိုင်းပဲ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းက အများဆုံးပါဝင်ပါတယ်!”
ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုပေါ်ရန်သည် သူ၏ သားနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂျီယွမ်ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ ကျိုမိသားစုဝင်တွေက ကိုယ့်မျိုးရိုးဟာ 'ကျို' ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မှတ်မိနေသရွေ့ တစ်နေ့မှာ အရင်က ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ရနိုင်မှာပါ! အရှင်... ကျွန်တော်တို့ ပထမရွေးချယ်မှုကိုပဲ ရွေးပါ့မယ်!”
ဂျီယွမ်က ပြုံး၍ ကျိုမိသားစုဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော လူငယ်နှစ်ယောက်မှာလည်း သူတို့ဖခင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မတွန့်ဆုတ်တော့ပေ။ ကျိုယွီနျန်ပင်လျှင် ထိုသို့သော အမူအရာမျိုး ရှိနေသည်။
“ကောင်းပြီ... မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်နိုးကြားလာပြီပဲ!”
ဂျီယွမ်၏ ချီးမွမ်းစကားမှာ နားလည်ရခက်သော်လည်း နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ် ရှိပုံရသည်။
သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ စုတ်တံကို ယူကာ မင်တို့လိုက်ပြီးနောက် စက္ကူပေါ်တွင် အမိန့်တော်စာကို ရေးသားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို သုံး၍ မန္တန်ကို သွန်းလောင်းလိုက်ရာ သူ၏ ဆံပင်ရှည်များမှာ လေထဲတွင် အနည်းငယ် လွင့်ပျံသွားသည်။
‘အေးချမ်း တည်ငြိမ် ကျန်းမာပါစေ၊ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးပါစေ၊ စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ပါ၊ သင်တို့၏ ကြိုးစားမှုသည် အလဟဿ မဖြစ်စေရ! ကျိုမိသားစု မျိုးဆက်များအတွက် လက်ဆောင်!’
စက္ကူပေါ်ရှိ ဤစာသားများနှင့် သူ၏ လက်မှတ်ကို တစ်ဆက်တည်း ရေးသားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရေးနေရင်း စုတ်တံမှ မင်ကုန်သွားသောအခါ မင်သွေးကျောက်ပြင်ထဲမှ မင်စက်တစ်စက်မှာ စုတ်တံဆီသို့ လွင့်ပျံလာပြီး မင်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်မှာ ကြည့်နေသူများကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
အမိန့်တော်စာ ရေးသားပြီးစီးသည်နှင့် လူတိုင်း မြင်နိုင်သော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ စက္ကူပေါ်တွင် လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဂျီယွမ်မှာ ခေါင်းမူးသွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအမိန့်တော်စာဟာ ကျိုမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်တွေအတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ဖြစ်တယ်။ တခြားသူက ဒါကို လုယူသွားရင်တောင် သုံးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ကျိုမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ပြတ်တောက်သွားရင်တော့ ဒီအမိန့်တော်စာက ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်!”
*ဂျိန်း... ဂျိန်း...*
ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တိမ်မည်းများ အုံ့မှိုင်းလာပြီး မိုးရွာတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။
သို့သော်လည်း စိတ်ကြည်လင်နေသော ဂျီယွမ်အတွက် ယနေ့ပေးမည့် လက်ဆောင်များမှာ မကုန်သေးပေ။
“ဟားဟားဟား... ကျိုမိသားစုဝင်တို့၊ သေချာကြည့်ထားကြစမ်း!”
ကျိယွမ်သည် စုတ်တံကို ချလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မြူခိုးစိမ်းတစ်မျှင်နှယ် လွင့်မျောသွားပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူက လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ နွယ်စိမ်းဓားသည် အလိုအလျောက် ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။
“မျက်တောင် မခတ်လိုက်နဲ့ဦး။”
ကျိယွမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ပျံလွှားနေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား ပြောင်းလဲသွားကာ ရင်ပြင်အလယ်တွင် ဓားနှင့်အတူ လှုပ်ရှားကပြလေတော့သည်။
သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း မိန်းမောတွေဝေနေသယောင် ရှိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အသိစိတ်မှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေ၏။ နွယ်စိမ်းဓားသည် ကျိယွမ်၏ လက်ထဲမှ မြရောင်ဖဲကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး ဓားအလင်းတန်းမှာ ရေအလား စီးဆင်းနေသည်။
ရှဲ... ရှဲ... ရှဲ...
မိုးဖွဲဖွဲလေးများ စတင်ရွာသွန်းလာသော်လည်း မိုးစက်မိုးပေါက်တို့မှာ ကျိယွမ်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် နဂါးများကဲ့သို့ ရစ်ပတ်နွယ်ယှက်နေပြီး ဓားအလင်းတန်းများနောက်သို့ လိုက်ပါနေကြသည်။
ပျံလွှားနဂါးသိုင်း၏ ကွက်စိပ်တစ်ခုဖြစ်သော "နဂါးပျံမိုးသွန်း" ဟူသည့် ဟန်ပန်နှင့်အတူ ရေများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော တွန့်လိမ်နေသည့် နဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ထောင့်ဖြတ် ပျံတက်သွားလေသည်။
ခန်းမထဲတွင်မူ ကျော့မိသားစုဝင်များနှင့် အကြီးအကဲယန်တို့မှာ မိုးထဲလေထဲတွင် ဓားသိုင်းကပြနေသော ထိုနတ်အာဇာနည်အား မျက်တောင်ပင် မခတ်ရဲဘဲ တောင့်တောင့်ကြီး စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်လွန်းလှသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မနည်းထိန်းချုပ်နေရလေတော့သည်။