တောင်တန်းနှင့် တောအုပ်တို့၏ ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုအတွင်း ငှက်စာဆိုသံများနှင့် ပန်းရနံ့များက ပျံ့လွင့်နေပြီး၊ တောင်ကျစမ်းချောင်းဘေးမှ အေးမြသော အပူချိန်က စိတ်ကြည်လင်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။
လူတစ်စုမှာ စခန်းချရန်အတွက် တဲများထိုးခြင်း၊ ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။၎င်းမှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတည်းမှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ စုပေါင်းစီစဉ်ထားသည့် ပုဂ္ဂလိက အပန်းဖြေခရီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တဲများနှင့် တောင်တက်ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ရာ လူငယ်များသာ ပါဝင်ကြပြီး အသက်ကြီးသူများမှာမူ ခွန်အားမရှိသဖြင့် မပါဝင်နိုင်ကြပေ။
မူလက ကုမ္ပဏီအစီအစဉ်ဖြင့် သွားရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း ကုမ္ပဏီက နှစ်စဉ် လမ်းညွှန်များ၊ ခရီးသည်တင်ကားများဖြင့်သာ အဖွဲ့လိုက်သွားလေ့ရှိသဖြင့် ယခုနှစ်တွင် လူငယ်များက မိမိတို့ဘာသာ အပြင်ထွက် အတွေ့အကြုံရှိသူများနှင့် တိုင်ပင်ကာ ဤတောင်တက်ခရီးစဉ်ကို ဖော်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျိယွမ် သည် ဤဆော့ဖ်ဝဲလ်ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်ဝင်သည်မှာ နှစ်နှစ်သာ ရှိသေးပြီး ဆံပင်များက နက်မှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အထက်ပါ တောင်တက်လူငယ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ရာ တဲထိုးပြီးနောက် အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးနှင့်အတူ မိုဘိုင်းဂိမ်းဆော့နေသည်။
“ဟေ့... ဟေ့... ကျိယွမ်၊ ငါ့ကို ကူဦးလေ၊ ကူ ပေးဦး!! ဟာ... ငါသေပြီ!”
“မင်းကို ကူလည်း ဘာထူးမှာလဲ၊ နှစ်စက္ကန့်နေရင် သေမှာပဲကို။ ငါလွတ်အောင်ပြေးတာကမှ တန်သေးတယ်။ ကဲ... အောက်လမ်းမှာ နှစ်ကောင်သတ်ဖြတ်ခြင်း ယူမယ်...”
“ဟေ့ကောင်... မင်း ပစ်ကောင် ဆော့၊ ငါ အကူ လုပ်ပေးမယ်!”
“မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့... ငါ တခြားလူပဲ အကူအညီတောင်းလိုက်မယ်...”
ဤနေရာသည် တောင်ပေါ်ဖြစ်သော်လည်း အဝေးမှ ဆက်သွယ်ရေးတာဝါတိုင်ကို မြင်နေရသဖြင့် အင်တာနက်လိုင်းမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ခေတ်မီ အခြေခံအဆောက်အအုံများကြောင့် မည်သည့်နေရာရောက်ရောက် လိုင်းမိနေခြင်းကို လူတို့က သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ အသားကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။သူတို့သည် စမ်းချောင်းလေးဘေးရှိ မြေပြန့်ကုန်းမြင့်တစ်ခုတွင် တဲထိုးထားကြရာ တောတွင်းစခန်းချရန် အလွန်ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အဖွဲ့ထဲတွင် လူတစ်ဆယ်ကျော် ပါဝင်ပြီး အချို့က အပြင်တွင် ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်း၊ အချို့က တဲများကို ပြင်ဆင်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်နေကြသည်။ ဝမ်ကန်း၊ ကျိယွမ်နှင့် လီကျွင်းတို့ သုံးဦးသာ အပျော်အပါးမက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ဝမ်ကန်းက အကင်ကင်ရန်အတွက် ကျောက်တုံးများဖြင့် မီးဖိုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသော်လည်း ကျိယွမ်နှင့် လီကျွင်းတို့ ဂိမ်းဆော့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူလည်း ဝင်ဆော့ချင်လာသည်။
“ကျိယွမ်၊ တာကျွင်း ... ဂိမ်းဆော့တာ ရပ်ပြီး ထင်းသွားရှာကြစမ်းပါဦး။ မီးမြန်မြန်မမွှေးနိုင်ရင် မင်းတို့ နေ့လယ်စာကို စည်သွပ်ဗူး အေးအေးတွေပဲ စားရလိမ့်မယ်!”
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက လှမ်းအော်လိုက်သဖြင့် လီကျွင်းနှင့် ကျိယွမ်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဂိမ်းထဲတွင်လည်း ဆဲဆိုခံနေရပြီဖြစ်ရာ သူတို့ ဂိမ်းကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်ကာ သစ်ပင်ရိပ်များ ထူထပ်ရာ တောစပ်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။
တောတောင်ထဲတွင် ထင်းရှာရသည်မှာ မခက်ခဲပေ။ လဲကျနေသော သစ်ကိုင်းများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်သည်။ ကျိယွမ်သည် လီကျွင်းတစ်ယောက် သစ်ကိုင်းကြီးတစ်ကိုင်းကို ဆွဲကာ ဓားသိုင်းကစားသလို ဟန်ရေးပြနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အမှတ်မထင် ထိခိုက်မည်စိုးသဖြင့် အကွာအဝေးတစ်ခုမှ ခွာ၍ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကျိယွမ်၏ အဘိုးတွင် ညီအစ်ကို မောင်နှမများစွာ ရှိသော်လည်း သူ၏ဖခင်မှာ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သလို ကျိယွမ်မှာလည်း တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကို အမည်ပေးရာတွင် အဘိုးဖြစ်သူက ဖုန်းရွှေဆရာနှင့် တိုင်ပင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် 'ယွမ်' ဟူသော အမည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
“အား... တောင်ပေါ်က လေက တကယ့်ကို လန်းဆန်းတာပဲ! လှပတဲ့ တောင်တန်းနဲ့ ရေကြည်စမ်းရှိတဲ့ နေရာကို ခရီးထွက်ရတာ တကယ့် အရသာပဲ!”
ကျိယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် ထင်းကောက်ရန် မလောဘဲ တောထဲတွင် ခဏလျှောက်လည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပြန်ကျမှသာ တစ်ခါတည်း သယ်သွားမည်ဟု တွေးထားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ကျိယွမ်သည် ရှေ့တွင် အလွန်ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များထက် သိသိသာသာ ထွားကြိုင်းလှသည်။
“ဟေ့လူတွေ... လာကြည့်ကြပါဦး၊ ငါ သစ်ပင်ကြီးတွေ တွေ့တယ်ဟေ့!!”
ကျိယွမ်က လှမ်းအော်သော်လည်း လီကျွင်းမှာ သစ်ကိုင်းနှင့် ဆော့နေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပဲ အရင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ကျိယွမ်သည် ထိုသစ်ပင်ကြီးများထံမှ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိသည်။ သစ်မြစ်ကြီးများမှာ ပေါင်လုံးခန့်ရှိပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်နွယ်နေသည်။
'ဝါး... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အပင်အိုကြီးတွေ တကယ်ရှိတာလား?'
နျူထုံတောင် သည် လူသိများသော ခရီးသွားနေရာ မဟုတ်သော်လည်း အသားကင်စားရန် လာသူများတော့ ရှိတတ်သည်။ ဤမျှကြီးသော သစ်ပင်ကြီးသာ ရှိပါက အင်တာနက်ပေါ်တွင် နာမည်ကြီးနေသင့်သည်ဟု သူတွေးမိသည်။
ကျိယွမ်သည် သစ်ပင်ကြီး၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ—
“ဟာ!”
သူ့ပါးစပ်မှ အံ့အားသင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ဝန်းရံထားသည့် အလယ်ဗဟိုရှိ သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင် စစ်တုရင်ခုံ တစ်ခု ရှိနေသည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် နယ်မြေလုတဲ့ ကစားပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ကျိယွမ်သည် စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခရီးသွား ဆိုင်းဘုတ်များ သို့မဟုတ် လူရှိသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမတွေ့ရပေ။
စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အဖြူနှင့် အမည်း ကျောက်စေ့များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အမည်းက စစ်ဗျူဟာခင်းထားသလို ရှိပြီး အဖြူက နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သဏ္ဌာန်ဖော်ထားသည်။ ၎င်းမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်တန့်နေသော ကစားပွဲတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ၊ ငှက်ချေးများနှင့် ပုပ်သိုးနေသော သစ်သီးများ ပြန့်ကျဲနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကစားပွဲမှာ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
ထို့နောက် သူ၏အမြင်က စစ်တုရင်ခုံ နောက်ဘက်ရှိ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ဘေးတွင် သံချေးများ တက်နေသဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေသော သံတုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျိယွမ် အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ အလွန်ဟောင်းနွမ်းနေသော ပုဆိန်တစ်လက် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
'ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလာပြီ! ဒါများ ဒဏ္ဍာရီထဲက လန်ခဲ့ စစ်တုရင်ပွဲလား!?'
ထိုအတွေးကြောင့် ကျိယွမ် ရယ်မိသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ဒဏ္ဍာရီများနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသည်။
သူသည် စစ်တုရင်ပွဲကို သေချာပြန်ကြည့်သည်။ သူသည် နယ်မြေလု ကစားနည်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ မသိသော်လည်း အဖြူရောင်နဂါးမှာ အလွန် အကျပ်ရိုက်နေသည်ကို ခံစားမိသည်။ အကယ်၍ အဖြူဘက်က အချိတ်အဆက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ပါက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သော်လည်း၊ မဟုတ်ပါက အမည်းရောင်ကျောက်စေ့များ၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။
တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသလို ကျိယွမ်သည် ဘေးရှိ ကျောက်စေ့ဗူးထဲမှ အဖြူရောင် ကျောက်စေ့တစ်စေ့ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောက်စေ့မှာ သံတုံးကဲ့သို့ လေးလံသော်လည်း အထိအတွေ့မှာ ကြွေထည်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။ ကျိယွမ်သည် ဘေးဘယ်ညာကို ဝှေ့ကြည့်ကာ ခိုးသလိုဝှက်သလိုဖြင့် ထိုကျောက်စေ့ကို စစ်တုရင်ခုံ၏ အလယ်ဗဟို “ထျန်းယွမ်” နေရာတွင် ချလိုက်သည်။
“အေး... အခုမှပဲ ကြည့်ရတာ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားတော့တယ်!”
ကျိယွမ် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် သူ၏ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းကို မည်သို့မျှ ဖွင့်၍မရ ဖြစ်နေသည်။
“တောက်! ဘာဖြစ်တာလဲ? အားကုန်သွားတာလား!?”
သူ့ဖုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အားကုန်နေသည်။ စောစောက ဂိမ်းဆော့ပြီးချိန်တွင် အား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ကျန်သေးသော်လည်း ယခုမူ လုံးဝ ပွင့်မလာတော့ပေ။
ကျိယွမ်သည် သစ်ပင်ဝိုင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရာ သစ်ကိုင်းနှင့် ဆော့နေသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို မတွေ့ရတော့ပေ။
'ထားလိုက်ပါတော့၊ စခန်းကို ပြန်ပြီး Power Bank သွားယူဦးမှပဲ!'
ထိုသို့တွေးကာ ကျိယွမ်သည် စခန်းရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းလျှောက်နေရင်း ကောင်းကင်မှာ အနည်းငယ် မှောင်လာသည်ကို သတိပြုမိသည်။
မိနစ်အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် ကျိယွမ် ကြောင်သွားသည်။ စမ်းချောင်းလေးနှင့် မြေပြန့်ကုန်းမြင့်ကို မြင်နေရသော်လည်း... စခန်းက ဘယ်ရောက်သွားသနည်း?
လူသူမရှိရုံသာမက တဲများပင် မရှိတော့ပေ။ ၎င်းမှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဧပြီလ (၁) ရက်နေ့ အလှည့်စားခံရခြင်းလည်း မဟုတ်နိုင်ပေ။
ကျိယွမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးရှိ စမ်းချောင်းဘေးတွင် ယူနီဖောင်းဝတ်ထားသူ နှစ်ဦး အနားယူနေသည်ကို တွေ့သဖြင့် သွားမေးလိုက်သည်။
“အစ်ကိုတို့... ဒီမှာ စခန်းချနေတဲ့သူတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ သိလား? ကျွန်တော်တို့ ခုနတင် တဲတွေ ထိုးထားတာပါ!”
ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ကျိယွမ်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အနားယူနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိထားနေခဲ့ရာ ဤလူမှာ မည်သည့်နေရာမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မသိလိုက်ရပေ။
“စခန်းချတာလား? ခုနက? ဒီနှစ်ရက်အတွင်း နျူထုံတောင်မှာ ဘယ်သူမှ စခန်းမချပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က လူပျောက်ရှာနေတာဗျ”
“ဗျာ?”
သူတို့၏ အဖြေကြောင့် ကျိယွမ် ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။
“လူပျောက်တယ်?”
“ဟုတ်တယ်။ ပျောက်နေတာ ဆယ့်ငါးရက်ကျော်ပြီ။ ကုမ္ပဏီက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ စခန်းလာချရင်း ပျောက်သွားတဲ့ ကျိယွမ် ဆိုတဲ့ လူငယ်လေ။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်သူနဲ့ လာတာလဲ? ရှာဖွေရေးလုပ်နေတာ မသိဘူးလား?”
ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ဝင်များက ကျိယွမ်ကို သေချာကြည့်ရင်း မျက်မှန်းတန်းမိသလို ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် ကျိယွမ်မှာမူ သူတို့၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားသည်။
'လူပျောက်တာ? ငါလား? ဆယ့်ငါးရက်ကျော်ပြီ ဟုတ်လား?'
ကျိယွမ်သည် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ပြင်းထန်သော ခေါင်းမူးဝေမှုကြီးက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။
သူ၏အမြင်အာရုံများ မှောင်အတိကျသွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခွန်အားများမှာလည်း ချက်ချင်း ဆုတ်ယုတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ လဲကျသွားတော့သည်။
ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ကျိယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ပင် ပိန်ချော်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အလွန်အမင်း ခြောက်သွေ့အက်ကွဲသွားခဲ့သည်။
“အစ်ကို... ဘာဖြစ်တာလဲ? သတိထားပါဦး!”
“တွဲထား... တွဲထား!”
“မကောင်းတော့ဘူး!! အကူအညီ မြန်မြန်ခေါ်ကြဦး!!”